Мишель Аун: Ливан президенті және әскери қайраткерінің өмірі мен саясаты

Мишель Аун – ливанский политик, президент Ливана (2016-2022), бывший генерал. Марoнит, возглавлял армию. О роли в гражданской войне Ливана.

26 мин оқу

100%

Дереккөз: Michel Aoun — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Ливанның 13-ші президенті, 2016 жылдан 2022 жылға дейін, католик епископы Мишель Наим Аун (ميشال نعيم عون, ; 30 қыркүйек 1933 жылы туған) – ливандық саясаткер және бұрынғы әскери генерал. Ол 31 қазан 2016 жылдан 30 қазан 2022 жылға дейін Ливан президенті қызметін атқарды. Харет Хриекте маронит христиан отбасында дүниеге келген Аун 1955 жылы әскери академияға түсіп, Ливан армиясының артиллерия офицері болып бітірді. 1984 жылы 49 жасында армияның ең жас командирі атанды. 1988 жылдың 22 қыркүйегінде Ливан азаматтық соғысының төртінші кезеңінде, парламент жаңа президент сайлай алмағандықтан, келе жатқан президент Амин Жемайел оны әскери үкіметтің уақытша премьер-министрі етіп тағайындады және қазіргі премьер-министр Селим Хосс басқаратын үкіметті таратып жіберді. Бұл даулы шешім сол кезде билік үшін күрескен екі қарсы үкіметтің пайда болуына әкелді. Аунға негізінен христиандар мен Ирак қолдау көрсетсе, екіншісіне мұсылмандар мен Сирия демеу берді. 1989 жылдың 14 наурызында ол Сирия армиясына қарсы Азаттық соғысын жариялады, Тайф келісімін қабылдамады, жаңадан сайланған президенттер Рене Муавад пен Элиас Хравиді мойындаудан бас тартты, Самир Гегеа басқаратын Ливан күштерімен қақтығысты және 1990 жылдың 12 қазанында қастандыққа ұшыраудан құтылды. 13 қазанда Сирия күштері Аунға қарсы шешуші операция бастады, оның бекіністеріне, соның ішінде Баабдадағы Президент сарайына шабуыл жасады, жүздеген ливандық сарбаз бен азаматтық адамдар қаза тапты. Аун Бейруттағы француз елшілігіне қашып, бас сауғалап, кейін Францияда 15 жылдық эмиграцияда болды. Эмиграцияда Аун «Азаттық патриоттық қозғалысын» құрды және АҚШ Конгресінде куәлік беріп, Сирияның жауапкершілігі туралы заңды қолдады. 2005 жылы Рафик Хариринің қазасынан кейін Ливанда кең ауқымды наразылықтар болды, нәтижесінде Сирия әскерлері елден шығарылды. 7 мамырда Аун Ливанға оралды. Ол сол жылы алғаш рет парламентке сайланды, ал оның партиясы парламентте 21 орын жеңіп алды, бұл ең ірі христиандық фракция және парламенттегі екінші ірі фракция болды. 2006 жылы ол «Хезболламен» өзара түсіністік туралы меморандумға қол қойып, содан бері жалғасып келе жатқан маңызды одақ құруға бастама берді. Башар әл-Ассадтың әкесі Хафез әл-Ассадтың режимімен болған қанды тарихқа қарамастан, Аун 2008 жылы Сирияға сапар шегіп, Дамаскпен ұзақ жылдарға созылған қарсылығын аяқтады. 2016 жылы Аун Маараб келісіміне қол қойғаннан кейін Гегеамен келісті және Ливан күштері, «Болашақ қозғалысы», «Прогрессивті социалистік партиясы» және «Хезболла» оны Ливанның он үшінші президенті етіп мақұлдады. Ол 83 жасында қызметке кіріскен ең үлкен жастағы президент. Сайлаудан кейін ол Мишель Сулейманның орнын басып, қызметке кірісті. 2019 жылы елде халықтың наразылығына ұшырады, нәтижесінде Ливан мен шетелдегі миллиондаған ливандықтар көшеге шықты, себебі өтімділік дағдарысы, саяси жемқорлық және конфессиялық алауыздықтар болды.

13th President of Lebanon from 2016 to 2022
the Catholic bishop

Michel Naim Aoun (ميشال نعيم عون, ; born 30 September 1933) is a Lebanese politician and former military general who served as the President of Lebanon from 31 October 2016 until 30 October 2022. Born in Haret Hreik to a Maronite Christian family, Aoun joined the Military Academy in 1955 and graduated as an artillery officer in the Lebanese Army. In 1984, he became the youngest Commander of the Army, at the age of 49 years. On 22 September 1988 during the fourth phase of the Lebanese Civil War, the departing President Amine Gemayel appointed him as the interim Prime Minister of a Military Government, after the parliament failed to elect a new president, and dismissed the current government headed by the Acting Prime Minister Selim Hoss. This controversial decision saw the rise of two rival governments contending for power at that time, with Aoun being supported mainly by Christians and Iraq, while the other being supported by Muslims and Syria. He declared the War of Liberation against Syrian Army forces on 14 March 1989, opposed the Taif Agreement, refused to recognize the newly elected presidents René Moawad and Elias Hrawi, clashed with the Lebanese Forces led by Samir Geagea, and survived an assassination attempt on 12 October 1990. On 13 October, the Syrian forces launched a decisive operation against Aoun, invading his strongholds including the Presidential Palace in Baabda and killing hundreds of Lebanese soldiers and civilians. Aoun fled to the French Embassy in Beirut where he declared his surrender and was later granted asylum in France where he lived in exile for 15 years. In exile, Aoun founded the Free Patriotic Movement, and advocated for the Syria Accountability Act by testifying in the US Congress. In 2005, a chain of widespread demonstrations triggered by the assassination of Rafic Hariri erupted in Lebanon, resulted in the withdrawal of Syrian troops from the country. On 7 May, Aoun returned to Lebanon. Aoun was elected to the Parliament for the first time in the same year, while his party won 21 seats in the parliament, forming the largest Christian bloc, and second biggest bloc in the Parliament. In 2006, he signed a memorandum of understanding with Hezbollah, starting a major alliance that has remained ever since. Despite the bloody history with the regime of Hafez al Assad, father of Bashar al Assad, Aoun visited Syria in 2008, ending his long rivalry with Damascus. In 2016, Aoun reconciled with Geagea after signing the Maarab Agreement, and was endorsed by the Lebanese Forces, Future Movement, Progressive Socialist Party as well as Hezbollah to become the thirteenth President of Lebanon. He is the oldest president, taking office at the age of 83 years. After his election, he was sworn in and succeeded Michel Suleiman. In 2019, the country descended into chaos with a popular uprising, bringing millions of Lebanese in Lebanon and abroad to take to the streets, mainly caused by the liquidity crisis, political corruption and sectarianism.

Алғашқы жылдар

Отбасылық тегі Харет-эль-Макнуние, Джеззин қаласынан бастау алатын Аун Бейруттің оңтүстігіндегі, христиан және шииттер аралас тұратын Харет-Хрейк шағын қалашығында дүниеге келді. Оның әкесі Наим Аун қасапшы болып жұмыс істесе, анасы Мари Аун – Ливандық әйел, АҚШ-та туған. Оның отбасы көбінесе кедейлікте өмір сүрді. 1941 жылы ол тұрған үйді британдық және австралиялық әскерлер басып алғандықтан, оны тастап кетуге мәжбүр болды. 1955 жылы Des Frères Furn Al Chebbak колледжінде орта білімін аяқтап, математика мамандығы бойынша жоғары білім алды. Ол әскери академияға офицер курсант ретінде қабылданды және үш жылдан кейін Ливан армиясының артиллерия офицері болып бітірді.

