Дебора Уорнер – британдық театр және опера режиссері, Шекспир, Брехт, Бриттен және Ибсеннің туындыларын жаңаша түсіндірумен танымал. Театр өнерінен сабақ алған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық театр режиссері
British theatre director
Дебора Уорнер (12 мамыр 1959 жылы туған) – британдық театр және опера режиссері, Шекспир, Бертольд Брехт, Бенджамин Бриттен және Хенрик Ибсеннің шығармаларын интерпретациялауымен белгілі.
Deborah Warner (born 12 May 1959) is a British director of theatre and opera, known for her interpretations of the works of Shakespeare, Bertolt Brecht, Benjamin Britten and Henrik Ibsen.
Ерте өмір
Уорнер Англияның Оксфордшир графтығында, Роджер Гарольд Метфорд Уорнер мен Рут Эрнестин Хуркомбтың отбасында дүниеге келген. Сидкот мектебі мен Оксфордтағы Сент-Клэрс мектебін бітіргеннен кейін, ол Орталық сөйлеу және драма мектебінде сахналық менеджментті оқыды. 1980 жылы 21 жасында ол KICK театр компаниясын құрды.
Warner was born in Oxfordshire, England, to antiquarians Roger Harold Metford Warner and Ruth Ernestine Hurcombe. After attending Sidcot School and St Clare's, Oxford, she studied Stage Management at Central School of Speech and Drama. In 1980 she founded the KICK theatre company when she was 21.
Мансап
Уорнер 1980-жылдардан бері актриса Фиона Шоумен тығыз шығармашылық байланыс орнатып, Еуропа мен АҚШ-та көрсетілген көптеген жобаларды жасады. The Sunday Times газетінің сыншысы Джон Питер олардың «Ричард II» спектаклі туралы былай деп жазды: «Уорнер мен Шоу сәнді немесе кертартпа емес. Олар театрды – жаңа саяхат, басқа елдер, басқа адамдар, басқа ойлар туралы ашылу ретінде жасайды». Уорнер сонымен қатар дизайнерлер Хилдегард Бектлер, Том Пай, композитор және хореограф Ким Брандструппен ұзақ мерзімді ынтымақтастықтарды жүзеге асырды. Оның жұмысының көп бөлігі айтылатын драма және операның классикалық туындыларына бағытталған болса да, ол поэзияны орындаумен («Шөл дала», «Оқулар») және ораторияларды қоюмен («Жұбайлар құмарлығы», «Мессия»), сондай-ақ инсталляциялармен («Сент-Панкрас және Енгельс жобалары», «Бейбітшілік лагері») тәжірибе жасады. Ол жаңа туындыларға (Жаннетт Винтерсонның «The Powerbook» (2002), Танси Дэвистің 2015 жылғы «Between Worlds» операсы және «Марияның куәлігі») немесе комедияға («Сыған қалыңдық мектебі») салыстырмалы түрде аз назар бөлді, және ол сахнада бейнелерді шығармашылықпен пайдаланғанмен, фильм мен теледидар үшін аз түсірді. Ол құрған және басқарған «Kick» компаниясы үшін алғашқы туындылары Питер Бруктың және оның актер оқиғаның ортасында болуы керек деген сенімімен үлкен әсер етті. «Егер мен оның жұмысын көрмеген болсам, театрдың күшін сезіне алмас едім», - деді ол 1994 жылғы шілдеде Vogue журналына берген сұхбатында. Оның қалыптасу кезеңіндегі маңызды тұлғалардың қатарында Питер Штайн, оның «Кориолан» спектаклін Зальцбург фестивалінде қоюға шақырған, және Николас Пейн мен Энтони Уитворт Джонс, Opera North және Glyndebourne театрларында оның операдағы алғашқы тәжірибелерін қолдаған адамдар бар. Ол бағдарламалық феминизмге немесе саяси идеологияға мойын бұрған жоқ, бірақ оның жұмысы көбінесе гендерлік мәселелерді зерттеді, әсіресе Фиона Шоуды Шекспирдің «Ричард II» рөлінде ойнату арқылы. Ол сондай-ақ Корольдік Шекспир театрының бас ғимаратындағы спектакльге жеке жауапты болған алғашқы әйел режиссер атанды.
