Кіріспе

Ливанда пошта және телекоммуникациялар ұзақ жылдар бойы маңызды рөл атқарып келді, бұл кішкентай елде үлкен диаспорасы, жанды медиа кеңістігі және сауда мен банк ісіне бағытталған экономикасы бар. Дегенмен, сектор тарихы хаостық болды, қақтығыстармен, бірақ ең бастысы, мемлекеттік бақылаудың терең тамырланған салдары, әлсіз бәсекелестік және күшті саяси ықпалмен сипатталады. Төмен сапалы қызметтер мен жоғары бағалардың жиынтығы 2019 жылдың қазан айында үкіметтің кеңінен қолданылатын WhatsApp хабар алмасу қызметіне салық салу әрекетіне қарсы халық наразылығына әкелді. Бұл шараның тудырған ашуы жалпы мазасыздық сезімін бейнеледі және елді созылған дағдарысқа итеруге ықпал етті. Азаматтық толқулар Ливанның өсіп келе жатқан қарызы бойынша төлемді тоқтатумен бірге болды; одан кейінгі экономикалық құлдырауда телекоммуникация инфрақұрылымы ең көп зардап шеккендердің бірі болды.

Пошталық қызметтер

Франция алғаш рет 1845 жылғы қарашада Бейрут портында пошта кеңсесін (немесе "bureau de recette") ашты. Ол француз маркаларын пайдаланды және басты назарда француз саудасын жеңілдетуге бағытталған, себебі Османдық пошта қызметі тиімді болған жоқ. Ливан Осман империясының бір бөлігі болғанымен, оның жағдайы нашарлап бара жатқан еді. Оның құрлықтағы пошта қызметі өте баяу және сенімсіз болды; сондай-ақ, Осман империясының Жерорта теңізінде бу кемелері болған жоқ, сондықтан империясының ішіндегі жағалау қалаларын тиімді байланыстыра алмады, тіпті одан тысқары қалалар туралы айтудың қажеті де жоқ. Ал француз пошта қызметі айына үш рет Марсель, Александрия және Бейрут арасында жүретін жеке компания – Paquebots de la Mediterrannee – арқа сүйеді. 1851 жылғы 4 қазанда француз үкіметі концессияны мемлекеттік компанияға берді, ол келесі жылы Compagnie des Services Maritimes des Messageries Nationales деп тіркелді. Бұл компания жылдар бойы бірнеше рет атауын өзгертті, бірақ Ливанда осы күнге дейін сақталып қалды: 1853 жылы Compagnie des Messageries Imperiales деп аталған компания 1871 жылы Compagnie des Messageries Maritimes болып өзгерді, ол 1996 жылы CMA CGM құрамына кірді, және бүгінгі күнге дейін Бейрут портындағы негізгі кеме операторы болып табылады. Осман империясының технологиялық кемістігі Франциядан басқа империяларға мүмкіндік берді. 1845 жылы Австрия Бейрутта алғашқы шетелдік пошта кеңсесін ашқан болуы мүмкін, бірақ нақты күні әлі расталмады. Ресей 1857 жылы, Ұлыбритания 1873 жылы, ал Германия 1900 жылы өз кеңселерін ашты. Назар Бейрутке шоғырланғанмен, Франция 1852 жылғы қыркүйекте Триполиде екінші пошта кеңсесін ашты, одан кейін Австрия мен Ресей де ашты. Француздық пошта 1918 жылы қайта жаңғыртылды, алдымен әскери қызмет ретінде, содан кейін азаматтарға да қолжетімді болды. Франция, мандатты держава ретінде, 1921 жылғы 1 қаңтарда Ливан мен Сирияны қамтитын "Inspection Generale des Postes et Telegraphes" құрды, ал екі ел 1924 жылы жеке пошта әкімшіліктеріне ие болды. Ливан француз маркаларын пайдалануды жалғастырды, оларға "Гранд Ливан" және кейін "Ливан Республикасы" деп басылды. Араб тілі 1928 жылы енгізілді. 1929 жылдан бастап апталық әуе пошта қызметі Бейрутты Грекия және Италия арқылы Францияның Жерорта теңізіндегі Марсель қаласына байланыстырды. Ливанның 1943 жылы тәуелсіздік алғаннан кейін телекоммуникациялар пошта және телеграф министрлігіне қарады (ол 1950-ші жылдары пошта, телеграф және телефон министрлігіне, ал 1980 жылы пошта және телекоммуникациялар министрлігіне айналды). 1983 жылы Израиль әскерлері Саиданы басып алып, өз әскерлерінің қажеттілігі үшін пошта қызметін құрды, бірақ ол Ливан азаматтарына да қолжетімді болды. Бұл оқиғалар елдің жақын арадағы тарихын еске түсірді. Соғыс кезінде қираған Бейруттегі бас пошта 1996 жылы қайта жаңартылды. Ливан үкіметі пошта қызметін "құрылыс-пайдалану-беру" (BOT) схемасы арқылы жекешелендірді. 1998 жылғы қазан айында жарияланған тендерді канадалық SNC Lavalin инвестициялық компаниясы ұтып алды, ол Canada Post компаниясымен бірлесіп LibanPost компаниясы арқылы Ливан поштасын басқарды. 2001 жылы ақша жоғалтып жатқанын айтып, канадалық инвесторлар LibanPost-ты Lebanon Invest компаниясына сатты (кейін Audi инвестициялық банкімен бірікті). 2011 немесе 2012 жылдан бері ол Ливан премьер-министрі Нажиб Микати және Audi банкымен тығыз байланыста болған Saradar тобы құрған M1 тобына тиесілі.

