Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз жазушысы (1936–2023)
French writer (1936–2023)
Филипп Соллерс (sɔˈlɛʁs; туған аты Филипп Жоо; 28 қараша 1936 – 5 мамыр 2023) – француз жазушысы және сыншысы. 1960 жылы ол Марселин Плейнетпен бірге авангардты әдеби журнал «Тел Квель» құрды, ол «Le Seuil» баспасынан шығарылып, 1982 жылға дейін жарық көрді. Соллерс кейін «L'Infini» журналын құрды, оны алдымен Denoel, содан кейін Gallimard баспасы жариялады, ал Соллерс жалғыз редакторы болып қалды. Соллерс 1960-1970 жылдардағы Париждегі интеллектуалдық құлшыныс кезеңінің ортасында болды. Ол Жак Деррида, Жак Лакан, Луи Альтюссер және Ролан Барт сияқты сыншылар мен ойшылдардың еңбектерін жариялауға үлес қосты. Олардың кейбіреулері кейіннен оның «Әйелдер» (1983) романында 1968 жылғы мамыр айына дейін және одан кейін белсенді болған француз интеллектуалдарымен бірге сипатталды. Оның жазбалары мен тілге қатысты көзқарасын француз сыншысы Ролан Барт «Жазушы Соллерс» кітабында зерттеп, жоғары бағалады.
Philippe Sollers (sɔˈlɛʁs; born Philippe Joyaux; 28 November 1936 – 5 May 2023) was a French writer and critic. In 1960 he founded the avant garde literary journal Tel Quel (along with writer and art critic Marcelin Pleynet), which was published by Le Seuil and ran until 1982. Sollers then created the journal L'Infini, published first by Denoel, then by Gallimard with Sollers remaining as sole editor. Sollers was at the heart of the period of intellectual fervour in the Paris of the 1960s and 1970s. He contributed to the publication of critics and thinkers such as Jacques Derrida, Jacques Lacan, Louis Althusser, and Roland Barthes. Some of them were later described in his novel Femmes (1983), alongside other figures of French intellectualism active before and after May 1968. His writings and approach to language were examined and praised by French critic Roland Barthes in his book Writer Sollers.
Өмірбаян
Соллерс 1936 жылғы 28 қарашада Францияның Таленс қаласында Филипп Жоо есімiмен дүниеге келген. Оның отбасы жергілікті Société Joyaux Frères компаниясын басқарған, сондай-ақ Recalt темір зауытын басқарды. Бұл зауыт Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Францияны басып алған неміс әскери әкімшілігінің кезінде SNCASO әуе кемелерін жасаушы компания үшін асханаларға, металл конструкцияларға және машиналарға қажетті материалдарды өндірген. Оның ата-анасы Октав Жоо және Марсель Молине болды. 1955 жылы Парижге көшіп, Версальдегі Sainte Geneviève жеке лицейінде және ESSEC бизнес мектебінде білім алды. Соллерс 1967 жылы Джулия Криставаға үйленді. Ол 2023 жылғы 5 мамырда 86 жасында қайтыс болды.
Sollers was born as Philippe Joyaux on 28 November 1936, in Talence, France. His family ran the local Société Joyaux Frères, the iron factory Recalt producing material for kitchens, metal constructions and machines for the aircraft manufacturer SNCASO under the German military administration in occupied France during World War II. His parents were Octave Joyaux and Marcelle Molinié. He moved to Paris in 1955 and studied at the Lycée privé Sainte Geneviève of Versailles and at the ESSEC Business School. Sollers married Julia Kristeva in 1967. He died on 5 May 2023, at the age of 86.
