Реффе митральёзы: Тарихы мен әскери қолданысы

Кіріспе

Кристофер Р. В. Невинсонның 1915 жылғы суреті. Митральез (mitʁajøz; француз тілінде mitraille, "шашыранды оқ") – мылтық калибріндегі түтікшелі залптық қару, ол барлық оқтарды бірден немесе жылдамдықпен атуға мүмкіндік береді. Алғашқы нағыз митральезді 1851 жылы Бельгия армиясының капитаны Фафшамп ойлап тапты, бұл Гатлинг мылтығының пайда болуынан он жыл бұрын болды. 1863 жылы Бельгияның Монтиньи митральезі одан кейін пайда болды. Содан кейін француздық 25 түтікшелі "Canon à Balles", көбінесе Реффье митральезі деп белгілі, 1866 жылы үлкен құпиямен қабылданып алынды. Ол 1870-1871 жылдардағы франко-пруссия соғысында қолданылған кезде, кез келген армияның стандартты жабдығы ретінде қолданылған алғашқы жылдам ату қаруы болды. Ату алдында 13 мм (.51 калибрлі) орталықтан ұтқыр патрондардан тұратын болат блок, доңғалаққа бекітілді. Тұтқаны айналдыру арқылы 25 оқ жылдамдықпен оқ аталды. Реффье митральезінің тұрақты ату жылдамдығы минутына 100 оқ, ал ең жоғары қашықтығы шамамен 2000 ярд (1800 м) құрады, бұл олардың батареяларын пруссиялық Дрейзе инелі мылтығының отынан тысқары қашықтыққа орналастырды. Реффье митральездері алты зениттік батареяда орналастырылды және арнайы артиллерия түрі ретінде артиллериялықтармен жабдықталды. Жаңашыл және жақсы баллистикалық көрсеткіштерге ие болғанымен, Реффье митральезі негізгі тұжырымдамасы мен операциялық қолданылуының кемшіліктеріне байланысты тактикалық сәтсіздікке ұшырады. 1870 жылы франко-пруссия соғысының басында барлығы 210 Реффье митральезі болды. Француз армиясы 1871 жылдан кейін оларды далалық қолдануын тоқтатты. Гатлинг мылтығы жаңа кері соққылы немесе газды қарулармен ауыстырылғаннан кейін, көп түтікшелі қарулар көптеген ондаған жылдар бойы қолданылмай қалды. Кейбір үлгілер соғыстар аралық кезеңде жасалды, бірақ тек прототип ретінде немесе сирек қолданылды. "Митральез" сөзі француз тілінде оның қару-жарақ саласында ерте пайда болғандықтан, машиналық қаруға арналған жалпы терминге айналды, бірақ митральез қолмен басқарылды.

the 1915 painting by [[Christopher R. W. Nevinson

A mitrailleuse (mitʁajøz; from French mitraille, "grapeshot") is a type of volley gun with barrels of rifle calibre that can fire either all rounds at once or in rapid succession. The earliest true mitrailleuse was invented in 1851 by Belgian Army captain Fafschamps, ten years before the advent of the Gatling gun. It was followed by the Belgian Montigny mitrailleuse in 1863. Then the French 25 barrel "Canon à Balles", better known as the Reffye mitrailleuse, was adopted in great secrecy in 1866. It became the first rapid firing weapon deployed as standard equipment by any army in a major conflict when it was used during the Franco Prussian War of 1870–71. A steel block containing twenty five 13 mm (.51 calibre) centre fire cartridges was locked against the breech before firing. With the rotation of a crank, the 25 rounds were discharged in rapid succession. The sustainable firing rate of the Reffye mitrailleuse was 100 rounds per minute and its maximum range was about 2000 yards (1800 m), a distance that placed their batteries beyond the reach of Prussian Dreyse needle rifle fire. Reffye mitrailleuses were deployed in six gun batteries and were manned by gunners as a form of special artillery. Although innovative and capable of good ballistic performance, the Reffye mitrailleuse was a tactical failure because its basic concept and operational use were flawed. Only 210 Reffye mitrailleuses were in existence at the beginning of the Franco Prussian War in 1870. Their field use was discontinued by the French Army after 1871. After the Gatling gun was replaced in service by newer recoil or gas operated weapons, multi barrelled weapons fell into disuse for many decades. Some examples were developed during the interwar years but only as prototypes or were rarely used. The word mitrailleuse became the generic term for a machine gun in the French language because of its early appearance in the field of weapons, although the mitrailleuse was manually operated.

