Кіріспе
Cahiers du Cinéma (қаже ди кино) – француз кино журналы, 1951 жылы Андре Базин, Жак Дониол-Валькроз және Жозеф Мари Ло Дука бірлесіп құрған. Ол 1928 жылы құрылған Revue du Cinéma журналынан дамыды, және Objectif 49 (Роберт Брессон, Жан Кокто, Александр Аструк және басқалар) мен Ciné Club du Quartier Latin екі париждік кино клубының мүшелерін қамтыды. Бастапқыда Жак Дониол-Валькроз редакторлық еткен, ал 1957 жылдан кейін Эрик Роммер (әскери атағы Морис Шерер) редакторлыққа келді. Жазушыларының арасында Жак Риветт, Жан-Люк Годар, Клод Шаброл және Франсуа Трюффо болды.
Cahiers du Cinéma (kaje dy sinema, ) is a French film magazine co founded in 1951 by André Bazin, Jacques Doniol Valcroze, and Joseph Marie Lo Duca. It developed from the earlier magazine Revue du Cinéma ( established in 1928) involving members of two Paris film clubsObjectif 49 (Robert Bresson, Jean Cocteau, and Alexandre Astruc, among others; ) and Ciné Club du Quartier Latin
Initially edited by Doniol Valcroze and, after 1957, by Éric Rohmer (aka, Maurice Scherer), it included amongst its writers Jacques Rivette, Jean Luc Godard, Claude Chabrol, and François Truffaut,
Тарих
"Кахиерлердің" алғашқы саны 1951 жылдың сәуір айында жарық көрді. Базин, Дониол Валькроз, Ло Дука және басқа да жас, толыққан тоқ сыншылар 1946 жылдан бастап 1948 жылы соңғы санына дейін "Revue du Cinéma" басылымына қатысқанда кездесіп, кино туралы өз пікірлерін бөліскен. "Cahiers" осы бұрынғы журналдың жалғасы ретінде құрылды. "Cahiers" журналының алғашқы саны отыз беттен тұратын шағын журналдар болды, олар ерекше ашық сары түстегі фильм кадрларымен ерекшеленді, тақырыптардың болмауы олардың артықшылығы болды. Әр нөмірде төрт-бес мақала (көптеген сандарда Базиннің кем дегенде бір туындысы) жарияланды, олардың көпшілігі нақты фильмдерге шолулар немесе режиссерлерге арналған мақтаулар болды, кейде ұзын теориялық эсселермен толықтырылды. Журналдың алғашқы жылдарында Базин, редакциялық алқаның де-факто басшысы болды. Базин "Cahiers" журналының "Ревю" басылымының сынның интеллектуалдық формасын жалғастыруын қалады, оның мақалаларында реализмді киноның ең бағалы қасиеті ретінде жақтаған. Алайда, "Cahiers" журналының саны артқан сайын, Базин оның астында редактор болып жұмыс істейтін жас ізбасарлар мен сыншылар тобы журнал беттерінде онымен келіспей бастағанын байқады. Бірте-бірте, бұл жас сыншылардың талғамы Базиннің талғамынан алыстады, өйткені топ мүшелері Базинге қызықты француз және итальяндық кино режиссерлерінен гөрі Альфред Хичкок және Говард Хоукс сияқты коммерциялық американдық кино режиссерлері туралы сындық мақалалар жаза бастады. Трюфоның мақаласы жарияланғаннан кейін Дониол Валькроз және Базин мен Ло Дукадан басқа "Cahiers" редакторының көпшілігі бүлікші авторлардың жағына қосылды; Ло Дука бір жылдан кейін "Cahiers"-тен кетіп, журнал форматын біршама өзгертті, жиі "автор" деп саналатын режиссерлермен сұхбат алып, он негізгі сыншыдан