Бағдарламалық қамтамасыздама лицензиялары: түрлері мен ережелері

Кіріспе

Бағдарламалық жасақтаманы пайдалану және/немесе қайта таратуды реттейді.

Бағдарламалық жасақтама лицензиясы – бағдарламалық жасақтаманы пайдалануды немесе қайта таратуды реттейтін құқықтық құрал (әдетте шарттық құқық арқылы, баспа материалдарымен немесе оларсыз). АҚШ авторлық құқығына сәйкес, барлық бағдарламалық жасақтама, бастапқы код және нысандық код түрінде, авторлық құқықпен қорғалады, егер бұл бағдарламалық жасақтаманы АҚШ Үкіметі жасамаса, онда ол авторлық құқықпен қорғалмайды. Авторлық құқыққа ие бағдарламалық жасақтама авторлары өз бағдарламалық жасақтамаларын қоғамдық доменге беруге құқылы, онда ол авторлық құқықпен қорғалмайды және, демек, лицензияланбайды. Типик бағдарламалық жасақтама лицензиясы лицензия алушыға, әдетте соңғы пайдаланушыға, бағдарламалық жасақтаманың бір немесе бірнеше данасын пайдалануға рұқсат береді, әйтпесе мұндай пайдалану авторлық құқық бойынша бағдарламалық жасақтама иесінің эксклюзивті құқықтарын бұзуға әкелуі мүмкін.

Сипаттама | Барлық құқықтарды береді | Пайдалану құқығын береді, қайта лицензиялау құқығын қоса алғанда (меншік етуге және лицензия үйлесімділігіне рұқсат береді) | Пайдалану құқығын береді, меншік етуге тыйым салады | Тек коммерциялық емес пайдалануға құқық береді. Копилефтпен біріктірілуі мүмкін. | Авторлық құқықтың дәстүрлі қолданылуы; құқықтарды берудің қажеті жоқ | Қоғамдық ақпарат жоқ

Бағдарламалық жасақтама лицензиялары мен авторлық құқық туралы заң

Таратылған бағдарламалық жасақтаманың көпшілігі лицензия түріне қарай жіктеледі (кестеге қараңыз). Авторлық құқық бойынша бағдарламалық жасақтама үшін екі негізгі санат, яғни лицензия алушыға белгілі құқықтарды беретін лицензиялар – меншік бағдарламалық жасақтама және еркін және ашық бастапқы кодты бағдарламалық жасақтама (FOSS). Екеуінің арасындағы маңызды айырмашылық – клиент алған бағдарламалық өнімді өзгерту және қайта пайдалану құқығын беруде: FOSS лицензиясы клиентке осы екі құқықты да береді, сондықтан өзгертілетін бастапқы код бағдарламалық жасақтамамен бірге ("ашық бастапқы код") ұсынылады, ал меншік бағдарламалық жасақтама әдетте осы құқықтарды лицензияламайды және бастапқы кодты жасырады ("жабық бастапқы код"). Авторлық құқықпен қорғалған бағдарламалық жасақтаманы пайдалануға құқықтарды беруден және шектеулерден басқа, лицензиялар тараптардың жауапкершілігін және міндеттемелерін анықтайтын шарттарды да қамтиды. Кәсіптік және коммерциялық бағдарламалық жасақтама мәмілелерінде бұл шарттарға көбінесе жауапкершілікті шектеу, кепілдіктер және кепілдіктерден бас тарту, сондай-ақ бағдарламалық жасақтама зияткерлік меншік құқықтарын бұзса, өтемақы төлеу кіреді. Лицензияланбаған бағдарламалық жасақтама авторлық құқықтан тыс болса, ол жалпыға қолжетімді бағдарламалық жасақтама (PD) немесе таратылмаған, лицензияланбаған және ішкі коммерциялық құпия ретінде сақталатын бағдарламалық жасақтама болып табылады. Мұндай мысалдарға GitHub сияқты ашық репозиторийлерге арнайы лицензиясыз жүктелген заңсыз бағдарламалық жасақтамалар немесе жобалар жатады. Бағдарламалық жасақтаманы ерікті түрде (авторлық құқықтың мерзімі аяқталғанша) жалпыға қолжетімді ету кейбір юрисдикцияларда (мысалы, Германия заңдарында) қиындықтар тудыруы мүмкін болғандықтан, PD сияқты құқықтарды беретін лицензиялар да бар, мысалы CC0 немесе WTFPL. + Марк Веббинк бойынша авторлық құқық аясындағы бағдарламалық жасақтама лицензиялары мен құқықтары. Фриуэр және сублицензиялау арқылы толықтырылды.