Әскери мансап

Оқуын бітіргеннен кейін Аун 1958 жылы Екінші артиллерия полкіне қосылды және Францияға, Шалон-сюр-Марндағы әскери оқуын жалғастыру үшін жіберілді. Ол оны келесі жылы аяқтады және 30 қыркүйекте екінші лейтенант болып тағайындалды. 1961 жылы Сирияның әлеуметтік-ұлттық партиясының сәтсіз төңкерісі кезінде қызмет етіп, осыған байланысты марапатталды. Ол Оклахома штатындағы Форт-Силлде оқыды және 1970 жылы Екінші артиллерия батальонының командирінің көмекшісі, Командалық және қызмет көрсету ротасының командирі және әкімшілік бөлімшесінің командирі болды. Азамат соғысы басталған кезде Аун Армияның Екінші артиллерия корпусының командирі болды. Ол Тель-эль-Заатар шайқасына қатысты, лагерьті қоршауды және шабуылды өзі жоспарлап, дамытқанын мәлімдеді. Ол шабуылға жетекшілік етті, нәтижесінде лагерь қиратылып, палестиналық босқындар ығыстырылды. 1978 жылы ол тағы да Францияға, École Supérieure de Guerre-де әскери білімін жетілдіру үшін барды. 1980 жылы Аун Ливанға оралды және кейіннен негізінен христиандық 8-ші жаяу әскер бригадасының уақытша командирі болып тағайындалды. Бұл бригада Палестина босқындарының Борж-эль-Бараджне лагерін Сабра мен Шатиланың қасіретті тағдырынан сақтап қалды және Тау соғысы кезінде Сирияны қолдаған друздар мен палестиналық жасақтарына қарсы Соук-эль-Гарб шайқасында күресті. Израильдің басып кіруі кезінде Аунның кеңсесі Музей торабында орналасқан еді. Ол генерал дәрежесіне көтеріліп, 1984 жылдың 23 маусымында генерал Ибрагим Таннустың орнын басып, Қарулы Күштердің он бірінші командирі болып тағайындалды. 49 жасында ол осы лауазымға тағайындалған ең жас командир болды. Француз журналисі Ален Менаргтың сөзіне сәйкес, Аунның Башир Джемайелмен және Израильмен жақын байланысы болған. Ол Аунның Джемайелге Ливан мен Израильдің бір-бірін мойындау туралы келісімге және бірлескен қорғаныс шартына қол қоюды ұсынғанын, ал оның патрульдерінде Израиль офицерлерімен бірге болғанын айтты. Сондай-ақ ол Израильдің қорғаныс министрі Ариэль Шаронмен кездесті.

After his graduation, Aoun joined the Second Artillery Regiment in 1958, and was sent to France to receive further military training at Châlons sur Marne. He finished it the following year, and was promoted to Second Lieutenant on 30 September. He was serving during the failed coup of the Syrian Social Nationalist Party in 1961, and was decorated for that. He was trained at Fort Sill in Oklahoma, and became the Assistant of The Commander of the Second Artillery Battalion, the Commander of the Command and Service Company and Commander of the Administrative Detachment in 1970. At the start of the civil war, Aoun was the commander of the Second Artillery Corps of the Army. He took part in the Battle of Tel al Zaatar, claiming that he developed and planned the siege of the camp and its storming. He directed the attack, which resulted in destruction of it, and the Palestinian refugees being displaced. In 1978, he went to France again for more military training at École Supérieure de Guerre. In 1980, Aoun returned to Lebanon and was appointed later as the interim commander of the mainly Christian 8th Infantry Brigade, that is credited for protecting the Palestinian refugee camp of Borj Al Barajneh from the sinister fate of Sabra and Chatila, and fought against the pro Syrian Druze and Palestinian militias at the Battle of Souk El Gharb during the Mountain War. During the Israeli invasion, Aoun's office was at the Museum Crossing. He was promoted to General and appointed as the tenth Commander of the Armed Forces on 23 June 1984, succeeding General Ibrahim Tannous. At the age of 49 years, he was the youngest Commander since the establishment of the position. According to French journalist Alain Ménargues, Aoun had strong relationships with Bachir Gemayel and Israel. He suggested that Aoun proposed to Gemayel signing a mutual recognition agreement between Lebanon and Israel along with a joint defense pact, and was accompanied by Israeli officers in his patrols. He also had a meeting with Israeli Minister of Defence Ariel Sharon.

Жаулас үкіметтер: 1988 жыл

1988 жылдың 22 қыркүйегінде, өкілеттігінің мерзімі аяқталуға 15 минут қалғанда, келе жатқан президент Амин Джемайел Аунды Премьер-министр етіп тағайындады, ол алты мүшеден тұратын әскери үкіметті басқаруға тиіс болды, олардың үшеуі христиан, ал үшеуі мұсылман. Сонымен қатар ол Премьер-министрдің міндетін атқарушы Селим Хосстің азаматтық әкімшілігін де қызметтен босатті. Мұсылмандар қызмет етуден бас тартты және келесі күні отставкаларын ұсынды. Джемайел Сирияны оларды осыған мәжбүрледі деп айыптайды, олармен байланысқа шыққанда олар өздерінің рөлдерін қабылдағандарын мәлімдейді. Сондай-ақ ол судьялар немесе саясаткерлерден кабинет құруды қарастырғанын айтады. Саяси уақытша үкімет құруға сәтсіздікке ұшырап, судьялар "өздерін қорғай алмайды" деп ойлап, ол әскери кабинетті таңдады. Шындығында, Амин Джемайел өзінің президенттік кезеңінде өзінің басты қарсыласы, оның қаза тапқан бауыры Башир Джемайел құрған Ливандық күштер уақытша үкіметтің билігін әлсіретуге тырысатынын мойындады. Сирия мен оның жергілікті одақтастарының қолдауымен әл-Хосс өзінің жұмыстан босатылуын жарамсыз деп жариялады. Екі үкімет құрылды: бірі Батыс Бейрутта азаматтық және басым түрінде мұсылман, оны Премьер-министрдің міндетін атқарушы Хосс басқарды, екіншісі Шығыс Бейрутта әскери және христиан, оны уақытша Премьер-министр Мишель Аун басқарды. Аун қосымша қорғаныс министрі лауазымын да атқарды. Джемайелдің бұл қадамы күмәнді болды, өйткені ол 1943 жылғы жазылмаған Ұлттық келісімді бұзды, ол Премьер-министр лауазымын сүнни мұсылмандарға берді. Алайда Джемайел Ұлттық келісімде Президенттік лауазым да маронит христиандарына берілгендіктен және Премьер-министр Президенттік орын бос болған жағдайда Президенттің өкілеттіктері мен міндеттерін иеленетіндіктен, бұл лауазымды уақытша маронитпен толтыру дұрыс болар еді деп мәлімдеді. Джемайел 1952 жылғы тарихи мысалға сілтеме жасады, ол кезде христиан марониті генерал Фуад Чехаб Президент Бешара Эль-Хури отставкаға кеткеннен кейін өтпелі үкіметтің Премьер-министрі болып тағайындалды.

On 22 September 1988, 15 minutes before the expiration of his term, the outgoing president Amine Gemayel appointed Aoun as Prime Minister, heading a military government to be formed by six members of the Martial Court, three of which are Christian and three are Muslims. He also dismissed the civilian administration of acting Prime Minister Selim Hoss. The Muslims refused to serve, and submitted their resignations on the next day. Gemayel accuses Syria of forcing them to do so, claiming that they accepted their roles when he contacted them. He also says that he considered forming a cabinet of judges or politicians. Having failed to form a political caretaker government, and feeling that judges "can't defend themselves", he opted for a military cabinet. Indeed, Amine Gemayel had recognized that his own nemesis throughout his presidency, the militia his slain brother Bashir Gemayel had founded, the Lebanese Forces, would also attempt to undermine the authority of a caretaker government. Backed by Syria and its local allies, Al Hoss declared his dismissal invalid. Two governments emerged, one civilian and mainly Muslim in West Beirut, headed by Hoss as the Acting Prime Minister, the other, military and Christian, in East Beirut, led by Michel Aoun as the Interim Prime Minister. Aoun held the additional portfolio of minister of defense. Gemayel's move was of questionable validity, as it violated the unwritten National Pact of 1943, which reserved the position of prime minister for a Sunni Muslim. Gemayel argued, however, that as the National Pact also reserved the presidency for a Maronite Christian, and as the Prime Minister assumes the powers and duties of the President in the event of a vacancy, it would be proper to fill that office temporarily with a Maronite. Gemayel referenced the historical precedent of 1952, when General Fouad Chehab, a Christian Maronite, was appointed as prime minister of a transition government following the resignation of President Bechara El Khoury.