тұратын "Кеңесте" фильмдерге дауыс берді. Бұл сыншылар америкалық емес режиссерлерді де қолдады, Жан Ренуар, Роберто Росселлини, Кенджи Мизогучи, Макс Офюльс және Жан Кокто сияқты режиссерлердің мизансценасы (журналдың "негізгі зерттеу нысаны") туралы жазды. Бұл сыншылар түсірген фильмдер кино түрінің әртүрлі теориялық, көркемдік және идеологиялық аспектілерін тәжірибелік зерттеулер болды және "Cahiers" шеңберінен тыс жас француз режиссерлерінің фильмдерімен бірге француз жаңа толқыны деп аталатын кинематографиялық қозғалыстың негізін құрады. Осы уақытта "Cahiers" журналында штаттық өзгерістер болды, өйткені Ромер Жан Душе сияқты жаңа редакторларды жалдады, олар қазір фильмдер түсіріп жүрген редакторлардың орнын толтырды, ал басқа редакторлар, әсіресе Жак Риветте, журналға одан да көп жаза бастады. Жаңа сыншылардың көпшілігі (Риветтен басқа) Голливуд фильмдерін жаңа толқын фильмдерінен гөрі елемеді немесе тікелей сынады, бұл жас сыншылардың режиссерлік жағы мен бас редактор Ромердің арасында шиеленіс тудырды. "Cahiers" журналының редакторлары, оның ішінде Годард пен Дониол Валькроз және Риветт жетекшілік еткен бес адамнан тұратын топ Ромерді журнал мазмұнын өздері сияқты жаңа фильмдерге қайта бағыттауға шақырды. Ол бас тартқан кезде "бес адам" Ромерді күштеп шығарып, 1963 жылы оның орнына Риветті орнатты. Риветт саяси және әлеуметтік мәселелерді сол жаққа қарай жылжытты және журналдың Голливуд емес фильмдерге көбірек көңіл бөлу үрдісін бастады. Журнал стилі 1960 жылдардың басында әдеби модернизмнен 1970 жылға қарай радикализмге және диалектикалық материализмге көшті. Сонымен қатар, 1970 жылдардың ортасында журнал маоистік редакциялық ұжыммен басқарылды. 1970 жылдардың ортасында америкалық фильм "Жаулар" туралы жарияланған шолу журналдың коммерциялық көзқарасқа оралуын және редакциялық айналымды белгіледі: (Серж Дэни, Серж Тубиана, Тьерри Жус, Антуан де Бэкк және Чарльз Тессон). Бұл кейбір ескі "Cahiers" фавориттерінің, сондай-ақ Маноэль де Оливейра, Рауль Руиз, Хоу Сяо Хсян, Юсеф Шахин және Морис Пиалат сияқты жаңа кино режиссерлерінің қайта оралуына әкелді. Соңғы жазушылар арасында Дане, Андре Течине, Леос Каракс, Оливье Ассаяс, Даниэль Дубрукс және Серж Ле Перон бар. 1998 жылы "Editions de l'Etoile" (Cahiers басылымын шығаратын компания) "Le Monde" баспасөз тобы сатып алды. Дәстүрлі түрде ақша жоғалтып, журнал 1999 жылы жаңа оқырмандарды тарту үшін қайта құруға тырысты, бұл жазушылар арасында алғашқы бөлінуге әкелді және нәтижесінде барлық бейнелеу өнерін постмодернистік тәсілмен қарастыратын журнал пайда болды. Журналдың бұл басылымы журналдың дәстүрлі оқырмандарын шатастырған реалити-шоулар немесе бейне ойындар туралы жағымсыз пікірлерді жариялады. Барлық редакциялық құрам отставкаға шығып, бұл өзгеріс редакциялық тәуелсіздігіне қауіп төндіретінін мәлімдеді.
Жыл сайынғы ең үздік 10 фильмдер тізімі
Журнал өмір сүрген көп жылдар бойы әр жылдың ең жақсы 10 фильмінің тізімін жасап келді.