Телеграф

Бейруттың алғашқы телеграф желісі 1861 жылы Дамаскқа, ал екі жылдан кейін Стамбулға қосылды. Ливанның алғашқы су асты телеграф кабелі 1938 жылы Франция соғысқа дайындалып жатқанда төселді және Бейрутті Тунистегі Набеул қаласына байланыстырды. Соғыстан кейін оны Radio Orient (төменде қараңыз) басқарды. Телеграф хабарларын мәтінге түрлендіретін телепринтерлер 1954 жылдың мамыр айында жұмыс істеуге кірісті.

Телефон

Ливандағы (сол кезде Сирия деп аталған) телефон желісінің алғашқы айғағы 1910 жылға дейін барады, және таңқаларлықтай, Ливан тауындағы Захле қаласына қатысты, ол сол кезде электр стансасын салуға концессия алуға өтініш білдірген – бұл аймақтың осы бөлігіндегі алғашқы қадам. 1914 жылы АҚШ Сауда және Еңбек министрлігінің күнделікті консулдық және сауда хабарламалары Ливан үкіметінің Бейруттен жоғарыдағы Баабдадағы кеңсесін елдің ірі қалаларымен 150 мильге созылған кабельдер арқылы, металл тіреулерге орнатылып, байланыстыру жоспарларын жасағанын хабарлады. 1921 жылдың желтоқсанында француз мандаттық билігі Compagnie Générale de Télégraphie sans Fil (CSF) компаниясына радиоэлектрлік байланыс бойынша концессия берді, оған Халдеде Radio France радиостанциясына қосылған радиоэлектрлік тарату стансасын салуға рұқсат берілді. Келесі жылы, 1922 жылдың желтоқсанында, CSF Ливан мен Сириядағы аталған концессияны басқару үшін Radio Orient құрды. Ливан 1924 жылы Халықаралық телекоммуникация одағының (ХТО) мүшесі болды, Франция екі елді бөліп алған кезде.

