Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық заңгер және саясаткер (1908–2000)
American lawyer and politician (1908 2000)
Генри Хаммилл Фаулер (5 қыркүйек 1908 – 3 қаңтар 2000) – АҚШ-тың заңгері және саясаткері, президент Линдон Б. Джонсонтың кезінде АҚШ Қазынашылық министрі қызметін атқарған. 1908 жылы Вирджиния штатының Роанок қаласында туған Фаулер Роанок колледжін бітіріп, кейін Йель заң мектебінде заңгерлік дәрежесін алды. Ковингтон және Берлинг фирмасында қысқа уақыт жұмыс істегеннен кейін, 1934 жылы Фаулер Теннесси өзені аймағының басқармасының заңгерлік құрамына қосылды, онда ол бағдарламаның конституциялық негізін орнатуға көмектесті. Ол түрлі мемлекеттік лауазымдарда қызмет етті, соның ішінде Өндіріс басқару кеңсесінің бас кеңесшісі және Қорғаныс жұмылдыру кеңсесінің директоры болды. Мемлекеттік қызметтен кеткен соң Фаулер жеке заң практикасына қайта оралды, кейіннен Голдман Сакс компаниясының серіктесі атанды. Фаулер 2000 жылы 91 жасында Вирджиния штатының Александрия қаласында пневмониядан қайтыс болды.
Henry Hammill Fowler (September 5, 1908 January 3, 2000) was an American lawyer and politician who served as the United States Secretary of the Treasury under President Lyndon B. Johnson. Born in Roanoke, Virginia, in 1908, Fowler graduated from Roanoke College and later earned his law degree from Yale Law School. After working briefly at Covington & Burling in Washington, D. C., Fowler joined the legal staff of the Tennessee Valley Authority (TVA) in 1934, where he helped establish the constitutionality of the program. He went on to serve in various government positions, including Assistant General Counsel of the Office of Production Management and Director of the Office of Defense Mobilization. After leaving government service, Fowler returned to private law practice, and later became a partner at Goldman Sachs. Fowler died of pneumonia in Alexandria, Virginia, in 2000 at the age of 91.
Ерте өмір және мансап
Фаулер 1908 жылдың 5 қыркүйегінде Вирджиния штатының Роанок қаласында дүниеге келді. Ол локомотив машинисі Мак Джонсон Фаулер мен оның әйелі, бұрынғы Берта (Браунинг) есімді әйелдің ұлы болды. Генри Фаулер 1925 жылы Джефферсон орта мектебін бітіріп, 1929 жылы Роанок колледжін аяқтады, онда ол «Пи Каппа Фи» қауымдастығына қосылды, көптеген спорт түрлерімен айналысты және колледж газетін басқарды.
Fowler was born in Roanoke, Virginia, on September 5, 1908. He was the son of Mack Johnson Fowler, a locomotive engineer, and his wife, the former Bertha (née Browning). Henry Fowler graduated from Jefferson High School in 1925 and went on to graduate from Roanoke College in 1929, where he joined Pi Kappa Phi, played many sports, and edited the college newspaper.
Соғыс уақытындағы рөлі
1941 жылдан 1944 жылға дейін ол Өндіріс басқару кеңсесінің бас кеңесшісінің көмекшісі, ал кейін Соғыс өндірісі кеңесінің бас кеңесшісінің көмекшісі болды. Одан кейін 1944 және 1945 жылдары Ұлыбританияда және Германияда қызмет етті. Ол жеке практикаға оралып, 1951 жылы Корея соғысы кезінде әскерлерді жұмылдыру жұмысына қатысу үшін қайтадан үкіметке қосылды. Осы кезеңде ол Ұлттық өндіріс басқармасының әкімшісі, Қорғаныс өндірісі басқармасының әкімшісі, Қорғаныс жұмылдыру басқармасының директоры және Ұлттық қауіпсіздік кеңесінің мүшесі қызметтерін атқарды.
From 1941 to 1944, he was an assistant general counsel of the Office of Production Management and afterward of the War Production Board. He then served in the United Kingdom and Germany in 1944 and 1945. He returned to private practice and in 1951 rejoined the government to work on the mobilization of troops during the Korean War. During this period he was an administrator of the National Production Authority, administrator of the Defense Production Administration, Director of the Office of Defense Mobilization and member of the National Security Council.
Соғыстан кейінгі мансап
Айзенхауэр әкімшілігінің басталуымен Фаулер жеке заң практикасына оралды және Демократиялық кеңесшілер кеңесінде қызмет етті, ол партияның көптеген мәселелер бойынша ұстанымдарын анықтауға көмектесті. Фаулер 1958 жылдан 1961 жылға дейін Ақша және несие жөніндегі комиссияның, ал 1960 жылдан 1961 жылға дейін Брукингс институтының Мемлекеттік қаржы жөніндегі ұлттық комитетінің мүшесі болды. Ол Роанок колледжінің және Вирджиния епископтық епархиясының қорларының қамқоршысы болды. 1961 жылдың 3 ақпанынан 1964 жылдың 10 сәуіріне дейін Қаржы министрлігінің орынбасары қызметін атқарды. Қаржы министрлігіндегі уақытының көп бөлігін әкімшіліктің салық бағдарламасын қабылдауға жұмсады, оған 11,5 миллиард долларлық салық жеңілдетуі кірді. Содан кейін ол Фаулер, Лева, Хауес және Симингтон фирмасының аға серігі ретінде жеке заң практикасына оралды. C. Дуглас Диллон отставкаға кеткен кезде Фаулер 1965 жылдың 1 сәуірінен 1968 жылдың 20 желтоқсанына дейін Қаржы министрі қызметін атқарды. Фаулер Джонсонға деген адалдығымен танылды, әкімшіліктің жақсы және жаман күндерінің бәрінде де. Ол "көк бет, оңтүстік сүйкімділігі және консервативті көзқарас" иесі деп сипатталды. Фаулердің алдындағы басты мәселелер инфляция және төлемдер балансының дефициті болды. 1967 жылдың тамызында Фаулер 10 пайыздық салық үстемесі үшін күресті бастады және 1968 жылдың маусым айында Палата-Сенат конференциясында бұл ұсыныс қабылданды. Төлемдер балансының дефициті жөніндегі пікірталас кезінде Фаулер "баяу жылдамдықпен" әрекет етуді жақтады.
With the onset of the Eisenhower administration, Fowler returned to his private law practice and served on the Democratic Advisory Council, which helped outline party positions on many issues. Fowler served as a member of the Commission on Money and Credit from 1958 to 1961, and of the National Committee on Government Finance of the Brookings Institution from 1960 to 1961. He was a Trustee of Roanoke College and of the Funds in the Episcopal Diocese of Virginia. He served as the Under Secretary of the Treasury, from February 3, 1961, until April 10, 1964. He spent was the most of his time at Treasury working on passage of the administration's tax program, which included an $11.5 billion tax cut. He then he returned to private law practice as senior member of the Washington firm of Fowler, Leva, Hawes and Symington. When C. Douglas Dillon resigned, Fowler served as Secretary of the Treasury from April 1, 1965, to December 20, 1968, Fowler was known for his loyalty to Johnson throughout the administration's ups and downs. He was described as having "a ruddy face, southern charm and a conservative outlook". The major problems facing Fowler were inflation and the balance of payments deficit. In August 1967, Fowler began the fight for a 10 percent tax surcharge and saw the proposal passed by a House–Senate conference in June 1968. In the debate over the balance of payments deficit, Fowler was a proponent of the "go slow" approach.