Кіріспе
АҚШ-тың суық соғыс кезіндегі оқиғасы, АҚШ Әскери-теңіз флотының қаржыландыру және саясаты туралы дау-жанжал. "Адмиралдардың көтерілісі" 1949 жылы АҚШ үкіметі ішінде болған саясат және қаржыландыру дауы, ол бірқатар зейнеткер және қызметтегі АҚШ Әскери-теңіз флотының адмиралдарына қатысты. Олардың ішінде әскери қызметте болған офицерлер – Әскери-теңіз операцияларының бастығы адмирал Луис Э. Денфелд, вице-адмирал Джеральд Ф. Боган, сондай-ақ флот адмиралдары Честер Нимиц және Уильям Холси, Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі жоғары шенді офицерлер болды. Бұл оқиға президент Гарри Трумэн мен қорғаныс министрі Луис Джонсон әскери шығындарды азайтуға тырысқан кезде орын алды. Бұл саясат Әскери-теңіз флотындағы күрт қысқартуларды және Америка мүдделерін қорғаудың басты құралы ретінде АҚШ Әуе күштері мен стратегиялық ядролық бомбалауды қарастырды. Әскери-теңіз флоты стратегиялық бомбалауда өзіне рөл табуға тырысты, бірақ Әуе күштері мұны өзінің басты міндеттерінің бірі деп сақтады. Ішкі ведомстволық бәсекелестікке байланысты, пікір талас стратегиялық айырмашылықтардан бастап, әскерилерді азаматтық бақылау мәселесіне дейін жетеді. "United States" ұшақ тасымалдағышының жобасын тоқтату және Джонсонның Convair B 36 Peacemaker бомбалаушысын сатып алудағы бұрыс іс-әрекеттер туралы айыптаулары Карл Винсон төрағалық ететін Қарулы Күштер жөніндегі палата комитетінің тергеуіне әкелді. Дау Трумэн әкімшілігінің пайдасына шешілді, бірақ 1950 жылдың маусым айында Корей соғысының басталуы негізінен ядролық қаруға сүйенген қорғаныс саясатының кемшіліктерін көрсетті, және конвенциялық күштерге қатысты ұсынылған көптеген қысқартулар кейіннен қайта қарастырылды.
The "Revolt of the Admirals" was a policy and funding dispute within the United States government during the Cold War in 1949, involving a number of retired and active duty United States Navy admirals. These included serving officers Admiral Louis E. Denfeld, Chief of Naval Operations, and Vice Admiral Gerald F. Bogan, as well as Fleet Admirals Chester Nimitz and William Halsey, senior officers during World War II. The episode occurred at a time when President Harry S. Truman and Secretary of Defense Louis A. Johnson were seeking to reduce military expenditure. This policy involved deep cuts in the Navy, while making the United States Air Force and strategic nuclear bombing the primary means of defending American interests. The Navy sought to carve out a role for itself in strategic bombing, which the Air Force saw as one of its primary roles. Partly driven by interservice rivalry, the debate escalated from differences over strategy to the question of civilian control over the military. The cancellation of the aircraft carrier United States and accusations of impropriety by Johnson in regard to the purchase of the Convair B 36 Peacemaker bomber led to an investigation by the House Committee on Armed Services chaired by Carl Vinson. While the dispute was settled in favor of the Truman administration, the outbreak of the Korean War in June 1950 demonstrated the shortcomings of a defense policy primarily reliant on nuclear weapons, and many of the proposed cuts to conventional forces were ultimately reversed.
Қарулы күштерді біріктіру
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1941 жылғы Соғыс өкілеттігі туралы заң президентке қарулы күштерді қайта ұйымдастыруға кең өкілеттік берді, бірақ бұл өкілеттік соғыс аяқталғаннан кейін алты айда тоқтатылатын болды. 1944 жылдың сәуірінде АҚШ Конгресі соғыстан кейінгі ұйымдастыруға қатысты заңнаманы қарастыра бастады. Оған жауап ретінде, соғыс кезеңіндегі ең жоғары шенді әскери жетекшілерден тұратын Бірлескен штабтар комитеті (JSC) өз ұсыныстарын дайындауға кірісті, себебі JSC-нің және оның түрлі кеңесші комитеттерінің ұйымдастырылуы соғыс кезеңіндегі уақтылы шара болатын. 