Уильям Спирс Брюс: Шотландиялық поляр зерттеушісінің өмірі мен еңбектері
William Speirs Bruce
Уильям Брюс – британдық поляр зерттеушісі, Антарктида экспедициясын ұйымдастырған (1902-04). Антарктикадағы алғашқы метеостансаны құрды. Теңіз зертханасын іске қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шотланд теңіз биологы және полярлық зерттеуші (1867–1921)
Scottish marine biologist and polar explorer (1867–1921)
Уильям Спирс Брюс (1 тамыз 1867 – 28 қазан 1921) – британдық натуралист, полярлық ғалым және океанограф, Оңтүстік Оркни аралдары мен Уэдделл теңізіне Шотландияның Ұлттық Антарктика экспедициясын (SNAE, 1902–04) ұйымдастырып, басқарған. Экспедицияның маңызды жетістіктерінің бірі – Антарктидада тұңғыш тұрақты метеорологиялық станция құрылды. Кейін Брюс Эдинбургте Шотландияның океанографиялық зертханасын құрды, бірақ Оңтүстік полюс арқылы Антарктиканы басып өту жоспарлары қоғамдық және қаржылық қолдау таппағандықтан тоқтатылды. 1892 жылы Брюс Эдинбург университетіндегі медициналық білімін тоқтатты және ғылыми көмекші ретінде Данди кит аулау экспедициясына қатысты. Одан кейін ол Новая Земля, Шпицберген және Франц-Иосиф жеріне Арктика саяхаттарын жасады. 1899 жылы, Британияның ең тәжірибелі полярлық ғалымы Брюс Роберт Фалькон Скотттың «Дискавери» экспедициясына жұмысқа өтініш берді. Бірақ, тағайындаудың кешігуі және Корольдік географиялық қоғам (RGS) президенті сэр Клементс Маркхаммен туған келіспеушіліктер оны өз экспедициясын ұйымдастыруға итермеледі, соның салдарынан ол Лондонның географиялық орталықтарының жауын алды. Брюс полярлық еңбегі үшін көптеген наградаларға ие болды, соның ішінде Абердин университетінің құрметті докторлық дәрежесін алды, алайда, оның өзі де, SNAE әріптестері де RGS-нің беделді Полярлық медаліне ұсынылмады. 1907 мен 1920 жылдар аралығында Брюс ғылыми және коммерциялық мақсаттарда Арктика аймағына көптеген сапарлар жасады. SNAE-ден кейін ірі зерттеулер жүргізе алмауының себебі – оның қарым-қатынас дағдыларының жеткіліксіздігі, күшті жаулары және шотландтық ұлтшылдығымен байланысты деп есептеледі. 1919 жылға қарай денсаулығы нашарлап, 1921 жылы қайтыс болғанға дейін бірнеше рет ауруханада жатты, одан кейін ол ұмытылды. Соңғы жылдары, шотландтық экспедицияның жүз жылдығына орай, оның ғылыми полярлық зерттеулер тарихындағы рөлін толыққанды тануға күш-жігер жұмсалды.
William Speirs Bruce (1 August 1867 – 28 October 1921) was a British naturalist, polar scientist and oceanographer who organised and led the Scottish National Antarctic Expedition (SNAE, 1902–04) to the South Orkney Islands and the Weddell Sea. Among other achievements, the expedition established the first permanent weather station in Antarctica. Bruce later founded the Scottish Oceanographical Laboratory in Edinburgh, but his plans for a transcontinental Antarctic march via the South Pole were abandoned because of lack of public and financial support. In 1892 Bruce gave up his medical studies at the University of Edinburgh and joined the Dundee Whaling Expedition to Antarctica as a scientific assistant. This was followed by Arctic voyages to Novaya Zemlya, Spitsbergen and Franz Josef Land. In 1899 Bruce, by then Britain's most experienced polar scientist, applied for a post on Robert Falcon Scott's Discovery Expedition, but delays over this appointment and clashes with Royal Geographical Society (RGS) president Sir Clements Markham led him instead to organise his own expedition, and earned him the permanent enmity of the geographical establishment in London. Although Bruce received various awards for his polar work, including an honorary doctorate from the University of Aberdeen, neither he nor any of his SNAE colleagues were recommended by the RGS for the prestigious Polar Medal. Between 1907 and 1920 Bruce made many journeys to the Arctic regions, both for scientific and for commercial purposes. His failure to mount any major exploration ventures after the SNAE is usually attributed to his lack of public relations skills, powerful enemies, and his Scottish nationalism. By 1919 his health was failing, and he experienced several spells in the hospital before his death in 1921, after which he was almost totally forgotten. In recent years, following the centenary of the Scottish Expedition, efforts have been made to give fuller recognition to his role in the history of scientific polar exploration.
