Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1972 жылғы көпжақты экологиялық келісім
1972 multilateral environmental agreement
1972 жылғы қалдықтар мен басқа да заттарды теңізге төгу арқылы теңіздің ластануын болдырмау туралы конвенция, көбінесе "Лондон конвенциясы" немесе "LC '72" деп аталады, сондай-ақ "Теңізді төгу" деп қысқартылады, – теңізді төгу арқылы ластануды бақылау және конвенцияға толықтыратын аймақтық келісімдерді ынталандыру мақсатын көздейтін келісім. Ол кемелер, ұшақтар және платформалар арқылы теңізге уәкілеттік беру арқылы қалдықтарды немесе басқа да заттарды қасақана тастауды қамтиды. Ол құбырлар мен төгілетін жерлер сияқты құрлықтағы көздерден шығатын шығарындыларды, кемелердің қалыпты жұмысы кезінде туындайтын қалдықтарды немесе материалдарды тек қана жою мақсатында емес, басқа мақсаттарда орналастыруды қамтымайды, егер мұндай жою конвенцияның мақсаттарына қайшы келмесе. Ол 1975 жылы күшіне енді. 2016 жылдың қыркүйегіне қарай конвенцияға 89 Мүше мемлекет қатысты.
The Convention on the Prevention of Marine Pollution by Dumping of Wastes and Other Matter 1972, commonly called the "London Convention" or "LC '72" and also abbreviated as Marine Dumping, is an agreement to control pollution of the sea by dumping and to encourage regional agreements supplementary to the convention. It covers the deliberate disposal at sea of wastes or other matter from vessels, aircraft, and platforms. It does not cover discharges from land based sources such as pipes and outfalls, wastes generated incidental to normal operation of vessels, or placement of materials for purposes other than mere disposal, providing such disposal is not contrary to aims of the convention. It entered into force in 1975. As of September 2016, there were 89 Parties to the convention.
Өмірбаян
Конвенцияны БҰҰ-ның адам және орта туралы конференциясы шақырды (1972 жылдың маусымы, Стокгольм), ал келісім жобасы Теңізге қалдықтарды тастау туралы конвенция жөніндегі үкіметаралық конференцияда әзірленді (1972 жылдың 13 қарашасы, Лондон) және 1972 жылдың 29 желтоқсанында қол қоюға ашылды. Ол 1975 жылдың 30 тамызында 15 мемлекет ратификациялағаннан кейін күшіне енді. 2001 жылдың 1 қазанына қарай конвенцияға 78 келісуші тарап қосылды. Конвенцияның халықаралық басқаруы Лондондағы Халықаралық теңіз ұйымының (IMO) штаб-пәтерінде өткізілетін консультативтік мәжілістер арқылы жүзеге асырылады. Лондон конвенциясы 22 баптан және үш қосымшадан тұрады. Ол мұхитқа төгуді реттеу үшін "қара тізім/сұр тізім" тәсілін қолданады; I қосымшадағы материалдар (қара тізім) әдетте мұхитқа төгілмейді (бірақ кейбір I қосымшадағы материалдар үшін төгу тек "іздік ластанулар" ретінде немесе "жылдам зиянсыздандырылған" жағдайда ғана рұқсат етуге болады), ал II қосымшадағы материалдар (сұр тізім) "ерекше күтімді" талап етеді. III қосымша мұхитқа төгуге рұқсат беру критерийлерін белгілеу кезінде қарастырылатын жалпы техникалық факторларды көрсетеді. Лондон конвенциясының басты мақсаты – адам денсаулығына қауіп тудыруы мүмкін, тірі ресурстар мен теңіз фаунасына зиян келтіруі мүмкін, жайлылыққа нұқсан келтіруі немесе теңіздің басқа да заңды қолданылуына кедергі келтіруі мүмкін қалдықтарды теңізге салғысыз тастаудың алдын алу. 1972 жылғы конвенция "мемлекеттердің ішкі суларынан басқа барлық теңіз суларына" қатысты және белгілі бір қауіпті материалдарды төгуге тыйым салады. Бұдан әрі, басқа да анықталған материалдарды төгу үшін алдын ала арнайы рұқсат алу және басқа қалдықтар мен заттарды төгу үшін алдын ала жалпы рұқсат алу талап етіледі.