Сирияға қарсы азаттық соғыс: 1989 жыл

1989 жылдың 15 ақпанында генерал Аун өзіне адал ливандық армия бригадаларымен (олардың 30 пайызы сүннилер еді), Гегеяның Ливан күштерінің (ЛК) христиандық Шығыс Бейрут маңындағы позицияларына қарсы шабуылға шықты. Тоғыз күннен кейін, 24 ақпанда, жетпіс адам қаза тауып, марониттік патриархаттың араласуымен ЛК Бейрут портының бесінші бассейнін Аунға беруге келісті, оның ай сайынғы салық кірісі шамамен 300 000 долларға бағаланды. Солтүстіктегі Сулейман Франжие Батрун ауданындағы Рас-Салаата портын да қайтарып алды. Келесі айда Аун Бейруттың оңтүстігіндегі Жейх және Халдедегі реттелмеген теңіз порттарына қарсы блокада жариялады. 1989 жылдың 8 наурызында Аунның қарауылдық кемелері ПСП бақылауындағы Жейх портына бағытталған кемені ұстады. Бұл оқиға артиллериялық оқ жаудырулар сериясына әкелді, Амал Шығыс Бейрут портын және Жоуне портын, ал Аунның армия бригадалары Сук-Эль-Гарбты атқылады. 12 наурызда Аун Бейрут халықаралық әуежайын жабуға бұйрық берді, екі күннен кейін Шығыс Бейрутты бір сағат бойы бомбалауды бастады, нәтижесінде 40 бейбіт тұрғын қаза тапты. Айдың соңында Аун милиция басқаратын порттар мәселесі шешілмеген жағдайда атысты тоқтату туралы мәлімдеді. Бұл аймақта үш жыл ішіндегі ең қатты зорлық-зомбылық болды, оның салдарынан 90-нан астам адам қаза тауып, жүздеген адам жарақат алды. 1989 жылдың қазан айында Ливан Ұлттық Ассамблеясының мүшелері Ливан қақтығысын реттеу мақсатында Тайф келісімін жасау үшін жиналды. Кейіннен бұл келісімді екі жыл бұрын Рафик Харири дайындағаны белгілі болды. Аун қатысудан бас тартты, оған қатысқан саясаткерлерді сатқын деп айыптады және Ассамблеяны тарату туралы жарлық шығарды. Тайф келісіміне қарсылық білдірген Аун, Сирия әскерінің Ливаннан кету күнін белгілемегеніне наразылық білдірді. Тайф келісіміне (Сауд Арабиясының Тайф қаласында) қол қойғаннан кейін Ассамблея қараша айында Рене Муавадты президенттік лауазымға сайлады. Сирияның Аунды қызметтен босатуға жасаған қысымына қарамастан, Муавад мойынсұнды; оның президенттік өкілеттігі 17 күннен кейін оның қазасымен аяқталды. Оның орнына Элиас Храуи сайланды. Президенттік лауазымға кіріскеннен кейін Храуи генерал Эмиль Лахудты армия бас қолбасшысы етіп тағайындады және Аунды Президенттік сарайдан шығуға бұйрық берді. Аун оның қызметтен босатылуын қабылдамады. 1990 жылдың ақпан айында генерал Аун Шығыс Бейрутта Самир Гегеяның Ливан күштеріне (ЛК) қарсы шабуылға шықты. Үш айға созылған үзіліссіз шайқастар Бейруттың христиандық бөлігінде бұрынғы 15 жылдық азаматтық соғысқа қарағанда көп қиратуға әкелді. Ол ЛК-нің Шығыс Бейрут, порт және Кисрауан провинциясын бақылауда ұстауымен аяқталды. Шамамен 1000 адам қаза тауып, Шығыс және Батыс Бейрут электр қуатысыз қалды және сумен жабдықтау жүйесі қирады. 1990 жылдың 12 қазанында Аун өзінің балконынан жақтастарына сөз сөйлеген кезде қастандыққа ұшырады. Шабуылшы Ливан Коммунистік партиясының мүшесі Франсуа Халал екені анықталды, ол қалың жұрттан шығып, тапаншадан екі рет оқ атты, бірақ тигізбеді. Бірнеше минуттан кейін ол сөзін жалғастырды. Перс шығанағындағы соғыс Аун үкіметіне әсер етті. Аун көмек сұрады және ол 1989 жылға дейін Батыстың одақтасы болған Саддам Хусейннен ғана шартсыз көмек алды. 1990 жылдың 2 тамызында Хусейн Кувейтке шабуыл жасады, ал АҚШ Кувейтті азат ету үшін Иракқа қарсы коалиция құрды. Сирия президенті Хафез әл-Асад коалиция тарапына қосылды, бұл шешім Аунның көтерілісін басуға "жасыл жарық" берумен сыйланды. 12 қазан күні кешке көпшілік алдында сөйлеген сөзі кезінде Аун қалың жұрттың ішіндегі жалғыз қарулы шабуылдан аман қалды. 13 қазанда Сирия күштері Баабдадағы Президенттік сарайға шабуыл жасады. Сол күні таңертең Аун француз елшілігіне паналады, онда ол генерал Лахуд басқаратын Ливан армиясының бөлімшелеріне капитуляциялауға әмір берді, ол Храуи мен оның үкіметіне адалдығын білдірген еді.

On 15 February 1989 General Aoun launched an offensive, with those Lebanese Army Brigades loyal to him (30% of whom were Sunni), against Geagea's Lebanese Forces (LF) positions around Christian East Beirut. Nine days later, 24 February, with seventy people killed and the intervention of the Maronite Patriarchate the LF agreed to hand over to Aoun control of Beirut's port's fifth basin with its estimated $300,000 per month tax revenue. Suleiman Frangieh, in the north, also returned control of Ras Salaata port in Batroun District The following month, Aoun launched a blockade against the unregulated seaports south of Beirut at Jieh and Khalde. On 8 March 1989 Aoun's patrol boats intercepted a boat heading for PSP controlled port at Jieh. This precipitated a series of indiscriminate artillery barrages, with Amal shelling East Beirut harbour and Jouneh port, and Aoun's army brigades shelling Souq El Gharb. On the 12 March, Aoun ordered the closure of Beirut International Airport and two days later launched an hour long bombardment of East Beirut, which killed 40 civilians. At the end of the month Aoun announced a ceasefire with the issue of the militia run ports unresolved. The area had seen the worst violence for three years, with over 90 people killed and several hundred wounded. In October 1989, Lebanese National Assembly members met to draw up the Taif Accord in an attempt to settle the Lebanese conflict. This accord was later revealed to have been prepared two years earlier by Rafic Hariri. Aoun refused to attend, denounced the politicians who did so as traitors, and issued a decree dissolving the assembly. After the Taif accord was signed over his opposition, Aoun further denounced it for not appointing a date for the withdrawal of the Syrian army from Lebanon. After it signed the Taif Accord (in Taif, Saudi Arabia), the assembly met to elect René Moawad as president in November. Despite heavy handed pressure from Syria to dismiss Aoun, Moawad relented; his presidency ended 17 days later when he was assassinated. Elias Hrawi was elected in his place. After assuming office as president, Hrawi appointed General Émile Lahoud as commander of the army and ordered Aoun out of the Presidential Palace. Aoun rejected his dismissal. In February 1990 General Aoun launched an offensive against Samir Geagea's Lebanese Forces (LF) in East Beirut. The three months of intermittent fighting caused more destruction of property in the Christian part of Beirut than the previous 15 years of civil war. It ended with the LF remaining in control of East Beirut, the harbour and Kisrawan province. Around 1000 people were killed and both East and West Beirut left without electricity and badly damaged water supply. In October 12 1990, Aoun survived an assassination attempt as he was addressing his supporters from his balcony. The assailant was identified as Lebanese Communist Party member, Francois Halal, emerged from the crowd wielding a pistol and shooting twice but missed him. Minutes later he continued his speech. The Gulf War had its repercussions on Aoun's government. Aoun had asked for help and the only unconditional help he received was from Saddam Hussein, who until 1989 was an ally of the West. On 2 August 1990, Hussein launched his invasion of Kuwait and the US established a coalition against Iraq to liberate Kuwait. President Hafez al Assad of Syria sided with the coalition, a choice rewarded with a 'green light' to crush Aoun's revolt. On the evening of 12 October, while giving a public speech, Aoun survived an assassination attempt by a lone gunman in the crowd. On 13 October Syrian forces attacked the presidential palace in Baabda. The same morning, Aoun took refuge at the French Embassy, where he radioed his units to surrender to Lebanese Army Units under General Lahoud, who had pledged loyalty to Hrawi and his government.

Паналау, Ұлттық конференция және ФПМ: 1991-2000

Франция Аунға саяси баспана берді, бірақ Ливан үкіметі оны сотқа тартуды қалады. Бірнеше айлық келіссөздерден кейін оған шартты кешірім жасалды және ол 1991 жылдың 29 тамызында француз әскери кемесімен Кипрге, содан кейін Францияға кетті, онда ол эмиграцияда болды. 1994 жылдың 14 шілдесінде ол "Ұлттық конференция" деп атаған шарада "Еркін Отандық қозғалысын" құрды. 2000 жылдың 27 мамырында, Қарсылық және Азаттық күнінен екі күн кейін Мишель Аун "Азаттық қашан?" (متى التحرير؟) деген мақала жазды, онда ол: "Нақты азаттық күні келгенше біз мұздату тойларына қатысудан бас тартамыз және оның құмарлығын есірткіге тәуелділерге қалдырамыз" деді.