Most distributed software can be categorized according to its license type (see table). Two common categories for software under copyright law, and therefore with licenses which grant the licensee specific rights, are proprietary software and free and open source software (FOSS). The distinct conceptual difference between the two is the granting of rights to modify and re use a software product obtained by a customer: FOSS software licenses both rights to the customer and therefore bundles the modifiable source code with the software ("open source"), while proprietary software typically does not license these rights and therefore keeps the source code hidden ("closed source"). In addition to granting rights and imposing restrictions on the use of copyrighted software, software licenses typically contain provisions which allocate liability and responsibility between the parties entering into the. In enterprise and commercial software transactions, these terms often include limitations of liability, warranties and warranty disclaimers, and indemnity if the software infringes intellectual property rights of anyone. Unlicensed software outside the scope of copyright protection is either public domain software (PD) or software which is non distributed, non licensed and handled as an internal business trade secret. Examples of this are unauthorized software leaks or software projects which are placed on public software repositories like GitHub without a specified license. As voluntarily handing software into the public domain (before reaching the copyright term) is problematic in some jurisdictions (for instance the law of Germany), there are also licenses granting PD like rights, for instance the CC0 or WTFPL. + Software licenses and rights granted in context of the copyright according to Mark Webbink. Expanded by freeware and sublicensing. Rights granted Public domain Permissive FOSS license (e. g. BSD license) Copyleft FOSS license (e. g. GPL) Freeware / Shareware / Freemium Proprietary license Trade secret Copyright retained Right to perform Right to display Right to copy Right to modify Right to distribute Right to sublicense Example software SQLite, ImageJ Apache web server, ToyBox Linux kernel, GIMP, OBS Irfanview, Winamp Windows, the majority of commercial video games and their DRMs, Spotify, xSplit, TIDAL Server sideCloud computing programs and services, forensic applications, and other line of business work.

Берілген құқықтар
Жалпыға қолжетімді
Рұқсатты FOSS лицензиясы (мысалы, BSD лицензиясы)
Копилефт FOSS лицензиясы (мысалы, GPL)
Фриуэр / Шэруэр / Фримиум
Меншік лицензиясы
Кәсіпорын құпиясы
Авторлық құқық сақталған
Орындау құқығы
Көшіру құқығы
Тарату құқығы
Сублицензиялау құқығы
Мысал бағдарламалық жасақтама
SQLite, ImageJ
Apache веб-сервері, ToyBox
Linux ядросы, GIMP, OBS
Irfanview, Winamp
Windows, көптеген коммерциялық бейне ойындары және олардың DRM-дері, Spotify, xSplit, TIDAL
Серверлік есептеу бағдарламалары мен қызметтері, сот-медициналық қосымшалар және басқа да бизнес-шешімдер.