Үй және мектеп
Уильям Спирс Брюс 43 Кенсингтон Гарденс Скверде, Лондонда, шотланд дәрігері Сэмюэл Нобл Брюстің және оның уэльстік әйелі Мэри Ллойдтың төртінші баласы болып дүниеге келді. Оның есімнің ортасы отбасының басқа тармағынан алынған; оның "Спирс" есімнен өзгеше жазылуы, көбінесе репортерлерге, рецензенттерге және өмірбаяндарға қиындық туғызатын. Уильям балалық шағын 18 Royal Crescent, Holland Park мекенжайындағы Лондондағы отбасылық үйінде, атасы, пастор Уильям Брюстің тәрбиесінде өткізді. Олар жиі жақын жердегі Кенсингтон бақтарына, кейде Табиғат тарихы мұражайына баратын. Сэмюэл Брюстің айтуынша, осы саяхаттар жас Уильямның өмір мен табиғатқа деген қызығушылығын оятып, дамытты. 1879 жылы, 12 жасында Уильям прогрессивті интернат мектебіне, Норфолк округі мектебіне (кейін Уоттс теңіз мектебі) Норфолк штатының Солтүстік Элмхам ауылына жіберілді. Ол 1885 жылға дейін онда оқыды, содан кейін екі жыл Хэмпстедтегі Университет колледжі мектебінде, Лондон университетінің (UCL) медициналық факультетіне қабылдануға арналған емтиханға дайындалды. Ол үшінші рет емтиханды сәтті тапсырып, 1887 жылдың күзінде медициналық білімін бастауға дайын болды.
William Speirs Bruce was born at 43 Kensington Gardens Square in London, the fourth child of Samuel Noble Bruce, a Scottish physician, and his Welsh wife Mary, née Lloyd. His middle name came from another branch of the family; its unusual spelling, as distinct from the more common "Spiers", tended to cause problems for reporters, reviewers and biographers. William passed his early childhood in the family's London home at 18 Royal Crescent, Holland Park, under the tutelage of his grandfather, the Revd William Bruce. There were regular visits to nearby Kensington Gardens, and sometimes to the Natural History Museum; according to Samuel Bruce these outings first ignited young William's interest in life and nature. In 1879, at the age of 12, William was sent to a progressive boarding school, Norfolk County School (later Watts Naval School) in the village of North Elmham, Norfolk. He remained there until 1885, and then spent two further years at University College School, Hampstead, preparing for the matriculation examination that would admit him to the medical school at University College London (UCL). He succeeded at his third attempt, and was ready to start his medical studies in the autumn of 1887.
Эдинбург
1887 жылдың ортасында Брюс солтүстікке, Эдинбургке, табиғат ғылымдары бойынша демалыс курстарына қатысу үшін сапарлады. Форт-ферттегі Грантон қаласында жақында құрылған Шотландия теңіз стансасында өткен алты апталық курстарды Патрик Геддес және Джон Артур Томсон басқарды, олар ботаника және практикалық зоология бөлімдерін қамтыды. Грантон тәжірибесі және сол кездегі ең көрнекті табиғат ғалымдарымен байланыс Брюсті Шотландияда қалуға ықпалдады. Ол UCL-дегі оқу орнын қалдырып, оның орнына Эдинбург университетінің медицина факультетіне түсті. Бұл оған Геддес және Томсон сияқты тәлімгерлермен байланысын сақтауға, сондай-ақ бос уақытында «Челленджер» экспедициясынан әкелінген материалдар тексеріліп, жіктеліп жатқан Эдинбург зертханаларында жұмыс істеу мүмкіндігін берді. Мұнда ол доктор Джон Мюррей мен оның ассистенті Джон Янг Бьюкененнің жетекшілігімен жұмыс істеді, океанографияны тереңірек түсінді және ғылыми зерттеулердің қағидаларында құнды тәжірибе жинады.
During mid 1887, Bruce travelled north to Edinburgh to attend a pair of vacation courses in natural sciences. The six week courses, at the recently established Scottish Marine Station at Granton on the Firth of Forth, were under the direction of Patrick Geddes and John Arthur Thomson, and included sections on botany and practical zoology. The experience of Granton, and the contact with some of the foremost contemporary natural scientists, convinced Bruce to stay in Scotland. He abandoned his place at UCL, and enrolled instead in the medical school at the University of Edinburgh. This enabled him to maintain contact with mentors such as Geddes and Thomson, and also gave him the opportunity to work during his free time in the Edinburgh laboratories where specimens brought back from the Challenger expedition were being examined and classified. Here he worked under Dr John Murray and his assistant John Young Buchanan, and gained a deeper understanding of oceanography and invaluable experience in the principles of scientific investigation.