АҚШ, SALSRA және конгресс куәлігі: 2001-2004

2001 жылы Аун Ливанға қатысты американдық қоғамдық пікірді өзгерту үшін Ливандық-американдық ұйымдар кеңесімен және ливандық экспатрианттармен жұмыс істей бастады. Сол кезде АҚШ Сирияның оккупациясын қолдап, Сирияны Ливанның тұрақтылығы үшін маңызды фактор ретінде қарастырды. Ол американдық өкіл Элиот Энгельмен байланысып, оккупацияны аяқтауға көмектесетін заң жобасын ұсынды. 2001 жылдың шілдесінде ол Таяу Шығысқа арналған симпозиумға шақырылды, ал Мемлекеттік департаменттен кешіктірулерден кейін, 11 қыркүйекте, сол күнігі шабуылдарға дейін виза алды. Бара жазуға қысылған Аун Америка Құрама Штаттарына сапар шекті, бірнеше сенаторлар мен өкілдермен кездесті, бірақ антракс шабуылдарынан кейін Конгресске кіре алмады. Оның әрекеттері күтілген нәтиже бермеді. Бұш әкімшілігі бастапқыда Аунмен байланыс жасаудан бас тартса да, оған Мемлекеттік департаменттен Ливан мәселелеріне жауапты шенеуніктер делегациясын жіберіп, американдық ұстанымды түсіндірді. Кейін АҚШ пен Сирия арасындағы шиеленіс күшейді, Сирия терроризмді қолдауда және «Террорға қарсы соғыста» АҚШ-ты қолдамауда айыпталды. Энгель 2003 жылдың 12 сәуірінде Өкілдер палатасына «Сирияның жауапкершілігі және Ливанның егемендігін қалпына келтіру» туралы заң жобасын енгізді. Аун Конгресте куәлік беруге шақырылды және 17 қыркүйекте куәлік берді. Ол куәлігінде Сирияны бірнеше жағынан сынады. Аунның куәлігі Ливан Министрлер Кеңесі және Сирияны қолдайтын саясаткерлер мен ұйымдар тарапынан айыпталып, оны Ливанға, Сирияға және араб ұлтына қарсы «ционистік лоббимен» сөз байласты деп айыптады. Заң жобасы Сенатта 89–4 дауыспен 11 қарашада, ал Палатада 408–8 дауыспен 20 қарашада мақұлданып, 11 желтоқсанда президент Джордж Буш қол қойды. Сол жылы Аунның жақтасы Хикмат Диб Баабда-Алей сайлау округінде мемлекеттік қолдауға ие Анри Хелуға қарсы күтпеген жерден жеңіске жақын келді.

In 2001, Aoun started working with the Council of Lebanese American Organizations and the Lebanese expatriates in order to change the American public opinion regarding Lebanon. At the time, the United States supported the Syrian occupation and viewed Syria as an important factor for the stability of Lebanon. He contacted Eliot Engel, an American representative, to propose a bill that would help ending the occupation. In July 2001, he was invited to attend a symposium on the Middle East, and after further delays from the State Department, he was granted an entry visa on 11 September, right before the same day attacks. After some hesitation about going, Aoun did travel to the United States, and met with several senators and representatives, but could not enter the congress because of the anthrax attacks. His talks did not lead to the result that he was seeking. Although the Bush administration refused dealing with Aoun initially, they sent him a delegation of officials responsible for Lebanese affairs from the State Department, and explained the American position on the issue. Later on, tensions grew between the United States and Syria, with the latter being accused of supporting terrorism and not standing by the United States in the War on Terror. Engel introduced the Syria Accountability and Lebanese Sovereignty Restoration Act in the House of Representatives on 12 April 2003. Aoun was invited to testify in congress, which he did on 17 September. In his testimony, he criticized Syria in several ways. Aoun's testimony was condemned by the Lebanese Council of Ministers and pro Syrian politicians and organizations, and he was accused of plotting with the Zionist Lobby against Lebanon, Syria and the Arab Nation. The bill was approved by both the Senate with an 89–4 vote on 11 November, and the House with a 408–8 vote on 20 November, and was signed by President George W. Bush on 11 December. In the same year, an avowed Aounist candidate, Hikmat Dib, came surprisingly close to winning a key by election in the Baabda–Aley constituency against the state sponsored candidate, Henri Helou.

Кедр революциясы және Ливанға оралу: 2005

Аун 2005 жылғы 14 ақпанда Рафик Хариринің қазасынан кейін Сирия армиясы Ливаннан шыққан соң, 2005 жылғы 7 мамырда Ливанға оралғанда 15 жылдық ерікті жер аударына соңғы нүкте қойды. Хариридің қазасы Ливандағы маңызды саяси өзгерістердің катализаторы болды. "Кедр революциясының" үлкен қарсылық акциялары Сирия әскерлері мен қауіпсіздік күштерінің Ливаннан шығуына, үкіметтердің ауысуына көмектесті, соның нәтижесінде Аунның Ливанға оралуына жағдай жасалды. Аун Бейрут халықаралық әуежайында қысқа баспасөз мәслихатын өткізіп, содан кейін адал жақтастары мен журналистерден құралған кортежбен "Атаусыз сарбаздар мен шейіттердің зиратына" бет бұрды. Дұға оқып, халыққа алғысын білдіріп, батасын бергеннен кейін, ол бұрынғы премьер-министр Рафик Хариридің қабіріне барды. Содан кейін ол 15 жылдық азамат соғысы кезінде саяси мақсаттағы қастандықтарға қатысы бар деген айыппен өмір бойына сотталған Самир Геагеаға барды. Оның саяхаты шейіттер алаңына дейін жалғасты, онда оны "Кедр революциясының" қолдаушылары күтіп алды. Ливанға келгеннен кейін Аун Ливанның Рабие ауданындағы үйге көшті, онда 8 мамырда оған таратылған Ливан майданының (ЛФ) ірі делегациясы келді, олар Аунның бұрынғы қарсыластарының қатарында болды. Аун мен Стрида Геагеа, түрмеде отырған ЛФ жетекшісі Самир Геагеаның әйелі (кейіннен кешірім берілгеннен кейін) жария түрде татуласты. Сондай-ақ, Ұлттық либералдық партиясының төрағасы Дори Шамун, Соланж Джемайел, Найла Моуад (қаза тапқан президент Рене Моуадтың жесірі) және оппозициялық депутат Бутрос Харб та келді. Маронит қауымының патриархы Насралла Бутрос Сфейр оны қарсы алу үшін делегация жіберді, тіпті шиит мұсылмандық Хезболла партиясы да делегация жіберді.

2005 жылғы сайлау

2005 жылдың мамыр айының соңында өткен парламенттік сайлауда Сирияның саяси басшылары сайлауды 2000 жылғы сайлау заңымен өткізуді талап етті. Бұл заң, сыншылардың пікірінше, Сирияның құпия қызметінің басшысы Гази Канан мен Рафик Харири тарапынан жүзеге асырылды. Бұл заң халықтың нақты өкілдігін қамтамасыз етпейді және ел бойынша, әсіресе христиан қауымын маргинализациялайды. Аун бұл сайлау заңын таңдауға қарсы болды және генерал Мишель Аун басқаратын «Еркін патриоттық қозғалысқа» қарсы «Сирияға қарсы» («Болашақ қозғалысы», «Прогрессивті социалистік партия», «Ливандық күштер» және басқа да партиялар) және «Сирияны қолдайтын» («Амал» және «Хезболла») негізгі саяси партияларды біріктіретін төрттік одақпен күресті. Осы орайда, Аун көптеген сарапшыларды таң қалдырып, бұрынғы қарсыластарымен, соның ішінде Мишель Мурр және Сулейман Франгие сияқты «Сирияны қолдайтын» саясаткерлермен сайлау альянсын құрды.

Аунның партиясы – «Еркін патриоттық қозғалыс» күшті көрсетіп, сол раундта сайлауға қойылған 58 орынның 21-ін жеңіп алды, оның ішінде Ливан тауының христиандық орталығындағы орындардың басым бөлігін жеңіп алды. Аун сондай-ақ Захле және Метн сияқты маңызды христиандық округтерде жеңіске жетті. Аун өзі де Ұлттық Ассамблеяға сайланды. Дегенмен, «Еркін патриоттық қозғалыс» 2000 жылғы сайлау заңының салдарынан Солтүстік Ливанда орын ала алмады. Бұл заң Триполидегі Харириді қолдайтын мұсылман қауымына сайлау округіндегі кез келген христиан үміткеріне вето құқығын берді. Осылайша, Саад Харири басқаратын негізгі «Сирияға қарсы» оппозициялық коалиция (бұрын Сирияның берік одақтасы болған) және шииттер басымдығы бар «Амал-Хезболла» альянсы арасындағы күш тепе-теңдігін сақтау мақсатына жетпеді. «Еркін патриоттық қозғалыс» парламентте 21 орын жеңіп алды, Ливандағы ең ірі христиандық фракцияны және Ливан Парламентіндегі екінші ірі фракцияны құрды.