Шығу тегі

Алғашқы "митрайль" – қолмен оқ атуға арналған 50 ұңғылы ату машинасы болды. Оны 1851 жылы Бельгия армиясының капитаны Фафшамп Бельгияда жасады, ол өзінің өнертабысының жуақ прототипі мен суреттерін жасады. Жүйе 1850 жылдары Луи Кристоф және бельгиялық инженер Жозеф Монтиньи тарапынан 1863 жылы 37 ұңғылы Монтиньи митрайльзасын аяқтау арқылы жақсартылды. 1859 жылдан бастап Жозеф Монтиньи өзінің жобасын Наполеон III-ке ұсынды, бұл француздық Реффье митрайльзасын жасауға әкелді, оны Жан-Батист Вершер де Реффье Монтиньимен бірлесіп жобалады және 1865 жылы француз армиясы қабылдады. Бастапқыда құпия қару ретінде жасырынып, ол Франко-Пруссия соғысы (1870–71) кезінде француз артиллериясымен шайқаста кеңінен қолданылды. Осы қақтығыстың соңғы кезеңінде француз үкіметі басқа да конструкциялардың, соның ішінде Гатлинг мылтығының шағын партияларын сатып алды. Реффье үлгісі бастапқыда аз санда және құпия түрде жасалды: қақтығыс басталғанда барлығы шамамен 200 дана ғана болды. Бұл сонымен қатар француз императоры Наполеон III-тің назарында француз далалық артиллериясын екінші орынға қойды, бұл 1870–71 жылдардағы Франко-Пруссия соғысында ауыр салдарға әкелді.

Дизайн

Митральерлік концепцияның бірнеше нұсқалары әзірленді, олардың барлық жобаларына ортақ элементтер тән. Олар бір-біріне топталған және әдеттегі артиллериялық шассиге немесе (бір модель жағдайында) үш аяққа орнатылған бірнеше бұрғыланған баррельдермен сипатталды. Оқ-дәрілер бір блокқа бекітіліп, баррельдердің ашық ұштарының артына салынатын. Барлық баррельдер қолмен жабылатын тетікпен немесе үлкен көлденең бұрандамен бір мезгілде жүктеледі. Екінші тетікті жылдам жұмыс істетуге болады (немесе кейбір модельдерде дөңгелекті бұруға болады) әр баррельді бірінен соң бірі ату үшін. Бұл қару француз тілінде "moulin à café" (кофе ұнтағы) деген лақап атқа ие болды. (Америкалық Азамат соғысы кезінде Америкада қолмен айналдырылатын, механикалық түрде зарядталатын, үздіксіз атылатын "кофе тігізбесі" деп аталатын ұқсас қару болды.) Оқ-дәрі тақтасын немесе блогын басқа зарядталған тақтаны салу алдында қолмен алу қажет болды. Гатлинг қаруынан және кейінгі жылдам атуға арналған автоматтық қарулардан айырмашылығы, жүктеу және ату процесінің барлығы қолмен орындалды. Митральездің маңызды жаңалығы – ол стандартты жаяу әскер мылтықтарымен салыстырғанда осы процестердің жылдамдығын едәуір арттырды. Митральез концепциясының әртүрлі нұсқалары баррельдерінің санымен және әртүрлі калибрлерімен ерекшеленді, төмендегі кестеде көрсетілгендей.

Several variants of the mitrailleuse concept were developed, with common elements to all of their designs. They were characterized by a number of rifled barrels clustered together and mounted on a conventional artillery chassis or (in the case of one model) a tripod. The ammunition was secured in a single block and placed into the breech, behind the open ends of the barrels. All of the barrels were loaded simultaneously by a manual closing lever or large horizontal screw. A second lever could be worked rapidly (or in some models, a crank could be turned) to fire each barrel in succession. This earned the weapon its French nickname of moulin à café (coffee grinder). (A very similar name was earned by the hand cranked, mechanically loaded, continuous firing, "coffee mill gun" in America during the American Civil War.) The ammunition plate or block had to be removed by hand before another loaded plate could be inserted. Unlike in the Gatling gun and later rapid firing automatic weapons, the entire loading and firing process was manual. The mitrailleuse's major innovation was that it greatly increased the speed of these processes when compared to standard infantry rifles of the era. The different variants of the mitrailleuse concept were distinguished by their number of barrels and their different calibers, as the following table summarizes. Variant name Barrels Barrel arrangement Caliber Date1 Notes Fafschamps 50 Clustered 1851 Needle fire, paper cartridges. Prototype and drawings Christophe Montigny 37 Clustered 11 mm (0.4 in) 1863 Privately developed and used primarily by the Belgian Army Reffye 25 In five rows (5 × 5) 13 mm (0.5 in) 1865 Widely used by the French Army during the Franco Prussian War Bollée 30 Two circular rings (18 in the outer ring, 12 in the inner) 13 mm (0.5 in) 1870 Used by the French Army of the Loire during the Franco Prussian War Chevalier et Grenier 16 Two horizontal rows (2 × 8) 11 mm (0.4 in) 1870 Gabert 04 Four barrels each with two chambers. While four chambers are in use, four are reloaded.2 11 mm (0.4 in) 1870 Tripod mounted, unlike the other carriage mounted variants Notes: [1] Date developed [2] Translated from the website: www. mitrailleuse. fr/Historique/Aballes/Aballes. htm

Most variants of the mitrailleuse were mounted on an artillery style carriage. This made them heavy and cumbersome to handle on the battlefield, with gun and carriage weighing up to 900 kg (2,000 lb).