Меншік және лицензия

Көптеген жеке меншік немесе ашық кодты бағдарламалық жасақтама үйлері бағдарламалық жасақтаманы оны пайдалануға берілетін лицензиямен бірге сатады. Пайдаланушыға иелік құқығы берілмейді, ол бағдарламалық жасақтаманың өмір бойы қолжетімді болуына кепілдік бермейді, сондай-ақ оны сатуға, жалға беруге, біреуге беруге, көшіруге немесе интернетте қайта таратуға құқығы жоқ. Лицензия шарттары мен талаптары пайдаланушылардың жеке немесе тұтынушылар ұйымы арқылы келіссөздер жүргізе алмайтын, тек қабылдауға немесе қабылдамауға болатын қосымша құқықтық шарттарды қамтуы мүмкін, өнімді сатушыға қайтарып беру арқылы. Бұл құқық тиімді түрде қолданылуы мүмкін, егер заңнама сатып алудан кейін белгілі бір мерзімде тауардан бас тарту құқығын көзделсе (мысалы, Еуроодақ заңдарындағыдай), немесе лицензия шарттары міндетті түрде жарияланып, пайдаланушыларға сатып алу алдында оқуға мүмкіндік берілсе. АҚШ-та Авторлық құқық туралы заңның 117-бабы бағдарламалық жасақтаманың нақты бір көшірмесінің иесіне оны компьютермен пайдалануға құқық береді, тіпті егер бағдарламалық жасақтаманы компьютермен пайдалану кездейсоқ көшірмелер жасауды немесе бейімделуді (әйтпесе авторлық құқықты бұзуға әкелуі мүмкін әрекеттерді) талап етсе де. Сондықтан компьютерлік бағдарламалық жасақтаманың көшірмесінің иесі заң бойынша осы көшірмені пайдалануға құқылы. Осылайша, егер бағдарламалық жасақтаманың соңғы пайдаланушысы тиісті көшірменің иесі болса, онда ол бағдарламалық жасақтаманы бағдарламалық жасақтаманы шығарушыдан лицензиясыз заңды түрде пайдалана алады. Көптеген жеке меншік "лицензиялар" пайдаланушының заңмен берілген құқықтарын ғана тізімдейді, бірақ олардан құқықтарды алып тастауға талпынады, сондықтан мұндай келісімшарттарда тараптардың мүдделері тең болмауы мүмкін. Жеке меншік бағдарламалық жасақтама лицензиялары көбінесе бағдарламалық жасақтаманы шығарушыларға бағдарламалық жасақтаманың әрбір көшірмесіне иелік құқығын сақтап, оның пайдалану жолын бақылауға мүмкіндік береді. Осылайша, 117-бап соңғы пайдаланушыға қолданылмайды және бағдарламалық жасақтаманы шығарушы соңғы пайдаланушыны лицензиялық келісімнің барлық шарттарын қабылдауға мәжбүрлей алады, олардың көпшілігі авторлық құқық заңнамасынан да шектеуші болуы мүмкін. Қарым-қатынастың сипаты – жалға беру ме, сатып алу ме, деген мәселе UMG v. Augusto немесе Vernor v. Autodesk, Inc. сияқты сот істерімен анықталады. Бағдарламалық бағдарламалар мен бейне ойындар сияқты цифрлық тауарлардың меншік құқығы Steam сияқты цифрлық дистрибьюторлардың "лицензияланған, сатылмаған" EULA (Қолдану шарты) шартымен күмәнданып отыр. Еуроодақта Еуропалық сот авторлық құқық иесінің цифрлық сатылған бағдарламалық жасақтаманы қайта сатуға қарсылық білдіруге құқығы жоқ екенін, өйткені иелік құқығы бірінші сату кезінде ауысқандықтан, авторлық құқықтың бірінші сатуда тозу қағидасына сәйкес келеді деп шешті, соның салдарынан "лицензияланған, сатылмаған" EULA туралы сұрақтар туындады. Швейцарияда орналасқан UsedSoft компаниясы бизнес бағдарламалық жасақтаманы қайта сатуды дамытып, осы құқық үшін сотта күресті. Еуропада 2009/24/EC ЕО директивасы пайдаланылған компьютерлік бағдарламалармен сауда жасауға рұқсат береді.