FPM мен Хезболла арасындағы өзара түсіністік туралы меморандум

2006 жылы Мишель Аун мен Хасан Насралла Чиядағы Мар Михайл шіркеуінде кездесті. Бұл шіркеу христиан-мұсылман бірлестігінің символы болып табылады, себебі негізінен мұсылман тұратын Бейрут қаласының оңтүстік аймағында орналасқан бұл шіркеу соғыстардың барлығында сақталды. FPM Хезболламен қарым-қатынасын реттеу және Хезболланың қарусыздануы, белгілі бір шарттар орындалған жағдайда, туралы түсіністік меморандумына қол қойды. Қарусызданудың екінші және үшінші талаптары – ливандық тұтқындардың израильдік түрмелерден босатылуы және Ливанды израильдік қатерден қорғауға бағытталған қорғаныс стратегиясын жасау болды.

Ливандық үкіметке қарсы наразылық: 2006-2008

2006 жылдың 1 желтоқсанында Мишель Аун наразылық білдірген көпшілікке Ливанның қазіргі үкіметі конституцияға қайшы екенін жариялап, үкіметтің "сыбайлас жемқорлықты күнделікті айналымға енгізгенін" айтты және үкіметтің отставкаға кетуін талап етті. Ішкі қауіпсіздік күштерінің (ІҚК) мәліметінше, осы партияның, «Амаль» қозғалысы мен «Хезболла»ның жүздеген мыңдаған жақтастары Фуад Синиораны биліктен кетуге мәжбүрлеу үшін Бейрут қаласының орталық бөлігіне жиналды.

2008 жылғы үкімет құрастыру

2008 жылдың 11 шілдесінде Аунның партиясы Ливан үкіметіне кірді. ФПМ мүшелері Иссам Абу Джамра Премьер-министрдің орынбасары, Гебран Бассил байланыс министрі және Марио Аун әлеуметтік қорғау министрі болып тағайындалды. Бұл Қозғалыстың Ливан үкіметінде алғашқы рет қатысуы.

2009 жылғы сайлау және үкімет құру

2009 жылғы сайлау қорытындысы бойынша ЭХҚ 27 парламенттік орынға ие болды. Оның бірін Кесерван округінен Аун жеңіп алды. 2009 жылдың қараша айында, генерал Мишель Аунның 6 айлық қарқынды саяси қысымынан кейін, ол 2008 жылғы үкіметтік құрамдағыдан нашар қатысуға келіспей, премьер-министр Саад Харири одан кейін мойынсұнды. ЭХҚ Саад Харири басқаратын алғашқы үкіметке үш министрді ұсынды, олар телекоммуникация, энергетика және су ресурстары, сондай-ақ туризм министрліктерін иеленді. Аун мен оның одақтастары үкіметтің үштен бірін алды, бірақ вето құқығына ие болу үшін бір министр жетіспеді. 2011 жылдың 12 қаңтарында, Рабиедегі Аунның үйінен ұйымдастырылған әрекеттің нәтижесінде ЭХҚ министрлері мен олардың одақтастарының отставкасы арқылы Харири үкіметі құлатылды. 2011 жылдың 13 маусымында премьер-министр Наджиб Микати басқаратын жаңа үкімет құрылды, онда Аунның Парламенттік реформа және өзгеріс блогы 10 министрлікке тағайындалды.

2016 жылғы президенттікке үміткерлік

Ливандық күштердің (ЛФ) басшысы Самир Геагеа мен Мишель Аун христиандық қарым-қатынастардағы тарихи бетбұрыс жасады, бұл орын алғанда, бұрынғы 14 наурыздың президенттікке үміткері Аунның президенттікке кандидатурасын ресми түрде мақұлдады. "Ливандық күштердің атқарушы органының мүшелері арасындағы ұзақ ой-толғаныстар, талқылаулар мен келіссөздерден кейін, біздің президенттікке [бұрынғы] генерал Мишель Аунның кандидатурасын қолдайтынымызды жариялаймын", - деді Геагеа 8 наурыздың қарсыласымен бірлескен баспасөз конференциясында. Геагеа баспасөз конференциясына дейін Аунмен кездескен Маарабтағы ЛФ штаб-пәтерінде сөйледі. Ол ЛФ пен Эр-Рашидтің маусым айындағы ниет хаттамасының негізгі тұстарын қамтитын 10 тармақты келісімді оқыды. Таиф келісімін іске асыруға ұмтылыс, Ливан мен Сирия шекарасы арқылы қару-жарақ пен экстремистердің екі бағытта да ағынын тоқтату қажеттігі, жаңа сайлау заңын бекіту және халықаралық қаулыларға сәйкес келу – ЛФ мен Эр-Рашид арасындағы келісімде қарастырылған негізгі мәселелердің бірі еді, деді Геагеа. Аунмен келісіміне қатысты негізгі тұстарды оқып жатқанда, Геагеа бір сәт тоқтап, әзіл айтты. ЛФ басшысы Ауннан күйеу баласы, Сыртқы істер министрі Гебран Бассилді олардың келісімінің алтыншы тармағына сәйкес әрекет етуге шақыруын өтінді. Геагеа бұрынғы генералмен "Ливанның мүдделерін қамтамасыз ететін және халықаралық құқыққа сәйкес келетін тәуелсіз сыртқы саясатты қабылдау қажеттігі" туралы түсіністігін атап өтті. Аун өз кезегінде Геагеаға қолдауы үшін алғыс айтып, барлық саяси партияларға қолдау көрсетуге уәде берді. Геагеаның Аунның кандидатурасын ресми түрде мақұлдауы бұрынғы генералдың президенттікке үміткерлігіне маңызды серпін береді, бірақ "Болашақ қозғалысының" бұл бастамаға қалай реакция жасайтыны әлі белгісіз. ЛФ штаб-пәтеріне келгенге дейін Аун Марониттік Патриарх Бешара Бутрос әл-Рахимен кездесті, ол президенттік дағдарыстың шешілуіне бағытталған барлық бастамаларды үнемі қолдап келген. "Біз патриархқа келісім туралы хабарлау үшін келдік", - деді Аун Марониттік шіркеудің резиденциясынан. Бұрын Рахи премьер-министр және "Болашақ қозғалысының" парламенттік фракциясының басшысы Фуад Синиорамен кездескен еді. Патриархпен кездесуден кейін Синиора барлық ливандық фракциялардың қолдауына ие болатын президентті сайлау қажеттігін атап өтті. "Біз барлық ливандықтарды біріктіретін және олардың арасындағы қатарлы қарым-қатынасты нығайтатын адамды сайлау үшін тырысуымыз керек", - деді Синиора. Геагеаның Аунды қолдауы – елдегі екі жетекші христиандық партияның ондаған жылдық антагонизмнен кейін осындай маңызды мәселеде біріккенінің алғашқы мысалы. Бұрынғы 14 наурыздың президенттікке үміткері Геагеа өзінің одақтасы, "Болашақ қозғалысының" басшысы және бұрынғы премьер-министр Саад Хариридің Марада қозғалысының басшысы Сүлейман Франжиені президенттікке ұсынғанын естіп, күтпеген жағдайға түсті. Геагеа бұл келісімге қарсы шықты, бұл 8 және 14 наурыз лагерьлерінде де дау тудырды. Аунның өзі Франжиенің президенттік амбицияларына басып отыруға дайындық танытпады, Франжи – Хезболланың көп жылдық одақтасы және Аунның "Реформа және өзгеріс" парламенттік блогының мүшесі. Хезболла Хариридің ұсынған келісіміне бірнеше апта бойы үнсіздік сақтады, ал Франжи оның одақтастарының қолдауын алуға тырысты. 2015 жылдың 29 желтоқсанында Хезболла бұқаралық ақпарат құралдарындағы үнсіздігін бұзып, Аунның президенттікке үміткерлігін қолдайтынын мәлімдеді. Хариридің бастамасынан кейін жасалған алғашқы ресми мәлімдемеде Хезболланың саяси бюросының басшысы Сәйед Ибрагим Амин әл-Сәйед Марониттік патриархаттың резиденциясынан олардың партиясы Аунның президенттікке үміткерлігін қолдауға міндеттенетінін мәлімдеді. Аун мен Геагеа бір жыл бұрын келіссөздерді бастады. Келіссөздер маусым айында Геагеаның Рабиедегі Аунның резиденциясына жасаған күтпеген сапарына жол ашты. Осыдан кейін Аун мен Геагеа жақындасып, 1990 жылы христиандық көшбасшылар арасындағы ащы бәсекелестікке нүкте қойды. Ливанның жоғары лауазымы 2014 жылдың мамыр айынан бері бос тұр, себебі ливандық саясаткерлер консенсусқа келе алмады. 2016 жылдың 20 қазанында Саад Харири Мишель Аунды президенттікке сайлауға өзінің және парламенттік фракциясының қолдайтынын жариялады. Бұл қолдау оның 31 қазанға жоспарланған парламенттік сессияда президент болып сайлану мүмкіндігін арттырды.