Вариант атауы Баррельдер Баррельдердің орналасуы Калибрі Күні1 Ескертулер
Fafschamps 50 Топталған 1851 Инемен ұсталатын, қағаз оқ-дәрілер. Прототип және суреттер
Christophe Montigny 37 Топталған 11 мм (0.4 дюйм) 1863 Жеке әзірленген және негізінен Бельгия армиясы қолданған
Reffye 25 Бес қатарда (5 × 5) 13 мм (0.5 дюйм) 1865 Франко-пруссия соғысы кезінде француз армиясы кеңінен қолданған
Bollée 30 Екі дөңгелек сақина (сыртқы сақинада 18, ішкі сақинада 12) 13 мм (0.5 дюйм) 1870 Франко-пруссия соғысы кезінде француз армиясы Луарада қолданған
Chevalier et Grenier 16 Екі көлденең қатар (2 × 8) 11 мм (0.4 дюйм) 1870
Gabert 04 Әрқайсысы екі патрондык төрт баррель. 4 патрондық қолданылып жатқанда, 4-і қайта зарядталады.2 11 мм (0.4 дюйм) 1870 Триподқа орнатылған, басқа шассиге орнатылған нұсқалардан ерекшеленеді.

Ескертулер: [1] Дамытылған күні [2] Сайттан аударылған: www.mitrailleuse.fr/Historique/Aballes/Aballes.htm

Митральездің көптеген нұсқалары артиллериялық шассиге орнатылған. Бұл оларды ауыр және шайқас алаңында қолдану қиын етті, қарудың және шассидің салмағы 900 кг-ға дейін жетеді (2,000 фунт).

Жарақтар мен атыс жылдамдығы

Митральдің қолмен зарядталуына байланысты, оның ату жылдамдығы операторлардың шеберлігіне тікелей тәуелді болды. Кәсіби дағдымен басқарылатын Reffye митральездері, қалыпты жағдайда минутына төрт залп (100 оқ) бере алса, төтенше жағдайларда минутына бес залпқа (125 оқ) дейін жеткізе алатын. Әрбір залптың (25 оқ) атылу жылдамдығы, оң жақтағы кішкентай қолмен айналдырылатын дөңгелек арқылы қарулы адамның бақылауында болды. Қарудың 25 ұңғысы бірден емес, бірінен соң бірі жылдамдықпен атылды. 1500 фунт салмаққа ие болғандықтан, Reffye митральездері атыс кезінде кері соққы бермеді, сондықтан әрбір залптан кейін нысананы қайта бағыттау қажеттілігі тумады. Рефай бұл кері соққының болмауын, дәстүрлі далалық артиллериядан маңызды артықшылық деп жариялады. Әрбір Reffye митральездері батареясы алты қарудан тұратын, олар бірін-біріне жақын орналасып, бірдей нысанаға атып тұратын. Reffye митральездері 13 мм (.512 дюйм) орталық ұтылғыш патронды қолданды, бұл патрон Gaupillat жасаған және сол кездегі оқ-дәрі дизайнының ең жетілген деңгейін көрсететін. Ол, көбінесе, ұзартылған қазіргі заманғы оққа ұқсас болды: орталық ұтылғыш, жиекті латунь бас және қою көк түсті, нығайтылған картон корпусы бар. 13 мм-лік (0.512 дюйм) жамаланған оқ, 185 грамм (12 грамм) қысылған қара ұнтақпен, үш жарым есеге Chassepot немесе Dreyse мылтығының оқ-дәрісінен күштірек жылдамдықпен қозғалды. Бұл сол кездегі ең қуатты мылтық калибрлі оқ-дәрі болды. Montigny және Reffye митраль жүйелері 11 мм Chassepot күйдірілетін қағаз патроны сияқты қағаз патрондармен жұмыс істеуге арналмаған. Франко-прусс соғысының басында, 1870 жылдың 6 тамызында Эльзастағы Форбахта пруссиялық генерал-офицер (генерал Бруно фон Франсуа) төрт оқтың өте жақын арадан атылуынан құлады. Пруссиялық полктің тізімінде, осы төрт митральез оқтары 600 метр қашықтықтан атылғаны көрсетілген. Француз артиллериясы бұл мәселені шешу үшін, қысқа қашықтықтағы қорғанысқа арналған, бір патроннан үш оқ атуға қабілетті арнайы оқ-дәрілерді әзірлеуге тырысты. Қорытындылай айтқанда, Reffye митральездері қазіргі заманғы пулеметтер сияқты жақын аралықтан кең ауқымды ату үшін сирек қолданылды. Митральдің алты пулеметтен тұратын батареялары, Chassepot пілтесімен немесе артиллерияның шашыранды оқтарымен жете алмайтын алыс нысаналарға ату үшін жасалған. Бұл міндетті орындау үшін, науқанның алғашқы апталарында митральдер ескі "Наполеон" тұмсығымен жүктелген далалық зеңбіректермен ("canon obusier de 12") бірге қолданылды, олар француз армиясы Франко-прусс соғысы кезінде қолданған. Митраль экипаждары әдеттегі артиллерия батареяларының жанында орналасуға наразылық білдіргені туралы мәліметтер бар.