Жұмыс
Франсуа Мориак пен Луи Арагонның мақтауымен жарық көрген "Айдас жалғыздық" (1958) атты алғашқы романынан кейін Соллерс "Парк" (1961) романымен оқиғаға (драма, 1965) және "Nombres" (1968) романдарына жол ашатын повесть формасындағы тәжірибелерді бастады. Жак Деррида өзінің "Диссиминация" атты кітабында осы романдарды талдады. Соллерс кейін "Лоис" (1972) романында "Nombres" романының мәнділігіне қарсы тұруға тырысты, онда сөз ойындары мен еркін стильді қолдану арқылы стильдік қызығушылық күшейді. "Лоис" романының бағыты "Paradis" (1981) сияқты үтірлерсіз мәтіндердің күшейтілген ырғақты қарқындылығы арқылы дамыды. Соллерстің басқа романдары: "Әйелдер" (1983), "Ойыншы портреті" (1984), "Абсолютті жүрек" (1986), "Ватто Венецияда" (1991), "Студио" (1997), "Тұрақты құмарлық" (2000) және "Сүйіктілердің жұлдызы" (2002) – олар сюжет, кейіпкерлер және тақырыптық дамуды жиі пайдалана отырып, оның көркем әдебиетінде белгілі бір деңгейде реализмді енгізді. Олар оқырманға саясат, БАҚ, сексуалдық қатынастар, дін және өнер рөлін жаңаша қарастыру арқылы ол өмір сүріп жатқан қоғамның ойдан шығарылған зерттеуін ұсынады.
Following his first novel, A Strange Solitude (1958), hailed by François Mauriac and Louis Aragon, Sollers began, with The Park (1961) the experiments in narrative form that would lead to Event (Drame, 1965) and Nombres (1968). Jacques Derrida analyzed these novels in his book Dissemination. Sollers then attempted to counter the high seriousness of Nombres in Lois (1972), which featured greater stylistic interest through the use of wordplay and a less formal style. The direction taken by Lois was developed through the heightened rhythmic intensity of non punctuated texts such as Paradis (1981). Sollers's other novels include Women (1983), Portrait du joueur (1984), Le coeur absolu (1986), Watteau in Venice (1991), Studio (1997), Passion fixe (2000), and L'étoile des amants (2002), which introduced a degree of realism to his fiction, in that they make more explicit use of plot, character, and thematic development. They offer the reader a fictional study of the society in which he or she lives by reinterpreting, among other things, the roles of politics, media, sex, religion, and the arts.
Даулар
1990 жылы канадалық романист Денис Бомбардье мен француз жазушысы Габриэль Матзнефтің "өте жас қыздарды жыныстық қанағаттандыруы туралы" жақында жарық көрген естеліктеріне байланысты теледидардағы пікір алмасудан кейін, бірнеше күн өткен соң France 3 телеарнасында Соллерс Бомбардьені "ит" деп атады.
In 1990, following a televised disagreement between Canadian novelist Denise Bombardier and the French writer Gabriel Matzneff over Matzneff's "recently published memoir, about his sexual conquests of very young women", a few days later, on the television channel France 3, Sollers referred to Bombardier as "a bitch".
Табыс пен құрмет
Соллерс Филипп Роттың "Шайлок операциясы" (1993), Мишель Уэльбектің "Атомизация" (1998) романы және Марк Эдуард Набедің бірнеше романында, оның ішінде "Жазуды тоқтатқан адам" (2010) романында кейіпкер ретінде пайда болады. Оның еңбектерімен шабыттанған сол аттас жапондық рок-тобы "Соллерс" аталды. Лоран Бинедің 2015 жылғы "La Septième Fonction du langage (Grasset)" романында, ағылшын тіліне "The Seventh Function of Language" (2017) деп аударылған, Соллерс кейіпкері бейнеленген.
Sollers appears as a character in Philip Roth's Operation Shylock (1993), Michel Houellebecq's novel Atomised (1998) and several novels by Marc Édouard Nabe, including L'Homme qui arrêta d'écrire (2010). His writings inspired the eponymous Japanese rock band Sollers. A character based on Sollers features in Laurent Binet's 2015 novel La Septième Fonction du langage (Grasset), translated into English as The Seventh Function of Language (2017).