19 ғасырдағы француз саяхатшысы және журналисі Эмиль де Жирарден
Émile de Girardin
Эмиль де Жирарден: 19 ғасырдағы француз журналисі, саяхатшы. "La Presse" газетінің негіз қалаушысы, бұқаралық ақпарат құралдары арқылы білім беруді қолдаған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
19 ғасырдағы француз саясаткері және журналисі
19th century French politician and journalist
Эмиль де Жирардин (22 маусым 1802 – 27 сәуір 1881) – француз журналисі, баспагер және саясаткер. Ол заманындағы ең табысты және ең жарқын француз журналисі болды, өзін жаппай журналистика арқылы халыққа білім беруді қолдаушы ретінде ұсынды. Оның журналдарына жүз мыңнан астам адам жазылса, оның арзан бағадағы күнделікті шығатын «La Presse» газеті өндіріс құнының төмендігі мен көп жарнамасының арқасында бәсекелестерінен екі есе арзан сатылды. Көптеген белгілі журналистер сияқты Жирардин де саясатқа белсенді қатысып, парламентте қызмет етті. Бірақ өмірінде жоғары лауазымға тағайындалу мүмкіндігіне ие бола алмады. Ол – шешен, дау-демақорлықтың шебері, оқырманның назарын бірден аударатын қысқа, өткір сөздерді қолданушы еді.
Émile de Girardin (22 June 180227 April 1881) was a French journalist, publisher and politician. He was the most successful and flamboyant French journalist of the era, presenting himself as a promoter of mass education through mass journalism. His magazines reached over a hundred thousand subscribers, and his inexpensive daily newspaper La Presse undersold the competition by half, thanks to its cheaper production and heavier advertising. Like most prominent journalists, Girardin was deeply involved in politics, and served in parliament. To his bitter disappointment, he never held high office. He was a brilliant polemicist, a master of controversy, with pungent short sentences that immediately caught the reader's attention.
Ерте өмір және мансап
Жирарджин Парижде генерал Александр де Жирарджиннің және оның сүйіктісі мадам Дюпуйдың (туған есімі Фагнан), париждік адвокаттың әйелі, көңілді баласы болып дүниеге келді. Оның алғашқы жарияланымы – өзінің тууы мен ерте өмірін баяндайтын «Эмиль» романы, ол 1827 жылы Жирарджин атымен жарық көрді. 1830 жылғы төңкеріске дейін Мартиньяк министрлігінде бейнелеу өнері инспекторы болып қызмет етті және жалынды, белсенді журналист болды. Күнделікті баспасөзde жұмыс істеумен қатар, ол көптеген әртүрлі басылымдар шығарды, олардың таралымы өте кең болды. Оның «Journal des connaissances utiles» журналына 120 000 адам жазылса, «Almanach de France» (1834) басылымының алғашқы тиражы миллион данаға жетті. 1833 жылы ол суреттелген әдеби журнал «Musée des familles» негізін қалады. 1836 жылы ол халыққа кең таралған консервативті «La Presse» газетінде төмен бағалы баспасөз журналистикасын (penny press) енгізді, оның жазылу құны жылына небәрі 40 франк болды. Бұл газет бағасын төмендету, оқырмандар аудиториясын кеңейту және кірістілігін арттыру үшін жарнамалық төлемдерге сүйенген алғашқы газет болды, ал осы формула көп ұзамай барлық басылымдар тарапынан қабылданып алынды. Бұл оқиға оны Арманд Каррелмен дуэльге қатыстырды, оның нәтижесінде ол кейінгі қарсыластарына жауап беруден бас тартты. 1839 жылы ол шетелде туылғандығы үшін төрт рет сайланған Депутаттар палатасынан шығарылды, бірақ 1842 жылы қайта қабылданды. 1847 жылдың ақпан айының басында ол отставкаға кетті, ал 1848 жылдың 24 ақпанында Луи Филиппке отставкаға кетуін және Орлеан герцогинясының регенттігін талап ететін хат жіберді. Жирарджин «жақсы социализмді» капитал мен еңбек арасындағы үйлесімді ілгерілету деп анықтады, ал «жаман социализм» капитал мен еңбек арасындағы соғысты ілгерілетті. Маркс және Энгельс Жирарджиннің «жақсы социализм» теориясын социализм емес деп сынады. Жирарджиннің «жақсы социализмі» шын мәнінде қоғамдағы жұмысшыларды елемеді және қоғам тек капиталистерден тұрады деген тұжырымға келді. Кейін Жирарджин өзінің газетінде принц Луи Наполеонды сайлауға белсенді түрде үгіттеді, бірақ кейін ол оның ең қатал қарсыластарының біріне айналды. 1856 жылы ол «La Presse» газетін сатты, бірақ 1862 жылы оны қайта жаңғыртты, бірақ оның танымалдығы азайды, содан кейін Жирарджин «La Liberté» атты жаңа журналды іске қосты, оның көшеде сатуына тыйым салынды. Ол Эмиль Оливье және Либералдық империяны қолдады, бірақ Пруссияға қарсы соғысты жақтау үшін қайтадан жалынды журналистикаға кірісті.
Girardin was born in Paris, the bastard son of General Alexandre de Girardin and of his mistress Madame Dupuy (née Fagnan), wife of a Parisian advocate. His first publication was a novel, Émile, dealing with his birth and early life, and appeared under the name of Girardin in 1827. He became inspector of fine arts under the Martignac ministry just before the revolution of 1830, and was an energetic and passionate journalist. Besides his work on the daily press he issued miscellaneous publications which attained an enormous circulation. His Journal des connaissances utiles had 120,000 subscribers, and the initial edition of his Almanach de France (1834) ran to a million copies. He founded the illustrated literary magazine Musée des familles in 1833. In 1836 he inaugurated penny press journalism in a popular conservative organ, La Presse, the subscription to which was only forty francs a year. It was the first newspaper anywhere to rely on paid advertising to lower its price, extend its readership and increase its profitability and the formula was soon copied by all titles. This undertaking involved him in a duel with Armand Carrel, the fatal result of which made him refuse satisfaction to later opponents. In 1839 he was excluded from the Chamber of Deputies, to which he had been elected four times, on the plea of his foreign birth, but was admitted in 1842. He resigned early in February 1847, and on 24 February 1848 sent a note to Louis Philippe demanding his resignation and the regency of the duchess of Orléans. Giradin defined "good socialism" as promoting harmony between capital and labor, while "bad socialism" promoted war between capital and labor. Marx and Engels criticized Girardin's theory of good socialism as not being socialism at all. Girardin's "good socialism" actually ignored workers in society and concluded that society was composed exclusively of capitalists. Later, Girardin pressed eagerly in his paper for the election of Prince Louis Napoleon, of whom he afterwards became one of the most violent opponents. In 1856 he sold La Presse, only to resume it in 1862, but its vogue was over, and Girardin started a new journal, La Liberté, the sale of which was forbidden in the public streets. He supported Émile Ollivier and the Liberal Empire, but plunged into vehement journalism again to advocate war against Prussia.