Many proprietary or open source software houses sell the software copy with a license to use it. There is no transferring of ownership of the good to the user, who does not have the warranty of a for life availability of the software, nor are they entitled to sell, rent, give it to someone, copy or redistribute it on the Web. License terms and conditions may specify further legal clauses that users cannot negotiate individually or by way of a consumer organization, and can uniquely accept or refuse, returning the product back to the vendor. This right can be effectively applied where the jurisdiction provides a mandatory time for the good decline right after the purchase (as in the European Union law), or a mandatory public advertisement of the license terms, so as to be made readable by users before their purchasing. In the United States, Section 117 of the Copyright Act gives the owner of a particular copy of software the explicit right to use the software with a computer, even if use of the software with a computer requires the making of incidental copies or adaptations (acts which could otherwise potentially constitute copyright infringement). Therefore, the owner of a copy of computer software is legally entitled to use that copy of software. Hence, if the end user of software is the owner of the respective copy, then the end user may legally use the software without a license from the software publisher. As many proprietary "licenses" only enumerate the rights that the user already has under , and yet claim to take rights away from the user, these contracts may lack consideration. Proprietary software licenses often claim to give software publishers more control over the way their software is used by keeping ownership of each copy of software with the software publisher. By doing so, Section 117 does not apply to the end user and the software publisher may then compel the end user to accept all of the terms of the license agreement, many of which may be more restrictive than copyright law alone. The form of the relationship determines if it is a lease or a purchase, for example UMG v. Augusto or Vernor v. Autodesk, Inc. The ownership of digital goods, like software applications and video games, is challenged by "licensed, not sold" EULAs of digital distributors like Steam. In the European Union, the European Court of Justice held that a copyright holder cannot oppose the resale of a digitally sold software, in accordance with the rule of copyright exhaustion on first sale as ownership is transferred, and questions therefore the "licensed, not sold" EULA. The Swiss based company UsedSoft innovated the resale of business software and fought for this right in court. In Europe, EU Directive 2009/24/EC expressly permits trading used computer programs.