The convention was called for by the United Nations Conference on the Human Environment (June 1972, Stockholm), the treaty was drafted at the Intergovernmental Conference on the Convention on the Dumping of Wastes at Sea (13 November 1972, London) and it was opened for signature on 29 December 1972. It entered into force on 30 August 1975 when 15 nations ratified. As of 1 October 2001, there were 78 Contracting Parties to the convention. International Administration of the Convention functions through Consultative Meetings held at International Maritime Organization (IMO) headquarters in London. The London Convention consists of 22 Articles and three Annexes. It follows a "black list/grey list" approach to regulating ocean dumping; Annex I materials (black list) generally may not be ocean dumped (though for certain Annex I materials dumping may be permissible if present only as "trace contaminants" or "rapidly rendered harmless" and Annex II materials (grey list) require "special care". Annex III lays out general technical factors to be considered in establishing criteria for issuance of ocean dumping permits. The main objective of the London Convention is to prevent indiscriminate disposal at sea of wastes that could be liable for creating hazards to human health; harming living resources and marine life; damaging amenities; or interfering with other legitimate uses of the sea. The 1972 Convention extends its scope over "all marine waters other than the internal waters" of the States and prohibits the dumping of certain hazardous materials. It further requires a prior special permit for the dumping of a number of other identified materials and a prior general permit for other wastes or matter.
Іске асыру
1975 жылы күшіне енгеннен бері Конвенция теңізді ластанудан бақылау және алдын алу үшін халықаралық құрылымды қамтамасыз етіп келеді, оның шеңберінде келісуші тараптар мұхиттарды таза ұстауда үнемі прогресске қол жеткізіп келеді. Оның маңызды қадамдарының бірі – 1993 жылғы төмен деңгейлі радиоактивті қалдықтарды теңізге тастауға тыйым салу және өнеркәсіптік қалдықтарды төгу мен жағуды тоқтату жөніндегі қаулылар. Тараптардың күш-жігерін Халықаралық теңіз ұйымы (IMO) ұйымдастырған тұрақты хатшылық қолдайды. Лондон конвенциясының келісуші тараптарының консультативтік кеңесі Конвенцияның басқарушы және саяси шешім қабылдау органы болып табылады. Ол теңіз ортасын қорғаудың ғылыми аспектілері жөніндегі бірлескен сарапшылар тобынан (GESAMP) көп салалық білімі қажет болатын мәселелер бойынша кеңес алады, ол IMO, FAO, UNESCO, IOC, WMO, WHO, IAEA, БҰҰ және ЮНЕП ұсынған мамандардан құралған. Конвенцияға қатысушы мемлекеттердің үкіметтік сарапшыларынан тұратын төгу жөніндегі ғылыми топ консультативтік кеңестен түскен кез келген ғылыми сұранысқа жауап беруге міндетті, соның ішінде қауіпті заттардың тізімін жасау, Конвенцияны іске асыру бойынша нұсқаулықтарды әзірлеу және барлық қалдық көздерінен теңіз ортасына тигізетін әсерлер туралы хабардар болу. Конвенция АҚШ-та Теңізді қорғау, зерттеу және қасиетті орындар туралы заңның (MPRSA) I тармағы арқылы іске асырылады, ол іске асыру регламенттерінің LC-нің міндетті талаптарын MPRSA-ны жеңілдетпейтін шекте қолдануын қамтамасыз етуге бағытталған.