Соғысқа дейінгі өсім

1950 жылдан бастап экономикалық жағынан өркендеген Ливан телефон желісін дамытуға инвестиция сала бастады, оның ішінде автоматты станцияларды орнату арқылы, әсіресе Эрикссон компаниясымен серіктестікте, ол келесі онжылдықтарда маңызды рөл атқарды. (Эрикссон 1890 жылдары Стамбул мен Каирде алғашқы телефон желілерін құрып, араб әлемінде телекоммуникация саласындағы пионер болды.) 1954 жылдың мамырында телефон жүйесі автоматты қоңырау шалу жүйесі енгізіліп жаңартылды. Сол кезде Ливанда 27 000-нан астам телефон болды, олардың көп бөлігі астанасы Бейрутта шоғырланған. 1960 жылдардың соңында Ливан елдегі барлық ауылдық аймақтарға телефон желісін кеңейтуді жоспарлап отырды. Осы арада Ливан 1962 жылы араб әлемінде телекс жүйесін алғаш рет енгізді. 1969 жылы Ливан Арбанияда дауыстық байланыс пен телеарналарды қабылдай алатын алғашқы спутниктік жер станциясын құрды. Бұл прогрестің белгісі 1971 жылдың 25 наурызында арнайы марка шығару арқылы тойланды. Ливанның Францияның Марсель қаласына дейінгі алғашқы су асты коаксиалдық кабельді 1970 жылы пайдалануға берді. Оның жұмыс істеуі мен күтілуі 1968 жылы осы кабельді басқару үшін арнайы құрылған және Ливан үкіметінің (50%), France Câbles et Radio (40%) және Italcable (10%) компанияларына тиесілі Sodetel компаниясына тапсырылды. Осы жылдары Ливан тәуелсіздік алғаннан кейін де телефон саласында маңызды орынды сақтап қалған француз компаниясы Radio Orient ерекше роль атқарды. Ол 1952 жылы Ливанда алғашқы халықаралық телефон байланысын, ал он жылдан кейін алғашқы телекс қызметін ұйымдастырды. Ең бастысы, компания Еуропа және Солтүстік Америкамен радиоэлектр байланысы бойынша эксклюзивті желісін сақтап қалды. Ол тек 1972 жылы мемлекеттік меншікке алынды: жаңа мемлекеттік мекеме, Organisme de Gestion et d'Exploitation de Radio Orient, кейіннен Огеро деп аталды, Radio Orient-тің де-факто монополиясын мұра етті. Осы кезеңдегі қарқынды инвестициялар Ливандықтардың елдің телефон желісінің даму қарқынына наразы болғандарынан туындаған, тәртіпсіздіктерге күдік тудырды. Сынға ұшырағандардың бірі – Тони Франгие, ол 1970 жылдардың басында өзінің әкесі Сүлеймен басқарған үкіметте Пошта және телекоммуникация министрі болып тағайындалды.

Азамат соғысының мұрасы

1975 жылдан 1990 жылға дейін созылған азамат соғысы үнемі алға басу мен кері шегініс арасында өрбіді. 1976 жылы Ливан Араб мемлекеттеріне спутниктік байланыс қызметін көрсететін Arabsat үкіметаралық ұйымының негізін қалаушы мүшесі болды. 1982 жылғы Израильдің басып кіруі ғана емес, бұрынғы зиянды жоюға бағытталған, АҚШ қаржылаған 325 миллион долларлық жоспарды да тоқтатты. Ливанның Арбаниядағы екі Intelsat станциясы 1983 жылдың 7 мамырында қиратылып, кейінгі жылдары жұмыс істемей қалды, тіпті толығымен жойылған болуы мүмкін. Соғыс аяқталған кезде Ливанда бар болғаны 150 000 телефон желісі қалды (бұл көрсеткіш 450 000-нан азайды), олардың жұмысы да тұрақсыз болды. Осы қақтығыс салдарынан заңсыз жергілікті және халықаралық байланыс желілерін құрған көптеген ресми емес провайдерлер пайда болды. Олар жергілікті өмірдің ажырамас бөлігіне айналып, "централь" деген лақап атқа ие болды және Ливан азаматтары үшін қоғамдық телефондар қызметін атқарды. Спутниктік байланыс терминалдары да жасырын түрде көбейді, болашақ премьер-министр Наджиб Микати осы салада ерекше белсенділік танысты.

