Патриция Бойд: Модель, фотограф және бес қақтығыстың күйігі

Кіріспе

Ағылшын модель және фотограф (туған 1944 жылы)

Патрисия Энн Бойд (17 наурыз 1944 жылы туған) – ағылшын модель және фотограф. Ол 1960-шы жылдардағы жетекші халықаралық модельдердің бірі болды және Жан Шримптонмен бірге сол дәуірдегі британдық әйелдер бейнесін сомдады. Бойд 1966 жылы Джордж Харрисонға үйленді, «The Beatles» тобының ең жақсы кезеңін бастан өткізіп, олардың үнді руханиятына деген құштарлығын бөлісті. 1977 жылы Харрисоннан ажырасып, 1979 жылы Харрисонның досы Эрик Клэптонға тұрмысқа шықты, 1989 жылы ажырасты. Бойд Харрисонның «I Need You», «If I Needed Someone», «Something» және «For You Blue» әндеріне, ал Клэптонның «Layla», «Bell Bottom Blues» және «Wonderful Tonight» әндеріне шабыт берді. 2007 жылдың тамызында Бойд өзінің «Wonderful Today» атты автобиографиясын жариялады. Ол Колин («Жок») Иан Лэнгдон Бойд пен Диана Франсис Бойдтың (қыз есімі Дрисдейл) тұңғыш баласы. Бойдтар Шотландияның Батыс Лотиан аймағына көшіп, содан кейін Суррейдегі Гилдфорд қаласына қоныс аударды, онда оның қарындасы Дженни 1947 жылы дүниеге келді. Джок Корольдік әуе күшінен босатылғаннан кейін Бойдтар 1948 жылдан 1953 жылға дейін Найробиде тұрды. Бойдтың кіші әпкесі Паула 1951 жылы Кенияның Накуру қаласындағы ауруханада дүниеге келді. Сегіз жасынан бастап Бойд Найроби маңындағы Накуру мектебінде оқыды. Бірде ол үйіне келгенде, ата-анасының ажырасқанын біліп, қатты қайғырды. 1953 жылдың желтоқсан айында ол бауырларымен бірге Диана мен оның жаңа күйеуі Бобби Геймер Джонсқа қосылып Англияға көшіп барды. Анасының екінші некесінен Бойдтың екі ағасы болды: Дэвид (1954 жылы туған) және Роберт («Бу»; 1955 жылы туған). Көп жылдар өткен соң, ол Джоктың екінші некесінен екі жарты әпкесі болғанын білді: Клэр (1962–2018) және Джулия (1964 жылы туған). Бойд Путнидегі Hazeldean мектебінде қысқа ғана оқып, содан кейін Ист-Гринстедтегі St Agnes and St Michael монастырь-интернатында және Хардли Вудтағы St Martha монастырында білім алды. 1961 жылы ол үш GCE O деңгейінен өтті. Сол жылы ол Лондонға көшіп, анасының көмегімен он жеті жасында Элизабет Арденнің Бонд-стрит салонында косметологтың шәкірті болып жұмысқа орналасты. Honey журналында жұмыс істейтін клиенті оған агенттікке қосылып, модель болуға кеңес берді.

Patricia Anne Boyd (born 17 March 1944) is an English model and photographer. She was one of the leading international models during the 1960s and, with Jean Shrimpton, epitomised the British female look of the era. Boyd married George Harrison in 1966, experiencing the height of the Beatles' popularity and sharing in their embrace of Indian spirituality. She divorced Harrison in 1977 and married Harrison's friend Eric Clapton in 1979; they divorced in 1989. Boyd inspired Harrison's songs "I Need You", "If I Needed Someone", "Something" and "For You Blue", and Clapton's songs "Layla", "Bell Bottom Blues" and "Wonderful Tonight". In August 2007, Boyd published her autobiography Wonderful Today the first child of Colin ("Jock") Ian Langdon Boyd and Diana Frances Boyd (née Drysdale). The Boyds moved to West Lothian in Scotland, where her brother, Colin, was born in 1946. They then moved to Guildford, Surrey, where her sister Jenny was born in 1947. After Jock's discharge from the Royal Air Force, the Boyds lived in Nairobi from 1948 to 1953. Boyd's youngest sister, Paula, was born at a hospital in Nakuru, Kenya, in 1951. From the age of eight, Boyd boarded at Nakuru School near Nairobi. During a half term break, she returned home and was shocked to learn that her parents had divorced. In December 1953, she and her siblings moved to England with Diana and her new husband, Bobbie Gaymer Jones. With her mother's second marriage, Boyd gained two half brothers, David (b. 1954) and Robert ("Boo"; b. 1955). Many years later, she learned that she had two half sisters through Jock's second marriage: Clare (1962–2018) and Julia (b. 1964). Boyd briefly attended Hazeldean School in Putney, and then the St Agnes and St Michael Convent Boarding School in East Grinstead, and St Martha's Convent in Hadley Wood, Hertfordshire. She achieved three GCE O level passes in 1961. She moved to London the same year and through her mother found work as a trainee beautician, age seventeen, at Elizabeth Arden's Bond Street salon. A client who worked for Honey magazine then inspired her to join an agency and begin work as a fashion model.

