Англикан дінінде ритуалға аз мән беретін "төмен шіркеу" бағыты қарастырылады. Тарихы, "жоғары шіркеумен" айырмасы, либерализм мен теологиялық реформалар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Көп ритуалдарсыз христиандық тармақтары
Christian denominations without much ritual
Англикан христиандығында "төмен шіркеу" термині ритуалға аз мән беретін жандарды білдіреді. Бұл термин көбінесе діни қызметтерге қатысты мағынада қолданылады, протестанттық бағытты көрсетеді, ал "жоғары шіркеу" ритуалға, көбінесе англо-католиктік бағытқа басымдық беретінін білдіреді. Бастапқыда бұл термин сыни мағынада қолданылған. 17 ғасырда орнаған шіркеуге қарсы доктриналық және шіркеулік шақырулар кезінде, Англикандық теологияны, құдайға сыйынғанды және иерархиялық құрылымды (мысалы, епископтық) христиандықтың нағыз түрі деп санаған комментаторлар мен басқалар, осы көзқарасты (және оған байланысты амалдарды) "жоғары шіркеу" деп атауды бастады. Ал 18 ғасырдың басында Англия шіркеуінде көбірек реформалар мен шіркеу құрылымын либералдауды көздеген теологтар мен саясаткерлер, керісінше, "төмен шіркеу" деп аталды.
In Anglican Christianity, low church refers to those who give little emphasis to ritual. The term is most often used in a liturgical sense, denoting a Protestant emphasis, whereas "high church" denotes an emphasis on ritual, often Anglo Catholic. The term was initially pejorative. During the series of doctrinal and ecclesiastic challenges to the established church in the 17th century, commentators and others—who favoured the theology, worship, and hierarchical structure of Anglicanism (such as the episcopate) as the true form of Christianity—began referring to that outlook (and the related practices) as "high church", and by the early 18th century those theologians and politicians who sought more reform in the English church and a greater liberalisation of church structure, were in contrast called "low church".
Тарихи қолданысы
Төмен шіркеу термині 18 ғасырдың басында Латитудинарлық терминнің баламасы ретінде қолданылды, себебі ол тәртіп және сенім мәселелерінде кең еркіндік беретін құндылықтарды білдіру үшін пайдаланылды. Бұл термин жоғары шіркеу немесе жоғары шіркеушілер деген терминге қарама-қайшы болды, ол бекітілген шіркеудің, епископтық және қасиетті дұғалар жүйесінің ерекше билігін бағалайтындарға қатысты. Төмен шіркеушілер Англия шіркеуінің ішінде пуритандық пікірлерге төзімділік танытуды қалаған, бірақ олар пуритандық құлшылық тәжірибелерімен келіспеуі мүмкін. Сепаратистерді, әсіресе пресвитериандарды Англия шіркеуіне қайтаруға бағытталған қозғалыс көбінесе 1689 жылғы Толеранттылық заңымен аяқталды. Төмен шіркеу термині диссиденттерге көбірек либералды көзқарас ұстаған дін қызметкерлеріне қатысты қолданыла берсе де, ақырында ол қолданыстан шықты. Екі термин де 19 ғасырда трактаторлар қозғалысы «жоғары шіркеу адамы» терминін танымал ету арқылы қайта жаңғыртты. Бұл терминдер қайтадан өзгертілген мағынада қолданылды, енді олар шіркеуді Мәсіхтің денесі ретіндегі католиктік бірлік және қасиетті дұғалар жүйесін Құдайдан берілген рақым құралы ретінде жоғарылатушыларға қатысты қолданылды. Енді төмен шіркеу адамы евангелистік англиканға теңестірілді, бұл қозғалыс Чарльз Симеон есімімен байланысты, ол жеке түрленудің қажеттілігін басты маңызға ие деп санды. 1982 жылы Біріккен реформатор шіркеуі келісімді мақұлдады, бұл оның ақсақалдары мен модераторларын епископтар ретінде қайта құруды және оның қызметін елшілік мұрагерлікке қосуды білдіретін еді. Англия шіркеуі бұл келісімді қабылдамады. Әңгімелесулер мен ынтымақтастық жалғасып, 2003 жылы Англия шіркеуі мен Ұлыбритания методистік шіркеуі арасында келісімге қол қойылды. 