Жугэ Лянның 207 жылғы стратегиялық жоспары: «Ұзақ орталық жоспары»
Longzhong Plan
Жугэ Лянның 207 жылғы «Ұзынчжун жоспары» – Шу Хан мемлекетін құруға негіз болған стратегиялық жоспар. Цао Цаоға қарсы одақ құру, Жинг және И провинцияларын бағындыру.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жуге Лянның саяси стратегиялық жоспары (207)
Political strategic plan by Zhuge Liang (207)
Лунчжун жоспары – Қытайдың Үш патшалық дәуірінде (220–280) Шу Хан мемлекетінің мемлекет қайраткері Жуге Лянның жасаған стратегиялық жоспарына берілген атау. Жуге Лян бұл жоспарды Шу Хан мемлекетінің негізін қалаушы императоры Лю Бэйге 207 жылы, Шығыс Хан әулетінің соңында, Лю Бэйдің қазіргі Хубэй провинциясының батысындағы Лунчжун (隆中) аймағындағы резиденциясына келген кезде ұсынды. Лунчжун жоспары Шу Хан мемлекетінің құрылуының негізі болды. Жоспардың мәні мынада: Лю Бэйдің қазіргі Хубэй және Хунань, Сычуань және Чунцин провинцияларын қамтитын Цзин және И провинцияларын бақылауға алуы, осылайша Лю Бэйдің бәсекелесі Цао Цаоға және оның Орталық және Солтүстік Қытайдағы территорияларына қарсы шабуылдар жасау үшін сенімді базаны қамтамасыз ету қажет болды. Сондай-ақ, Лю Бэйдің Қытайдың шығысында орналасқан тағы бір соғыс басшысы Сунь Куанмен стратегиялық одақ құруы талап етілді.
The Longzhong Plan is the name given to a strategic plan by Zhuge Liang, a statesman of the Shu Han state in the Three Kingdoms period (220–280) of China. Zhuge Liang presented the plan to Liu Bei, a warlord who became the founding emperor of the Shu Han state, sometime in 207 towards the end of the Eastern Han dynasty when Liu Bei visited him at his residence in Longzhong (隆中), an area in the west of present day Xiangyang, Hubei. The Longzhong Plan formed the basis for the establishment of the Shu Han state. In essence, the plan required Liu Bei to gain control over Jing and Yi provinces, which covered present day Hubei and Hunan, and Sichuan and Chongqing, respectively, so as to secure a viable base for staging attacks against Liu Bei's rival, Cao Cao, and his territories in central and northern China. The plan also required Liu Bei to form a strategic alliance with another warlord, Sun Quan, who was based in eastern China.
Сын
Цин династиясының ғалымы Ван Фучжи Лончжун жоспарының стратегиялық мақсатын сынады, себебі жоспарға тән екі бағыттық шабуыл, қайсысы алдау, қайсысы негізгі күш екенін ажыратпады. Ол жоспарды ешқандай ептіліксіз деп сипаттайды: мысалы, "шығыста дауыс шығарып, батыста шабуылдау" (聲東擊西 shēng dōng jī xī) тәсілін қолдану сияқты. Сондай-ақ, ол zheng (正) пен qi (奇) арасындағы байланысқа ешқандай сілтеме жасамайды – дәстүрлі, ашық және тікелей әскери операция және күтпеген, жасырын немесе бейкүндеу әскери қимыл, әлсіз күштердің жеңісіне әкеледі. Ван Фучжи, империяны салыстырмалы түрде әлсіз жағдайдан басып алуға тырысатын адам, жеңіске жету үшін qi-ды пайдалану мүмкіндігін пайдалану үшін стратегиялық жоспарлауда икемді болуы керек екенін атап көрсетті. Басқалар Лончжун жоспарының саяси мақсатының кемшілігіне тоқталып, Хан әулетін қайта жаңғыртудың орынсыз екенін айтады. Чжуге Лян Хан әулетінің заңды мұрагері емес деп есептеген Цао Вэй мемлекеті экономикалық және саяси мәселелерді тиімді шешіп, халықтың қолдауын алды. Пекиндегі Әскери ғылым академиясының әскери тарихшылары Чжуге Лянның саяси мақсатын тіпті 207 жылы жоспар жасалған кезде де орынсыз және шындыққа сай емес деп санайды, ал Солтүстік жорыстар кезінде ол мүлдем мағынасыз болды. Лончжун жоспарындағы Жын провинциясын басып алу идеясы дұрыс емес еді, өйткені Сунь Куан Лю Бэйдің бұл өте маңызды аймақты басқаруын қабылдамас еді, себебі ол Цзяндундағы базасының қауіпсіздігі үшін маңызды болды. Қорыта айтқанда, Чжуге Лянға 207 жылғы саяси жағдайды объективті түрде талдамағаны үшін айып тағылды.
The Qing dynasty scholar Wang Fuzhi was critical of the strategic goal of the Longzhong Plan because the two pronged offensive that was intrinsic to the plan did not make a distinction as to which prong was the decoy and which was the main force. He alludes to the plan as being without any subtlety: such as using the stratagem "make a sound in the east but strike in the west" (聲東擊西 shēng dōng jī xī). Nor did it incorporate any hint of the interplay between zheng (正) and qi (奇) the orthodox, apparent, and overt military operation and a surprise, covert, or unexpected military action which brings about victory for a weaker force. Wang Fuzhi notes that one who seeks to seize the empire from a comparatively weak position must be flexible in strategic planning in order to grasp the opportunity to use qi to obtain victory. Others charge that the political goal of the Longzhong Plan was flawed because the restoration of the Han dynasty was unrealistic. The Cao Wei state, which Zhuge Liang considered to be an illegitimate successor to the Han dynasty, had effectively dealt with economic and political issues and had gained the support of the people. The military historians at the Military Science Academy in Beijing view Zhuge Liang's political goal as inappropriate and unrealistic even in 207 when the plan was formulated and totally irrelevant by the time of the Northern Expeditions. The idea of seizing Jing Province in the Longzhong Plan was a flawed concept because Sun Quan would never accept Liu Bei in control of this critical area, crucial for the security of his base in Jiangdong. In essence, Zhuge Liang is charged with failing to make an objective analysis of the political situation in 207.
Оқу
Чен, Шоу (3-ғасыр). Үш патшалық тарихы (Сангуочжи). Пей, Сонгжи (5-ғасыр). Үш патшалық тарихына түсіндірмелер (Сангуочжи чжу). Сима, Гуан (1084). Зизи Тунцзянь.
Chen, Shou (3rd century). Records of the Three Kingdoms (Sanguozhi). Pei, Songzhi (5th century). Annotations to Records of the Three Kingdoms (Sanguozhi zhu). Sima, Guang (1084). Zizhi Tongjian.