Модельдеу

Бойд 1962 жылы модельдік карьерасын бастады, алдымен Лондонда және Парижде модель болды. Сол кездегі тұрақты жұмыстарының ішінде Ұлыбританиядағы Vogue, Vanity Fair, Франциядағы Elle және Honey журналдары үшін жұмыс істеу, сондай-ақ The Daily Telegraph және The Times газеттеріндегі сән туралы мақалалар болды. Ол Дэвид Бейли, Теренс Донован және Брайан Даффи сияқты суретшілермен бірге жұмыс істеді және британдық Vogue журналының мұқабасында пайда болды. Сол кездегі басқа да танымал модельдер, мысалы, Твигги, модельдік келбетін Бойдқа негіздеді. Журналист Том Хибберттің айтуынша, Бойд пен Джин Шримптон «ұзын, түзу шашы, кең көзді сүйкімділігі және мини юбкасы бар британдық әйел бейнесін» көркемдеген «халықаралық жұлдыздарға» айналды. Бұл стиль 1964 жылдан бастап Beatles және басқа британдық музыкалық топтардың халықаралық танымалдылығының арқасында әйелдер үшін Батыс сәнін анықтады. Өзінің автобиографиясында Бойд дизайнер Осси Кларктың музасы болғанын, ол кейбір туындыларын «Пэтти» деп атағандығын еске алады. 1964 жылдың басында Бойд Ричард Лестер режиссерлік еткен Smith's чипстерінің телеарналық жарнамасында ойнады. Содан кейін Лестер оны 1964 жылғы Beatles фильмі «A Hard Day's Night» фильмінде оқушы қыз рөліне шақырды, онда ол топтың жетекші гитарисі Джордж Харрисонмен танысып, дос болды. Бойдтың модельдік мансабы Харрисонмен туған романдық қарым-қатынасының нәтижесінде өркендеді. 2008 жылғы сұхбатта ол 2004 жылға дейін суреттерді қайта қарауға «эмоционалды түрде дайын» болмағанын айтты. Оның пікірінше, кәсіби статусының болмауы оның жұмысында жақындау және шынайы көңіл-күй тудырды, себебі оның модельдері оның жанында болып, сергіп жүрді. Бойд Харрисон мен Клэптонның суреттерін алғаш рет 2005 жылы Сан-Францискодағы Сан-Франциско өнер биржасында «Музаның көзі арқылы» атты көрмеде көрсетті. «Музаның көзі арқылы» көрмесі Дублинде, Сиднейдегі Blender галереясында және 2009-2010 жылдары Алматы қаласында, Қазақстанда көрсетілді. Оның «Кеше және бүгін: The Beatles және Эрик Клэптон» атты көрмесі 2011 жылы Калифорниядағы Санта-Каталина аралында және Вашингтондағы National Geographic штаб-пәтерінде көрсетілді.

