Times New Roman қаріптерінің тарихы

Кіріспе

Серифті қаріп

Times New Roman – серифті қаріп. Ол 1931 жылы британдық The Times газетінің тапсырысы бойынша жасалған. Қаріпті баспа жабдықтары компаниясы Monotype-тің британдық бөлімшесінің көркемдік кеңесшісі Стэнли Морисон, The Times газетінің жарнама бөліміндегі суретші Виктор Лардентпен бірлесіп жасады. Бұл – барлық уақыттағы ең танымал қаріптердің біріне айналып, көптеген жеке компьютерлерге орнатылды. Жаңа дизайн бойынша кеңес беруі сұралған Морисон, The Times газетінің мәтіндік қаріпін он тоғызыншы ғасырдың нәзік қаріптерінен мықтырақ, берік дизайнға өзгертуді ұсынды. Бұл сол кездегі баспа өнеріндегі бағытқа сай келді. Морисон дизайнның негізі ретінде Plantin деп аталатын ескі Monotype қаріпін ұсынды, ал Times New Roman көбінесе Plantin-нің өлшемдерімен сәйкес келеді. Басты өзгеріс – суреттердің арасындағы контраст күшейтіліп, қаріпті анық көрсетуге мүмкіндік берді. Жаңа дизайн 1932 жылдың 3 қазанында The Times газетінде алғаш рет пайда болды. Бір жыл өткен соң, бұл дизайн коммерциялық сатуға шығарылды. Times New Roman атауындағы “Roman” – Times New Roman отбасының алғашқы дизайны болған, тұрақты немесе рим стиліне (кейде Antiqua деп те аталады) сілтеме. Рим қаріптерінің тамыры 15-шы ғасырдың соңы мен 16-шы ғасырдың басындағы итальян баспасында жатыр, бірақ Times New Roman дизайнының Риммен немесе римдіктермен ешқандай байланысы жоқ. The Times газеті түпнұсқа Times New Roman қаріпін 40 жыл бойы қолданды. Кейіннен, 1972-2007 жылдар аралығында газет жаңа өндіріс технологияларына және 2004 жылы кең форматтан таблоидқа өтуге байланысты түпнұсқаның әртүрлі нұсқаларына бес рет қаріп алмастырды.

Дизайн

Times New Roman бетке берік түс пен еуропалық ерте заман мен барокко басылымдарының ықпалын сыйлайды. Газет басылымы үшін жасалған қаріп болғандықтан, Times New Roman жоғары x биіктігіне, қатар аралықтарын тығыздау үшін қысқа төмендеулерге және салыстырмалы түрде жинақы көрініске ие. (Хатт пен көптеген авторлар Times New Roman-ды Plantin-нен жоғары x биіктігімен сипаттағанымен, Трейси жарияланған Monotype өлшемдеріне сүйене отырып, бастапқы кішкентай металл қаріп өлшемдеріндегі айырмашылықтың үлкен еместігін хабарлайды.) Plantin-нің рим стилі 16 ғасырдың соңында француз шебер Роберт Гранжон жасаған металл қаріпке негізделген және Антверпендегі Plantin-Moretus мұражайының қорында сақталған. Бұл стиль кейде сериф қаріптерінің «ескі стилі» (18 ғасырдан бұрынғы) ретінде жіктеледі. (Plantin-нің «а» әрпі Гранжонның жұмысына негізделмеген: Plantin-Moretus мұражайының қаріптерінде кейінірек басқа «а» әрпі қолданылған.) Шындығында, Times New Roman-ның бастапқы аты «Times Old Style» болған. Дегенмен, Times New Roman, Plantin-нен Гранжонның ықпалын одан да көп өзгертеді, өйткені оның «а» және «е» әріптері сияқты ерекшеліктері бар, өте үлкен контрлар мен апертуралар, шар тәрізді терминалдар, тік қабырғалы «М» әрпі және қалың және жұқа штрихтар арасындағы контраст деңгейі жоғары, сондықтан ол 18 ғасырдың соңындағы қаріптермен, әсіресе 1750 жылдардың Баскервилл қаріптерімен салыстырылады. Тарихшы және Monotype атқарушы директоры Аллан Хейли Plantin-мен салыстырғанда «серифтер кесектелген, контраст арттырылған және әріп қисықтары жетілдірілген» десе, Лоусон Times-тың жоғары контрастылық өткірлігін «Plantin ешқашан қол жеткізбеген жарқырағандық» деп сипаттады. Моррисон бірнеше жыл бұрын кітап басылымындағы курсивтің мәтін ағынына тым көп бөгет қоятынын және оны кезең-кезеңмен жою қажет екенін айтқан радикалдық идеясымен назар аударды. Ол бұл идеяның практикалық емес екенін тез мойындады және кейін тарихшы Гарри Картерге «Times курсиві догма емес, Didot-қа көбірек қарыз» деп әзілмен айтты. Бұл кезеңнің жетекші американдық қаріп дизайнері болған Фредерик Гудиге қатысты. Моррисон оның әріптерді құрастырудағы өте органикалық талғамын сәл әсем және жеке бағынышты деп есептеді. Рим стиліне ұқсас әріптермен бірге қалың әріптер жасаудың орнына, Times New Roman-ның қалың әріптері ерекше сипатқа ие, қисықтардың көлденең бөліктерін әр әріптің ең жұқа сызықтары етіп жасау және «d» сияқты әріптердің жоғарғы серифтерін толығымен көлденең ету арқылы туындайды. Бұл әсер 16 ғасырдың қаріптерінде кездеспейді (оны, әдетте, қалың нұсқалары болмаған); ол ең көп Didone немесе 19 ғасырдың басындағы «жаңа стильмен» байланысты (және одан кейін Linotype ұсынған, төменде талқыланатын «Ionic» стильдерімен). Кейбір сыншылар, мысалы Уолтер Трейси, Times-тың қалың жазуын қанағаттандырмас және тым жинақы деп тапты.

