Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ливан президенті 1952-1958 жылдары, Бейрут қаласында орналасқан стадион.
President of Lebanon from 1952 to 1958
the stadium located in Beirut, Lebanon
Камиль Нимр Шамъун ОМ, ОНК (كميل نمر شمعون, Камил Шамъун; 3 сәуір 1900 – 7 тамыз 1987) – Ливанның президенті қызметін атқарған ливандық саясаткер. Ол Ливан азаматтық соғысының (1975–1990 жылдар) көп бөлігінде елдің маңызды христиан лидерлерінің бірі болды.
Camille Nimr Chamoun OM, ONC (كميل نمر شمعون, Kamīl Sham'ūn; 3 April 1900 – 7 August 1987) was a Lebanese politician who served as President of Lebanon from 1952 to 1958. He was one of the country's main Christian leaders during most of the Lebanese Civil War (1975–1990).
Алғашқы жылдар және білім
Камиль Нимр Шамун 1900 жылғы 3 сәуірде Дейр әл-Камарда белгілі маронит отбасында дүниеге келді. Ол Сент-Джозеф университетінен заң мамандығы бойынша білім алды және 1937 және 1943 жылдары қайта сайланды. Франциядан тәуелсіздік күресінің батыры болған ол 1943 жылғы 11 қарашада тұтқындалып, Рашая қамалында он бір күнге қамалды. Ол Бишара әл-Хури мен Риад әл-Солхпен бірге болды, олар жаңа республиканың бірінші президенті және премьер-министрі болып сайланды. Көпшілік наразылықтың нәтижесінде 22 қарашада олар босатылып, ол күн Ливанның тәуелсіздік күні ретінде тойланады. Шамун 1947 және 1951 жылдары парламентке (сол кезде Ұлттық Ассамблея деп аталған) қайта сайланды. Алайда, ол 1944 жылдан 1946 жылға дейін Ұлыбританияда, ал одан кейін Біріккен Ұлттар Ұйымында елші қызметін атқарғандықтан, көбінесе қатыспады. 1946 жылғы желтоқсаннан 1947 жылғы маусымға дейін ол қаржы министрі болды.
Camille Nimr Chamoun was born at Deir al Qamar on 3 April 1900 into a prominent Maronite family. He received a law degree from Saint Joseph University. and was reelected in 1937 and 1943. A champion of independence from France, he was arrested on 11 November 1943 and was imprisoned in the castle of Rashayya, where he was held for eleven days, along with Bishara el Khoury and Riad Al Solh, who were to become the first president and prime minister, respectively, of the new republic. Massive public protests led to their release on 22 November, which has since been celebrated as the Lebanese Independence Day. Chamoun was re elected to parliament, which was then called the National Assembly, in 1947 and 1951. He was frequently absent, however, as he served as ambassador to the United Kingdom from 1944 to 1946 and as ambassador to the United Nations thereafter. He was the minister of finance from December 1946 to June 1947.
Төрағалық
1952 жылы президент Бешара әл-Хури сыбайлас жемқорлық айыптарына байланысты отставкаға кетуге мәжбүр болғанда, Шамун оның орнына сайланды. Шамунның президенттігі кезінде Ливан экономикасы, әсіресе құрылыс, банк және туризм салаларында өркендеді. Ол 1954 жылы акционерлік қоғамдарды құру туралы заңды және 1956 жылы банктік құпиялылық туралы заңды қабылдады. Бұл Ливан азаматтық соғысы (1975–1990) кезінде болды, онда Шамун және оның партиясы партияның әскери құрамы – «Тайгерлер» (араб тілінде «нимр» – жолбарыс деген мағынаны білдіреді) арқылы қатысты. Соғыстың басында ол негізінен христиан саясаткерлер мен партияларынан құралған «Ливан майданының» құрылуына көмектесті. Оның біріккен әскерлері, «Катаб» партиясының басымдығымен, «Ливан күштері» (ЛК) деп танылды. Шамун 1976–1978 жылдары «Ливан майданының» төрағасы болды. 1976 жылы ол Рашид Карами үкіметінде қорғаныс министрі болды. 1976 жылғы Бейруттен келген дипломатиялық депешада АҚШ-тың арнайы өкілі Л. Дин Браун былай деді: «Фрэнги, Шамун және Джемайелмен болған кездесуімнен басқа ештеңе алмасам да, олардың христиан халқын құтқарудың басты үміті – Сирия екендігіне олардың нақты, айқын және күмәнсіз сенімділігін байқадым. Олар Асадты крестшілердің соңғы бейнесі деп сипаттады». Бастапқыда Сириямен ынтымақтасып, 1976 жылы Сирия армиясын «Леван ұлттық қозғалысы» (ЛҰҚ) мен оның палестиналық одақтастарына қарсы араласуға шақырғанмен, Шамун кейіннен сириялықтардың қатысуына қарсы шықты. 