Соғыстан кейінгі өсім

Соғыс аяқталғаннан кейін телефон жүйесі қайта құрылып, жаңартылды. 1991 жылы Mikati Group компаниясының еншілес компаниясы Investcom алғашқы Advanced Mobile Phone System (AMPS) жүйесін іске қосты. Сол жылы Sodetel өзінің еншілес компаниясы Libanpac арқылы желідегі коммутацияға монополия құрды және елге телефондық коммутация жүйесін ескі аналогтық технологиядан цифрлыққа жаңартуға мүмкіндік берді. Бұл компанияның құрамында Сауд Альмабанидің (20%) және Ливанның анонимді ұйымдары мен инвесторларының (66%) үлесі бар еді. 1996 жылғы Дүниежүзілік телекоммуникация дамуы жөніндегі есепте Ливанда 200 мың ұялы телефон абоненті бар екені, басқа араб елдерінен көп екені көрсетілді. Екі жылдан кейін олардың саны 350 мыңнан асты. 2009 жылға қарай Ливанда 1 816 262 стационарлық және 4 890 534 ұялы телефон пайдалануда болды, бұл стационарлық және ұялы байланыс бойынша салыстырмалы түрде жоғары деңгей.

Радио хабарларын тарату

1938 жылы хабар таратуды бастаған «Ориент» радиосы, Каирден кейін араб әлеміндегі екінші радиостанция болды. 1946 жылдың сәуір айында, Ливан тәуелсіздік алғаннан кейін үш жыл өткен соң, ол «Ливан радиосы» болып өзгерді: Ақпарат және туризм министрлігіне қарасты, ол елдің алғашқы радиоарнасы болды, кейін «Ливан радиосы» деп аталды. 1958 жылдың қаңтарында ол үкімет орналасқан Серайл ғимаратынан Сенайедегі жаңа ғимаратқа көшті. «Ливан радиосы» Ливандағы экономикалық өркендеген, бірақ саяси тұрақсыз кезеңмен тығыз байланысты, әсіресе күнделікті жаңалықтардан кейін атмосфераны жақсарту үшін Фейруздың әндерін әр таңертең тарату дәстүрін қалыптастырғаны үшін. Сол кезде бұл сала мемлекет тарапынан қатаң бақылауда болды, атап айтқанда 1953 жылғы 74-ші жарлық лицензия алуды қиын және өте қымбат етіп берді. 1969 жылға қарай Бейрутта екі лицензиялы радиостанция болды, біреуі араб тілінде, екіншісі француз тілінде хабар таратты. «Ливан дауысы» 1975 жылы жаулық әрекеттер басталғанда өз қызметін қайта бастады. Сол жылы сүннилер тобы «Морабитун» «Араб Ливанының дауысы» радиостанциясын іске қосты. 1978 жылы бұрынғы президент Башир Джемайелдің бастамасымен «Radio Libre Liban» пайда болды. 1984 жылға қарай әр саяси ұйымның өзіне тән аты болды: «радио Башир», «радио Фланг», «радио Этат» («Ливан радиосы» үшін), «радио Валид» (дрюздер көшбасшысы Валид Джумблатты еске түсіретін), «радио Сулейман» (Франжие) және т.б. Соғыс аяқталғаннан кейін, 1990 жылы елдің әртүрлі аймақтарында 180-ге жуық радиостанция заңсыз жұмыс істеді. 2018 жылы шамамен 35 радиостанция жұмыс істеді, оның 20-сы саяси бағытта болса, қалғандары, мысалы «Mix FM», тек ойын-сауық ұсынды. «Ливан радиосы» француз, ағылшын және армян тілдерін кезекпен таратумен FM станциясын, сондай-ақ тек араб тілінде хабар тарататын жалғыз AM станциясын жалғастырды. «Ливан радиосы» күн сайын сағат 13:00-де (UTC) «Халықаралық Франция радиосының» хабарларын таратады. Ливанның 2019 жылдан кейінгі экономикалық дағдарысының салдарынан «Radio One» радиостанциясы, ең танымал ойын-сауық арналарының бірі құлдырады.