Since its entering into force in 1975, the convention has provided a framework for international control and prevention of marine pollution within which the contracting parties have achieved continuous progress in keeping the oceans clean. Among its milestones are the 1993 ban on ocean disposal of low level radioactive wastes and the resolutions to end the dumping and incineration of industrial wastes. The efforts of the Parties are supported by a permanent secretariat hosted by the International Maritime Organization (IMO). The consultative meeting of the contracting parties to the London convention is the governing and political decision making body of the convention. It takes advice on issues needing multidisciplinary expertise from the Joint Group of Experts on Scientific Aspects of Marine Environmental Protection (GESAMP) which is composed of specialised experts nominated by the IMO, FAO, UNESCO, IOC, WMO, WHO, IAEA, UN, and UNEP. A scientific group on dumping, composed of government experts from the parties to the convention a responsible to address any scientific requests from the consultative meeting, including the preparation of lists of hazardous substances, developing guide lines on the implementation of the convention, and maintaining awareness of the impacts on the marine environments of inputs from all waste sources. The convention is implemented in the United States through Title I of the Marine Protection, Research, and Sanctuaries Act (MPRSA) which directs that implementing regulations are to apply binding requirements of LC to the extent that this would not relax the MPRSA.
1996 жылғы хаттама
1996 жылғы 17 қарашада Уағдаласушы Тараптардың арнайы отырысында 1972 жылғы Конвенцияны алмастыратын «Қалдықтар мен басқа да заттарды төгу арқылы теңіздің ластануын болдырмау туралы конвенцияға 1996 жылғы хаттама» қабылданды. 1996 жылғы хаттама БҰҰ-ның 21-күн тәртібіне сәйкес, сақтық және алдын алуға бағытталған жаһандық үрдісті көрсетеді. Тараптар құрлықта пайда болған әртүрлі қалдықтарды теңізде бақылаулы таратудан, олардың көпшілігі үшін интеграцияланған құрлықтағы шешімдерге және қалдықтардың немесе басқа да заттардың қалған санатының теңізде бақылаулы тасталуына көшуге келісті. 1996 жылғы хаттаманың маңызды жаңалықтарының бірі – «сақтық қағидасы» мен «ластаушы төлейді» қағидасын заңдастыру. Осы қағидаларды ескере отырып, хаттама конвенцияның маңызды құрылымдық өзгерісін – «кері тізім» тәсілін қамтиды. Енді тараптар белгілі (тізімделген) қауіпті материалдарды төгуге тыйым салудың орнына, 1996 жылғы хаттаманың 1-қосымшасында («кері тізім») тізімделмеген кез келген қалдықтар мен басқа да заттарды төгуге тыйым салуға міндетті. Кері тізімдегі қалдықтарды немесе басқа да заттарды төгу үшін рұқсат алу қажет. Хаттамаға қатысушы мемлекеттер кері тізімдегі заттарды төгуге арналған рұқсаттар мен рұқсат беру шарттарын хаттаманың 2-қосымшасына (Қалдықтарды бағалауға арналған қосымша) сәйкес келуін қамтамасыз ету үшін шаралар қабылдауға міндетті. Кері тізімдегі заттарға: қазылған материал, кәріз шламасы, өнеркәсіптік балық өңдеу қалдықтары, кемелер мен теңіздегі платформалар немесе теңіздегі басқа да адам жасаған құрылыстар, инертті, органикалық емес геологиялық материал, табиғи тектес органикалық материал, және физикалық әсері бар темір, болат, бетон және ұқсас материалдар сияқты ірі заттар кіреді. Бұл қалдықтар жерде жоюға балама жоқ жерлерде ғана пайда болады. Сонымен қатар, 1996 жылғы хаттама төтенше жағдайларды қоспағанда, теңізде өртеу практикасына толық тыйым салады және теңізде төгу немесе өртеу мақсатында хаттамаға қатыспаған елдерге қалдықтар мен басқа да заттарды экспорттауға тыйым салады. 