Times New Roman has a robust colour on the page and influences of European early modern and Baroque printing. As a typeface designed for newspaper printing, Times New Roman has a high x height, short descenders to allow tight linespacing and a relatively condensed appearance. (Although Hutt, and most other authors, describe Times New Roman as having a higher x height than Plantin, Tracy reports based on published Monotype dimensions that in the original small metal type sizes the difference was not great.) The roman style of Plantin was loosely based on a metal type created in the late sixteenth century by the French artisan Robert Granjon and preserved in the collection of the Plantin Moretus Museum of Antwerp. This style is sometimes categorised as part of the "old style" of serif fonts (from before the eighteenth century). (The 'a' of Plantin was not based on Granjon's work: the Plantin Moretus Museum's type had a substitute 'a' cut later.) Indeed, the working title of Times New Roman was "Times Old Style". However, Times New Roman modifies the Granjon influence further than Plantin due to features such as its 'a' and 'e', with very large counters and apertures, its ball terminal detailing, a straight sided 'M' and an increased level of contrast between thick and thin strokes, so it has often been compared to fonts from the late eighteenth century, the so called 'transitional' genre, in particular the Baskerville typeface of the 1750s. Historian and sometime Monotype executive Allan Haley commented that compared to Plantin "serifs had been sharpened contrast was increased and character curves were refined," while Lawson described Times's higher contrast crispness as having "a sparkle [Plantin] never achieved". Morison had several years earlier attracted attention for promoting the radical idea that italics in book printing were too disruptive to the flow of text, and should be phased out. He rapidly came to concede that the idea was impractical, and later wryly commented to historian Harry Carter that Times' italic "owes more to Didot than dogma." This refers to Frederic Goudy, one of the leading American type designers of the period. Morison considered his very organic tastes in letter design somewhat florid and self indulgent. Rather than creating a companion boldface with letterforms similar to the roman style, Times New Roman's bold has a different character, with a more condensed and more upright effect caused by making the horizontal parts of curves consistently the thinnest lines of each letter, and making the top serifs of letters like 'd' purely horizontal. This effect is not found in sixteenth century typefaces (which, in any case, did not have bold versions); it is most associated with the Didone, or "modern" type of the early nineteenth century (and with the more recent 'Ionic' styles of type influenced by it that were offered by Linotype, discussed below). Some commentators have found Times' bold unsatisfactory and too condensed, such as Walter Tracy.