Данди кит аулау экспедициясы
1892–93 жылдардағы Данди кит аулау экспедициясы – Антарктика суларында кит аулаудың коммерциялық мүмкіндіктерін зерттеуге жасалған әрекет. Мақсаты – аймақта дөңгелек киттің қорына жол табу болатын. "Балаена", "Актив", "Диана" және "Полярная звезда" атты төрт кит аулау кемесінде ғылыми бақылаулар мен океанографиялық зерттеулер де жүргізілуі тиіс болды. Брюсті экспедицияға Грантоннан танысы Хью Роберт Милл ұсынды, ол қазір Лондондағы Корольдік географиялық қоғамның кітапханашысы қызметін атқарып жүрген еді. Бұл оның медициналық білімін аяқтауға кедері келтірсе де, Корольдік географиялық қоғамға жазған хатында: "Капитан Фэрвезердің (кеме капитанының) жалпы көзқарасы ғылыми жұмыстарға тиімді болған жоқ" деп жазды. Брюске карталарға қол жеткізуге рұқсат берілмеді, сондықтан ол құбылыстардың нақты орнын анықтай алмады. Ол метеорологиялық және басқа да бақылаулар жасауы керек болған кезде "кемеде" жұмыс істеуге міндеттелді, сондай-ақ үлгілерді дайындауға қажетті жағдайлар да жасалмады, нәтижесінде экипаждың салғырттығынан көптеген үлгілер жоғалып кетті. Дегенмен, ол RGS-ге жазған хатында: "Барлық қиындықтарға қарамастан, маған көмектескені үшін Қоғамға алғыс айтамын, бұл білім беруге және қуантуға лайық тәжірибе болды" деп сөздерін білдірді. Бірнеше ай өткен соң ол Оңтүстік Грузияға ғылыми экспедиция ұйымдастыру туралы ұсыныс жасады, бірақ RGS оның жоспарларын қолдамады. 1896 жылдың басында ол Оңтүстік магниттік полюске жету үшін норвегтер Генрик Булл мен Карстен Борхгревинкпен бірлесіп жұмыс істеу мүмкіндігін қарастырды. Бірақ бұл да сәтті аяқталмады.
The Dundee Whaling Expedition, 1892–93, was an attempt to investigate the commercial possibilities of whaling in Antarctic waters by locating a source of right whales in the region. Scientific observations and oceanographic research would also be carried out in the four whaling ships: Balaena, Active, Diana and Polar Star. Bruce was recommended to the expedition by Hugh Robert Mill, an acquaintance from Granton who was now librarian to the Royal Geographical Society in London. Although it would finally curtail his medical studies, In a letter to the Royal Geographical Society he wrote: "The general bearing of the master (Captain Fairweather) was far from being favourable to scientific work". Bruce was denied access to charts, so was unable to establish the accurate location of phenomena. He was required to work "in the boats" when he should have been making meteorological and other observations, and no facilities were allowed him for the preparation of specimens, many of which were lost through careless handling by the crew. Nevertheless, his letter to the RGS ends: "I have to thank the Society for assisting me in what has been, despite all drawbacks, an instructive and delightful experience." Within months he was making proposals for a scientific expedition to South Georgia, but the RGS would not support his plans. In early 1896 he considered collaboration with the Norwegians Henryk Bull and Carsten Borchgrevink in an attempt to reach the South Magnetic Pole. This, too, failed to materialise.
Джексон-Хармсворт экспедициясы
1895 жылдың қыркүйегінен 1896 жылдың маусымына дейін Брюс Бен-Невис тауының шаңырағындағы метеорологиялық стансада жұмыс істеді, онда ол ғылыми процедуралар және метеорологиялық құралдар саласында тәжірибе жинады. 1896 жылдың маусымында Миллдің ұсынысымен ол бұл қызметтен кетіп, Джексон-Хармсворт экспедициясына қосылды. Фредерик Джордж Джексон басқарған және газет саяхаткері Альфред Хармсворт қаржылаған экспедиция 1894 жылы Лондоннан аттанған болатын. Олар 20 жыл бұрын австриялық экспедиция кезінде ашылған, бірақ толыққанды картаға түсірілмеген Франц-Иосиф архипелагын егжей-тегжейлі зерттеумен айналысты. Джексон тобы архипелагтың ең оңтүстік аралы Нортбрук аралындағы Флора мүйісінде орналасқан. Олар өздерінің экспедициялық кемесі «Windward» арқылы жүйелі түрде жабдықталып отырды, және Брюс 1896 жылдың 9 маусымында Лондоннан осы кемемен жолға шықты. «Windward» 25 шілдеде Флора мүйісіне жетті, онда Брюс Джексон экспедициясының құрамына Фридтжоф Нансен мен оның серігі Хьяльмар Йохансеннің қосылғанын көрді. Норвегиялық екеуі Солтүстік полюске шабуыл жасау үшін кемесі «Fram»-ды тастап кеткеннен бері бір жылдан астам уақыт мұзда өмір сүрген. Олардың Арктиканың мыңдаған шаршы шақырымдық кеңістігіндегі жалғыз қонысқа тап болуы таза жағдайдың нәтижесі болды. Брюс Миллге жазған хатында Нансенмен кездескенін айтады, ал оның осы белгілі норвегиялықпен танысуы болашақта көптеген кеңес пен қолдау көзіне айналады. Флора мүйісінде өткен жылы Брюс шамамен 700 зоологиялық үлгі жинады, көбінесе өте қолайсыз жағдайларда. Джексонның айтуынша: «Брюс мырзаның жиі істейтінін білемін, термометр нөлден бірнеше градус төмен болғанда мұздай суға қолды салу немесе жазда қар, лай және саз арқылы көп шақырым қашықтыққа жануарлар дүниесін іздеу – бұл оңай жұмыс емес». Джексон Нортбрук аралының солтүстік жиегіндегі 80°55′ солтүстік ендігінде орналасқан Брюс мүйісін оның құрметіне атады. Джексон Брюстің жеке үлгілеріне деген иеленушілік көзқарасынан ғана емес, сонымен қатар оларды экспедицияның басқа да табыстарымен бірге Британ мұражайына тапсырудан бас тартқанына да наразы болды. Бұл «ғылыми мақтанышқа бейімділік» және адамдармен қарым-қатынаста дипломатиялық шеберліктің жетіспеуі кейінірек оған қарсы айтылатын мінез-құлықтың кемшіліктерінің алғашқы көрінісі болды.
