Кіріспе
Сесил Антонио Ричардсон (5 маусым 1928 – 14 қараша 1991) – ағылшын театр және кино режиссері, продюсер және сценарисі, оның мансабы бес онжылдыққа созылған. 1950 жылдары ол британдық режиссерлер мен драматургтердің "ашулы жас жігіттер" тобымен байланысты болды, ал кейіннен британдық жаңа толқын кино қозғалысының маңызды тұлғасы атанды. Оның "Ашулы қарау" (1959), "Көңіл көтеруші" (1960), "Тамсалының дәмі" (1961) және "Ұзақ қашықтыққа жүгірушінің жалғыздығы" (1962) фильмдері күнделікті өмірді реалистік бейнелейтін киноның классикасы саналады. Ол Харрогейттегі Эшвилл колледжінде үздік оқушы болды және Оксфорд университетінің Уадхам колледжінде білім алды. Оның Оксфордтағы құрбылары Руперт Мёрдок, Маргарет Тэтчер, Кеннет Тайнан, Линдсей Андерсон және Гэвин Ламберт болды. Ол Оксфорд университетінің драмалық қоғамы мен Эксперименталды театр клубының (ЭТК) президенті болғаннан бөлек, университет журналының "Isis" театр сыншысы да болды. Оның студенттік туындыларында Ширли Уильямс (Корделия рөлінде), Джон Шлезингер, Найджел Давенпорт және Роберт Робинсон сомдады.
Cecil Antonio Richardson (5 June 1928 – 14 November 1991) was an English theatre and film director, producer and screenwriter, whose career spanned five decades. He was identified with the "angry young men" group of British directors and playwrights during the 1950s, and was later a key figure in the British New Wave filmmaking movement. His films Look Back in Anger (1959), The Entertainer (1960), A Taste of Honey (1961), and The Loneliness of the Long Distance Runner (1962) are considered classics of kitchen sink realism. He was Head Boy at Ashville College, Harrogate and attended Wadham College, University of Oxford. His Oxford contemporaries included Rupert Murdoch, Margaret Thatcher, Kenneth Tynan, Lindsay Anderson and Gavin Lambert. He had the unprecedented distinction of being the President of both the Oxford University Dramatic Society and the Experimental Theatre Club (the ETC), in addition to being the theatre critic for the university magazine Isis. Those he cast in his student productions included Shirley Williams (as Cordelia), John Schlesinger, Nigel Davenport and Robert Robinson.
Мансап
1955 жылы режиссерлік дебютінде Ричардсон Жан Жиродукстың «Беллақтың Аполлоны» пьесасын Денхолм Эллиотт пен Наташа Парридің қатысуымен теледидарға қойды. Соған таяу уақытта ол Ұлыбританияның «Еркін кино» қозғалысында белсенді болып, Карел Рейспен бірге «Анама рұқсат етпе» (1955) атты қысқаметражды фильмін түсірді. Британдық «Жаңа толқын» режиссерлерінің бірі ретінде ол жақын досы Джордж Гетшиус пен Джордж Девинмен бірге Англия сахналық компаниясын құруға қатысты. Ол Джон Осборнның «Ашуға толы қарау» пьесасын Корольдік сот театрында, ал «Стратфорд-эпон-Авон» театрында Шекспирдің пьесаларын қойды. 1957 жылы ол Лоренс Оливьеге Осборнның келесі пьесасы «Көңілді ойыншыда» Арчи Райс рөлін берді, тағы да Корольдік сот үшін. 1959 жылы Ричардсон Джон Осборнмен және продюсер Гарри Солтцманмен бірге «Вудфолл» киностудиясын құрды. Ол «Көңілді көтеретін» (1960), «Тамсалының дәмі» (1961) және Алан Силлитоудың романы бойынша түсірілген «Ұзақ қашықтыққа жүгірушінің жалғыздығы» (1962) фильмдерін түсірді. Ричардсонның «Тамсалының дәмі» және «Ұзақ қашықтыққа жүгірушінің жалғыздығы» сияқты көптеген фильмдері сол кезде Ұлыбританияда танымал болған «ас үй реализмі» қозғалысының бір бөлігі болды, ал оның бірнеше туындылары осы қозғалыстың негізгі туындылары саналады. 