Теледидар хабарларын тарату

Ливандағы теледидар хабарларын таратуды бизнесмендер Виссам Эззедин мен Джо Арида бастады. 1956 жылғы 9 сәуірде олар үкіметпен Compagnie Libanaise de Télévision (CLT) құру туралы келісімге келді. Басқарма мүшелері елдің ең белгілі отбасыларының өкілдері болды, оның ішінде Наджи Фараон мен Габи Джабре есімдері айрықша көзге түсті. Капитал көбінесе сириялық инвесторлардан түсті, атап айтқанда, Джамиль Мардам Бей мен Рафик Саидтан. Соңғысы француздық Compagnie Générale de Télégraphie sans Fil (CSF) компаниясының Таяу Шығыстағы өкілі болды және жабдықты қамтамасыз етті. Станцияның негізгі тасы 1957 жылғы қарашада француз елшілігі сатқан жер учаскесінде, Таллет әл-Хайятта салынды. Алғашқы бағдарламалар 1959 жылғы 28 мамырда эфирге шықты. 1960 жылы құрылған Tele Orient компаниясы бәсекелес болды, ол «Ливан және Таяу Шығыс Теледидар Компаниясы» ретінде тіркелді. Оның акционерлері ливандық банкирлер болды: Эмиль Бустани (Индустрия және Еңбек Банкі), Жан және Эли Абу Жауд (Ливан Сауда Банкі) және Туфик Асаф (Бейрут және Араб Елдері Банкі). Оның ресми ашылуы 1962 жылғы 6 мамырда өтті. Азамат соғысы басталған кезде үкімет CLT мен Tele Orient-ті ұлттандыру және біріктіруді бастады. 1977 жылы Tele Liban құрылды, ол мемлекетке жартылай тиесілі болған компания және теледидар хабарларын таратуға 25 жылдық монополия алды. 1988-1994 жылдар аралығында Tele Liban акцияларымен түрлі тұлғалар сауда жасады, оның ішінде Рафик Харири, ол 1990-шы жылдардың басында жеке меншіктегі барлық акцияларды сатып алды. 1994 жылы Аудиовизуалды Бұқаралық Ақпарат Құралдары Заңы Tele Liban-ның ресми монополиясын жойды және соғыс кезінде көбейген 40-тан астам лицензиясыз және техникалық жағынан заңсыз телеарналарды таратып жіберді. 2001 жылғы ақпан айының соңында банкроттыққа жақын болған Tele Liban телеарнасы жабылды. Аудиовизуалды заңнаманы қолдану бірқатар телеарналардың жабылуына себеп болды. Ең маңызды телеарналар LBC, Murr TV, Al Jadeed, Future TV, Orange TV (OTV), Al Manar, NBN және Télé Lumière болды. Бұл арналар белгілі отбасылар мен елдің әртүрлі саяси күштерімен қолдалады, оларсыз олардың өмір сүруі қиын болар еді, себебі жарнамадан түсетін табыс тіпті он арнаны да қамтамасыз ете алмас еді. Digitek те жоғалып кеткендей. 2019 жылы CableVision Econet-ті сіңіріп алды, заңды кабельдік теледидар монополиясын құрды. CableVision-ның Hariri отбасының холдингі GroupMed-ке тиесілі деген қауесет тарады. Алайда, сектор көбінесе бейресми болып қала береді, нарықта лицензиясы жоқ көптеген провайдерлер басымдық танытады. 2019 жылғы 1 ақпанда Ливан әлемдік интернет жылдамдығын бағалайтын Net Index-те 161-ші орынды иеленді, кейін оның орны Speedtest-ке ауыстырылды. 2021 жылғы 23 қарашада Speedtest Ливанды кеңжолақты байланыс бойынша 160-шы, ұялы байланыс бойынша 82-ші орынға қойды. Дегенмен, елде интернет кеңінен таралған. 2021 жылғы қаңтарда интернет пайдаланушылардың саны 78,2% құрады. Алайда, нақты деректер әртүрлі: төмендегі графикте Ливан билігінің 2000 жылдан бергі жылдардағы көрсеткіштерін Халықаралық Телекоммуникация Одағына (ХТО) берген сирек деректері көрсетілген. Бұл сандар басқа көздермен қайшылыққа түседі, сондықтан оларды растау қиын. +Интернет пайдаланушылар (% халықтан) Жыл % Көз 2001 6.8 Ливан Халықаралық Хабар Тарату 2007 18.7 Телекоммуникация Министрлігі 2008 22.5 Телекоммуникация Министрлігі 2011 52.0 Министрлер Кеңесінің Төрағалығы 2021 78.2 Деректер Ливанның интернет қызметтерін Телекоммуникация Министрлігі және мемлекеттік Ogero компаниясы басқарады. Елдің интернетін түсінудің ең оңай жолы – бастапқы көзден бастау, Ливанда бұл негізінен су астындағы кабельдер, ал соңғы пайдаланушылар интернетке тиімді технологиялар арқылы қол жеткізеді.