1996 жылғы хаттама түпнұсқалық Лондон конвенциясының қолданылу аясын құрлыққа қарай жылжытты, оны жерді басқару және теңіз қалдықтарын жою мәселелерімен байланыстырды. Бұл өзгерістің көрсеткіші – сақтық қағидасын заңдастыру және «қалдықтарды алдын алу аудитін» жүргізу, белгілі бір материалдар үшін ластану көздерін анықтау және бақылау, сондай-ақ ластанудың нүктелік және нүктелік емес көздерін бақылауға қатысатын тиісті жергілікті және ұлттық агенттіктермен ынтымақтастық сияқты талаптарды енгізу. Осыған байланысты, жағалауды кешенді басқару (ЖКБ) хаттаманың мақсаттарын тиімді жүзеге асыру үшін табиғи құрылым болып табылады. Ұлттық мұхит қызметі (ҰМҚ) өзінің ЖКБ саласындағы мол техникалық тәжірибесіне сүйене отырып, АҚШ-тың 1996 жылғы хаттамаға қосылуы үшін қажетті негізді құруға және одан әрі хаттаманы іске асыруға көмектеседі. ҰМҚ-ның Халықаралық бағдарламалық кеңсесі арқылы 1996 жылғы хаттаманың мақсаттарына жету үшін халықаралық ынтымақтастыққа да үлес қосады. Көміртегіді тұтану және сақтау (КТС) туралы заңдық түсінік әлі толыққанды емес. Теңіз түбіндегі қалдықтар осы келісімнің аясына кіреді, ол теңіз түбіндегі геологиялық құрылымдарға орнатылған теңіз платформаларына көмірқышқыл газын енгізу сияқты КТС жобаларын тыйымдауы мүмкін.
On 17 November 1996, a special meeting of the Contracting Parties adopted the "1996 Protocol to the Convention on the Prevention of Marine Pollution by Dumping of Wastes and Other Matter, 1972" which is to replace the 1972 Convention, subject to ratification. In line with UNCED's Agenda 21, the 1996 Protocol reflects the global trend towards precaution and prevention with the parties agreeing to move from controlled dispersal at sea of a variety of land generated wastes towards integrated land based solutions for most, and controlled sea disposal of few, remaining categories of wastes or other matter. Among the most important innovations brought by the 1996 protocol is the codification of the "precautionary approach" and the "polluter pays principle." Reflecting these principles, the protocol embodies a major structural revision of the convention the so called "reverse list" approach. Now, instead of prohibiting the dumping of certain (listed) hazardous materials, the parties are obligated to prohibit the dumping of any waste or other matter that is not listed in Annex 1 ("the reverse list") of the 1996 protocol. Dumping of wastes or other matter on this reverse list requires a permit. Parties to the protocol are further obligated to adopt measures to ensure that the issuance of permits and permit conditions for the dumping of reverse list substances comply with Annex 2 (the Waste Assessment Annex) of the protocol. The substances on the reverse list include dredged material; sewage sludge; industrial fish processing waste; vessels and offshore platforms or other man made structures at sea; inert, inorganic geological material; organic material of natural origin; and bulky items including iron, steel, concrete and similar materials for which the concern is physical impact, and limited to those circumstances where such wastes are generated at locations with no land disposal alternatives. In addition, the 1996 protocol prohibits altogether the practice of incineration at sea, except for emergencies, and prohibits the exports of wastes or other matter to non Parties for the purpose of dumping or incineration at sea. The 1996 protocol has effectively moved the scope of the original London convention landwards, relating it to the policy and management issues of land as well as sea wastes disposal. Indicative for this shift are such elements as the codification of the precautionary approach and the establishment of requirements such as the "waste prevention audit," the identification and control of the sources of contamination for certain materials, and the collaboration with relevant local and national agencies that are involved in point and non point source pollution control. In this context, integrated coastal management (ICM) comes as a natural framework for effective implementation of the objectives of the protocol. Relaying on its vast ICM technical expertise, the National Ocean Service (NOS) is to contribute to the creation of the necessary foundation for the US accession to the 1996 Protocol and, further on, to the protocol's implementation. Through its International Program Office, NOS would also contribute to the international co operation efforts towards meeting the objectives of the 1996 Protocol. The legal interpretation about carbon capture and storage (CCS) is uncertain. The sub seabed wastes fall within the scope of the treaty, which can prohibit CCS projects like the injection of CO2 into offshore platforms built into sub seabed geological formations.