The mitrailleuse's dependence on manual loading meant that its firing rate depended greatly on the skill of its operators. A skillfully manned Reffye mitrailleuse could sustain four volleys (100 rounds) per minute in ordinary operation and reach five volleys (125 rounds) per minute during emergencies. The rapidity of discharge of each individual volley (25 rounds) was controlled by the gunner's action on a small manual crank on the right side of the breech. The weapon's 25 barrels were not discharged all at once, but in rapid succession. Because it was so heavy (1,500 lbs), the Reffye mitrailleuse did not recoil during firing and thus did not need to be re sighted on its target after each volley. This essential absence of recoil during firings was promoted by Reffye as a considerable advantage over conventional field artillery. Each regular battery of Reffye mitrailleuses lined up six guns firing together, more or less side by side. The Reffye mitrailleuse used a 13 mm (.512 inch) centerfire cartridge, designed by Gaupillat, which represented the state of the art in ammunition design at the time. It was rather similar to an elongated modern shotgun shell: centerfire with a rimmed brass head and a dark blue hardened cardboard body. The , 13 mm (0.512 inch) patched bullet was propelled by 185 grains (12 grams) of compressed black powder at a muzzle velocity of , three and a half times more powerful than Chassepot or Dreyse rifle ammunition. This was, by far, the most potent rifle caliber ammunition in existence at the time. The Montigny and Reffye mitrailleuse systems were not designed to function with paper cartridges such as the 11 mm Chassepot combustible paper cartridge. During an early engagement of the Franco Prussian War, at Forbach in Alsace on August 6, 1870, a Prussian general officer (General Bruno von François) was brought down by a very closely spaced volley of four bullets. According to the Prussian regimental record, those four mitrailleuse bullets had been fired from 600 meters away. French artillery attempted to rectify this problem by developing special ammunition capable of firing three bullets from the same cartridge for short range point defence. In summary, the Reffye mitrailleuse was rarely used to deliver sweeping fire at close range like modern machine guns. The mitrailleuse six gun batteries had been designed to deliver fire on targets too distant to be reached with Chassepot infantry rifles or artillery grapeshot. To fulfill this role, at least during the early weeks of the campaign, the mitrailleuses were deployed together with the older "Napoleon" muzzle loaded field guns ("canon obusier de 12") used by the French Army during the Franco Prussian War. The mitrailleuse crews are on record of having generally objected to being placed in proximity to regular artillery batteries.

Даму

Митральез ең алдымен француз армиясындағы қызметімен танымал, бірақ шындығында ол алғаш рет 1850 жылдары Бельгияда бекіністердің орларын қорғау үшін стационарлық қару ретінде қолданылды. Бұл 50 ұңғылдан тұратын, инемен ұтқышталған, қағаз оқ-дәрілі қару болатын, және оны капитан Т. Х. Ж. Фафшампс жасаған. Содан кейін, 1863 жылдан бастап, ол 37 ұңғылға дейін жетілдірілді, сонымен қатар 11×70ммR орталықтан ұтқышталған оқ-дәрілер қолданыла бастады. Жаңа қару 1868 жылы Версаль қаласының жанындағы Саторидегі әскери оқ ату полигонында, жоғары құпиялылық сақталып, сынақтан өтті. Шпиондықтан қорқу себепті, сынақ үлгілері алыс нысаналарға оқ атар кезде шатырларда жасырылды. Митральездің механикалық жұмысы өте тиімді болды және жауынгерлік жағдайда одан үлкен үміттер күтілді. 1870 жылдың шілдесіне дейін барлығы 215 митральез және бес миллион оқ-дәрі өндірілді, бірақ Пруссиямен соғыс басталғанда, олардың 190-ы ғана қолданысқа жарамды және далалық қызметке дайын болды.