Lebanese Forces (LF) leader Samir Geagea and Michel Aoun turned a historic page in intra Christian relations when the former March 14 presidential nominee officially endorsed on Monday Aoun's candidacy for the presidency. "I announce after long consideration, discussions and deliberations between members of the executive body of the Lebanese Forces, our endorsement of the candidacy of [former] General Michel Aoun for the presidency," Geagea said in joint news conference with his March 8 rival. Speaking from the LF's headquarters in Maarab where he had met with Aoun shortly before the news conference, Geagea read a 10 point understanding that summarized the key points of the Declaration of Intent struck between the LF and FPM in June. The commitment to the implementation of the Taif Accord, the need to stop the flow of arms and militants across the Lebanese Syrian border in both directions, the ratification of a new electoral law and compliance with international resolutions were among the key points agreed upon between the LF and FPM, Geagea said. As he read the key points of his understanding with Aoun, Geagea paused for a moment to tell a joke. With humor, the LF leader asked Aoun to urge his son in law Foreign Minister Gebran Bassil to act in accordance with the sixth point of their agreement. Geagea was referring to his understanding with the former general over "the need to adopt an independent foreign policy that guarantees Lebanon's interests and complies with international law." For his part, Aoun thanked Geagea for his support and said he would extend his hands to all political parties. Geagea's official endorsement of Aoun's nomination would provide a significant boost for the former general's presidential bid but it remains unclear how the Future Movement would react to this initiative. Before his arrival to the LF's headquarters, Aoun met with Maronite Patriarch Bechara Boutros al Rahi, who has repeatedly voiced his support for initiatives aimed at breaking the presidential deadlock. "We came to inform the patriarch of the agreement", Aoun said from the seat of the Maronite church. Earlier in the day, Rai had met with former Prime Minister and head of the Future Movement parliamentary bloc Fouad Siniora. Following his meeting with the patriarch, Siniora stressed the need to elect a president who enjoys the support of all Lebanese factions. "We have to work hard to elect a person who can unite all Lebanese people from all political affiliations and promote coexistence among them," said Siniora. Geagea's endorsement of Aoun is the first time the country's two leading Christian parties have come together on such a pivotal issue after decades of animosity. Geagea, the former March 14 presidential candidate, was caught by surprise when his ally Future Movement leader and former Prime Minister Saad Hariri reportedly nominated Marada Movement Chief Suleiman Frangieh, Jr. for the presidency. Geagea has staunchly opposed the deal, which stirred up controversy both within the March 8 and 14 camps. Aoun, on the other hand, had shown no signs of giving up his presidential ambitions in favor of Franjieh, a longtime ally of Hezbollah and a member of Aoun's reform and Change parliamentary bloc. For weeks Hezbollah remained silent over Hariri's proposed settlement, as Franjieh sought to win the support of its allies. Hezbollah finally broke its media silence on 29 December 2015, and reaffirmed its support for Aoun's presidential bid. In the first official statement since Hariri's initiative emerged, Hezbollah's Politburo Chief Sayyed Ibrahim Amin al Sayyed announced from the seat of the Maronite patriarchate that his party is committed to supporting the presidential bid of its ally Aoun. Aoun and Geagea kicked off talks a year ago. The talks culminated in a Declaration of Intent that paved the way for a surprise visit by Geagea to Aoun's residence in Rabieh in June. The Declaration of Intent has since brought Aoun and Geagea closer together, putting an end to the bitter rivalry between the Christian leaders who fought a devastating war in 1990. Lebanon's top post has been vacant since May 2014 as Lebanese politicians failed to agree on a consensus president. On 20 October 2016, Saad Hariri declared publicly his support and that of his parliamentary block to voting Michel Aoun for president. This support increased his chances tremendously of getting elected president during the parliamentary session scheduled for 31 October.

Президент сайлауы

2016 жылдың 31 қазанында Аун Ливан президенті болып сайланды, бұл мемлекет басшысының орнындағы 29 айлық үзіліске соңғы нүкте болды. Ливан Парламенті президент сайлауы үшін парламенттік кворумды қамтамасыз етуге 45 рет сәтсіз тырысқаннан кейін, 127 орындық палата 31 қазанда 46-шы рет шақырылды. Дауыс берудің бірінші турында палатаның үштен екі көпшілігі қажет болды, яғни 127 депутаттың 85 дауысы. Алайда Аун бұл турда қажетті дауыстарды алуға жақын болғанымен, 83 дауысқа ие болды, талап етілген 85 дауыстан 2 кем, ал 36 дауыс бұрыс, 6 дауыс жойылды және депутат Гилберте Зуэйнге 1 дауыс берілді. Дауыс берудің екінші турында Парламент хатшылығы 127 емес, 128 конверт санағаннан кейін үш рет қайталауға тура келді. Екінші турда кворумның абсолютті көпшілігі (50 процент плюс бір) қажет болды, яғни сайлау үшін 64 дауыс керек еді. Нәтижесінде Аун 83 дауыс алып, президент болып сайланды. Екінші турда 36 дауыс бұрыс, 7 дауыс жойылды және 1 дауыс Сетрида Тавк Геагеаға берілді.

On 31 October 2016, Aoun was elected the president of Lebanon, ending a 29 month vacuum at the head of the state. After 45 failed attempts to achieve a parliamentary quorum for presidential elections by the Lebanese Parliament, the 127 seat chamber convened for a 46th time on 31 October under the leadership of house speaker Nabih Berri. The first round of voting required a two thirds majority of the house, meaning 85 votes of the 127 member chamber, but Aoun closely failed to secure the necessary votes for the round winning just 83 votes, two less than required, while there were 36 blank ballots, 6 cancelled ballots and one ballot for MP Gilberte Zouein. The second round of voting had to be repeated three times before ballots were read out loud after the parliament's secretariat counted 128 envelopes instead of 127, which is the number of MPs who participated in the presidential election. In the second round, an absolute (50 percent plus one) majority of the quorum was needed, meaning 64 votes required for election. Eventually Aoun received 83 votes and was elected. There were 36 blank ballots in the second round, 7 ballots cancelled and 1 vote for MP Sethrida Tawk Geagea. Forty sixth parliamentary electoral sessionFirst roundSecond round*Third round*Fourth roundCandidatesVotes%CandidatesVotes%Michel Aoun8466.14Michel Aoun8365.35Gilberte Zouein10.78Sethrida Tawk10.78Invalid/blank votes4233.06Invalid/blank votes4333.85Total127100128100.78128100.78Total127100Eligible voters127100127100127100Eligible voters127100

*The second and third rounds were cancelled because there were more votes than present MPs. Aoun was quickly sworn in as president, pledging political and economic reform and urging a "real partnership" among notoriously divided Lebanese political factions. Following the parliament session, Aoun was driven to the presidential palace in the southeastern Beirut suburb of Baabda, returning exactly 26 years after he was forced out of it as army commander and interim premier by Syrian forces.

Соңғы парламенттік сайлау сессиясы
Бірінші тур Екінші тур *Үшінші тур *Төртінші тур
Кандидаттар Дауыс % Кандидаттар Дауыс %
Мишель Аун 84 66.14 Мишель Аун 83 65.35
Гилберте Зуэйн 10 7.88 Сетрида Тавк 10 7.88
Бұрыс/бос дауыстар 42 33.06 Бұрыс/бос дауыстар 43 33.85
Барлығы 127 100 Барлығы 128 100.78 Барлығы 128 100.78
Сайлауға қабілетті 127 100 Сайлауға қабілетті 127 100 Сайлауға қабілетті 127 100

*Екінші және үшінші турлар депутаттардың қатысуынан артық дауыс болғандықтан жойылды. Аун тез арада президенттік қызметке кірісіп, саяси және экономикалық реформалар жасауға уәде берді, сондай-ақ Ливанның бұрын бөлінген саяси топтары арасында "шынайы серіктестікке" шақырды. Парламент сессиясынан кейін Аун Бейруттің оңтүстік-шығысындағы Баабда қалашығындағы президенттік сарайға жеткізілді, ол армия командирі және уақытша премьер-министр ретінде Сирия күштерімен шығарылғаннан кейін дәл 26 жыл өткен соң оралды.