Тарихи негіздер

Тоғызыншы ғасырда жалпы мақсаттағы баспаға арналған стандартты римдік типтер «Заманауи» немесе Дидон дизайны болды және олар барлық газет басуда стандартты болды. Он тоғызыншы ғасыр стиліне сай дизайн газет басу эстетикасының ортақ бөлігі болып табылады; мысалы, 2017 жылы цифрлық қаріп дизайнері Тобиас Фрере Джонс Wall Street Journal үшін жасалған Exchange отбасын он тоғызыншы ғасыр моделіне негіздеп сақтағанын жазды, өйткені ол «жаңалық сияқты сезінеді». Мосли мен Уильямсонның айтуынша, The Times қолданған қазіргі заманғы бет Миллер мен Ричардтың қаріптеріне негізделген Монотиптің 7-ші сериясы немесе «Заманауи кеңейтілген» болды. 1920-жылдарға қарай баспа өнеркәсібіндегі кейбіреулер заманауи бет үлгісі өте кішкентай және жоғары контрастты деп санайтын. 1925 жылы Monotype-тің басты бәсекелесі Mergenthaler Linotype Company Ionic деп аталатын жаңа газет қаріпін шығарды, ол Legibility Group деп аталатын серияның біріншісі болды. Кейінірек ол «қазіргі уақытта газет мәтінін орнатуда революция жасады, он сегіз ай ішінде 3000 газет қабылдады» деп жазды. Times New Roman оған мүлдем ұқсамаса да, 1970-ші жылдары Times-тың қайта дизайны бойынша жұмыс істеген және өзінің Letters of Credit (1986) кітабында оның дизайнын талдаған танымал тип дизайнері Уолтер Трейси оның келуі кем дегенде қайта дизайн жасау туралы шешімге әсер еткен болуы керек деп түсіндірді. Таймс Нью Романның дамуы белгілі бір алдын ала қолданыстағы модельдің болмауынан немесе мүмкін болатын таңдаулардың көптігінен байланысты болды. Морисон өзінің жазбасында Таймс-тың бұрынғы қаріпінің жалпы дизайнына сәйкес келетін, бірақ қараңғы және дәстүрлі негізгі құрылымы бар, салыстырмалы түрде өткір серифтері бар дизайнды күтетінін жазды. Монотиптің бұрыннан бар, бірақ өте нәзік Баскервилл және Перпетуа қаріптерінің кеңейтілген нұсқалары негіз ретінде қарастырылды, сонымен қатар Оқымалық тобының дизайндары да зерттелді. (Монотиптің Морисонның үндеуімен скульптор Эрик Гиллден тапсырыс алған Perpetua, белгілі бір модельді қайта тірілтпегеніне қарамастан, эстетикалық жағынан «өткінші» дизайн деп саналады.) Лардентті білетін Уолтер Трейси 1980-ші жылдары «Морисон түпкілікті типті анық көрумен бастаған жоқ, бірақ өз жолын сезінді» деп болжады. Морисонның өмірбаяны Николас Баркер жазғандай, Морисонның сол кездегі жазбалары әртүрлі нұсқалар бойынша өзгерді, содан кейін Плантиннің қысқаша қаріптің ең жақсы негізін құрағанын қорытындылады. (Морисон ақыр соңында өзінің сүйікті жобасы болған Перпетуаның «өте дөңгелек» екенін мойындады, оны тартымды түрде тұншықтыруға болмайды.) 1960 жылдары Лардентпен дизайнның жасалуын талқылаған Уолтер Трейси мен Джеймс Моран Ларденттің өзі Морисонның қандай материалды үлгі ретінде бергенін жақсы есіне түсірмейтінін анықтады, бірақ ол Моранға дизайнға винтаж типіндегі мұрағаттық фотосуреттерден жұмыс істегенін есіне түсіргенін айтты; ол бұл Христоф Плантен баспасы шығарған кітап деп ойлады. Моран мен Трейси бұл Плантиннің негізін қалаған Плантин Морэтус мұражайының үлгісі болуы мүмкін деп болжады. (Плантин музей коллекциясындағы Гранжон типтеріне негізделгенімен, бұл нақты типті Плантиннің мұрагерлері оның өлімінен кейін ғана сатып алды. Дизайнды Ларденттің үлкен суреттерінен Сальфордс, Суррейдегі Монотип сурет кеңсесі тобы бейімдеді, олар аралықтарды анықтап, кейбір егжей-тегжейлі бөлшектерді жеңілдетті. Өндіріс басталғаннан кейін қосымша өзгерістер жасалды (соңғысы қиын практика, өйткені әрбір жоба өзгерісінен кейін жаңа соғулар мен матрицалар өңдеуге тура келді). Моррисон «Таймс» газетімен өмір бойы тығыз қарым-қатынас орнатты. Моррисон 1935 жылдан 1952 жылға дейін «Таймс» журналының тарихын редакциялады, ал соғыстан кейінгі кезеңде, Monotype экономиялық қысымға байланысты жаңа қаріптерді әзірлеуді тоқтатқан кезде, 1945 жылдан 1948 жылға дейін «Таймс» әдеби қосымшасының редакторы лауазымын атқарды. Таймс Нью Роман Морисонның жалғыз типтік дизайны болды; ол Франкфурттағы Бауэр типтік құю зауытында шығарылатын типті жасады, бірақ соғыс салдарынан жобадан бас тартты. Морисон досы Эллик Хоуға соғыстан бұрын оған жіберілген сынақ түрінің үкіметке «хунның қорғасынға, антимонға немесе қалайыға қатты бейім екенін білу үшін талдау үшін» жіберілгенін айтты. 1940-жылдардың аяғындағы әңгімеден дизайнның шығу тегі туралы бейресми талқылауды күнделігінде жазды: СМ Дрейфустың математикалық қаріпті уақытында жасай алатынын ойлады, бірақ алдымен ол өзінің жеке идеяларын және эффекттерді іздеуден шығу керек еді. Ол, Морисон, Times қаріпін жасамас бұрын осының бәрін жасауға тиіс болды. Уилл Картер жаңа тип үшін М-ге кеңес беруге келді, ол Radio Times үшін эксперимент жасауға шақырылған. М жауабы Times екенін айтты және ол мәселені төменнен шешсе, осыған ұқсас жауап алатынын айтты. Уилл Плантинмен эксперимент жасап жатыр, бірақ ол пластиналардан ротативтерге басылғанда жақсы шықпайды, мүмкін Плантинге негізделген бет жұмыс істеуі мүмкін. М бұл оның Times-қа қалай келгенінің жолы екенін айтты.