Операциялық ілім

Француз армиясы митральезді жаяу әскерге көмек ретінде емес, артиллериялық қару ретінде қолданды – бұл рөлді кейін пулемет атқарды. Шындығында, француз армиясындағы Реффи митральёзының ресми атауы «le Canon à Balles» болды, яғни «оқ атар пушка». Митральездің атысын мылтықпен салыстыру – митральездің қызметін түсінбеушілік. Бұл қару мылтықтың тиімділігі жойылған қашықтықта ғана оқ атуға тиіс. 1000 және 2500 метрлік қашықтықта шашыранды оқтардың жеткіліксіздігін толықтыруы керек. Артиллерия бөлімінде жасалғандықтан, олар табиғи түрде артиллерияшылармен жабдықталған және төрт фунттық далалық зеңбіректермен жабдықталған артиллериялық топтарға қосылды. Әр митральез батареясы алты зеңбіректан тұрады, әрқайсысында алты адамнан тұратын экипаж болды. Оң жақтағы біреуі зеңбіректі атып, сол жақтағы екіншісі таразылық оқ ату үшін зеңбіректі бүйірге бұрды. Ал қалған төртеуі мақсаттануға, оқ тиеуге және түсіруге қатысты. Аугуст Вершэр де Реффи өзі митральезді артиллериялық қару ретінде қарастырды:

The French Army used the mitrailleuse as an artillery weapon, rather than an infantry support weapon—a role later filled by the machine gun. As a matter of fact, the official name of the Reffye mitrailleuse in the French Army was "le Canon à Balles", a designation that translates literally as: "cannon that fires bullets":

Comparing the fire of the Mitrailleuse to that of the rifle is misunderstanding the role of the Mitrailleuse. This weapon must begin to fire with effectiveness only at ranges where the rifle no longer carries. It must, for the great ranges of 1000 to 2500 metres compensate the insufficiency of grapeshot.|Auguste Verchère de Reffye. Having been developed by the artillery they were, naturally, manned by artillerymen and attached to artillery groups equipped with regular four pounder field guns. Each mitrailleuse battery comprised six guns, each with a crew of six. One man on the front right fired the gun while another man on the front left swiveled the gun sideways for sweeping fire. The four other men attended to aiming, loading, and unloading. Auguste Verchère de Reffye himself consistently viewed the mitrailleuse as an artillery weapon:

Blockquote|The use of the Mitrailleuse no longer has anything in common with that of normal cannon, the employment and task of this piece deeply modify artillery tactics Very few officers understand the use of this weapon which, however, is only dangerous by the manner one uses it The partisans of the mitrailleuse are found among the young who crewed them during the war; but there are far fewer among superior officers.|Auguste Verchère de Reffye, 1875. Its failure to have much effect in the field led to a belief that rapid fire weapons were useless. United States Army General William Babcock Hazen, who observed the war, commented that "The French mitrailleuse had failed to live up to expectations. The Germans hold it in great contempt, and it will hardly become a permanent military arm." Strictly speaking, manually operated volley guns such as the Reffye mitrailleuse were a technological dead end, and they were soon replaced by fully automatic machine guns. After Napoleon III's abdication following the disastrous French defeat in the Battle of Sedan, French war powers fell into the hand of a republican government led by Léon Gambetta. He vigorously organized national defense and the continued manufacture of war equipment. Most of the conventional weapon manufacturing was located in provincial France, but some mitrailleuse repair and even construction continued inside Paris during the city's four month siege. The manufacture of the mitrailleuse and its ammunition was resumed under the direction of De Reffye in the coastal city of Nantes in western France. An additional 122 mitrailleuses were manufactured in Nantes to replace the nearly 200 mitrailleuses that had already been destroyed or captured.

Блокquote|Митральезді қолданудың қалыпты зеңбірекпен ешқандай ортақ тұсы жоқ, бұл құралдың қолданылуы мен міндеті артиллерия тактикасын өзгертеді. Бұл қаруды қолдануды көптеген офицерлер түсінбейді, бірақ оның қауіптілігі тек қолдану тәсіліне байланысты. Митральезді қолдаушылар соғыс кезінде оларды басқарған жастардың арасында кездеседі, бірақ жоғары шенді офицерлер арасында олар аз. Оның майданда тиімділігінің жоқтығы тез атуға қабілетті қарулардың пайдасыз екендігіне сендірді. Соғысты бақылаған АҚШ армиясының генералы Уильям Бэбкок Хейзен: «Француз митральёзы үміттерді ақтамады. Немістер оны жек көреді және ол тұрақты әскери қару болмайды» деді. Қатаң айтқанда, Реффи митральёзы сияқты қолмен басқарылатын волейбустар технологиялық тұйыққа тірелді және олар көп ұзамай толық автоматты пулеметтермен ауыстырылды. Седан шайқасындағы француз әскерінің жеңілісінен кейін Наполеон III тақтан бас тарғаннан кейін француз әскерінің билігі Леон Гамбетта басқаратын республикалық үкіметтің қолына өтті. Ол ұлттық қорғанысты және әскери жабдықтарды өндіруді белсенді түрде ұйымдастырды. Қару-жарақ өндірісінің көп бөлігі провинциялық Францияда орналасқан, бірақ кейбір митральездерді жөндеу және тіпті құрастыру Париждің төрт айлық қоршауы кезінде жалғасты. Митральез және оның оқ-дәрісін өндіру Францияның батысындағы Нант қаласында Де Реффи басшылығымен қайта жаңғыртылды. Бұрын жойылған немесе тұтқындалған 200-ге жуық митральезді алмастыру үшін Нантта қосымша 122 митральез жасалды.