Boyd began her fashion career in 1962, modeling at first in London and Paris. Among her regular assignments at that time were jobs for the UK edition of Vogue, Vanity Fair, Elle in France, and Honey, as well as fashion spreads in newspapers such as The Daily Telegraph and The Times. She was photographed by David Bailey, Terence Donovan and Brian Duffy, among others, and appeared on the cover of British Vogue. Other popular models of the day, such as Twiggy, based their modeling appearance on Boyd. In the description of journalist Tom Hibbert, Boyd and Jean Shrimpton became "international celebrities" as the embodiment of the "British female 'look' – mini skirt, long, straight hair and wide eyed loveliness". This look defined Western fashion for women as a result of the international popularity of the Beatles and other British Invasion musical acts from 1964 onwards. In her autobiography, Boyd recalls being known as the muse to designer Ossie Clark, who used to call some of his designs "Pattie". In early 1964, Boyd appeared in a television advertising campaign for Smith's crisps, directed by Richard Lester. Lester then cast her as a schoolgirl in the Beatles' 1964 film A Hard Day's Night, where she met and befriended the group's lead guitarist, George Harrison. Boyd's modelling career skyrocketed as a result of her subsequent romantic involvement with Harrison. In a 2008 interview, she said that it was not until 2004 that she felt "emotionally ready" to revisit the images. She also said that her lack of professional status probably made for a more intimate and authentic mood in her work, since her subjects were relaxed in her company. Boyd first exhibited her photos of Harrison and Clapton at the San Francisco Art Exchange on Valentine's Day 2005, in a show titled Through the Eye of a Muse. Through the Eye of a Muse was also shown in Dublin; at the Blender Gallery in Sydney; and in Almaty, Kazakhstan, in 2009–2010. Her exhibition Yesterday and Today: The Beatles and Eric Clapton was shown on Santa Catalina Island in California, and at the National Geographic Headquarters in Washington, DC, in 2011.

Қайырымдылық жұмыс

Бойд 1980-жылдардың соңында Клэптоннан ажырасқаннан кейін қайырымдылық қызметіне қатысты. 1991 жылы ол бұрынғы «The Beatles» тобының мүшесі Ринго Старрдың екінші әйелі Барбара Бахпен бірлесіп SHARP (Өзін-өзі қолдау арқылы тәуелділіктен құтылу бағдарламасы) ұйымын құрды.