Су асты кабельдері мен халықаралық жолақты кеңістік

Ливан интернетке үш су асты талшықты-оптикалық кабель арқылы қосылған, олар оның "халықаралық өткізгіш қуатының" басым бөлігін қамтамасыз етеді, яғни ол әлемнің қалған бөлігіне немесе одан алатын деректердің максималды мөлшерін білдіреді. Осы кабельдердің халықаралық айырбастар немесе шлюздер деп аталатын үш негізгі түсірілу нүктелерін Ogero басқарады. Олар Рас-Бейрут, Ждейде және Триполиде орналасқан. Ливанның халықаралық талшықты-оптикалық кабельдері екі параллель жүйеден тұрады. 1995 жылдың қыркүйегінде пайдалануға берілген CADMOS – бұл 230 км кабель, ол Рас-Бейрут және Ждейдедегі түсірілу нүктелерін Кипрдегі Пентаскиносқа жалғастырады және Ливанның телекоммуникация министрлігіне кіретін консорциумға тиесілі. Оның сыйымдылығы 622 Мбит/с-қа дейін жетеді. Ол 1997 жылдың сәуірінде пайдалануға берілген BERYTAR кабельімен байланысты. Бұл 134 км кабель Ливанның Саида, Рас-Бейрут және Триполидегі түсірілу нүктелерін Сириядағы Тартуспен байланыстырады. Ол Ливанның телекоммуникация министрлігі мен Сирияның телекоммуникация мекемесіне бірлесіп тиесілі және ресми түрде 5 Гбит/с сыйымдылыққа ие, бірақ 2010 жылы Ливанның халықаралық өткізгіш қуаты осы көрсеткіштің жартысынан да аз екені хабарланды. Тартустағы түсірілу нүктесі кейіннен УГАРИТ кабельі (1995) арқылы Пентаскиносқа және Египеттің Александриясына Алетар кабельі (1997) арқылы қосылады, ол қазір Александроспен (2013) ауыстырылды. 2010 жылдың желтоқсанында пайдалануға берілген I ME WE – бұл 12 000 км кабель, оның жалпы сыйымдылығы 4 Тбит/с-қа жуық, және Оңтүстік Азияны Қызыл теңіз арқылы Оңтүстік Еуропамен байланыстырады. Оның иесі – ливандық Ogero операторын қоса алған ірі консорциум. Ливандағы түсірілу нүктесі Триполи, ол I ME WE арқылы Александрияға, Италияның Сицилия аралындағы Катанияға және Франция жағалауындағы Марсельге жалғасады. Жоба басталған кезде Ливан одан шамамен 40 Гбит/с алуды күткен, бұл оның халықаралық сыйымдылығын 20 есеге арттырады. 2011 жылы Global Information Society Watch өзінің жылдық елдік есебінде Ливанның I ME WE арқылы 120 Гбит/с жылдамдыққа қол жеткізгенін болжады. Ливанның I ME WE-ге деген үлкен тәуелділігі 2012 жылдың шілдесінде айқын болды, осы кезде Ogero хабарламаған кабельдегі техникалық жұмыстар салдарынан елде толық интернет үзілісі болды. Бұл тәуелділік екінші жүйенің ескіруіне байланысты одан да күшейеді, бұл туралы ливандық билік органдары ұзақ уақыттан бері біледі. 2011 жылы Ливанның телекоммуникация министрлігінің өкілі CADMOS-ты Александросқа дейін жалғасатын EUROPA деп аталатын жаңа кабельмен алмастыру жоспарланғанын растады. Бұл жобаға Кипр телекоммуникация органымен (CYTA) 2013 жылы өзара түсіністік туралы меморандумға қол қойылды. EUROPA онжылдық соңына қарай әлі де жақын болды: 2019 жылдың маусым айында Телекоммуникация министрлігі елді Еуропамен байланыстыратын жаңа су асты интернет кабельін салу жоспарларын қайта жариялады, бұл жергілікті интернет қызметін жақсартуға және Ливанды аймақтағы елдерге интернет тарату орталығына айналдыруға бағытталған. Ливанның халықаралық өткізгіш қуатын арттыруға жасаған күш-жігері Халықаралық телекоммуникация одағына (ITU) жылдар бойы жергілікті билік органдары ұсынған деректерде көрінеді. 2011 жылы I ME WE арқылы қамтамасыз етілген сыйымдылықтың өсуі деректерде анық көрінеді. Алайда, кейінгі жылдары жасалған мәлімдемелер тексеруді қажет ететіндей сәйкессіздіктерге толы. Шындығында, Телекоммуникация министрлігі ITU-ға ұсынған ақпаратқа қайшы келетін деректерді өзінің ресми құжаттарында жариялады. Мысалы, 2015 жылғы "Батыл прогресс" көрінісінде министрлік 2012 және 2013 жылдары елдің халықаралық өткізгіш қуатын тиісінше 12,2 және 26,8 Гбит/с деп көрсетті. +Халықаралық өткізгіш қуат (Гбит/с)ЖылӨткізгіш қуатКөз20070.93Пошта және телекоммуникация министрлігі20091.82Телекоммуникация министрлігі20102.5Телекоммуникацияны реттеу органы201112.5Телекоммуникация министрлігі201252.5Телекоммуникация министрлігі201352.5Телекоммуникация министрлігі201489Ogero2015153Телекоммуникация министрлігі201685Телекоммуникация министрлігі2017130Телекоммуникация министрлігі2018190Телекоммуникация министрлігі2019220Телекоммуникация министрлігі2020320Телекоммуникация министрлігіЛиванның халықаралық өткізгіш қуатының өсуі, ресми түрде хабарланғандай, үкіметтің әлемнің қалған бөлігімен "теңесу" туралы қайта-қайта берген уәделеріне қарамастан, елдің әлемдік рейтингісін айтарлықтай жақсартуға көмектеспеді.