Соғыстан кейін

1871 жылы мамыр айында Пруссиямен жасалған келісімнен кейін, Адольф Тьер басқаратын әскерлер Reffye митрайлеустерін соңғы рет қолданды. Олар Париж Коммунасының басып осыруынан кейін Бои де Булоньде тұтқынға алынған коммунарларды атып өлтірді. Reffye митрайлеусіне қатысты ұқсас оқиғалар Париждің орталығындағы Казерн-Лобау казармасында болғаны хабарланды. Француз армиясының 268 Reffye митрайлеусі Франко-Пруссия соғысынан аман қалды. 1870-71 жылдардағы науқанда тұтқынға алынған тағы 122 Reffye митрайлеусі Германия 1875 жылы Лондондағы әскери артық жабдық сатушысы арқылы Францияға қайтарылды. 1885 жылға қарай, француз армиясының қалған митрайлеулерінің көп бөлігі шығыс француз бекіністерінің орналасқан жерлерінде жақтан оқ жаудыру үшін стационарлық қорғанысқа белгіленді. Соңғы Reffye митрайлеулері 1908 жылға дейін Францияның шығысындағы бірнеше бекіністерден алынып, жарамсыз етілді.

Басқа науқандар

Митральезді Мексиканың федералды күштері Сонорадағы Яки үндістеріне қарсы қолданған, содан кейін 1874 жылдан 1887 жылға дейін бұл тайпаның көрнекті көшбасшысы болған Кахеме Хосе Мария Лейбаның басшылығымен. 1886 жылдың наурыз айында үш митральез қолданылды, екеуі генерал Лейва мен Кариллоның басшылығымен, ал біреуі генерал Каманоның басшылығымен. 1926 жылдың қыркүйегінде Мексика әскері, бастапқыда генерал Мигель Пинаның қол астында, сол кезде әскери басшысы Луис Матус (кейбір кейінгі есептерде Матиус) және оның лейтенанты Альбин Кохемия басқарған Сонорадағы Яки халқына қарсы митральезді қолдануға дайындық жасады. 1-ші, 8-ші және 18-ші жаяу әскер батальондары Викам және өзен бойындағы басқа Яки поселкелерінің жергілікті тұрғындарына қарсы заманауи соғыс жүргізуді енгізуге дайындалды. Қазанның 5-і күні, қатал шайқастан кейін, қалған Яки сарбаздары өзеннің үстіндегі тауларға шегінді, ал мексикалық әскерлер оларға қарсы кең ауқымды шабуылға кірісуге шешім қабылдады. Генерал Обрегон, генерал Абундио Гомес және генерал Манзоның басшылығындағы 12 000-нан астам мексикалық федералды әскерлер қалған Яки күштеріне қарсы операцияларды жүргізді, 8 мм митральездер мен улы газ тасымалдайтын ұшақтарды қолданды. 1882 жылы Египетте Араби-пашаға қарсы жорықтан кейін британдықтар бірнеше митральезді тартып алды. Олардың ешқайсысы жауынгерлік қимылдарда қолданылмады. Тіпті Дагомея патшалығында да осындай қарулар болған.