From September 1895 to June 1896 Bruce worked at the Ben Nevis summit meteorological station, where he gained further experience in scientific procedures and with meteorological instruments. In June 1896, again on the recommendation of Mill, he left this post to join the Jackson–Harmsworth Expedition, then in its third year in the Arctic on Franz Josef Land. This expedition, led by Frederick George Jackson and financed by newspaper magnate Alfred Harmsworth, had left London in 1894. It was engaged in a detailed survey of the Franz Josef archipelago, which had been discovered, though not properly mapped, during an Austrian expedition 20 years earlier. Jackson's party was based at Cape Flora on Northbrook Island, the southernmost island of the archipelago. It was supplied through regular visits from its expedition ship Windward, on which Bruce sailed from London on 9 June 1896. Windward arrived at Cape Flora on 25 July where Bruce found that Jackson's expedition party had been joined by Fridtjof Nansen and his companion Hjalmar Johansen. The two Norwegians had been living on the ice for more than a year since leaving their ship Fram for a dash to the North Pole, and it was pure chance that had brought them to the one inhabited spot among thousands of square miles of Arctic wastes. Bruce mentions meeting Nansen in a letter to Mill, and his acquaintance with the celebrated Norwegian would be a future source of much advice and encouragement. During his year at Cape Flora Bruce collected around 700 zoological specimens, in often very disagreeable conditions. According to Jackson: "It is no pleasant job to dabble in icy cold water, with the thermometer some degrees below zero, or to plod in the summer through snow, slush and mud many miles in search of animal life, as I have known Mr Bruce frequently to do". Jackson named Cape Bruce after him, on the northern edge of Northbrook Island, at 80°55′N. Jackson was less pleased with Bruce's proprietorial attitude to his personal specimens, which he refused to entrust to the British Museum with the expedition's other finds. This "tendency towards scientific conceit", and lack of tact in interpersonal dealings, were early demonstrations of character flaws that in later life would be held against him.
Арктикалық сапарлар
1897 жылы Франц-Иосиф елінен оралғаннан кейін Брюс Эдинбургте бұрынғы ұстазы Джон Артур Томсонның көмекшісі болып жұмыс істеді және Бен-Невис обсерваториясындағы қызметін жалғастырды. 1898 жылғы наурыз айында ол майор Эндрю Коатстың «Бленкатра» жеке яхтасында Новая Земля және Шпицберген аймағындағы Арктика суларына аң аулау сапарына қатысу туралы ұсынысын алды. Бұл ұсыныс бастапқыда Миллге жасалған, бірақ ол Корольдік географиялық қоғамнан рұқсат ала алмағандықтан, Брюсті тағы да ауыстыруды ұсынды. Эндрю Коутс – Пейслидегі Коутс обсерваториясын құрған, жіп өндіруші Коутс отбасының мүшесі еді. Брюстің жасырын мінезі, тіпті жақын достары мен әріптестеріне де аз ғана мәлімет беруі салдарынан, оның өмірбаяндары той туралы көп мәлімет жазбаған. 1907 жылы Брюстер отбасы Иоппадағы Оңтүстік Мортон көшесіндегі үйге көшті, ол Портобеллоның теңіз жағалауындағы Эдинбург қалашығының жанында орналасқан. Олар үйлеріне «Антарктида» деп ат қойды. 1902 жылғы сәуірде Эллиум Аластер есімді ұл, ал жеті жылдан кейін Шила Маккензи есімді қыз дүниеге келді. Осы жылдары Брюс Шотландия шаңғы клубын құрып, оның алғашқы президенті болды. Ол сондай-ақ Эдинбург хайуанаттар бағының негізін қалаушылардың бірі болды. Брюстің барлаушы ретінде таңдаған өмірі, оның табысының тұрақсыздығы және жиі ұзақ уақытқа жоғалуы некеге ауыр соққылар келтірді, нәтижесінде жұбайлар 1916 жыл шамасында ажырасып кетті. Олар Брюс қайтыс болғанға дейін бірге тұрды. Эллиум сауда флоты офицері болды, соңынан «Скотия» деген атқа ие болған балық шаруашылығы зерттеу кемесінің капитаны болды.