1980 жылдың 12 наурызында Ливан тауындағы Дорада Камиль Шамунның машинасына жақын жерде қашықтан басқарылатын бомба жарылды. Бір күзетші қаза тауып, Шамун, оның жүргізушісі, тағы бір күзетші және бір жаяу өтуші жеңіл жарақат алды. 1980 жылы ЛҰҚ-тың «Тайгерлер» жасағы Шамунның христиандық қарсыласы Башир Джемайелдің күтпеген шабуылынан жойылды. Израильдің Ливанға басып кіргеннен кейін Шамун Ливандағы сириялық оккупацияға қарсы тұру үшін Израильмен тактикалық ынтымақтастыққа түсуді шешті. Джемайел 1982 жылдың тамызында президент болып сайланды, бірақ қызметке кіріспес бұрын қаза тапты. Шамун өзінің кандидатурасын жариялады, бірақ АҚШ Амин Джемайелді қолдағаннан кейін сайлауға бір күн қалғанда үміткерліктен бас тартты. 1985 жылы Бейруттегі Сент-Жорж монастырында христиандық партиялардың кездесуі кезінде болған қанаушылық шабуылда 5 адам қаза тауып, 23 адам жарақат алды. Шабуылға «Араб христиандарының алғы шебі» деп аталатын христиандық ұйым жауапты деп айтылды. 1987 жылдың 7 қаңтарында тағы бір қастандық жасалды, нәтижесінде 6 адам қаза тауып, 40 адам жарақат алды, Шамун Шығыс Бейруттен өтіп бара жатқанда 165 фунт салмақтағы жарылғыш заттар жарылды.
When President Bechara El Khoury was forced to resign because of corruption allegations in 1952, Chamoun was elected to replace him. During Chamoun's presidency, Lebanon experienced an economic boom, in particular in the construction, banking and tourism sectors. He implemented a 1954 law on the creation of joint stock companies and a 1956 law on banking secrecy. That was during the Lebanese Civil War (1975–1990), in which Chamoun and his party participated through the party's militia, the Tigers (in Arabic, nimr means tiger). In the early stages of the war, he helped found the Lebanese Front, a coalition of mostly Christian politicians and parties, whose united militia, dominated by the Kataeb Party, became known as the Lebanese Forces (LF). Chamoun was chairman of the Lebanese Front from 1976 to 1978. He was defense minister in the cabinet of Rashid Karami in 1976. In a 1976 diplomatic cable from Beirut, special US envoy L. Dean Brown stated, "If I got nothing else from my meeting with Frangie, Chamoun and Gemayel, it is their clear, unequivocal and unmistakable belief that their principal hope for saving Christian necks is Syria. They sound like Assad is the latest incarnation of the Crusaders." Though initially aligned with Syria and inviting the Syrian Army to intervene against the leftist Lebanese National Movement (LNM) and its Palestinian allies in 1976, Chamoun later gravitated towards opposition to the Syrians' presence. On March 12 1980, In Dora, Mount Lebanon, a remote controlled bomb exploded near the car of Camille Chamoun. One bodyguard was killed while Chamoun, his driver, another bodyguard and a passerby suffered minor injuries. In 1980, the NLP's Tigers militia was virtually destroyed by a surprise attack from Chamoun's Christian rival, Bashir Gemayel. After Israel's invasion of Lebanon, Chamoun decided to enter a tactical cooperation with Israel to oppose the Syrian occupation in Lebanon. Gemayel was elected to the presidency in August 1982, but was assassinated before taking office. Chamoun announced his candidacy, but withdrew one day before the election, after the United States endorsed Amine Gemayel. In 1985, 5 people were killed and 23 injured in a suicide attack during a meeting between Christian parties in the St. Georges Monastery in Beirut which was aimed at the five main leaders of the Christian factions of the war. A Christian group called "the Vanguard of Arab Christians" was named as responsible for the attack. Another assassination attempt occurred again on January 7, 1987 which killed 6 people and wounded 40 others when 165 pounds of explosives was detonated as Chamoun passed through East Beirut in the morning.
Жеке өмір
1930 жылы ол Зельфа (немесе Зальфа) Табетке үйленді, олардың Дэнни мен Дори есімді екі ұлы болды, екеуі де НЛП саяхатшылары болды. Ол Бейрут қаласындағы Сент-Джордж ауруханасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Өмірінің соңғы айларын ол көбінесе өзінің шәкірті Аида Яхчучи мен оның күйеуі Джозеф Вебеге тапсырды.
In 1930 he married Zelpha (or Zalfa) Tabet with whom he had two sons, Dany and Dory, both of whom became politicians in the NLP. He died of a heart attack at Saint George's Hospital in Beirut. He spent his last months mostly in the care of his protégée Aida Yahchouchi and her husband, Joseph Wehbe.