Хариридің екінші кабинеті

Тамам Салам отставкаға кеткеннен кейін Аун Саад Харириді жаңа кабинет құруға тағайындады. Бұл Аунның сайлануына әкелген келісімнің нәтижесінде болды және Хариридің осы лауазымды екінші рет иеленуі болды. Кабинет 30 министрден тұратын ұлттық бірлік үкіметі ретінде құрылды. 28 желтоқсанда парламент 87 депутаттың көпшілік дауысымен үкіметке сенім білдірді. 2017 жылдың 4 қарашасында Харири Сауд Арабиясынан жасаған телевизиялық мәлімдемесінде Иран саясатын кінәлады және оны "Ливан ісіне араласу" деп бағалады. Ол сондай-ақ Хезболланың Ливан қауіпсіздігіне қауіп төндіретінін айтты және Ливандағы ахуалды Рафик Харириге жасалған қастандықтың алдындағы жағдаймен салыстырды. Иран оның отставкасын АҚШ, Израиль және Сауд Арабиясының Таяу Шығыстағы жағдайды шиеленістіру үшін жасаған қастандық деп мәлімдеді. Хезболланың бас хатшысы Хасан Насралла бұл Сауд Арабиясының Ливанға соғыс жариялауы екенін атап өтті. Сауд Арабиясында 12 күн болғаннан кейін Аун шетелдік елшілерге Хариридің онда ұсталғанын хабарлады. 21 қарашада Харири Бейрутке Тәуелсіздік күні тойлауларына қатысу үшін оралды. Аунмен кездескеннен кейін ол отставкасын тоқтатуға шешім қабылдады, Аун оған басқа кеңестер өткенге дейін бұл мәселені кейінге жылдыруды ұсынды. 5 желтоқсанда ол ресми түрде отставкасын кері алды.

Жануарлардың әл-ауқаты

2017 жылдың тамызында Аун елдегі алғашқы жануарларды қорғау туралы заңға қол қойып, осы арқылы үй және жабайы жануарлардың қатыгездікке қарсы заңмен қорғалуын қамтамасыз етті.

Үшінші Харири кабинеті

2019 жылдың 6 қаңтарында Премьер-министр Саад Харири басқаратын жаңа Ливан үкіметі құрылды. Әртүрлі саяси күштермен ұзақ келіссөздерден кейін үкіметті құруға тоғыз ай уақыт жұмсалды. Бұл ұлттық бірлік үкіметі және ол 30 министрден тұрады.

17 қазан төңкерісі мен Лимонның екі еселігі

17 қазаннан бастап елде үкіметке қарсы кең ауқымды демонстрациялар басталды. Бастапқыда газ бен темекі бағасының өсуіне және хабар алмасу қосымшаларына жаңа салық салуға байланысты туған бұл демонстрациялар, экономиканың тоқырауына, министрлер кабинетінің нәтижесіздігіне, жұмыссыздыққа, Ливанның діни және мұрагерлік саяси жүйесіне, сыбайлас жемқорлыққа және үкіметтің су, электр энергиясы және санитария сияқты қажетті қызметтерді ұсынудағы әлсіздігіне қарсы революцияға айналды. Бұл наразылықтар елдің барлық аймақтары мен дін өкілдерін қамтыды, жүз мыңдаған адамдар қатысты. Президент Мишель Аун 24 қазанда халыққа үндеу жасап, наразылық білдірушілермен диалог жүргізуге және ең оңтайлы шешім табуға дайын екенін мәлімдеді. Ол Хариридің реформаларын қолдады, бірақ "мемлекеттік институттар" шеңберінде "қазіргі үкіметті қарау" қажеттігін, наразылық арқылы емес, растады. Харири Ливанның "конституциялық механизмдері" арқылы бұл қарауды қолдады, бірақ наразылық білдірушілер үкімет отставкаға кеткенше диалог шақыруларын қабылдамады. Аун 12 қарашада кешкі сағат 8:30-да тікелей эфирде сұхбат берді, онда ол толыққанды технократтық үкімет құру туралы ұсыныстарды қабылдамады, экономикалық секторға одан да зиян келтіретін банкроттыққа қарсы ескертіп, "апаттың" алдын алу үшін наразылықты дереу тоқтатуға шақырды. Аун наразылық білдірушілерді "ұлтты пышақтап жатқандықтары" үшін айыптады және жолдарды жапқандарды "халықаралық құқықты бұзумен" айыптады. Сондай-ақ Аун "ливандық үкіметке сенімі жоқ әркім Ливаннан кетуге және басқа жерде өмір сүруге құқылы" деді. Аунның сұхбаты наразылық қозғалысы үшін өте жағымсыз болды, нәтижесінде Бейрут пен Ливанның басқа да аймақтарындағы ондаған маңызды жолдар жабылды. Ливан азаматы Алаа Абу Фахр Халдедегі наразылықтар кезінде атылып өлтірілді. 13 қараша күні таңертең, президент Аунның бірнеше сағат бұрын жасаған сөзіне наразылық білдіру үшін наразылық білдірушілер Баабдадағы қамалданған Президенттік сарайға жиналды, және күні бойы наразылық күшейді.

Large scale antigovernmental demonstrations ignited in the country from 17 October. Initially triggered in response to a rise in gas and tobacco prices as well as a new tax on messaging applications, the demonstrations quickly turned into a revolution against the stagnation of the economy, cabinet failure, unemployment, Lebanon's sectarian and hereditary political system, corruption and the government's inability to provide essential services such as water, electricity and sanitation, involving hundreds of thousands of people from every region and sect of the country. President Michel Aoun addressed the population on 24 October, stating his willingness to hold a dialogue with the protesters and find the best solution forward. He supported Hariri's reforms but did confirm a need to "review the current government" within the "state institutions", and not through protesting. Hariri supported this review through Lebanon's "constitutional mechanisms", but the protesters rejected any calls for dialogue until the government has resigned. Aoun gave a live interview at 8:30PM on 12 November, during which he rejected calls for a fully technocratic government, warned against a run on the bank further damaging the economic sector, and called for an immediate end to the protests to prevent a "catastrophe". Aoun accused protesters of "stabbing the nation with a dagger" and accused protesters that blocked roads of "violating international law". Aoun also stated that "anyone who cannot find faith in the current Lebanese government can leave Lebanon and live somewhere else". Aoun's interview proved exceedingly unpopular with the protest movement, which began blocking dozens of arterial roads in Beirut and across Lebanon. Alaa Abou Fakhr, a Lebanese national, was shot and killed in Khalde at the ensuing protests. Protesters began appearing in the early morning of 13 November near the heavily fortified Baabda Presidential Palace to express dissatisfaction with President Aoun's speech a few hours earlier and picked up in pace as the day progressed.

Хасан Диаб кабинеті мен премьер-министрлік вакуум

Диабты президент Мишель Аун 2019 жылдың қазан айында басталған Ливан наразылықтарынан кейін Саад Хариридің отставкасынан кейін премьер-министр етіп тағайындады. Ливанның премьер-министрі Хасан Диаб басқаратын жаңа ливандық кабинет 2020 жылдың 21 қаңтарында, шамамен үш айлық келіссөздерден кейін қатысқан саяси партиялардың басшылары келісімге келген соң құрылды. Бұрыннан наразылыққа ұшыраған үкімет Диаб пен оның жаңа кабинетін бекітті, жаңа кабинетке қарсы халықтың наразылығына және азаматтардың құзыретті, тәуелсіз және технократтық үкімет құру туралы талаптарына қарамастан. Жаңа кабинеттің айналасындағы ықпалды күштердің маркетингтік кампаниясы Диабтың революцияның реформашы өкілдерімен кездескенін айтуы сияқты жалған ақпараттармен толы болды, бірақ олардың бәрі режимнің жақтастары болып шықты, ал режим жаңа кабинетті сипаттау үшін «техносаяси» терминін қолданып, көптеген партиялық тағайындауларды ақтауға тырысты. 2020 жылдың 10 тамызында үкімет 4 тамыздағы Бейруттегі жарылыстарға байланысты халықтың ашуына байланысты отставкаға кетті, бірақ уақытша үкімет ретінде жұмысын жалғастырды. Аун 31 тамызда Диабтың орнын басу үшін Мостафа Адибті премьер-министр етіп тағайындады. Ол 2020 жылдың 26 қыркүйегінде министрлік портфелдерін бөлу мәселесіндегі саяси партиялар арасындағы келіспеушіліктерге байланысты үкімет құрудан бас тартты. Саад Харири қазан айында жаңа үкімет құруға «өз кандидат екенін» мәлімдеді. Ол Мишель Аун басқарған міндетті парламенттік консультациялардан кейін Министрлер Кеңесінің төрағасы болып қайта тағайындалды. 2021 жылдың 6 наурызында Саад Харири әлі де үкімет құра алмағандықтан, Диаб саяси және экономикалық дағдарыстың күрделілігін айыптап, дереу қызметтен кетіп, ағымдағы мәселелерді шешуді тоқтатумен қорқытты. 22 наурызда премьер-министр тағайындалған Саад Харири мен президент Аунның бірнеше кездесуінен кейін Харири президенттің талаптары «қабылданбайды» екенін мәлімдеді, нәтижесінде Ливан жаңа үкімет құруда сәтсіздікке ұшырады, бұл дағдарысты одан әрі ушықтырды. Хариридің сөзінше, президент Аун оған Ливан үкіметінде шешім қабылдауға вето құқығын беретін барлық кабинеттік орындардың үштен бірін қамтитын құрамды ұсынды. Харирдің ұсынылған үкімет құрамын бұқаралық ақпарат құралдарына жариялағаны үшін Аунның сынға алғаны хабарланды, себебі министрліктердің бөлінісі әділетсіз болды, осы себепті ол құрамға келіспеді, деп Al Jazeera хабарлады. Кездесу бар болғаны 35 минутқа созылды, ал Харири мен Аун арасындағы келесі кездесудің күні әзірге белгісіз. Министрлік лауазымдарды бөлу мәселесінде Аунмен келіспеушілікке ұшыраған Саад Харири 2021 жылдың 15 шілдесінде үкімет құрудан бас тартты.