Жеке меншік бағдарламалық жасақтама лицензиялары

Жеке меншік бағдарламалық қамтамасыз ету лицензияларының ерекшелігі – бағдарламалық қамтамасыз етуді шығарушы соңғы пайдаланушы лицензиялық келісімшарты (EULA) негізінде бағдарламалық қамтамасыз етудің бір немесе бірнеше данасын пайдалануға рұқсат береді, бірақ осы даналардың меншік құқығы бағдарламалық қамтамасыз етуді шығарушыда қалады (сондықтан «жеке меншік» термині қолданылады). Жеке меншік бағдарламалық қамтамасыз ету лицензияларының осы ерекшелігі бағдарламалық қамтамасыз етуге қатысты белгілі бір құқықтарды бағдарламалық қамтамасыз етуді шығарушы сақтап қалады дегенді білдіреді. Сондықтан EULA-да бағдарламалық қамтамасыз етудің пайдаланылуын анықтайтын шарттар, мысалы, рұқсат етілген орнатулар саны немесе тарату шарттары болады. Лицензиялаудың осы түрінің ең маңызды салдары – егер бағдарламалық қамтамасыз етудің меншік құқығы бағдарламалық қамтамасыз етуді шығарушыда қалса, онда соңғы пайдаланушы бағдарламалық қамтамасыз ету лицензиясын қабылдауы керек. Басқаша айтқанда, лицензияны қабылдамаса, соңғы пайдаланушы бағдарламалық қамтамасыз етуді мүлдем пайдалануға құқығы жоқ. Мұндай жеке меншік лицензияның бір мысалы – Microsoft Windows лицензиясы. Кәсіпкерлік бағдарламалық қамтамасыз ету лицензияларында әдеттегідей, бұл лицензияда шектеулер қойылған іс-әрекеттердің кең тізімі бар, мысалы: кері инженерия, бағдарламалық қамтамасыз етуді бірнеше пайдаланушы бір мезгілде пайдалану және эталондық көрсеткіштерді немесе өнімділік сынақтарын жариялау. Лицензиялау модельдерінің көптеген түрлері бар, олар қарапайым мәңгілік лицензиялардан және жылжымалы лицензиялардан (бір мезгілдегі лицензиялар деп те аталады) метрлік лицензия сияқты озық модельдерге дейін өзгереді. Лицензия берудің ең көп таралған үлгілері бір пайдаланушыға (аталған пайдаланушы, клиент, түйін) немесе тиісті көлемдік жеңілдік деңгейіндегі пайдаланушыға арналған, ал кейбір өндірушілер қолданыстағы лицензияларды жинақтайды. Бұл ашық көлемді лицензиялық бағдарламалар әдетте ашық лицензиялық бағдарлама (OLP), транзакциялық лицензиялық бағдарлама (TLP), көлемді лицензиялық бағдарлама (VLP) сияқты аталады және келісімшарттық лицензиялық бағдарламаға (CLP) қайшы келеді, онда клиент белгілі бір мерзімде (әдетте екі жыл) белгілі бір санда лицензия сатып алуға міндеттенеді. Бір мезгілде / жүретін пайдаланушы бойынша лицензиялау да кездеседі, онда желідегі барлық пайдаланушылар бағдарламаға қол жеткізе алады, бірақ бір уақытта белгілі бір санда ғана. Лицензияның тағы бір моделі – донгл бойынша лицензия беру, бұл донгл иесіне бағдарламаны кез келген компьютерде пайдалануға мүмкіндік береді. Сервер, процессор немесе нүктелер бойынша лицензия беру, пайдаланушылардың санына қарамастан, кең таралған практика, сондай-ақ сайт немесе компания лицензиялары. Кейде мәңгілік (тұрақты) және жылдық лицензияны таңдау мүмкін. Мәңгілік лицензиялар үшін бір жыл бойы күтіп-ұстау талап етіледі, бірақ күтіп-ұстау (абоненттік) жаңартулар жеңілдікке ие. Жылдық лицензиялар жаңартылмайды, мерзімі өткеннен кейін жаңа лицензия сатып алу керек. Лицензиялау бағдарламаның қалай пайдаланылуына байланысты хост/клиент (немесе қонақ), пошта жәшігі, IP-адрес, домен және т.