Warner has since the 1980s worked in close creative partnership with the actor Fiona Shaw, developing a wide range of projects that have been seen throughout Europe and the United States. The Sunday Times critic John Peter wrote of their vision of Richard II that "Warner and Shaw are not being either fashionable or reactionary They are making theatre that is an adventure, a journey of the mind, a discovery of other ages, other countries, other people, other minds." Warner has also enjoyed long term collaborations with the designers de, Hildegard Bechtler, de, Tom Pye, the composer de and the choreographer Kim Brandstrup. Although the majority of her work has focused on major classics of spoken drama and opera, she has also experimented with the performance of poetry (The Waste Land, Readings) and the staging of oratorios (St John Passion, Messiah), as well as installations (The St Pancras and Angel projects, Peace Camp). She has made relatively few excursions into new work (Jeanette Winterson's The Powerbook (2002), Tansy Davies' 2015 opera Between Worlds and The Testament of Mary being exceptions) or comedy (The School for Scandal), and although she has made much creative use of video on stage, she has directed little for film and television. Her first creations for Kick, a company that she started and managed, were deeply influenced by the example of Peter Brook and his belief that the performer must always be at the centre of the event. "I'm not sure I would have been in any way conscious of the potency of theatre if I hadn't seen his work", she said in an interview with Vogue in July 1994. Other figures important in her formative years include Peter Stein, who commissioned her production of Coriolanus at the Salzburg Festival, and Nicholas Payne and Anthony Whitworth Jones who commissioned her first essays in opera, at Opera North and Glyndebourne respectively. Although she has refused to subscribe to a programmatic feminism or a political ideology, her work has often explored issues of gender, notably in her ground breaking casting of Fiona Shaw as Shakespeare's Richard II. She was also the first woman director to be given sole charge of a production in the main house of the Royal Shakespeare Theatre.
Театр
1987 жылы Уорнер Корольдік Шекспир компаниясына қосылды, онда ол «Тит Андроник» спектаклін қойды және Фиона Шоумен ұзақ жылдарға созылған ынтымақтастығын бастады. Уорнер мен Шоу «Электра» (RSC); «Сезуанның жақсы адамы» (1989, Ұлттық театр); «Хедда Габлер» (1991, Аббат театры және BBC2); Шоудың басты рөлде ойнаған «Ричард II» (1995, Ұлттық театр, BBC2 телеарнасында көрсетілді); радикалды сахналық шешімі Бекеттің өкілдерін ашуландырып, көрсетілім тоқтатылған «Футфолс»; Жаннет Винтерсонның романы бойынша қойылған «Пауэрбук» (Ұлттық театр); «Медея» (2000–2001, Король театры және Бродвей); және Шекспирдің «Юлий Цезарь» спектаклінде Шоу Порцияның шағын рөлін ойнады. Бұл қойылымда Ральф Файнс пен Саймон Рассел Бил басты рөлдерде ойнады, алғаш рет Барбикан орталығында сахналанды, содан кейін Еуропа бойынша гастрольдік сапармен болды. Шоу мен Уорнер Т. С. Элиоттың «Шөл даласы» спектаклімен әлемді аралады, ол Лондонның Шығыс бөлігіндегі Уилтон музыкалық залында басталды. Оның жұмысы драманың орындармен байланысына назар аудара бастады, бұл тақырып оның «Angel Project» жобасында кеңейтілді. 2007 жылы Бекеттің мұрагерлерімен келіссөздер жүргізілгеннен кейін, Уорнер Шоуды Ұлттық театрда «Бақытты күндер» спектаклінде режиссерлік етті, ол Грециядағы Эпидаврдегі ежелгі амфитеатр және Нью-Йорктегі Бруклин музыка академиясының арасында халықаралық гастрольдік сапармен аяқталды, ал 2009 жылы Шоу басты рөлде ойнаған «Ерлік ана және балалары» спектаклі Ұлттық театрдың Оливье театрында қойылды. Ол 2011 жылы «Скандал мектебі» спектаклін қою үшін Барбикан орталығына оралды.