On his return from Franz Josef Land in 1897, Bruce worked in Edinburgh as an assistant to his former mentor John Arthur Thomson, and resumed his duties at the Ben Nevis observatory. In March 1898 he received an offer to join Major Andrew Coats on a hunting voyage to the Arctic waters around Novaya Zemlya and Spitsbergen, in the private yacht Blencathra. This offer had originally been made to Mill, who was unable to obtain leave from the Royal Geographical Society, and once again suggested Bruce as a replacement. Andrew Coats was a member of the prosperous Coats family of thread manufacturers, who had founded the Coats Observatory at Paisley. Perhaps, due to Bruce's secretive nature presenting limited details even among his circle of close friends and colleagues, little information about the wedding has been recorded by his biographers. In 1907 the Bruces settled in a house at South Morton Street in Joppa near the coastal Edinburgh suburb of Portobello, in the first of a series of addresses in that area. They named their house "Antarctica". A son, Eillium Alastair, was born in April 1902, and a daughter, Sheila Mackenzie, was born seven years later. During these years Bruce founded the Scottish Ski Club and became its first president. He was also a co founder of Edinburgh Zoo. Bruce's chosen life as an explorer, his unreliable sources of income and his frequent extended absences, all placed severe strains on the marriage, and the couple became estranged around 1916. They continued to live in the same house until Bruce's death. Eillium became a Merchant Navy officer, eventually captaining a Fisheries Research Ship which, by chance, bore the name Scotia.
Маркхеммен дау
1899 жылғы 15 наурызда Брюс Сэр Клементс Маркхэмге RGS-ге хат жазып, өзін Ұлттық Антарктика экспедициясының ғылыми құрамына ұсынды, ол кезде экспедицияның жоспарлау кезеңі басталған еді. Маркхэмнің жауабы бір жолды, мағынасыз растау болды, содан кейін Брюс бір жыл бойы жауап алмады. Бір жылдан соң оған ғылыми көмекші лауазымына үміттенуі айтылды. 1900 жылғы 21 наурызда Брюс Маркхэмге бір жыл бұрын өтініш бергенін еске салды және "жеткілікті капитал жинап, екінші британдық кемені шығаруға мүмкіндігім болуы мүмкін" екенін мәлімдеді. Ол бірнеше күннен кейін осы мәселені қайта көтеріп, екінші кемеге қаржы қарастырылып жатқанын хабарлады, бұл оның "Шотландия экспедициясы" туралы алғашқы тікелей айтуы болды. Бұл Маркхэмді алаңдатты, ол ашуланып: "Мұндай қадам экспедицияға өте зиян келтіреді [ ] Екінші кемеге мүлдем қажеті жоқ [ ] Бұл зиянды бәсекелестіктің неге басталғанын білмеймін". Оның жұмысы ғылыми зерттеулердің толық бағдарламасының бір бөлігі ретінде жүзеге асырылды. 1903 жылғы қарашада "Скотия" жөндеу және қайта жабдықтау үшін Буэнос-Айреске қайта оралды. Аргентинада болған кезде Брюс үкіметпен келісім жасасты, соның арқасында Омонд Хаусы Аргентинаның бақылауындағы тұрақты метеорологиялық станцияға айналды. "Оркадас базасы" деп аталған бұл нысан сол кезден бері үздіксіз жұмыс істеп келеді және Антарктиканың ең ұзақ тарихи метеорологиялық деректерін ұсынады. 1904 жылғы қаңтарда "Скотия" Ведделл теңізін зерттеу үшін тағы оңтүстікке бет бұрды. 6 наурызда жаңа құрлық көрінді, ол теңіздің шығыс шекарасының бір бөлігі болды; Брюс осы жерді экспедицияның бас демеушілерінің құрметіне Коутс жері деп атады. 14 наурызда, 74°01′ оңтүстік ендігінде және мұзға қамалу қаупі төнгенде, "Скотия" солтүстікке бұрылды. Кейптаун арқылы Шотландияға оралған ұзақ сапар 1904 жылғы 21 шілдеде аяқталды. Бұл экспедиция жануарлар, теңіз және өсімдіктердің үлкен коллекциясын жинады, сондай-ақ кең ауқымды гидрографиялық, магниттік және метеорологиялық байқаулар жүргізді. Жүз жыл өткен соң экспедицияның жұмысы "қазіргі климаттық зерттеулердің негізін қалады" деп танылды және оның тәжірибелік жұмысы жер шарының бұл бөлігінің әлемдік климат үшін маңызды екенін көрсетті. Океанограф Тони Райс айтқандай, ол сол кездегі Антарктикаға жасалған экспедициялардың ішінде ең толыққанды бағдарламаны жүзеге асырды. Сол кезде оның Ұлыбританиядағы қабылдануы салыстырмалы түрде шамалы болды; оның жұмысы ғылыми қауымдастықтың кейбір бөліктерінде жоғары бағаланғанымен, Брюс өзінің ғылыми нәтижелерін жариялау үшін қаржы табуға күресті және Маркхэмді ұлттық мойындық танымаушылыққа кінәлады.
