Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америка драматургі
American dramatist
Альберт Рамсделл Гурни (Albert Ramsdell Gurney Jr.) (1 қараша 1930 жыл - 13 маусым 2017 жыл) – американдық драматург, романист және ғалым. Гурни «The Dining Room» (1982), «Sweet Sue» (1986/7), «The Cocktail Hour» (1988) және Пулитцер сыйлығына ұсынылған «Love Letters» (1988) пьесаларымен танымал. Оның қазіргі Америкадағы жоғарғы топтағы WASP өмірі туралы пьесалар сериясы «WASP-тің ықпалының төмендеуі туралы терең әрі әжуалы зерттеулер» деп аталады. Оның ата-анасы үш бала тәрбиеледі, олардың арасында Гурни ортаншысы болды: (1) Эвелин Гурни Миллер (1929 ж.т.), (2) Альберт Рамсделл Гурни кіші (1930 ж.т.), және (3) Стивен С. Гурни (1933 ж.т.). Оның шешесінің ата-анасы Элбридж Г. Сполдинг (1881–1974) және Марион Кэрил Эли (1887–1971) болды. Эли – саясаткер және заңгер, 1883 жылы Нью-Йорк штатының Ассамблеясына депутат болған Уильям Кэрил Элидің (1856–1921) қызы. Гурнидің бес буыннан арғы атасы Элбридж Г. Сполдинг (1809–1897) – Буффало қаласының бұрынғы мэрі, Нью-Йорк штатының қазынашысы және АҚШ Өкілдер палатасының мүшесі болды. Ол алтын мен күміспен қамтамасыз етілмеген алғашқы АҚШ валютасы идеясын қолдады, осылайша Азамат соғысы кезінде Одақтың экономикасын сақтап қалуға көмектесті. Гурни Буффалодағы жеке Nichols мектебінде оқыды және Нью-Гэмпшир штатының Конкорд қаласындағы Сент-Полс мектебін бітірді. Ол 1952 жылы Уильямс колледжін, ал 1958 жылы Йель драма мектебін бітірді, содан кейін MIT-де гуманитарлық ғылымдарды оқытумен айналысты.
Albert Ramsdell Gurney Jr. (November 1, 1930 – June 13, 2017) (sometimes credited as Pete Gurney) was an American playwright, novelist and academic. Gurney is known for plays including The Dining Room (1982), Sweet Sue (1986/7), The Cocktail Hour (1988), and for his Pulitzer Prize nominated play Love Letters (1988). His series of plays about upper class WASP life in contemporary America have been called "penetratingly witty studies of the WASP ascendancy in retreat." and Marion Spaulding (1908 2001). His parents had three children, of which Gurney was the middle: (1) Evelyn Gurney Miller (b. 1929), (2) Albert Ramsdell Gurney Jr. (b. 1930), and (3) Stephen S. Gurney (b. 1933). His maternal grandparents were Elbridge G. Spaulding (1881–1974) and Marion Caryl Ely (1887–1971). Ely was the daughter of William Caryl Ely (1856–1921), politician and lawyer, Member of the New York State Assembly in 1883. Gurney's 2x great grandfather was Elbridge G. Spaulding (1809–1897), a former Mayor of Buffalo, NY State Treasurer, and member of the U. S. House of Representatives who supported the idea for the first U. S. currency not backed by gold or silver, thus credited with helping to keep the Union economy afloat during the Civil War. Gurney attended the private school Nichols School in Buffalo and graduating from St. Paul's School in Concord, New Hampshire. He attended Williams College, graduating in 1952, and the Yale School of Drama, graduating in 1958, after which he began teaching Humanities at MIT.
Мансап
1959 жылы Йель университетін бітірген соң Гурни бір жыл бойы Массачусетс штатының Белмонт қаласындағы Белмонт Хилл мектебінде ағылшын және латын тілдерін оқытты. Кейін ол Массачусетс технология институтына гуманитарлық ғылымдар профессоры (1960–1996) және әдебиет профессоры (1970–1996) болып орналасты. Содан бері ол жемісті жазушы ретінде танымал. Оның Нью-Йорктегі тұңғыш пьесасы, 1968 жылдың қазан айында бір ғана қойылым көрсетілген «Дэвид Шоу» Макдугал көшесіндегі «Ойыншылар театрында» тұсаукесер өткізді. Пьеса алғашқы көрсетілімінен кейін баспасөздің көп бөлігінен сынап-жарғылау алды, тек «The New Yorker» журналынан Эдит Оливер мен «Village Voice» басылымынан екі ғана жанкүйер пікір білдірді. Осыған дейін, Шекспирдің «Антоний мен Клеопатра» пьесасын сахналаған әйгілі актриса Кэтрин Корнеллмен жеке кездесуі туралы «Ұлы манера» пьесасы 2010 жылдың жазында Линкольн орталығында қойылды. Сондай-ақ ол Буффалодағы Kavinoky театрында да қойылды. Ол «Тамақхана» және ең әйгілі «Мәхаббат хаттары» сияқты пьесаларында өзі де ойнады.