Ливанның интернет желісі

Ogero мемлекеттік компаниясы орталық кеңселер желісі арқылы ел бойынша интернет сыйымдылығын тарататын "негізгі" телекоммуникациялық инфрақұрылымды қамтамасыз етеді. Нақты тарату деректерді жеткізушілер (DSP) және интернет-сервис провайдерлері (ISP) арқылы жүзеге асырылады. Ogero сонымен қатар интернет-провайдер ретінде де жұмыс істейді. 1996 жылы соғыстан кейінгі қайта құру толық қарқынмен жүріп жатқанда, Ливан Бейруттен бастап негізгі оптикалық талшықты желісін салуға кірісті. 2001 жылы Ericsson жоғары жылдамдықты магистральдық желі құру үшін шамамен 2000 км оптикалық талшықты кабельдер төседі. Оның дизайнында 4400 км кабельді құрайтын екі супер сақина және 30 кіші сақина болды. 2006 жылғы Израильмен соғыс кезінде туындаған бұзылыстар негізгі желінің сенімділігін арттыру қажеттігін көрсетті. Жұмыс ресми түрде 2013 жылдың сәуірінде аяқталды. Бірақ, екі жыл өткен соң, 2015 жылдың сәуірінде, тек бір кіші сақина ғана іске қосылды. 2017 жылға қарай оптикалық талшықты кабельдер ақыры шамамен 300 орталық кеңселерді байланыстырды, олардан интернет соңғы пайдаланушыларға дәстүрлі мыс кабельдер арқылы қол жеткізе алды.

Интернет желісі

Алғашқы интернет-қызметтерді 1991 жылы Бейруттегі Америка университеті бастады, ол елдегі алғашқы интернет-түйінін құруға кірісті. 1993 жылы "AUBnet" деп аталған желі іске қосылды. Кейін желі басқа мекемелерді қамтуға кеңейтілді, Ливан академиялық және ғылыми-зерттеу желісінің (LARN) құрамында, AUBnet оның негізгі түйіні ретінде салынды. 1995 жылы Ливан ресми түрде интернетке қосылды, одан кейін диал-ап интернет коммерциялық қызмет ретінде ұсынылды. Нарықтағы алғашқы фирма, Compuserve, абоненттерден сағатына 60 доллар алды. 1996 жылы 14 кбит/с диал-ап қызметтері 15 сағаттық тарифтік жоспар үшін айына шамамен 75 долларға тұрды. 2005 жылы елдің 95%-ын қамтығанын мәлімдеді, бірақ бұл шамадан тыс көрінді.