б. болуы мүмкін. Басқа пайдаланушылар, оның ішінде қосымша пакет бойынша (мысалы, 99 пайдаланушыға дейін), негізгі пакетке (мысалы, 5 пайдаланушыға) қоса беріледі. Кейбір бағдарламалар модульді, сондықтан басқа модульдерді пайдаланбастан бұрын негізгі өнімді сатып алу керек. Бағдарламалық қамтамасыз етуді лицензиялау көбінесе техникалық қызмет көрсетуді де қамтиды. Бұл, әдетте, бір жыл мерзімге беріледі, немесе міндетті емес, бірақ оны бағдарламалық қамтамасыз етумен бірге сатып алу керек. Техникалық қызмет көрсету келісім-шартында (келісімшартта) лицензия алушыға кішігірім жаңартуларды (V.1.1 => 1.2), кейде үлкен жаңартуларды (V.1.2 => 2.0) алуға мүмкіндік беретін шарт бар. Бұл опция әдетте жаңарту сақтандыру немесе жаңарту кепілдігі деп аталады. Егер техникалық қызмет көрсету келісім-шартына енгізілмеген болса, клиенттің негізгі жаңарту үшін жаңарту сатып алуы керек. Кейбір өндірушілер техникалық қызмет көрсетуді жаңарту үшін ағымдағы техникалық қызмет көрсету мерзімі аяқталған жағдайда, айына ретроактивті түрде қайта орнату (қайта орнату) төлемақысын алады. Кейде техникалық қызмет көрсету техникалық қолдауды да қамтиды. Бұл жағдайда техникалық қолдау деңгейі, әдетте алтын, күміс және қола деп аталады, байланыс әдісіне (мысалы, электрондық поштаға қарағанда телефон арқылы қолдау), қолжетімділікке (мысалы, аптаның 5 күні, күніне 8 сағат) және реакция уақытына (мысалы, үш сағат) байланысты өзгеруі мүмкін. Қолдау да инцидент бойынша лицензияланады, мысалы, жыл сайын бес қолдау инциденті. FSF сондай-ақ FSF лицензиясының таңдауымен үйлесімді немесе үйлесімсіз еркін бағдарламалық қамтамасыз ету лицензияларын ажыратады, олар copyleft GNU General Public License лицензиясы. Open Source Initiative өздерінің The Open Source Definition-ына сәйкес сертификатталған ашық бастапқы лицензиялардың тізімін анықтайды. Debian жобасы да өздерінің Debian Free Software Guidelines-ына сәйкес келетін лицензиялардың тізімін ұсынады. Ерін бағдарламалық қамтамасыз ету лицензиялары әдетте екі санатқа бөлінеді: бағдарламалық қамтамасыз етуді қайта тарату қалай болуы керек екені туралы ең аз талаптарға ие болуға бағытталғандар (рұқсаттамалы лицензиялар) және қорғаушы теңдік (copyleft лицензиялары). Copyleft еркін бағдарламалық қамтамасыз ету лицензиясының мысалы – көбінесе қолданылатын GNU General Public License (GPL), сондай-ақ алғашқы copyleft лицензиясы. Бұл лицензия барлық пайдаланушыларға бағдарламалық қамтамасыз етуді пайдалану, зерттеу және жеке өзгерту бостандығын беруге және қорғауға бағытталған, егер пайдаланушы GPL шарттары мен талаптарына сәйкес болса, бағдарламалық қамтамасыз етуді немесе оның кез келген өзгертулерін қайта тарату бостандығына ие. Мысалы, соңғы пайдаланушы тарапынан жасалған және қайта таратылған кез келген өзгертулер осы өзгертулердің бастапқы кодын қамтуы керек, ал туынды жұмыстың лицензиясы GPL рұқсат ететіннен қосымша шектеулерді қоймауы керек. Рұқсаттамалы еркін бағдарламалық қамтамасыз ету лицензияларының мысалдары – BSD лицензиясы және MIT лицензиясы, олар бағдарламалық қамтамасыз етуді пайдалануға, зерттеуге және жеке өзгертуге шексіз рұқсат береді және қайта таратуға қатысты тек ең аз талаптарды қосады. Бұл пайдаланушыға кодты алып, оны жабық бастапқы бағдарламалық қамтамасыз етудің немесе жеке меншік бағдарламалық қамтамасыз ету лицензиясы бойынша шығарылған бағдарламалық қамтамасыз етудің бөлігі ретінде пайдалануға рұқсат береді. Кейбір уақытқа дейін қоғамдық домендегі бағдарламалық қамтамасыз ету және қоғамдық доменге ұқсас лицензиялар FOSS лицензиясының түрі болып санала ма деген мәселе талқыланды. 2004 жыл шамасында заңгер Лоуренс Розен «Неліктен қоғамдық домен лицензия емес» деген эссесінде бағдарламалық қамтамасыз етуді шын мәнінде қоғамдық доменге беруге болмайды және осылайша өте рұқсаттамалы FOSS лицензиясы ретінде түсіндіруге болмайды деп мәлімдеді, бұл позицияға Дэниел Дж. Бернштейн және басқалар қарсы шықты. 2012 жылы дау Розеннің CC0-ны ашық бастапқы лицензия ретінде қабылдауымен шешілді, ол бұрынғы мәлімдемелеріне қайшы, авторлық құқықты жоюға болатынын мойындады, бұл мәселе бойынша Тоғызыншы апелляциялық соттың шешімдерімен расталды.