On 15 March 1899 Bruce wrote to Sir Clements Markham at the RGS, offering himself for the scientific staff of the National Antarctic Expedition, then in its early planning stages. Markham's reply was a non committal one line acknowledgement, after which Bruce heard nothing for a year. He was then told, indirectly, to apply for a scientific assistant's post. On 21 March 1900 Bruce reminded Markham that he had applied a year earlier, and went on to reveal that he "was not without hopes of being able to raise sufficient capital whereby I could take out a second British ship". He followed this up a few days later, and reported that the funding for a second ship was now assured, making his first explicit references to a "Scottish Expedition". This alarmed Markham, who replied with some anger: "Such a course will be most prejudicial to the Expedition [ ] A second ship is not in the least required [ ] I do not know why this mischievous rivalry should have been started". was established as part of a full programme of scientific work. In November 1903 Scotia retreated to Buenos Aires for repair and reprovisioning. While in Argentina, Bruce negotiated an agreement with the government whereby Omond House became a permanent weather station, under Argentinian control. Renamed Orcadas Base, the site has been continuously in operation since then, and provides the longest historical meteorological series of Antarctica. In January 1904 Scotia sailed south again, to explore the Weddell Sea. On 6 March, new land was sighted, part of the sea's eastern boundary; Bruce named this Coats Land after the expedition's chief backers. On 14 March, at 74°01′S and in danger of becoming icebound, Scotia turned north. The long voyage back to Scotland, via Cape Town, was completed on 21 July 1904. This expedition assembled a large collection of animal, marine and plant specimens, and carried out extensive hydrographic, magnetic and meteorological observations. One hundred years later it was recognised that the expedition's work had "laid the foundation of modern climate change studies", and that its experimental work had showed this part of the globe to be crucially important to the world's climate. According to the oceanographer Tony Rice, it fulfilled a more comprehensive programme than any other Antarctic expedition of its day. At the time its reception in Britain was relatively muted; although its work was highly praised within sections of the scientific community, Bruce struggled to raise the funding to publish his scientific results, and blamed Markham for the lack of national recognition.
Шотландияның океанографиялық зертханасы
Брюстің Арктика мен Антарктикаға он жылдан астам сапардан жинаған үлгілер жинағына тұрақты орын қажет болды. Брюстің өзі де Шотландия сапарының егжей-тегжейлі ғылыми есептерін жариялауға дайындық үшін базаға мұқтаж еді. Ол Эдинбургтегі Николсон көшесінде үй-жайлар алып, онда зертхана мен мұражай құрды, оны Шотландияның океанографиялық зертханасы деп атады, соның нәтижесінде оның Шотландияның Ұлттық океанографиялық институты болуы тиіс еді. Оны 1906 жылы Монаконың принці Альберт ресми түрде ашты. Осы үй-жайларда Брюс болашақ экспедицияларға дайындық мақсатында метеорологиялық және океанографиялық жабдықтарын орналастырды. Сондай-ақ ол Нансен, Шеклтон және Роальд Амундсен сияқты әріптес зерттеушілермен де сол жерде кездесті. Оның басты міндеті – SNAE ғылыми есептерін дайындауды ұйымдастыру болды. Бұл есептер жоғары шығынға және үлкен кешігуге ұшырап, 1907-1920 жылдар аралығында жарық көрді, бірақ бір том – Брюстің өзінің күнделігі – 1992 жылға дейін, қайта жарияланғанға дейін басылмады. Брюс 1839-1843 жылдары Джеймс Кларк Росспен Антарктидаға саяхат жасаған және Брюс өзінің «Полярлық саяхаттар» атты кітабын арнаған сэр Джозеф Хукер сияқты сарапшылармен кең хат алмасты. 1914 жылы Брюстің жинағын және сол жылы қайтыс болған океанограф сэр Джон Мюррейдің үлгілері мен кітапханасын тұрақты орналастыру мәселесі талқыланды. Брюс Мюррейдің құрметіне жаңа орталық құруды ұсынды. Барлық қатысушылар келісті, бірақ соғыс басталғаннан кейін жоба тоқтатылды және қайта жаңғыртылмады. Шотландияның океанографиялық зертханасы 1919 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін Брюс денсаулығының нашарлауына байланысты оны жабуға мәжбүр болды, ал оның мазмұны Шотландия Корольдік мұражайына, Шотландия Корольдік географиялық қоғамына (RSGS) және Эдинбург университетіне таратылды.
Bruce's collection of specimens, gathered from more than a decade of Arctic and Antarctic travel, required a permanent home. Bruce himself needed a base from which the detailed scientific reports of the Scotia voyage could be prepared for publication. He obtained premises in Nicolson Street, Edinburgh, in which he established a laboratory and museum, naming it the Scottish Oceanographical Laboratory, with the ultimate ambition that it should become the Scottish National Oceanographic Institute. It was officially opened by Prince Albert of Monaco in 1906. Within these premises Bruce housed his meteorological and oceanographic equipment, in preparation for future expeditions. He also met there with fellow explorers, including Nansen, Shackleton, and Roald Amundsen. His main task was masterminding the preparation of the SNAE scientific reports. These, at considerable cost and much delay, were published between 1907 and 1920, except for one volume—Bruce's own log—that remained unpublished until 1992, after its rediscovery. Bruce maintained a wide correspondence with experts, including Sir Joseph Hooker, who had travelled to the Antarctic with James Clark Ross in 1839–43, and to whom Bruce dedicated his short book Polar Exploration. In 1914 discussions began toward finding more permanent homes, both for Bruce's collection and, following the death that year of oceanographer Sir John Murray, for the specimens and library of the Challenger expedition. Bruce proposed that a new centre should be created as a memorial to Murray. There was unanimous agreement to proceed, but the project was curtailed by the outbreak of war, and not revived. The Scottish Oceanographical Laboratory continued until 1919, when Bruce, in poor health, was forced to close it, dispersing its contents to the Royal Scottish Museum, the Royal Scottish Geographical Society (RSGS), and the University of Edinburgh.