During the nineteenth century, the standard roman types for general purpose printing were "Modern" or Didone designs, and these were standard in all newspaper printing. Designs in the nineteenth century style remain a common part of the aesthetic of newspaper printing; for example in 2017 digital typeface designer Tobias Frere Jones wrote that he kept his Exchange family, designed for the Wall Street Journal, based on the nineteenth century model as it "had to feel like the news." According to Mosley and Williamson the modern face used by The Times was Monotype's Series 7 or "Modern Extended", based on typefaces by Miller and Richard. By the 1920s, some in the publishing industry felt that the modern face model was too spindly and high contrast for optimal legibility at the small sizes and punishing printing techniques of newspaper printing. In 1925, the Mergenthaler Linotype Company, Monotype's main competitor, launched a new newspaper typeface called Ionic, which became the first in a series known as the Legibility Group. later noted that it "revolutionized newspaper text setting within eighteen months it was adopted by 3,000 papers." Although Times New Roman does not in any way resemble it, Walter Tracy, a prominent type designer who worked on a redesign of Times in the 1970s and wrote an analysis of its design in his book Letters of Credit (1986), commented that its arrival must at least have influenced the decision to consider a redesign. The development of Times New Roman was relatively involved due to the lack of a specific pre existing model – or perhaps a surfeit of possible choices. Morison wrote in a memo that he hoped for a design that would have relatively sharp serifs, matching the general design of the Times' previous font, but on a darker and more traditional basic structure. Bulked up versions of Monotype's pre existing but rather dainty Baskerville and Perpetua typefaces were considered for a basis, and the Legibility Group designs were also examined. (Perpetua, which Monotype had recently commissioned from sculptor Eric Gill at Morison's urging, is considered a 'transitional' design in aesthetic, although it does not revive any specific model.) Walter Tracy, who knew Lardent, suggested in the 1980s that "Morison did not begin with a clear vision of the ultimate type, but felt his way along." Morison's biographer Nicolas Barker has written that Morison's memos of the time wavered over a variety of options before it was ultimately concluded that Plantin formed the best basis for a condensed font that could nonetheless be made to fill out the full size of the letter space as far as possible. (Morison ultimately conceded that Perpetua, which had been his pet project, was 'too basically circular' to be practical to condense in an attractive way.) Walter Tracy and James Moran, who discussed the design's creation with Lardent in the 1960s, found that Lardent himself had little memory of exactly what material Morison gave him as a specimen to use to design the typeface, but he told Moran that he remembered working on the design from archive photographs of vintage type; he thought this was a book printed by Christophe Plantin, the sixteenth century printer whose printing office the Plantin Moretus Museum preserves and is named for. Moran and Tracy suggested that this actually might have been the same specimen of type from the Plantin Moretus Museum that Plantin had been based on. (Although Plantin is based on a Granjon type in the collection of the museum, that specific type was only acquired by Plantin's heirs after his death. The design was adapted from Lardent's large drawings by the Monotype drawing office team in Salfords, Surrey, which worked out spacing and simplified some fine details. Further changes were made after manufacturing began (the latter a difficult practice, since new punches and matrices had to be machined after each design change). Morison continued to develop a close connection with the Times that would last throughout his life. Morison edited the History of the Times from 1935 to 1952, and in the post war period, at a time when Monotype effectively stopped developing new typefaces due to pressures of austerity, took a post as editor of the Times Literary Supplement which he held from 1945 to 1948. Times New Roman remained Morison's only type design; he designed a type to be issued by the Bauer Type Foundry of Frankfurt but the project was abandoned due to the war. Morison told his friend Ellic Howe that the test type sent to him just before the war was sent to the government to be "analysed in order that we should know whether the Hun is hard up for lead or antimony or tin." recorded in his diary a more informal discussion of the design's origins from a conversation in the late 1940s:SM thought that Dreyfus might in time be able to design a mathematical font but he would first have to get out of his system a lot of personal ideas and searching for effects. He, Morison, had to do all this before he could design the Times font. Will Carter came in to consult M about a new type for the Radio Times, on which he had been invited to experiment. M said that the answer was really Times and that if he worked out the problem from the bottom that was the sort of answer he would get Will has been experimenting with Plantin, but it doesn't come out well when printed from plates on rotaries, perhaps a face based on Plantin would do the trick. M said that was just how he got to Times.