DSL интернеті

Ливан Интернетті алғаш енгізген араб елдерінің бірі болғанымен, 2006 жылы пайдаланушыларға дәстүрлі телефон желілері арқылы цифрлық деректерді жіберуге мүмкіндік беретін Цифрлық абоненттік желілерді (DSL) ұсынған соңғы елдердің қатарында болды. Жылдам технологиялар да қолданысқа енді: 2007 жылдың сәуірінде Асимметриялық цифрлық абоненттік желілер (ADSL) алғаш рет ұсынылды, ал 2009 жылы Жоғары жылдамдықты цифрлық абоненттік желілер (HDSL) жартылай жаңартылды. Ogero орталық кеңселері ұзақ жылдар бойы соңғы пайдаланушыларға қанағаттанарлық интернет қызметтерін ұсынудағы мүмкіндіктерінің жеткіліксіздігінен қиындықтарға тап болды. Мысалы, 2015 жылы бар болғаны 78 орталық ғана Өте жоғары жылдамдықты цифрлық абоненттік желілермен (VDSL) жабдықталған. Интернетке қол жеткізуге кедергі келтірген тағы бір фактор – провайдерлер арасындағы нашар ынтымақтастық. Инфрақұрылымды (әсіресе, арналарды) бөлісу қағидаларын регламенттеуші заң болмағандықтан, әрбір интернет-провайдер желінің негізгі бөлігінен соңғы пайдаланушыға дейін жеке, қабаттасқан, жергілікті желілерді құруға мәжбүр болды. Нашар немесе шалғай орналасқан аймақтар әдетте кемістікке ұшырады және заңсыз провайдерлерге жүгінуге итермеленді. Заңда талаптар нақты көрсетілген жағдайларда да, оларды орындау нашар болды. Мысалы, 2002 жылғы заңға сәйкес, қызмет көрсетушілер өздерінің желілеріндегі пайдаланушылар арасында деректерді алмасуды жеделдету үшін өзара байланыс орнатуға міндетті болды. Алайда, Бейрут Интернет-алмасу осы мақсатта құрылғанмен, Огеро оған қосылудан бас тартты.

2019 жылдан кейінгі бөлшектеу

Ливанның телекоммуникациялық жүйелері құрылғаннан бері кейбір аймақтарды басқаларына қарағанда жақсырақ қызмет көрсетіп келеді. Телекоммуникацияға тең қолжетімділікті білдіретін әмбебап қызмет тұжырымдамасы 2008 жылы енгізілгенімен, іске асырылмады. 2016 жылы елорда тұрғындары мол жылдамдықпен, оптикалық талшықты қосылымдарды армандаған кезде, Кесерван, Батрун, Набатия және Бекаа аймақтарындағы 300 ауылда бекітілген телефон желісі болмағандықтан интернетке қолжетімділік болмады. Электр қуатының үзілісіне байланысты шалғай аймақтарда ұялы телефон байланысының жиі үзілуі байқалды. Ливанның 2019 жылғы экономикалық дағдарысы бұл саланың бұрыннан бар ерекшеліктерін одан әрі күшейтті. Телекоммуникациялық қызметтер шеткі аймақтарда нашарлай бастады. 2020 жылдың ортасына қарай үзілістер жергілікті ҮЕҰ SMEX-ке оларды жүйелі түрде картаға түсіруге тырысу үшін жеткілікті жиі және кең таралған болды. 2021 жылдың қаңтар айында Набатия және Алейде үлкен үзілістер тіркелді. Бұл Бейруттың орталық аудандарына дейін жетті, бірақ бұл, кем дегенде, Огероның үкіметтен көбірек ресурстар алу үшін жүргізген келіссөздер тактикасы болған сияқты.