Diab was appointed prime minister by President Michel Aoun following the resignation of Saad Hariri following the 2019–20 Lebanese protests, that started in October 2019. A new Lebanese cabinet led by Prime Minister Hassan Diab was formed in Lebanon on 21 January 2020, after agreement was reached by the heads of the involved political parties after nearly three months. The already delegitimized government assigned Diab and his new cabinet, despite ongoing public outrage against the new cabinet and citizen requests for a competent, independent, and technocratic government. The marketing campaign by the authoritative powers around the new cabinet were mired by supposed untruths such as Diab claiming to have met reformist representatives of the revolution but turned out to be regime supporters or the regime using the term "techno political" to describe the new cabinet in order to justify the majority partisan appointments. On 10 August 2020, the government resigned following public anger over the 2020 Beirut explosions on 4 August but continued to govern as a caretaker government. Aoun appointed Moustapha Adib as prime minister designate on August 31 to succeed Diab. The latter renounced to form a government on September 26, 2020, because of the dissensions between political parties concerning the attribution of the ministries. Saad Hariri later announced on October that he was “definitely a candidate” for the formation of a new government. He was again appointed President of the Council of Ministers after binding parliamentary consultations led by Michel Aoun. On March 6, 2021, while Saad Hariri has still not managed to form a government, Diab denounces the situation of political and economic crisis and threatens to stop expediting current affairs by leaving office immediately. On March 22, and after several meetings between Prime Minister designate Saad Hariri and President Aoun, Hariri said that the demands of the President were "unacceptable", therefore Lebanon witnessed a failure to form a new government which will worsen the crisis. According to Hariri, President Aoun presented him with a line up granting his team a third of all cabinet seats, which would enable them to have veto power over decision making in the Lebanese government. Harir was said to have been criticized by Aoun for disclosing his proposed government with the media, because the distribution of the ministries was unjust which was his reason for not agreeing to the line up, according to Al Jazeera. After the meeting which only lasted for just 35 minutes, another date for a new meeting between Hariri and Aoun could not be confirmed. In conflict with Aoun concerning the distribution of ministerial posts, Saad Hariri gave up on a government formation on July 15, 2021.

2020 Бейрут портындағы жарылыс

2020 жылдың 4 тамызында Ливанның астанасы Бейрут портында сақталған көп мөлшерде аммоний нитраты жарылып, кем дегенде 218 адам қаза тапты, 7000 адам жарақат алды және 15 миллиард АҚШ долларына мүлік зақымдалды, сонымен қатар шамамен 300 000 адам үйсіз қалды. 2,750 тонналық жүк (шамамен 1,1 килотонна ТНТ-ға баламалы) Ливан билігі тастап кеткен кемеден тәркіленгеннен кейін, тиісті қауіпсіздік шараларысыз алты жыл бойы қоймада сақталған. Жарылыстан бұрын сол қоймада өрт шыққан. Қазіргі таңға дейін жарылыстың нақты себебі тергеліп жатыр. Аун үкіметтің қалпына келтіру жұмыстарын қолдау үшін 100 миллиард ливан фунты (66 миллион АҚШ доллары) көмек көрсетуге ниетті екенін мәлімдеді. 2020 жылдың 10 тамызында Хасан Диаб және оның үкіметі отставкаға кетті. Мишель Аун үкімет пен премьер-министрдің отставкасын қабылдады және жаңа үкімет құрылғанға дейін үкіметті атқарушы орган ретінде қызметін жалғастыруын сұрады. Жарылыстың бірінші жылдығына арналған жиын барысында Аун сөйлеген сөзінде "Лимон еселей" деп қате айтқаннан кейін сөзін ұстай алмады, бұл сөз осы оқиғадан бері әжуа ретінде қолданылып келеді.

Мұрагерлік

Аун үкіметтің отставка туралы жарлығына қол қойды, алты жылдық мерзімі ресми түрде аяқталуға бір күн бұрын. Премьер-министр Нажиб Микати үкіметі жаңа кабинет құруға жасалған көптеген әрекеттер сәтсіз аяқталғаннан кейін, уақытша өкілеттікпен қызметін жалғастыруда. Оның мерзімі 6 жыл қызмет еткеннен кейін 2022 жылдың 31 қазанында ресми түрде аяқталды, және оның ізінен келері тағайындалмады, бұл жағдай бұрынғы президенттерге де тән болды. 2023 жылдың маусым айында бұрынғы президент Мишель Аун Сирияның астанасы Дамаскқа сапар жасады. Кездесуде Сирия президенті Башар Асад Ливандағы келесі президентті таңдауға араласпайтынын уәделеді.

Саяси стратегия

2006 жылғы 6 ақпанда Аун Хезболламен ең беделді келісімге қол қойды. Оның қазіргі стратегиясы, деп айтылады, "сыбайлас жемқорлыққа қарсы күрес". Ливан Сирияның оккупациясынан азат болғаннан бері генерал Аун елдің Сириямен қарым-қатынасын жақсартуға ұмтылып келеді. Ол Ливанның барлық саяси күштерін елді өзгерту және реформалау процесіндегі потенциалды серіктестер деп қарастырды. Хезболламен жасалған түсіністік туралы меморандум осы контекстте туындады. 2015 жылдың қыркүйегінде Аун сыртқы істер министрі, күйеу баласы Гебран Бассилдің FPM жетекші лауазымына кандидат болуын қолдады. Бассилдің негізгі қарсыласы, депутат Ален Аун (Мишельдің жүрегінен туған інісі) жарыстан бас тартқаннан кейін, бірауыздан сайланды.

Неке және отбасы

Наим мен Мари Аунның ұлы, ол 1968 жылғы 30 қарашада Надия Эль Шамиге үйленді және олардың үш қызы бар. Біріншісі – Мирейль Аун, ол оның жеке кеңесшісі және Аунның OTV телеарнасының бас директоры Рой Хашемге үйленген. Екіншісі – Клаудин Аун, ол 2019 жылдан бері Араб әйелдер ұйымының, ал 2017 жылдан бері Ливан әйелдері үшін ұлттық комиссияның президенті қызметін атқарады және 2018 жылы сайланған, әрі Аунның азаттық соғысына, Нахр-эль-Баред қақтығысына және Сидон шайқасына қатысқан, ордендермен марапатталған Шamel Рукоз бригадир-генералына үйленген. Ол сондай-ақ 2018 жылы сайланған Парламент мүшесі. Үшіншісі – Шантал, ол 1996 жылы Парижде өткен FPM конференциясында танысқан Гебран Бассилге үйленген. Ол әртүрлі үкіметтерде министр болып қызмет етті және 2015 жылы Ауннан кейін "Еркін патриоттық қозғалыстың" президенті болды. Оның туған інісі Ален Аун 2009 және 2018 жылдары сайланған Парламент мүшесі.

Ұлттық марапаттар

+ Таспаның сипаттамасыNotesRef. 1961 жылғы 31 желтоқсандағы медаль. 1963 жылғы 30 желтоқсанда алды. Соғыс медалі. 4 рет алды. Елдік кедр орденінің кавалері. Елдік кедр орденінің офицері. Елдік кедр орденінің ұлы кордоны. Ливандық еңбегі үшін орден, екінші дәреже. Ливандық еңбегі үшін орден, бірінші дәреже. Соғыс жарақаты үшін медаль.

Шетелдік марапаттар

Таспаның сипаттамасыЕскертпелерRef. Француз құрмет легионының бас қолбасшысы.