The hallmark of proprietary software licenses is that the software publisher grants the use of one or more copies of software under the end user license agreement (EULA), but ownership of those copies remains with the software publisher (hence use of the term "proprietary"). This feature of proprietary software licenses means that certain rights regarding the software are reserved by the software publisher. Therefore, it is typical of EULAs to include terms which define the uses of the software, such as the number of installations allowed or the terms of distribution. The most significant effect of this form of licensing is that, if ownership of the software remains with the software publisher, then the end user must accept the software license. In other words, without acceptance of the license, the end user may not use the software at all. One example of such a proprietary software license is the license for Microsoft Windows. As is usually the case with proprietary software licenses, this license contains an extensive list of activities which are restricted, such as: reverse engineering, simultaneous use of the software by multiple users, and publication of benchmarks or performance tests. There are numerous types of licensing models, varying from simple perpetual licenses and floating licenses (also known as concurrent licenses) to more advanced models such as the metered license. The most common licensing models are per single user (named user, client, node) or per user in the appropriate volume discount level, while some manufacturers accumulate existing licenses. These open volume licensing programs are typically called open license program (OLP), transactional license program (TLP), volume license program (VLP) etc. and are contrary to the contractual license program (CLP), where the customer commits to purchase a certain number of licenses over a fixed period (mostly two years). Licensing per concurrent/floating user also occurs, where all users in a network have access to the program, but only a specific number at the same time. Another license model is licensing per dongle, which allows the owner of the dongle to use the program on any computer. Licensing per server, CPU or points, regardless the number of users, is common practice, as well as site or company licenses. Sometimes one can choose between perpetual (permanent) and annual license. For perpetual licenses, one year of maintenance is often required, but maintenance (subscription) renewals are discounted. For annual licenses, there is no renewal; a new license must be purchased after expiration. Licensing can be host/client (or guest), mailbox, IP address, domain etc., depending on how the program is used. Additional users are inter alia licensed per extension pack (e. g. up to 99 users), which includes the base pack (e. g. 5 users). Some programs are modular, so one will have to buy a base product before they can use other modules. Software licensing often also includes maintenance. This, usually with a term of one year, is either included or optional, but must often be bought with the software. The maintenance agreement (contract) typically contains a clause that allows the licensee to receive minor updates (V.1.1 => 1.2), and sometimes major updates (V.1.2 => 2.0). This option is usually called update insurance or upgrade assurance. For a major update, the customer has to buy an upgrade, if it is not included in the maintenance agreement. For a maintenance renewal, some manufacturers charge a reinstatement (reinstallment) fee retroactively per month, in the event that the current maintenance has expired. Maintenance sometimes includes technical support. When it does, the level of technical support, which are commonly named gold, silver and bronze, can vary depending on the communication method (i. e. e mail versus telephone support), availability (e. g. 5x8, 5 days a week, 8 hours a day) and reaction time (e. g. three hours). Support is also licensed per incident as an incident pack (e. g. five support incidents per year). The FSF distinguishes additionally between free software licenses that are compatible or incompatible with the FSF license of choice, the copyleft GNU General Public License. The Open Source Initiative defines a list of certified open source licenses following their The Open Source Definition. Also the Debian project has a list of licenses which follow their Debian Free Software Guidelines. Free and open source licenses are commonly classified into two categories: Those with the aim to have minimal requirements about how the software can be redistributed (permissive licenses), and the protective share alike (copyleft Licenses). An example of a copyleft free software license is the often used GNU General Public License (GPL), also the first copyleft license. This license is aimed at giving and protecting all users unlimited freedom to use, study, and privately modify the software, and if the user adheres to the terms and conditions of the GPL, freedom to redistribute the software or any modifications to it. For instance, any modifications made and redistributed by the end user must include the source code for these, and the license of any derivative work must not put any additional restrictions beyond what the GPL allows. Examples of permissive free software licenses are the BSD license and the MIT license, which give unlimited permission to use, study, and privately modify the software, and includes only minimal requirements on redistribution. This gives a user the permission to take the code and use it as part of closed source software or software released under a proprietary software license. It was under debate some time if public domain software and public domain like licenses can be considered as a kind of FOSS license. Around 2004 lawyer Lawrence Rosen argued in the essay "Why the public domain isn't a license" software could not truly be waived into public domain and cannot therefore be interpreted as very permissive FOSS license, a position which faced opposition by Daniel J. Bernstein and others. In 2012 the dispute was finally resolved when Rosen accepted the CC0 as an open source license, while admitting that contrary to his previous claims, copyright can be waived away, backed by Ninth circuit decisions.