Металл түріндегі нұсқалар

Металл типтері дәуірінде Times-тың көптеген түрлері жасалды, әсіресе тақырыптарда қолданылатын әріптер отбасылары. Уолтер Трейси "Кредит хаттары" кітабында, Аллен Хатт және басқалар өздерінің отбасы туралы зерттемелерінде бұл мәселені кеңінен талқылаған.

Атауы

Монотип Times New Roman-ның өзіне сәйкес келетін, тек қана үлкен әріптерден тұратын "тақырыптау" дизайндарын да жасады, ол негізгі мәтін үшін көзделген. Бұл дизайн цифрлық форматқа көшірілмеген.

Таймс Вайд (1938, 427-серия)

Бұл нұсқа кітап басуға арналған, Times New Roman түпнұсқасындағы шамалы тығыздықтың алдын алу үшін жасалған. Ол металл типтері дәуірінде кітап басуда кең таралған, бірақ көрінеу, цифрлық форматқа көшірілмеген. Monotype сондай-ақ классикалық кітап типографиясына сай келетін, ұзын төменгі сызықтары бар 627 сериялы нұсқасын жасады. Қосымша мәтіндік сандар да қол жетімді болды.

727 және 827 сериялары

Монотайп 727 сериясын да шығарды, онда үлкен әріптердің қалың сызықтары аздап жіңішкертілді.

Клартис

Монотип өте кішкентай өлшемді баспа материалдары үшін Times Roman қарібінің 43/4 пункттік өлшемі өзгертілді. "Таймс Ньюспэппер Смоллз" деп тізімделген, 333 немесе 335 сериясы түрінде қолжетімді, сонымен қатар "Кларитас" деген атпен де белгілі болды. Times Roman қарібінің осы модификацияланған нұсқасы Monotype компаниясының 4 жолды математикалық жүйесінің бір бөлігі ретінде қолдануға арналған. Times Roman қарібіндегі негізгі өзгерістер – керинг қажеттілігін азайту үшін италикалық әріптердің еңістігін 16 градустан 12 градусқа дейін төмендету, сондай-ақ италикалық "v" және "w" әріптерінің пішінін өзгерту, нәтижесінде италикалық "v" грек әрпі "ню"-дан оңай ажыратылады. Times Roman қарібінің сол кездегі танымалдылығына байланысты, Monotype математикалық жинауға қолайлы Times Roman қарібінің түрін жасауды және жүйемен бірге математикаға қажетті көптеген қосымша әріптерді, соның ішінде арнайы символдарды, грек және фратур әліпбилерін жасады. Бұл, қолданылып жатқан қаріптердің негізінде жүйе жасаудың орнына, олар үшін әріптер бұрыннан бар болғандықтан жасалды.