1970-ші жылдардан бастап методист шіркеуі бірнеше «жергілікті экуменикалық жобаларға» (LEP) қатысты, әдетте Англия шіркеуімен, баптистермен немесе Біріккен реформатор шіркеуімен, бұл шіркеулерді, мектептерді және кейде дін қызметкерлерін бірлесіп пайдалануды қамтыды. Англия шіркеуінде ағылшын католиктері протестанттармен бірігуге қарсы, бұл Рим католик шіркеуімен бірігу үмітін азайтуы мүмкін. Протестанттық әйелдерді дін қызметкерлері етіп қабылдау Рим тақтымен бірлікті қиындатады. 1990 және 2000-жылдардың басында Шотландия епископтық шіркеуі (Англикан), Шотландия шіркеуі (Пресвитериан), Ұлыбритания методистік шіркеуі және Біріккен реформатор шіркеуі үлкен бірлікке ұмтылу үшін «Шотландия шіркеулерінің бірігу бастамасы» (SCIFU) құрамына кірді. Бұл әрекет 2003 жылы Шотландия шіркеуінің бас тартуынан кейін тоқталды. 2002 жылы Ирландия шіркеуі, әдетте әлемдік англикандық спектрдің төмен шіркеу соңында, Ирландиядағы методист шіркеуімен кеңірек ынтымақтастық және мүмкін болатын түпкілікті бірлік туралы келісімге қол қойды.
The term low church was used in the early part of the 18th century as the equivalent of the term Latitudinarian in that it was used to refer to values that provided much latitude in matters of discipline and faith. The term was in contradistinction to the term high church, or high churchmen, which applied to those who valued the exclusive authority of the Established Church, the episcopacy and the sacramental system. Low churchmen wished to tolerate Puritan opinions within the Church of England, though they might not be in agreement with Puritan liturgical practices. The movement to bring Separatists, and in particular Presbyterians, back into the Church of England ended with the Act of Toleration 1689 for the most part. Though Low church continued to be used for those clergy holding a more liberal view of Dissenters, the term eventually fell into disuse. Both terms were revived in the 19th century when the Tractarian movement brought the term "high churchman" into vogue. The terms were again used in a modified sense, now used to refer to those who exalted the idea of the Church as a catholic entity as the body of Christ, and the sacramental system as the divinely given means of grace. A low churchman now became the equivalent of an evangelical Anglican, the designation of the movement associated with the name of Charles Simeon, which held the necessity of personal conversion to be of primary importance. In 1982 the United Reformed Church voted in favour of the covenant, which would have meant remodelling its elders and moderators as bishops and incorporating its ministry into the apostolic succession. The Church of England rejected the covenant. Conversations and co operation continued leading in 2003 to the signing of a covenant between the Church of England and the Methodist Church of Great Britain. From the 1970s onward, the Methodist Church was involved in several "Local Ecumenical Projects" (LEPs) with neighbouring denominations usually with the Church of England, the Baptists or with the United Reformed Church, which involved sharing churches, schools and in some cases ministers. In the Church of England, Anglo Catholics are often opposed to unity with Protestants, which can reduce hope of unity with the Roman Catholic Church. Accepting women Protestant ministers would also make unity with the See of Rome more difficult. In the 1990s and early 2000s the Scottish Episcopal Church (Anglican), the Church of Scotland (Presbyterian), the Methodist Church of Great Britain and the United Reformed Church were all parts of the "Scottish Churches Initiative for Union" (SCIFU) for seeking greater unity. The attempt stalled following the withdrawal of the Church of Scotland in 2003. In 2002 the Church of Ireland, which is generally on the low church end of the spectrum of world Anglicanism, signed a covenant for greater cooperation and potential ultimate unity with the Methodist Church in Ireland.