Әскери дамуға әсері

Митральездің нашар жұмыс істеуінің ұзақ мерзімді салдары тарихшылар арасында пікірталас тудырды. «Машиналық мылтықтар: суреттелген тарих» еңбегінде Дж. Уиллбанкс бұл қарудың Франко-пруссия соғысында тиімсіз болғандығының нәтижесінде Еуропалық армиялардың, әсіресе Континенталдық Еуропада, машиналық мылтықтарды қабылдауға ұзақ уақыт бойы қарсылық білдіргенін айтады. Француз армиясы 1897 жылға дейін автоматты пулеметті қабылдамады, ол кезде олар Hotchkiss пулеметін таңдады, содан кейін Hotchkiss M1914 пулеметін таңдады. Француз қарулы күштері тағы бір автоматты пулеметті де қабылдады – St. Étienne Mle 1907. Француз әскерлерінің пулеметтерді қабылдаудағы баяулығы митральездің сәтсіздігіне байланысты болған сақтықтан туындады деген болжам бар. Бұл пікірді қолдайтын дәлелдер де бар, өйткені Максим пулеметі француз әскерлерімен оның пайда болған сәттен бастап бірнеше рет сынақтан өтті. Соғыстан кейін француздар өздерінің далалық артиллериясын жақсартуға көбірек назар аударды. 1870–71 жылдардағы француз артиллериясының сәтсіздігі De Bange далалық артиллериялық құралын (1877) және, әрине, танымал Canon de 75 modèle 1897 далалық зеңбірегін жылдам әзірлеуге ынталандырды. Бір минутта 15 оқ атылатын жағдайда, бір 75 мм-лік зеңбірек 6 км қашықтықта 4350 қауіпті сынықтар шарын (shrapnel balls) жіберсе, ал Reffye митральез 2 км қашықтықта минутына 75 оқ атып, зиян келтіретін еді. Яғни, 30 жыл ішінде қару-жарақ жүйесінің тиімділігі екі есеге артқан. Ұзақ қашықтықтағы артиллерияның осындай жетістіктеріне қарамастан, жақын және орта қашықтықтағы жаяу әскерге қолдау көрсету үшін жақсы қару жасау қажеттігі әлі де болды. 1871 жылдан 1890 жылдарға дейінгі кезеңде көптеген еуропалық армиялар жаңа еуропалық және американдық қолмен жүретін пулеметтерді қабылдады. Көптеген Гатлинг пулеметтері АҚШ-тан сатып алынып, Африка, Үндістан және Азиядағы отарлық соғыстарда Батыс Еуропа елдері қолданды. 1871 жылдың басында Франко-пруссия соғысы кезінде 25 Гатлинг пулеметі француз әскерлерінде де қолданылды. Олар Францияның батысындағы Ле-Ман шайқасында өте жақсы өнер көрсетті. Сонымен қатар, француз әскерлері өздерінің теңіз күштері мен шығыс бекіністері үшін көптеген қолмен жүретін, жылдам атуға арналған 37 мм көп түтіктелген зеңбіректерді (Hotchkiss «канон-револьверлері» деп аталатын) 1879 жылдан кейін Францияда америкалық эмигрант Бенджамин Б. Хотчкисс фирмасынан сатып алды. Бірақ 1890 жылдарға қарай еуропалық армиялар Гатлинг және басқа да қолмен жүретін пулеметтерді тоқтатып, Maxim, Colt–Browning M1895 және 1897 жылы Hotchkiss пулеметтері сияқты толық автоматты пулеметтерге көшті. Мұндай қарулар 1914 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда кеңінен таралды және жаман атқа ие болды.

The long term effects of the mitrailleuse's poor performance have been the subject of some dispute among historians. In Machine Guns: An Illustrated History, J. Willbanks argues that the weapon's ineffectiveness in the Franco Prussian War resulted in long standing opposition among European armies to adopting machine gun weapons, particularly in Continental Europe. It is true that the French Army did not adopt an automatic machine gun until 1897, when they chose the Hotchkiss machine gun, later to be followed by the Hotchkiss M1914 machine gun. The French armed forces also adopted another automatic machine gun, the St. Étienne Mle 1907. It has been suggested that the relative slowness displayed by the French services to adopt machine guns was the result of wariness occasioned by the failure of the mitrailleuse. There is some evidence for that suggestion, as the Maxim gun had repeatedly been tested by the French armed services ever since its inception. In the immediate aftermath of the war, the French put a much greater emphasis on improving their field artillery. The failure of French artillery during the 1870–71 campaign served as a strong incentive to fast track the De Bange field artillery piece (1877) and eventually the well known Canon de 75 modèle 1897 field gun. At a normal 15 shells per minute rate of fire, one single 75 mm gun could deliver 4,350 lethal shrapnel balls within one minute, up to 6 km away, versus the 75 bullets per minute that were delivered at up to 2 km distance by one Reffye mitrailleuse. Evidently, weapon system efficiency had increased by two orders of magnitude in 30 years. Despite such improvements in longer range artillery, there still remained a need to develop better short and medium range infantry support weapons. During the period from 1871 to the 1890s, a variety of new European and American designed manual machine guns were adopted by many European armies. Large numbers of Gatling guns were purchased from the United States and were used by Western European powers in colonial wars in Africa, India, and Asia. Twenty five Gatling guns also saw active service in French hands during the Franco Prussian war, in early 1871. They performed particularly well at an engagement at Le Mans in western France. Furthermore, the French armed services purchased, for their navy and eastern fortifications, a large number of manual, rapid fire 37 mm multi barrel guns (so called Hotchkiss "canon revolvers") made in France after 1879 by the firm of American expatriate Benjamin B. Hotchkiss. By the 1890s however, European armies began to retire their Gatling guns and other manual machine guns in favor of fully automatic machine guns, such as the Maxim gun, the Colt–Browning M1895, and, in 1897, the Hotchkiss machine gun. Such weapons became universal—and notorious—with the outbreak of the First World War in 1914.