Джордж Харрисонмен неке

Бойд фотограф Эрик Суэйнмен қарым-қатынаста болғанда, 1964 жылдың 2 наурызында 19 жасында (20 жасқа толуына екі апта қалғанда) Харрисонмен танысып, оның алғашқы кездесу ұсынысын қабылдамады. Бірнеше күннен кейін Суэйнмен қарым-қатынасын аяқтаған соң, ол Харрисонды «Битлз» тобының менеджері Брайан Эпштейннің басшылығымен «Гаррик» деп аталатын жекелеген джентльмендер клубына ертіп барды. «Битлз» жиі концерттік турларда болғандықтан, ол және Харрисон кәсіби міндеттеріне қарай, мүмкіндігінше жиі кездесіп тұрды. 1964 жылдың шілдесінде Харрисон Суррейдегі Эшерде орналасқан Kinfauns үйін сатып алды, бұл орталық Лондонның жанкүйерлердің үнемі назарында болуынан қашу үшін жасалған еді, ал Бойд көп ұзамай сол үйге көшіп келді. Бойд 1965 жылдың басында жұптың тіс дәрігері Джон Райли кешкі ас кезінде қонақтарының кофесіне есірткі қосып берген кезде алғаш рет ЛСД-мен танысты. 1967 жылдың ақпанында Рухани жаңғыру қозғалысының мүшесі болған ол, қозғалыстың жетекшісі Махариши Махеш Йогимен кездесуге ниеттенді, сондықтан Харрисонмен бірге 24 тамызда Лондон Хилтонда өткен Трансценденталды медитация туралы лекцияға қатысуды ұсынды. Махаришиге әсерленген Харрисон мен Бойд, сондай-ақ басқа «Битлз» мүшелері мен олардың жұбайлары келесі күні Уэльстің Бангор қаласында өткен семинарға барды. Бойд және оның әпкесі Дженни 1968 жылдың ақпанында Харрисонды «Битлз» тобының Үндістанның Ришикеш қаласындағы Махариши ашрамына сапарына ертіп барды. Сол жылы ол «Битлз» тобының биографы Хантер Дэвиске төрт «Битлз» мүшесінің арасындағы байланысқа өзінің немесе басқа әйелдердің енуі мүмкін емес екенін айтты; сондай-ақ, ол топтың атақ-даңқы мен ықпалын Марлон Брандо үйсіз балалар үшін жасағандай, қоғамдық мақсаттарға пайдалануын қалағандығын жеткізді. Бойд Харрисонның бірнеше «Битлз» шығармаларына шабыт берді, оның ішінде «I Need You», «If I Needed Someone», «Love You To», «Something» және «For You Blue» әндері бар. 1969 жылдың 12 наурызында (Маккартнидің Линдамен үйленген күні) және 1960 жылдардың соңында британдық биліктің «Битлз» тобына деген төзімсіздігінің салдары ретінде Бойд пен Харрисон екеуі де үйлерінен марихуана ұстағаны үшін қамауға алынды. Олар кінәларын мойындап, әрқайсысына 250 фунт стерлинг айыппұл салынды. 1970 жылдың наурыз айында, «Битлз» тобының таралуына бір ай қалғанда, Бойд Харрисонмен бірге Хенлидегі Виктория стиліндегі неоготикалық сарай – Фрайр Паркке көшіп келді. Осы кезде Харрисонның үнді руханилығына, әсіресе Харе Кришна қозғалысына деген құлшынысы ерлі-зайыптылардың арасын ажыратуға бастады. Олар отбасы құруға да сәттілікке жете алмады, ал Харрисон бала асырап алуды қаламады. Бойд 1971 жылдың мамырында Харрисонның рухани сенімдеріне қарсы келіп, модельдік мансабын қайта бастады. 1973 жылы ол Faces тобының гитарисі Ронни Вудпен қарым-қатынаста болды, ал Харрисон Вудтың әйелі Криссимен романға түсті. Бойд Харрисонды тастап кету шешімінің (1974 жылдың шілдесінде) негізінен оның қайта-қайта опасыздықтарында болғанын, оның Старрдың әйелі Моринмен болған қарым-қатынасы соңғы шек болғанын айтты. Автор Иан Инглис Харрисонның 1973 жылғы «So Sad» әнін талқылағанда Бойдты музыканттың «ең жақын серігі» және оның «жеңістері мен қайғы-қасіреттерін» бөліскен адам ретінде сипаттайды. Осы маңызды оқиғалардың арасында Инглис халықаралық «Битлз» маниясы құбылысын, «Битлз» тобының тікелей өнерден бас тарту туралы шешімін, 1967 жылғы «Сүйіспеншілік жасын», Эпштейннің өлімін, Apple Corps құрылуын, «Битлз» тобының үнді руханилығын зерттеуін, топтың таралуын, Харрисонның әнші-жазушы ретінде, содан кейін жеке орындаушы ретінде өсуін және оның Бангладешке көмек көрсету жобасын атап өтті. Жұптың ажырысуы 1977 жылдың 9 маусымында ресімделді. Бойдтың адвокаты, Лондондық Теодор Годдард фирмасының Пэдди Графтон Грин, екі тараптың бір-біріне көрсеткен сезімталдығын атап өтті, ол жоғары тәуекелді ажырасулар туралы тәжірибесінде сирек кездесетін жағдай еді. Ол былай деді: «Ешкім артық реакция жасамады, ашкөздік танытпады және бір-бірінің сезімдерімен ойнамады. Барлық ажырасу осылай шешілсе еді».