Антарктикаға қатысты қосымша жоспарлар
1910 жылғы 17 наурызда Брюс Шотландия Корольдік географиялық қоғамына (RSGS) жаңа шотландтық Антарктика экспедициясы бойынша ұсыныстар ұсынды. Оның жоспары бойынша, бір топ Коутс Лэндте немесе оның жанында қыстап, ал кеме тағы бір топты континенттің қарсы бетіндегі Росс теңізіне жеткізуді көздеді. Екінші маусымда Коутс Лэнд тобы Оңтүстік полюс арқылы континентті жаяу кесіп өтуі керек еді, ал Росс теңізі тобы оларды қарсы алып, үйлеріне оралуға көмектесу үшін оңтүстікке қарай жылжу жоспарланған. Экспедиция сонымен қатар кең ауқымды мұхиттық және басқа да ғылыми жұмыстарды жүргізуге тиіс болды. Брюс жалпы құнының шамамен 50 000 фунт стерлинг (шамамен £) болатынын есептеді. RSGS бұл ұсыныстарды, Эдинбург Корольдік қоғамы, Эдинбург университеті және басқа шотланд ұйымдары да қолдады, бірақ уақыт қолайлы болмады; Лондондағы Корольдік географиялық қоғам Роберт Скотттың «Терра-Нова» экспедициясымен толық айналысып, Брюстің жоспарларына қызығушылық танытпады. Бай жеке демеушілер табылмады және қаржылық қолдау үшін үкіметке жасалған тұрақты және қарқынды лоббилеу сәтсіз аяқталды. Брюс өзінің күш-жігерін қартайған, бірақ әлі де ықпалды Маркхэм бұзып жатыр деп күдіктенді. Көріп тұрғанындай, кәсіпорны жүзеге аспайтынын түсінген соң, ол 1913 жылы Брюстің жоспарына ұқсас жоспарларын жариялаған Эрнест Шеклтонға жан-жақты қолдау мен кеңес берді. Шеклтон үкіметтен 10 000 фунт стерлинг алды, сонымен қатар жеке көздерден, оның ішінде Данди қаласынан шыққан шотланд өнеркәсіпшісі сэр Джеймс Кейрдтен 24 000 фунт стерлинг жинады. 1909 жылы толық ғылыми командасы бар жалдамалы кемедегі егжей-тегжейлі іздеу экспедициясының шығындарын қаржыландыру үшін 4 000 фунт стерлинг (мақсатты 6 000 фунт стерлингтен) жиналды. Нәтижелер «көңіл көншітпейтін» болды және сапар синдикаттың барлық қаражатын жұмсады. Брюс 1912 және 1914 жылдары Шпицбергенге тағы екі рет сапар шекті, бірақ соғыс басталғандықтан одан әрі даму мүмкін болмады. 1919 жылдың басында ескі синдикат үлкен және жақсы қаржыланған компаниямен алмастырылды. Брюс енді негізгі үмітін мұнай табуға тіктеді, бірақ 1919 және 1920 жылдардағы ғылыми экспедициялар оның бар екендігін дәлелдемеді; көмір мен темір кенінің маңызды жаңа кен орындары табылды. Содан кейін Брюс денсаулығының нашарлауына байланысты қатысуын тоқтатты. Жаңа компания осы іздеу экспедицияларына капиталының көп бөлігін жұмсады және әртүрлі меншік иелерімен 1952 жылға дейін өмір сүрді, бірақ пайдалы өндіріс туралы ешқандай мәлімет жоқ. Оның активтері мен талаптары ақырында бәсекелес компанияға өткізілді.
On 17 March 1910 Bruce presented proposals to the Royal Scottish Geographical Society (RSGS) for a new Scottish Antarctic expedition. His plan envisaged a party wintering in or near Coats Land, while the ship took another group to the Ross Sea, on the opposite side of the continent. During the second season the Coats Land party would cross the continent on foot, via the South Pole, while the Ross Sea party pushed south to meet them and assist them home. The expedition would also carry out extensive oceanographical and other scientific work. Bruce estimated that the total cost would be about £50,000 ( value about £). The RSGS supported these proposals, as did the Royal Society of Edinburgh, the University of Edinburgh, and other Scottish organisations, but the timing was wrong; the Royal Geographical Society in London was fully occupied with Robert Scott's Terra Nova Expedition, and showed no interest in Bruce's plans. No rich private benefactors came forward, and persistent and intensive lobbying of the government for financial backing failed. Bruce suspected that his efforts were, as usual, being undermined by the aged but still influential Markham. Finally accepting that his venture would not take place, he gave generous support and advice to Ernest Shackleton, who in 1913 announced plans, similar to Bruce's, for his Imperial Trans Antarctic Expedition. Shackleton not only received £10,000 from the government, but raised large sums from private sources, including £24,000 from Scottish industrialist Sir James Caird of Dundee. A sum of £4,000 (out of a target of £6,000) was subscribed to finance the costs of a detailed prospecting expedition in 1909, in a chartered vessel with a full scientific team. The results were "disappointing", and the voyage absorbed almost all of the syndicate's funds. Bruce paid two further visits to Spitsbergen, in 1912 and 1914, but the outbreak of war prevented further immediate developments. Early in 1919 the old syndicate was replaced by a larger and better financed company. Bruce had now fixed his main hopes on the discovery of oil, but scientific expeditions in 1919 and 1920 failed to provide evidence of its presence; substantial new deposits of coal and iron ore were discovered. Thereafter Bruce was too ill to continue with his involvement. The new company had expended most of its capital on these prospecting ventures, and although it continued to exist, under various ownerships, until 1952, there is no record of profitable extraction. Its assets and claims were finally acquired by a rival concern.