In 1987 Warner joined the Royal Shakespeare Company, where she directed Titus Andronicus and where she also began her long time collaboration with Fiona Shaw. Warner and Shaw have collaborated on plays including Electra (RSC); The Good Person of Sezuan (1989, National Theatre); Hedda Gabler (1991, The Abbey Theatre and BBC2); the controversial Richard II, with Shaw in the title role, also at the National Theatre (1995) and televised by BBC2; Footfalls, whose radical staging so enraged the Beckett estate that the production was pulled during its run; The PowerBook, at the National Theatre, a dramatisation of Jeanette Winterson's novel; Medea (2000–2001, Queen's Theatre and Broadway); and Shakespeare's Julius Caesar, in which Shaw played the small part of Portia. The production starred Ralph Fiennes and Simon Russell Beale; first staged at the Barbican Centre, it later toured Europe. Shaw and Warner toured the world with T. S. Eliot's The Waste Land, which began in Wilton's Music Hall in London's East End. Her work began to focus on the link of drama to places, a theme which was expanded upon in her Angel Project. In 2007, following negotiations with the Beckett estate, Warner directed Shaw in Happy Days at the National Theatre, which toured internationally including at the ancient amphitheatre at Epidaurus in Greece and Brooklyn Academy of Music in New York, followed in 2009 by Mother Courage and Her Children (with Shaw in the title role) at the Olivier Theatre at the National. She returned to the Barbican Centre in 2011 to direct The School for Scandal.
Опера және классикалық музыка
Уорнер опера және классикалық музыка саласында кеңінен жұмыс істеді, оның ішінде Ян Бостридж басты рөлде ойнаған Яначектің «Жоғалған күнделігі» қойылымы; Англия Ұлттық операсында Иоаннның құмарлық пассионарлық қойылымы; Глиндеборнда Моцарттың «Дон Джованни» қойылымына қатысты дау; Opera North үшін «Воззек»; Англия Ұлттық операсында «Венециядағы өлім» және Тэнси Дэвистің «Әлемдер арасында»; сондай-ақ Вена, Париж және Амстердамда Les Arts Florissants ұжымымен Генри Перселлдің «Дидо мен Эней» операсы. Басқа да атақты қойылымдары: 2015/2016 маусымын Миланның Ла Скала театрында Даниэль Баренбойм дирижерлік еткен «Фиделио» операсымен ашу және 2013/2014 маусымында Нью-Йорктегі Метрополитен опера театрында Чайковскийдің «Евгений Онегин» операсы. Ол жиі канадалық декоратор Майкл Левинмен ынтымақтасады.
Warner has also worked extensively in field of opera and classical music, including a production of The Diary of One Who Disappeared by Janáček starring Ian Bostridge; a staging of the St John Passion at English National Opera; a controversial staging of Mozart's Don Giovanni at Glyndebourne; Wozzeck for Opera North; Death in Venice and Tansy Davies' Between Worlds at English National Opera; and Henry Purcell's Dido and Aeneas with Les Arts Florissants in Vienna, Paris and Amsterdam. Other notable productions include opening the 2015/15 season at La Scala, Milan, with Fidelio conducted by Daniel Barenboim and Tchaikovsky's Eugene Onegin at the Metropolitan Opera in New York in the 2013/2014 season. She frequently collaborates with Canadian set designer Michael Levine.
Фильм
1999 жылы Майкл Гэмбон мен Мэгги Смит қатысқан "Соңғы қыркүйек" фильмін Уорнер түсірген.
Warner directed the 1999 film The Last September, starring Michael Gambon and Maggie Smith.