Қолданылуы

[[Файл:Colliers Times Жаңа римдік әріптер кемелді. jpg|thumb|right|1943 жылғы брошюра, Коллиер компаниясы, Times New Roman-ды алғашқы ірі американдық қолданушылардың бірі ретінде енгізуді насихаттау үшін пайдаланған. Бұл шрифт алдымен Crowell Collier журналы Woman's Home Companion үшін, содан кейін оның бауырлас басылымдары, мысалы Collier's үшін таңдалды. Өзгерісті белгілеу үшін брошюра жарық көрді, сонымен қатар Морисонның жаңа дизайнның сәтті болуына үміт білдірген хаты да жарияланды. Нәтижесінде, Times New Roman Monotype компаниясының барлық уақыттағы ең көп сатылған металл қаріпіне айналды. Дизайнды жаңартумен айналысқан Уолтер Трейси, бұл қаріптің сығымдалуы және матрица шеттеріне дейін созылатын нақтылығы газет басып шығарудың қатал жағдайларында тиімді емес екенін атап өтті, себебі Times өзінің премиум нарығына сай келетін жоғары сапалы басылу стандартымен ерекшеленді. Ыстық металл кезеңінде металлдың матрицаларды тез тозуы жиі кездесетін құбылыс болды, сондықтан бұл қаріп басқа газеттерде кең таралған жоқ: «Times Roman негізінен жалпы басылымдарда танымал болды, газет ісінде емес». Ол оны «әсіресе ғылыми емес әдебиеттердегі» кітап басып шығаруда, мысалы «Британ энциклопедиясында» қолдануға ең қолайлы деп сипаттады. Хатт сондай-ақ Times New Roman-ның салыстырмалы конденсациясы газет басып шығару үшін күтілгендей тиімді болмағанын айтты, себебі газет беттеріндегі параграфтардың жиі үзілуі кең әріптердің кеңістігін сіңіре алатын орынды қамтамасыз етеді, жолдар санын арттырмай. Бірақ 1930 жылдардағы The Times газетінің стилі параграфтардың санын азайтуға бағытталған, сондықтан бұл қаріп олар үшін ерекше жағдайды құрады. Морисонның өмірінде Times New Roman дизайнының әртүрлі аспектілерін талқылаған көптеген сын-пикирлер жарияланды. Көпшілігі оң пікір білдірді (Морисон басылым ісінде ықпалды тұлға болды), бірақ кейбіреулері бұл қаріп газеттік қаріптер дизайнының дәстүрлі талаптарына сәйкес келмейтінін атап өтті. Оның дизайнына қатысты мақалалардың бірі – Гарри Картердің 1937 жылы жариялаған «Optical Scale in Typefounding» еңбегі, онда үлкен және кішкентай өлшемдегі қаріптер дизайны арасындағы айырмашылықтар талқыланды. Ол былай деді: «Plantin қаріпінің кішкентай өлшемдері жақсы кішкентай қаріптің қажеттіліктерін бейнелейді [бірақ] көптеген адамдар кішкентай мәтінді оқуға ең оңай деп санайтын Times Roman, олардың кейбіреулеріне қайшы келеді [Морисон] қалың серифтер мен жіңішке сызықтарды қалыңдатудан аулақ болды, өйткені олардың өткір кесілгендерге қарағанда тез тозатынын байқады». Мысалы, Америкалық Психологиялық Ассоциация өз стилінде жазылған жұмыстарда Times New Roman қаріпін пайдалануды ұсынады. АҚШ Мемлекеттік департаменті 2004 жылдан 2023 жылға дейін ресми құжаттарында стандартты қаріп ретінде Times New Roman-ды қолданды, содан кейін Calibri-ге ауысты. Ресей Федерациясының мемлекеттік органдары, соның ішінде Ресей Президентінің жарлықтары (Указ/Ukase) Times New Roman қаріпін ресми құжаттар үшін ресми қаріп ретінде пайдаланады. Австралия үкіметінің логотипі Times New Roman Bold қаріпін бөлімдер мен агенттіктердің веб-сайттарында және баспа басылымдарында біртұтас брендтік стильді қолдануын талап етеді.