Полярлық медальдар алынбады
Өмірінде Брюс көптеген марапаттар алды: 1904 жылы Шотландия Корольдік географиялық қоғамының алтын медалі; 1910 жылы Корольдік географиялық қоғамның қамқоршылық медалі; 1913 жылы Эдинбург Корольдік қоғамының Нейл жүлдесі мен медалі және 1920 жылы Америка географиялық қоғамының Ливингстон медалі. Ол сондай-ақ Абердин университетінен құрметті заң докторы дәрежесін алды. Жаңа өмірбаяншы Питер Спик (2003) SNAE-ні «қаһармандық дәуірдегі ең тиімді және мұқият жоспарланған ғылыми экспедиция» деп мәлімдейді. Сол автор Брюстің осы жетістікті пайдалану әрекеттерінің сәтсіздікке ұшырауының себептерін қарастырады және оның ұялшақ, жалғыздық, тартымды емес мінезі мен «күшті» шотланд ұлтшылдығының үйлесімін ұсынады. Брюс, Скотт пен Шеклтон сияқты, жаңалықтарды жариялау және жұмысын насихаттау дағдыларынан айырылғандай көрінді; өмір бойы досы оны «шотландтың қызылқияқты тікені сияқты тікенді» деп сипаттады. Кейде ол Франц-Иосиф аралдарынан әкелінген үлгілер мәселесінде Джексонмен, ал тағы бір рет Корольдік географиялық қоғаммен шағын шығындар туралы мәселеде дипломатиялық шешім табуда қателік жасады. Ұлттық сезімі тұрғысынан, ол Шотландияны басқа елдермен тең дәрежеде көргісі келді. Оның ұлттық мақтанышы зор болды; «Скотия саяхаты» кітабына жазған алғы сөздерінің бірінде ол былай деп жазды: «Экспедицияның талисманы – «Ғылым» болса, оның туында – «Шотландия» жазылған». Оның кәсіптерінің шотландық сипатын баса көрсетуге тырысуы оның құмарлығын бөліспегендерге жақтырмаушылық тудыруы мүмкін. Ол өзіне басшылық еткендердің және оны жақсы білгендердің құрметі мен адалдығын сақтап қалды. Брюсті Грантоннан таныс Джон Артур Томсон, Рудмоз Браунның 1923 жылғы өмірбаянын қарап отырып, оның туралы былай деп жазды: «Біз оның өзі туралы ешқашан шағымданғанын естіген емеспіз, бірақ ол адамдарына, әріптестеріне, зертханасына, Шотландиясына жасалған әділетсіздікке қарсы тұрғанда, мойынсұнбайтын. Сонда оның жұмсақ мінезі әдетте ұйықтап жатқан жанартаудың күшін көрсетті».
During his lifetime Bruce received many awards: the Gold Medal of the Royal Scottish Geographical Society in 1904; the Patron's Medal of the Royal Geographical Society in 1910; the Neill prize and Medal of the Royal Society of Edinburgh in 1913, and the Livingstone Medal of the American Geographical Society in 1920. He also received an honorary LLD degree from the University of Aberdeen. A new biographer, Peter Speak (2003), claims that the SNAE was "by far the most cost effective and carefully planned scientific expedition of the Heroic Age". The same author considers reasons why Bruce's efforts to capitalise on this success met with failure, and suggests a combination of his shy, solitary, uncharismatic nature and his "fervent" Scottish nationalism. Bruce seemingly lacked public relations skills and the ability to promote his work, after the fashion of Scott and Shackleton; a lifelong friend described him as being "as prickly as the Scottish thistle itself". On occasion he behaved tactlessly, as with Jackson over the question of the specimens brought back from Franz Josef Land, and on another occasion with the Royal Geographical Society, over the question of a minor expense claim. As to his nationalism, he wished to see Scotland on an equal footing with other nations. His national pride was intense; in a Preparatory Note to The Voyage of the Scotia he wrote: "While 'Science' was the talisman of the Expedition, 'Scotland' was emblazoned on its flag". This insistence on emphasising the Scottish character of his enterprises could be irksome to those who did not share his passion. He retained the respect and devotion of those whom he led, and of those who had known him longest. John Arthur Thomson, who had known Bruce since Granton, wrote of him when reviewing Rudmose Brown's 1923 biography: "We never heard him once grumble about himself, though he was neither to hold or bend when he thought some injustice was being done to, or slight cast on, his men, on his colleagues, on his laboratory, on his Scotland. Then one got glimpses of the volcano which his gentle spirit usually kept sleeping."