1964 жылы Ричардсон Генри Филдингтің романы бойынша түсірілген «Том Джонс» (1963) үшін екі «Оскар» сыйлығын («Ең үздік режиссер» және «Ең үздік фильм») алды. Оның келесі фильмі — Джон Гилгуд, Род Штайгер және Роберт Морс сияқты жұлдыздармен жұмыс істеген «Сүйікті» (1965). Өзінің автобиографиясында ол «Сүйікті» фильмінде оператор және продюсер болған Хаскелл Векслерге деген жалпы құрметін бөліспегенін мойындайды. Ричардсон режиссерлік еткен жұлдыздардың қатарында Жанна Моро, Орсон Уэллс, Роб Лоу, Милтон Берл, Тревор Ховард, Дэвид Хеммингс, Николь Уильямсон, Том Куртенэй, Линн Редгрейв, Марианна Фейтфулл, Ричард Бертон, Джоди Фостер, Энтони Хопкинс, Мик Джаггер, Кэтрин Хепберн, Сет Грин, Томми Ли Джонс және Джуди Денч болды. Оның музыкалық композиторлары Антуан Духамель, Джон Аддисон және Шел Сильверштейн болды. Оның сценарийлерін Жан Жене, Кристофер Ишервуд, Терри Саузерн, Маргарита Дюрас, Эдвард Бонд (Владимир Набоковты бейімдеген) және Эдвард Альби жазды. Ричардсон мен Осборн «Жылы бригаданың шабуылы» (1968) фильмін түсіру кезінде келіспеушілікке ұшырады. Басты мәселе Осборнның фильмдегіге қарағанда театрға көбірек еңбек талап ететін қайта жазу процесіне қатысуға құштар болмауы еді. Ричардсонның өзгеше пікірі болды. Автобиографиясында (195-бет) ол Осборнның продюсерлердің міндеттемелері бар Лоренс Харвидің кішкентай рөлінде ауыстырылғанына ашуланғанын жазады. Осборн «Амстердамдағы қонақ үй» пьесасында Ричардсонның ойдан шығарылған және псевдонимді бейнесін жасау арқылы әдеби кек алды – бұл бейнеге барлығы жек көретін үстем және мақтаншыл кейіпкер тән еді. Ричардсонның туындылары стильдік тұрғыдан алуан түрлі болды. «Мадемуазель» (1966) Францияның ауылдық жерлерінде статикалық камерамен, монохромды пленкамен және музыкасыз түсірілді. «Жылы бригаданың шабуылы» (1968) — эпикалық және анимациялық фильмнің қосындысы. «Нед Келли» (1970) — австралиялық вестерн деп атауға болады. «Қараңғыдағы күлкі» (1969) және «Жұқа тепе-теңдік» (1973) — психодрамалар. Генри Филдингтің тағы бір романы бойынша түсірілген «Жозеф Эндрюс» (1977) «Том Джонс» фильмінің көңіл-күйін қайта жаңғыртты. 1970 жылы Ричардсон Эдвард Альбидің сценарийі бойынша Васлав Нижинский туралы фильм түсіруге дайын болды. Бұл фильмде Нижинский рөлінде Рудольф Нуреев, Ромола рөлінде Клод Жаде және Диагилев рөлінде Пол Скофилд ойнауы тиіс еді, бірақ продюсер Гарри Солтцман жобаны алдын ала өндіріс кезінде тоқтатты. 1974 жылы ол Сэм Шепардпен сценарийде (ешқашан шығарылмаған) жұмыс істеу үшін Лос-Анджелеске барып, сол жерде тұрып қалды. Сол жылы ол Диана Росс ойнаған «Махогани» (1975) фильмінде жұмыс істей бастады, бірақ шығармашылық дауларға байланысты өндіріс басталғаннан кейін көп ұзамай Motown басшысы Берри Горди оны жұмыстан босатты. Ол Джон Ирвингтің осы аттас романы бойынша Джоди Фостер, Бо Бриджес және Роб Лоу ойнаған «The Hotel New Hampshire» (1984) комедиялық драмасын жазды және режиссерлік етті. Фильм кассалық табысқа жетпегенмен, сыншылардың оң пікірін алды. Ричардсон өлім алдында тағы төрт ірі фильм түсірді. Соңғысы «Көк аспан» (1994) фильмі, ол қайтыс болғаннан кейін үш жылға жуық уақыттан кейін ғана шықты. Джессика Лэнг осы фильмдегі рөлі үшін «Ең үздік актриса» «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. 1966 жылы Ричардсонның Вормвуд Скрабс түрмесінен шпион және қос агент Джордж Блейктің қашуына қаржы жұмсағаны айтылады.
Жеке өмір
Ричардсон 1962 жылдан 1967 жылға дейін ағылшын актрисасы Ванесса Редгрейвке үйленген. Олардың екі қызы болды: Наташа (1963–2009) және Джоли Ричардсон (1965 жылы туған). Содан кейін ол Редгрейвті француз актрисасы және әншісі Жанна Мороға алмастырды. 1972 жылы Ричардсонның бұрынғы бизнес-серіктесі Оскар Левенштейннің хатшысы, сонымен қатар британдық саясаткер Джо Гримондтың қызы Гризельда Гримондпен қарым-қатынаста болды. Гризельда Гримонд 1973 жылдың 8 қаңтарында оның қызы Кэтрин Гримондты дүниеге әкелді.