Boyd was in a relationship with photographer Eric Swayne when, at 19 (2 weeks away from her 20th birthday) she met Harrison, on 2 March 1964, and therefore declined his initial date proposal. Several days later, having ended the relationship with Swayne, she accompanied Harrison to a private gentlemen's club called the Garrick Club, chaperoned by the Beatles' manager, Brian Epstein. With the Beatles frequently away on concert tours, she and Harrison subsequently saw each other as often as their professional commitments allowed. In July 1964, Harrison bought Kinfauns, a house in Esher, Surrey, to escape the constant attention of fans in central London, and Boyd soon moved into the house. Boyd had her first encounter with LSD in early 1965 when the couple's dentist, John Riley, secretly laced his guests' coffee with the drug during a dinner party at his home. Having become a member of the Spiritual Regeneration Movement in February 1967, she was keen to meet the movement's leader, Maharishi Mahesh Yogi, and so suggested that she and Harrison attend his lecture on Transcendental Meditation at the London Hilton on 24 August. Impressed with the Maharishi, Harrison and Boyd, together with the other Beatles and their partners, travelled to a seminar he hosted in Bangor, Wales, the following day. Boyd and her sister Jenny then accompanied Harrison on the Beatles' visit to the Maharishi's ashram in Rishikesh, India, in February 1968. That same year, she told Beatles biographer Hunter Davies that the four Beatles had a bond that neither she nor any other wives could penetrate; she also said she wished that the band would use their fame and influence to publicly further a cause, as Marlon Brando had done on behalf of homeless children. Boyd provided inspiration for several of Harrison's Beatles compositions, including "I Need You", "If I Needed Someone", "Love You To", "Something" and "For You Blue". On 12 March 1969, (McCartney's wedding day to Linda) and as part of the perceived British authorities' less than tolerant attitude towards the Beatles during the late 1960s, both Boyd and Harrison were arrested at their home for possession of cannabis. They subsequently pleaded guilty and were fined £250 each. In March 1970, a month before the Beatles' break up, Boyd moved with Harrison to Friar Park, a Victorian neo Gothic mansion in Henley on Thames. By this point, Harrison's devotion to Indian spirituality, particularly the Hare Krishna movement, had begun to divide the couple. They were also unsuccessful in starting a family, and Harrison would not consider adoption. Boyd resumed her modelling career in May 1971, in defiance of Harrison's spiritual convictions. In 1973, she had an affair with Faces guitarist Ronnie Wood while Harrison romanced Wood's wife Krissie. Boyd said her decision to leave Harrison, in July 1974, was based largely on his repeated infidelities, culminating in his affair with Starr's wife Maureen, which Boyd called "the final straw". Author Ian Inglis, discussing Harrison's 1973 song "So Sad", describes Boyd as the musician's "closest companion" and someone who shared in his "triumphs and tragedies". Among these key events, Inglis lists the international Beatlemania phenomenon, the Beatles' decision to retire from live performance, the 1967 Summer of Love, Epstein's death, the creation of Apple Corps, the Beatles' exploration of Indian spirituality, the band's break up, Harrison's ascendancy as a songwriter and then as a solo artist, and his Bangladesh aid project. The couple's divorce was finalised on 9 June 1977. Boyd's solicitor, Paddy Grafton Green of the London firm Theodore Goddard, later remarked on the sensitivity shown by each party towards the other, which he found particularly rare in his experience of high stakes divorces. He said: "There was no overreacting, no greed or playing with each other's emotions – I wish all divorces were so well handled."

Эрик Клэптонмен неке

1960 жылдардың аяғында Эрик Клэптон мен Джордж Харрисон жақын дос болып, бірге музыка жазу мен жаздыруға кірісті. Осы кезде Клэптон Бойдқа ғашық болды. Ғашықтығын қанағаттандыру үшін Клэптон Бойдтың қарындасы Пауламен қысқа мерзімге қарым-қатынас жасады. 1970 жылы Дерек пен Доминос тобымен бірге шығарған «Layla and Other Assorted Love Songs» альбомы Бойдқа деген махаббатын, әсіресе «Layla» әні арқылы білдіру мақсатымен жазылды. Клэптон оның маңыздылығын мойындамайды. Олар Харрисонмен жақын дос болып қала берді, ол Клэптонды «заңды күйеуі» деп атай бастады. Бойд көп ұзамай некедегі қиындықтармен күресіп, ішімдікке салына бастады, бірақ бұл қиындықтар Клэптонмен бірге жасаған қоғамдық бейнесінің артында жасырылды. Кейін ол оны некеде зорлап, алкоголизмге берілгенін мойындады. Клэптон мен Бойд 1984 және 1987 жылдары бала табу үшін экстракорпоралды ұрықтандыруға тырысты, бірақ оның орнына түсік тартты. Бойд 1987 жылдың сәуір айында Клэптонды тастап, 1989 жылы ажырасты. Оның ажырасу себептері Клэптонның жылдар бойы алкоголизмге берілуі және көптеген махаббат мәмілелері болды. 1989 жылы ажырасу «пайдасыздық және ақылға сыймас мінез-құлық» негізінде бекітілді. Кейіннен ол Клэптонның Харрисонға үйленген кезде оны қуу себебі екі музыканттың достығындағы бәсекелестікпен байланысты болғанын күдіктенді, және «Эрик Джордждың барлығына ие болғысы келді» деді. 2007 жылы Rolling Stone журналы Бойдты Харрисон мен Клэптонның музыкасына шабыттандырғаны үшін «аңызға айналған рок-муза» деп атады, ал The New York Times газетінің Алан Лайт Бойд-Клэптон-Харрисон махаббат үшбұрышын «рок-н-ролл тарихындағы ең мифологиялық романтикалық қарым-қатынастардың бірі» деп сипаттады. Роджер Кормиер (Mental Floss) оны «рок-н-ролл тарихындағы ең маңызды музалардың бірі» деп мойындайды. «Layla» әнінен басқа, ол Клэптонның «Bell Bottom Blues» және «Wonderful Tonight» махаббат әндеріне де шабыт берді. Ол Бойд үшін «Golden Ring» әнін де жазды, ол 1978 жылы Харрисонның Оливия Ариасқа үйленгенін білгендегі қайғысына жауап ретінде, ал 1983 жылы Бойдтың ішімдікке салынуын көрсететін «The Shape You're In» әнін жазды.