[[File:Colliers Times New Roman letter perfect. jpg|thumb|right|A 1943 brochure used by Crowell Collier, one of the first major American users of Times New Roman, to promote the changeover. It then was chosen by the Crowell Collier magazines Woman's Home Companion and then its sister publications such as Collier's. A brochure was published to mark the change along with a letter from Morison hoping that the redesign would be a success. Ultimately it became Monotype's best selling metal type of all time. Walter Tracy, who worked on a redesign, however noted that the design's compression and fine detail extending to the edge of the matrices was not ideal in the aggressive conditions of most newspaper printing, in which the Times was unusual for its particularly high standard of printing suiting its luxury market. Users found that in the hot metal period it was common for the molten metal to rapidly eat through the matrices as type was being cast, and so it did not become popular among other newspapers: "Times Roman achieved its popularity chiefly in general printing, not in newspaper work." He described it as particularly used in "book work, especially non fiction" such as the Encyclopaedia Britannica. Hutt also commented that Times New Roman's relative condensation was less useful than might be expected for newspaper printing, since in a normal newspaper column frequent paragraph breaks tend to provide area that can absorb the space of wider letters without increasing the number of lines used–but The Times, whose house style in the 1930s was to minimise the number of paragraph breaks, was an exception to this. A number of early reviews of Times New Roman were published in Morison's lifetime that discussed aspects of its design. Most were appreciative (Morison was an influential figure in publishing) but several noted that it did not follow conventional expectations of newspaper typeface design. One article that discussed its design was Optical Scale in Typefounding, written by Harry Carter and published in 1937, which discussed the differences between small and large size typeface designs. He commented "The small sizes of Plantin embody what are supposed to be the requirements of a good small type [but] Times Roman, which most people find the easiest to read of small text types, runs counter to some of them [Morison] avoided blunt serifs and thickened hairlines because he found they wore down more noticeably than sharper cut features." For example, the American Psychological Association suggests using Times New Roman in papers written in its APA style. The U. S. Department of State used Times New Roman as the standard font in its official documents from 2004 to 2023, before switching to Calibri. The Russian Federation government's agencies, including the President of Russia declarations (Указ/Ukase), uses the Times New Roman typeface as an official font for their official documents. The Australian Government logo used Times New Roman Bold as a wordmark for departments and agencies are required to use common branding on their websites and print publications.

Линотиптің дизайны (Times Roman)

"Times Roman" журналының Linotype нұсқасының жұмыс сызбалары. Әртүрлі акценттер бір параққа салынған. Linotype-тің Times Roman және Monotype-тің Times New Roman қаріптері арасындағы кейбір айырмашылықтар. Monotype бастапқыда Times New Roman қаріпін өзінің жинақтау машиналарын үшін жасады, бірақ оның бәсекелесі Linotype осы қаріптің өзінің нұсқасын ұсына бастады. Бұл себептің бірі – көптеген газеттер, соның ішінде The Times, өндіріс үшін Linotype жабдықтарын да пайдаланды. Linotype өзінің дизайнын Times немесе Times Roman деп атады. Monotype және Linotype бірікті, бірақ Times қарібінің тамыры алғашқы күндерінен бастап екі түрлі нұсқаға бөлінді. Times New Roman және Times өте ұқсас болғанымен, Linotype және Monotype сатқан нұсқалары арасында металдан фото және цифрлық медиаға ауысқанда айырмашылықтар пайда болды. Мысалы, Linotype-тің бас әріпті S-сінің серифтері көлбеу, ал Monotype-тікі тік, сондай-ақ Linotype-тің 5 санында қосымша сериф бар. Бұл айырмашылықтардың көпшілігі қалыпты оқу қашықтығында немесе 10 пт 300 dpi ажыратымдылықта мәтіннің негізгі бөлігінде көрінбейді. Екі қаріп құю фабрикасы арасында сырттай бәсекелестік күшейді, өйткені Times қарібінің пропорциялары, егжей-тегжейлері және ені өлшемдері өзара айырмашылыққа ие болды. Linotype өзінің нұсқасын Xerox-ке, содан кейін Adobe және Apple-ге лицензиялады, осылайша PostScript беттік сипаттау тілінің негізгі қаріптерінің бірі ретінде цифрлық басылымдағы маңыздылығын қамтамасыз етті. Microsoft-тың Times New Roman нұсқасы Monotype лицензиясымен шығарылған, сондықтан оның бастапқы атауы осылай болды. Үйлесімділік үшін Monotype Adobe/Linotype нұсқасының еніне сәйкес келу үшін өзінің дизайнын қайта жасауға мәжбүр болды. Monotype-тің (төменде талқыланатын) Times New Roman нұсқалары PostScript өлшемдерінен өзгеше. Linotype "Times Roman" тауарлық белгісін тіркеуге өтініш берді және 1945 жылы тіркеу мәртебесін алды.