Митральер терминінің қазіргі қолданылуы

Француз тілінде пулемет әлі күнге дейін митрайль деп аталады, бұл 1897 жылы Митрайль Хочкисті қабылдауымен қалыптасқан үлгіге сәйкес. FN 5.56 мм НАТО пулеметі, Миними, атауын Mini Mitrailleuse, "кішкентай пулемет" терминінен алған. Субпулеметтерді mitraillettes деп атауға болады, бұл mitrailleuse сөзінің кішіргіші, бірақ оларды pistolets mitrailleurs ("митрайль пистолеттері") деп те атайды. Нидерландыда қолданылатын голланд тілінде mitrailleur сөзі machinegeweer (пулемет) сөзінің синонимі ретінде кеңінен қолданылады. Бұл сөз француз сөзінің грамматикалық жынысын өзгерту арқылы түпнұсқа mitrailleuse сөзінен туындаған. Алайда, Бельгияның голланд тілінде сөйлейтін аймақтарында mitrailleur сөзі сирек қолданылады, себебі ол нашар француз тілі деп есептеледі. Бұл термин норвег тілінде де қолданылады. Сәл өзгеше жазылғанымен (mitraljøse), айтылуы ұқсас. Норвегияда бұл термин қазіргі кезде штативке орнатылған пулеметті (нақтырақ айтсақ, MG3, mitr 3 деп белгіленген) білдіреді. Бұл неміс термині Schweres Maschinengewehr-ге ұқсас, ол штативке орнатылған стандартты пулеметті білдіреді (жалпы мақсаттағы пулеметтер енгізілгеннен бері). Түрік тілінде mitrailyöz термині, мінеки, mitrailleuse сөзінен алынған, архаикалық терминге айналғанға дейін пулеметтердің синонимі ретінде кеңінен қолданылған. Қазіргі уақытта makineli tüfek (машиналы мылтық) қабылданған термин болып саналады. Португал тілінде осыған ұқсас сөз – metralhadora қолданылады. Бұл сөз французша mitrailleuse сөзінен шыққан болса да, айтылуы ерекше. Ол кез келген автоматты қаруды сипаттайды. Сол сияқты, испан тілінде ametralladora – пулемет, ал metralleta французша mitraillette сөзімен байланысты, субпулеметті білдіреді. Бұл сөз Румынияда да сақталған, онда пулеметтің жалпы атауы mitralieră. Словения, Хорватия және Сербия тілдерінде бұл mitraljez, ал албан тілінде пулемет mitraloz деп аталады. Грек тілінде mydraliovolo (μυδραλιοβόλο) – қазіргі кезде сәл архаикалық болған пулеметті білдіретін термин. Митрайль сөзі қазіргі итальян терминінің – Mitragliatrice, пулеметті сипаттайтын сөздің де бастауы болған.

A machine gun is still referred to as a mitrailleuse in French, following the pattern set by the adoption of the Mitrailleuse Hotchkiss in 1897. The FN 5.56 mm NATO machine gun, the Minimi, derives its name from the term Mini Mitrailleuse, "small machine gun". Submachine guns may be called mitraillettes, the diminutive of mitrailleuse, although they are also called pistolets mitrailleurs ("mitrailleuse pistols"). In Dutch as spoken in the Netherlands, the word mitrailleur is widely used as a synonym for machinegeweer (machine gun). Obviously, this word is derived from the original mitrailleuse by changing the gender of the French word. In Dutch speaking parts of Belgium, however, the word mitrailleur is rarely used, largely because it is regarded as poor French. The term is also used in Norwegian. Although spelled slightly differently as mitraljøse, the pronunciation is similar. In Norway, the term nowadays is used to refer to a machine gun (the MG3, labeled as mitr 3, to be specific) mounted on a tripod. This is similar to the German term Schweres Maschinengewehr, which refers to a regular machine gun mounted on a tripod (since the introduction of General purpose machine guns). In Turkish the term mitralyöz, which is apparently derived from mitrailleuse, was widely used as a synonym for machine guns before becoming an archaic term. Currently, makineli tüfek (machine rifle) is considered the accepted term. A related word, metralhadora, is used in Portuguese. Although it is derived from the French mitrailleuse, its pronunciation is different. It describes any automatic firearm. Similarly, in Spanish ametralladora is the word for a machine gun, metralleta, connected to French mitraillette for a sub machine gun. The word also survived in Romania, where the generic term for a machine gun is mitralieră. In Slovenian, Croatian and Serbian it is mitraljez, and in Albanian a machine gun is referred to as mitraloz. In Greek, mydraliovolo (μυδραλιοβόλο) is a—now somewhat archaic—term for a machine gun. The word mitrailleuse is surely the source for the modern Italian term: Mitragliatrice, describing a machine gun, as well.