In the late 1960s, Eric Clapton and George Harrison became close friends and began writing and recording music together. Clapton fell in love with Boyd at this time. In an effort to satisfy his infatuation, Clapton briefly dated Boyd's sister Paula. His 1970 album with Derek and the Dominos, Layla and Other Assorted Love Songs, was written to proclaim his love for Boyd, particularly the hit song "Layla". Clapton has dismissed its significance. They remained close friends with Harrison, who took to calling Clapton his "husband in law". Boyd soon struggled within the marriage and began drinking heavily, but these difficulties were masked by her public image with Clapton. He later admitted to abusing her while they were married and he was a "full blown" alcoholic. Clapton and Boyd tried unsuccessfully to have children, trying in vitro fertilisation in 1984 and 1987, but were faced instead with miscarriages. Boyd left Clapton in April 1987 and divorced him in 1989. Her stated reasons were Clapton's years of alcoholism, as well as his numerous affairs, In 1989, her divorce was granted on the grounds of "infidelity and unreasonable behaviour". She subsequently suspected that Clapton's pursuit of her when she was married to Harrison "had more to do" with the competitive aspect of the two musicians' friendship, and that "Eric just wanted what George had." In 2007, Rolling Stone referred to Boyd as a "legendary rock muse" for her role in inspiring the music of Harrison and Clapton, while Alan Light of The New York Times described the Boyd–Clapton–Harrison love triangle as "one of the most mythical romantic entanglements in rock'n'roll history". Roger Cormier of Mental Floss similarly recognises her as "one of the most important muses in rock and roll history". In addition to "Layla", she was the inspiration for Clapton's love songs "Bell Bottom Blues" and "Wonderful Tonight". He also wrote "Golden Ring" for Boyd, in response to her sadness at learning of Harrison's marriage to Olivia Arias in 1978, and the 1983 track "The Shape You're In", which addressed Boyd's drinking.

Род Уэстонмен неке

Бойд 1991 жылы жылжымайтын мүліктерді дамытушы Род Уэстонмен танысты. Олар 2015 жылдың 29 сәуірінде Лондонның Челси ескі қалалық залында өткен салтанатта неке қиды. Уэстон: "Біздің күміс тойымызға жақындап қалдық, сондықтан біз осы мәселені шешуіміз керек деп ойладық" деді.

Өмірбаян

2007 жылдың тамызында Headline Review Бойдтың автобиографиясын жариялады, «Керемет бүгін» деп аталды. АҚШ нарығы үшін «Керемет кеш: Джордж Харрисон, Эрик Клэптон және мен» деп қайта аталған кітапта Бойдтың көптеген фотосуреттері бар. Бойд кітаптың жарыққа шығуын насихаттау үшін сұхбаттар берді. АҚШ-та кітап Нью-Йорк Таймс бестселлер тізімінде бірінші орынға шықты.