Монотиптік нұсқалар

Монотайп компаниясы Times New Roman деген атпен кем дегенде сегіз цифрлық шрифт шығарды.

Таймс Нью Роман

Windows 3.1 бастап, Microsoft Windows-тың барлық нұсқаларында Times New Roman қаріпі бар. Бұл қаріптің 6.87 нұсқасы Times New Roman OS деген атпен сатылады (төменде қараңыз). Windows-тың қазіргі 7.03 нұсқасы Times New Roman кіші әріптер, мәтіндік сандар және италикалық әшекейлі әріптерді қамтиды. Автоматты түрде лигатураларды қосу мүмкіндігі жоқ, бірақ «қосымша лигатуралар» мүмкіндігін қосу арқылы «fi» және «Th» лигатураларын пайдалануға болады. «ffi» және «ft» сияқты күрделі Unicode лигатуралары да қол жетімді. Times New Roman қаріпінің бұрынғы нұсқасы Microsoft-тың Core Fonts for the Web жинағының бір бөлігі ретінде де таратылған. Times New Roman жүйелік қаріпі араб әліпбиін қолдау үшін кеңейтілгенде, ол Compugraphic Corporation Linotype-тен көшіріп алған және Microsoft-ке жалға берген Simplified Arabic әріптерінің жиынтығымен толықтырылды. Араб тілін қолдайтын Times New Roman алғаш рет Windows 3.1x-тің араб тіліндегі нұсқасында жарық көрді. Ол WGL әріптері жиынтығындағы қаріптерді, еврей және араб әріптерін қамтиды. Helvetica World сияқты, араб тіліндегі курсивті қаріптер тік жазу түрінде болады.

Басқалар

Monotype сонымен қатар газеттер мен кітаптардың әртүрлі мәтін өлшемдерінде басылу қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін стильдер мен оптикалық өлшемдердің кең ауқымын сатады. Times New Roman Pro және Std "fi" әрпі үшін стандартты лигатураны қамтамасыз етеді. Times New Roman Seven кішкентай мәтінге арналған, және оған тұрақты және қалың әріптерінің курсивтері кіреді. Times New Roman Small Text тұрақты, курсивті және қалың әріптерді қамтиды.

Уақыт

thumbdeviceТаймс Нью Романның Windows нұсқасы лигатураларды автоматты түрде қамтамасыз етпейді, бірақ дискрециялық лигатуралар қосылғанда "fi" және "Th" әрпінің біріктірілген түрін көрсетеді. Times "fi" әрпінің біріктірілген түрін стандартты түрде ұсынады, бірақ "Th" емес. Бұл Linotype Times шрифтінің (жоғарыда қараңыз) цифрлық нұсқасы. Ол macOS жүйесінде алдын ала орнатылған, бірақ iOS жүйесінде орнатылмаған, сонымен қатар сатып алуға кеңінен қолжетімді. Times "fi" әрпі үшін стандартты лигатураны ұсынады, бірақ "Th" әрпі үшін ешқандай лигатураны ұсынбайды.

Басқалар

Монотип сияқты, Линотип та Times-тың әртүрлі мәтін өлшемдеріне арналған қосымша нұсқаларын шығарды. Оларға мыналар жатады: Times Ten – бұл кішкентай мәтінге арналған (12 пункт және одан төмен) ерекше жасалған нұсқа. Онда әріптер кеңірек, ал жіңішке сызықтары қалыңдау. 2004 жылы белгілі қаріп дизайнері Эрик Спикерманн бұл сол кездегі ең жақсы Times New Roman цифрлық нұсқасы деп санайтынын айтты. Times Eighteen – 18 пункт және одан ірі өлшемдердегі тақырыптарға арналған нұсқа. Әріптер аздап жиырылған, жіңішке сызықтары жұқа. Қазіргі нұсқасында курсив жоқ, бірақ кішкентай әріптер бар (кейбір Times тақырыптары тек үлкен әріптерден тұратын). Times Europa Office – The Times газетінің 1972 жылғы дизайны Times Europa-ның 2006 жылғы бейімделуі (төменде қараңыз). Бұл – нашар сапалы қағазға қолдануға арналған толық қаріптер жинағы. Акира Кобаяши жасаған жаңартуда кестелік сандар, математикалық белгілер және валюта таңбалары бар. Отбасыдағы барлық қаріптерде әрбір әріптің алға жылжу ені бірдей болғандықтан, қалыптыдан қалың немесе курсивке ауысу сөздердің жолға түсуіне әсер етпейді.