Тараптар
Қатысушы мемлекеттер (2013 жылғы жағдай бойынша 87) Ауғанстан, Ангола, Антигуа және Барбуда, Аргентина, Австралия, Әзірбайжан, Барбадос, Беларусь (Белорус КСР ретінде ратификацияланған), Бельгия, Бенин, Боливия, Бразилия, Болгария, Канада, Кабо-Верде, Чили, Қытай Халық Республикасы, Конго Демократиялық Республикасы, Коста-Рика, Кот-д'Ивуар, Хорватия, Куба, Кипр, Дания, Доминикан Республикасы, Египет, Экваториалдық Гвинея, Финляндия, Франция, Габон, Германия, Грекия, Гватемала, Гаити, Гондурас, Венгрия, Исландия, Иран, Ирландия, Италия, Ямайка, Жапония (ратификацияланған, бірақ қосылмаған), Иордания, Кения, Кирибати, Оңтүстік Корея, Ливия, Люксембург, Мальта, Мексика, Монако, Черногория, Марокко, Науру, Нидерланды, Жаңа Зеландия, Нигерия, Норвегия, Оман, Пакистан, Панама, Папуа – Жаңа Гвинея, Перу, Филиппин, Польша, Португалия, Ресей (КСРО ретінде ратификацияланған), Сент-Люсия, Сент-Винсент және Гренадин, Сербия (Сербия және Черногория ретінде ратификацияланған), Сейшель аралдары, Сьерра-Леоне, Словения, Соломон аралдары, Оңтүстік Африка, Испания, Суринам, Швеция, Швейцария, Сирия, Танзания, Тонга, Тунис, Украина (Украин КСР ретінде ратификацияланған), Біріккен Араб Эмираттары, Ұлыбритания, АҚШ және Вануату. (Дереккөзді қосыңыз).
State parties – (87 as of 2013) Afghanistan, Angola, Antigua and Barbuda, Argentina, Australia, Azerbaijan, Barbados, Belarus (ratified as Byelorussian SSR), Belgium, Benin, Bolivia, Brazil, Bulgaria, Canada, Cape Verde, Chile, People's Republic of China, Democratic Republic of the Congo, Costa Rica, Côte d'Ivoire, Croatia, Cuba, Cyprus, Denmark, Dominican Republic, Egypt, Equatorial Guinea, Finland, France, Gabon, Germany, Greece, Guatemala, Haiti, Honduras, Hungary, Iceland, Iran, Ireland, Italy, Jamaica, Japan (ratified but w/ exclusion), Jordan, Kenya, Kiribati, South Korea, Libya, Luxembourg, Malta, Mexico, Monaco, Montenegro, Morocco, Nauru, Netherlands, New Zealand, Nigeria, Norway, Oman, Pakistan, Panama, Papua New Guinea, Peru, Philippines, Poland, Portugal, Russia (ratified as the Soviet Union), Saint Lucia, Saint Vincent and the Grenadines, Serbia (ratified as Serbia and Montenegro), Seychelles, Sierra Leone, Slovenia, Solomon Islands, South Africa, Spain, Suriname, Sweden, Switzerland, Syria, Tanzania, Tonga, Tunisia, Ukraine (ratified as Ukrainian SSR), United Arab Emirates, United Kingdom, United States, and Vanuatu. (Insert Reference).