In 1959, following graduation from Yale, Gurney taught English and Latin at a day school, Belmont Hill School, in Belmont, Massachusetts, for one year. He then joined Massachusetts Institute of Technology as a professor of humanities (1960–96) and professor of literature (1970–96). Since then, he is known to be a prolific writer. His first play in New York, which ran for just one performance in October 1968, The David Show, premiered at the Players' Theater on MacDougal Street. The play was cut after its first show by sneers from the entire press except for two enthusiasts, Edith Oliver in The New Yorker and another from the Village Voice. Before that, The Grand Manner, a play about his real life encounter with famed actress Katharine Cornell in her production of Shakespeare's Antony and Cleopatra, was produced and performed by Lincoln Center for the summer of 2010. It was also produced in Buffalo by the Kavinoky Theatre. He appeared in several of his plays including The Dining Room and most notably Love Letters.
Өлім
Гурни 2017 жылдың 13 маусымында Манхэттендегі үйінде 86 жасында дүние салды.
Gurney died at his home in Manhattan, on June 13, 2017, at the age of 86.
Марапаттар мен құрметтер
2006 жылы Гурни Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болып сайланды. 2007 жылы Гурни ПЕН/Лора Пелс Халықаралық Театр қорының американдық драматургия шебері сыйлығымен марапатталды. 2016 жылы Гурни Американдық театр қанаты мен The Village Voice ұсынған Obie Awards шарасында өмірлік жетістіктері үшін сыйлық алды.
In 2006, Gurney was elected a member of the American Academy of Arts and Letters. In 2007, Gurney received the PEN/Laura Pels International Foundation for Theater Award as a master American dramatist. Gurney was awarded the Lifetime Achievement Award at the 2016 Obie Awards presented by the American Theatre Wing and The Village Voice.
Тақырыптар
Гурнидің пьесалары көбінесе қазіргі Америкадағы жоғары таптың "WASP" (Ақ англосаксон протестант) өмірінің құлдырауын зерттейді. The Wall Street Journal оның туындыларын "WASP-тің ықпалынан айырылып, шегінуін зерттейтін терең әрі тапқыр ойлар" деп сипаттады. 1988 жылғы "Коктейль сағаты" пьесасында басты кейіпкер драматург ұлына театр сыншыларының "бізді ұнатпайтынын, бізге ренжігенін, барлығымыз республикашыл, беткей және алкоголиктерміз деп ойлайтынын" айтады. "Тек соңғысы ғана шындық" делінеді. The New York Times газеті пьесаны психиатрияны жақсы мінезділікке қарсы келу ретінде қарастыратын, жалақысы төмен жұмысшыларды туғаннан бергі құқықтары деп санайтын, дерлік жойылып бара жатқан аристократтар класы туралы тапқыр бақылаулар деп бағалады. 1989 жылы The New York Times газетіне берген сұхбатында Гурни: "«Коктейль сағатында» айтылғандай, менің арғы атасы бір күні киімдерін іліп, Ниагара өзеніне кіріп кетті, ал ешкім неге екенін түсінбеді" деді. Гурни оған: "Бәффалода ол беделді адам болды. Әкем бұл туралы ешқашан айта алмады, және бұл төртінші буынға дейін отбасыға қараңғы және түсіндірілемейтін әрекет ретінде әсер етті. Бұл әкемді және оның әкесін қабылдануға, қалыпты және жайлы болуға ұмтылуға итерді. Олардың бұл әрекеттері көрінеу оңай буржуазиялық өмірге берілді. Олар оны өте осал деп санады, бірақ себебі ешқашан айтылмады. Мен бұл туралы әкем қайтыс болғаннан кейін білдім" деп қосты.
Gurney's plays often explore the theme of declining upper class "WASP" (White Anglo Saxon Protestant) life in contemporary America. The Wall Street Journal has called his works "penetratingly witty studies of the WASP ascendancy in retreat." In his 1988 play, "The Cocktail Hour", the lead character tells her playwright son that theater critics "don't like us They resent us. They think we're all Republicans, all superficial and all alcoholics. Only the latter [sic] is true." The New York Times described the play as witty observations about a nearly extinct patrician class that regards psychiatry as an affront to good manners, underpaid hired help as a birthright. In a 1989 interview with The New York Times, Gurney said, "Just as it's mentioned in The Cocktail Hour,' my great grandfather hung up his clothes one day and walked into the Niagara River and no one understood why." Gurney added that "he was a distinguished man in Buffalo. My father could never mention it, and it affected the family well into the fourth generation as a dark and unexplainable gesture. It made my father and his father desperate to be accepted, to be conventional, and comfortable. It made them commit themselves to an ostensibly easy bourgeois world. They saw it so precariously, but the reason was never mentioned. I first learned about it after my father died. "</blockquote>