Кіріспе

Le Figaro (фр. – "Фигаро") – 1826 жылы құрылған француздық күнделікті таңғы газет. Ол полимат Бомаршедің (1732–1799) пьесасындағы Фигаро кейіпкерінің атымен аталады; оның бір сөзі газеттің ұранына айналды: "Сын айту еркіндігі болмаса, шындықтан айырылған мақтаудың мәні жоқ". Францияның ең көне ұлттық газеті Le Figaro, Le Monde және Libération газеттерімен бірге Францияның үш ресми газетінің бірі саналады. Le Figaro Франциядағы Le Monde газетінен кейінгі екінші ірі ұлттық газет. Газеттің бас редакциясы Париждің 9-шы округіндегі Хаусманн бульварында орналасқан. "Фигаро" тобының басқа басылымдары: Le Figaro Magazine, TV Magazine және Evene. Газет "Berliner" форматында шығарылады.

Тарих

Le Figaro 1826 жылы сатирикалық апталық ретінде құрылды, оның аты мен ұраны 1778 жылы Пьер Бомаршедің артықшылықты мазақтайтын «Le Mariage de Figaro» пьесасынан алынған. Оның ұраны Фигароның пьесаның соңғы актісіндегі монологынан алынған: «Sans la liberté de blâmer, il n'est point d'éloge flatteur» («Сын айту еркіндігі болмаса, шын мақтау жоқ»). 1833 жылы редактор Нестор Рокплан «Le Figaro» газетіндегі мақаладан ренжіген полковник Галлуамен жекпе-жек өткізді, ол жараланды, бірақ жазылып кетті. Альберт Вольф, Эмиль Зола, Жан Батист Альфонс Карр, Теофил Готье және Жюль Арсен Арно Кларти газеттің алғашқы жазбаларының авторы болды. 1854 жылға дейін, Гипполит де Виллемессен басқаруға алғанға дейін, газет тұрақсыз жарық көрді. 1866 жылы «Фигаро» күнделікті газетке айналды. Оның алғашқы күнделікті саны, 1866 жылғы 16 қарашада, 56 000 данада сатылды, бұл Франциядағы кез келген газеттің ең көп таралған саны еді. Газеттің саяси бағыты роялистік болды. Осы кезде газетке Паулин Савари да үлес қосты. 1909 жылғы 20 ақпанда Le Figaro Филиппо Томасо Маринетти қол қойған манифест жариялады, ол өнерде футуризмнің пайда болуына бастама берді. 1914 жылғы 16 наурызда «Le Figaro» газетінің редакторы Гастон Кальметті қаржы министрі Жозеф Кайлоның әйелі Генриет Кайлодан өлтірілді, ол оның күйеуінің адалдығына күмән тудыратын хатты жариялағаннан кейін. 1922 жылы Le Figaro газетін парфюмерлік миллионер Франсуа Коти сатып алды. Абель Фейвр газет үшін карикатуралар жасады. Коти 1929 жылғы наурызда газеттің атын жай ғана Figaro деп өзгертіп, көптеген адамдарды ашуландырды, ол 1933 жылға дейін сақталды. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, Le Figaro Францияның жетекші газетіне айналды. Соғыстан кейін ол жоғарғы орта таптың дауысына айналды және консервативті ұстанымды сақтап келеді. 1975 жылы Le Figaro газетін Роберт Херсанттың Socpresse компаниясы сатып алды. 1999 жылы The Carlyle Group газеттің 40% үлесін сатып алды, кейін 2002 жылғы наурызда сатты. 2004 жылғы наурыздан бастап Le Figaro Серж Дассоның бақылауында. 2006 жылы Le Figaro Мысыр мен Тунис елдерінде исламды қорлаған мақалалар жариялағаны үшін тыйым салынды. Le Figaro 2009 жылы Berliner форматына көшті. Газет 2009 жылдан бері жұма күндері «The New York Times International Weekly» газетінің 8 беттік қосымшасын жариялайды, онда «The New York Times» газетінен француз тіліне аударылған мақалалардың таңдамасы ұсынылады. 2010 жылы Lefigaro.fr Le Figaro in English деп аталатын бөлімді құрды, ол әлемдегі ағылшын тілді қауымдастыққа Le Figaro веб-сайтынан күнделікті түпнұсқа немесе аударма мазмұнды ұсынады. Бұл бөлім 2012 жылы жабылды. 2010 жылдары Le Figaro газеті болашақ президенттікке үміткер Эрик Земмурдың оқырмандардың қызығушылығын қоздыған мақалаларын жариялады, бұл кейін оның саяси мансабын бастауға көмектесті.

Редакция ұстанымы мен даулар

"Le Figaro" газеті дәстүрлі түрде консервативті редакциялық ұстанымды ұстанады, француздың жоғары және орта таптарының дауысына айналды. 2004 жылы France Inter радиостанциясына берген сұхбатында Дассо "газеттер салауатты идеяларды таратуы керек" және "солшыл идеялар салауатты идеялар емес" деп мәлімдеді. 2012 жылдың ақпан айында газеттің журналистерінің жалпы жиналысы газеттің бас редакторы Этьен Мугеотты "Ле Фигароны" биліктегі партияның – Халықтық қозғалыс одағының, үкіметтің және президент Николя Саркозидің "мәлімдемелер жинағына" айналдырғаны үшін айыптау туралы резолюция қабылдады. Олар көбірек көп түрлілік пен "әділдік" талап етіп, газетті бір жақты саяси баяндама жасауда айыптады. Мугеот бұрын "Ле Фигаро" үкіметті және оңшылдарды ұятқа қалдырмау үшін ештеңе жасамайтынын айтқан еді. Мугеот жауап ретінде былай деді: "Біздің редакциялық бағытымыз оқырмандарымызға ұнайды, ол нәтижелі. Мен оны неге өзгертуім керек екенін түсінбеймін. [ ] Біз оңшыл газетпіз және оны ашық білдіреміз. Оқырман-жазушыларымыз да, журналистеріміз де оны біледі. Бұл жаңалық емес!"