1944 жылдың 9 мамырында JSC Ұлттық қорғанысты қайта ұйымдастыру жөніндегі арнайы комитетті тағайындады, оның төрағасы – бұрынғы АҚШ Флотының Бас қолбасшысы адмирал Джеймс О. Ричардсон болды. Комитетке Соғыс департаменті Бас штабынан генерал-майор Уильям Ф. Томпкинс, Әскери-әуе күштерінен (USAAF) генерал-майор Гарольд Л. Джордж, контр-адмирал Малкольм Ф. Шоффель және бұрынғы Әуе күштері жөніндегі әскери хатшысының көмекшісі полковник Ф. Труби Дэвисон кірді. Комитет 1945 жылдың 11 сәуірінде JSC-ге есеп берді. Ол Соғыс және Әскери-теңіз департаменттерін азаматтық хатшы басқаратын бірыңғай қарулы күштер департаментіне біріктіруді ұсынды, сондай-ақ тәуелсіз әуе күштерін құру арқылы үш теңдестірілген күшті құруды қолдады. Соғыс кезінде АҚШ Әскери-әуе күштері (USAAF) АҚШ Армиясынан де-факто тәуелсіздікке қол жеткізді және Армиямен және АҚШ Әскери-теңіз күштерімен тең дәрежедегі толыққанды қарулы күш болуға ниеттенді. Ричардсон жаңа департамент құрудың орнына қалыпқа келтіруді жақтады, бірақ JSC ұйымын заңмен бекіту туралы ұсынысты қабылдады. Жоғары шенді Әскери-теңіз офицерлері, соның ішінде Флот адмиралдары Уильям Д. Лихи (Бас қолбасшының штаб бастығы), Эрнест Дж. Кинг (АҚШ Флотының Бас қолбасшысы) және Честер В. Нимиц (АҚШ Тынық мұхиты Флотының Бас қолбасшысы) комитеттің ұсыныстарын радикалды деп санады. Олар Ұлттық қорғаныс хатшысының біреу болуына қарсы болды, олардың пікірінше, бұл бір адам үшін тым көп жауапкершілік болды, сонымен қатар ол JSC мен АҚШ Президенті арасына азаматтық басшыны қойып, Әскери-теңіз күштерінің күші мен ықпалын азайтуы мүмкін еді. Олар 1918 жылы Корольдік Әуе күштері құрылғанда Корольдік Әуе күштеріне сіңірілген Корольдік Әуе Әскери Әуе қызметіне болғандай, Әскери-теңіз күштерінің әуе күштерінің жоғалуынан да қорқыды. Сенаттың Әскери істер жөніндегі комитеті заң жобасын дайындау үшін подкомитет құрды, оның кеңесшілері ретінде генерал-майор Лаурис Норстад, жоспарлар жөніндегі Әуе штабының көмекші бастығы және әуедегі Әскери-теңіз операциялары (DCNO) баслығының орынбасары контр-адмирал Артур В. Радфорд болды. Радфорд тіпті Әскери-теңіз күштерінде бірігуге қарсылық білдірген қатал оппозиционер ретінде қарастырылды, ал 1946 жылдың шілдесінде Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джеймс Форресталь және Нимиц, қазір Әскери-теңіз операцияларының бастығы (CNO), оны Операциялар жөніндегі DCNO, контр-адмирал Форрест Шерманмен алмастырды. Шерман әскери-теңіз авиаторы болғанымен, бірігуге қарсы болмады. Ол Норстадпен бірге келісімге келді, ол JSC-мен бекітіліп, 1946 жылдың 12 желтоқсанында президент Гарри С. Трумэнге мақұлдау үшін жіберілді. Бұл 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік туралы заңның негізі болды, ол Ұлттық қауіпсіздік кеңесін (NSC), Орталық барлау агенттігін (CIA), тәуелсіз АҚШ Әуе күштерін (USAF), үш азаматтық әскери департамент басшыларын және қызметтік департаменттерді және JSC-ні қадағалау үшін кабинет деңгейіндегі Қорғаныс министрі бар бірыңғай Ұлттық әскери мекемені құрды. Заң Әскери-теңіз күштеріне қажетті автономияны және өзінің Әскери-теңіз және Теңіз жаяу әскерлері авиациясын бақылау құқығын қалдырды, бұл төрт әскери әуе күшін заңды түрде бекітті. Бұл заң талқылауды аяқтаған сияқты көрінді, бірақ ешбір күш оған толық қанағаттанбады. Бірігуге қарсы күресті жетектеген бұрынғы әскери-теңіз авиаторы Форрестал бірінші Қорғаныс министрі болып тағайындалды; Джон Л. Салливан, бұрынғы Әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысы (AIR), оны Әскери-теңіз күштерінің хатшысы етіп алмастырды; Кеннет С. Ройалл, Соғыс министрі, Армия министрі болды; ал Әуе күштері жөніндегі Соғыс министрінің көмекшісі болған Стюарт Саймингтон Әуе күштерінің бірінші хатшысы болды. Әскери-теңіз күштері қалағандай, Қорғаныс министрі үйлестіру рөлін атқарды және қызметтік департаменттерді және олардың басшыларын тиімді бақылауға қажетті билік пен ресурстарға ие болған жоқ. Форрестал бірігу ісі аяқталғаннан кейін күштер өзара қарым-қатынастарын ұмытып, бірлікке келеді деп үміттенді.
Бюджеттер мен стратегия
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ үкіметі соғысқа жұмсалған үлкен қаржы шығындарына алаңдады, ол 1946 жылы жалпы ішкі өнімнің (ЖІӨ) 119 пайызына жеткен. Тапшылық шығындары АҚШ-ты Ұлы депрессиядан шығарды, бірақ енді Трумэн мен оның экономикалық кеңесшілері 1947 жылы 14,4 пайызға жеткен инфляция қаупіне алаңдады, соғыс кезеңіндегі баға бақылаулары алынып тасталғаннан кейін, және үнемдеу саясатын қабылдады. Шығындарды азайту үшін қарулы күштерді жылдам демобилизациялау қажет болды және бейбіт уақыттағы әскери құрамға қайта оралу керек еді. Қорғаныс бюджеті 1945 қаржы жылында 81 миллиард доллардан 1948 қаржы жылында 9 миллиард долларға дейін төмендеді, бұл ЖІӨ-нің 37,5 пайызынан 3,5 пайызына дейін азайды. Әскер құрамы 89 армия және 6 теңіз дивизиясынан 12-ге, 213 әуе тобынан 63-ке дейін (олардың тек 11-і ғана толыққанды жұмыс істеді, ал кейбіреулері тек қағаз жүзінде болды) және 1166 әскери кемеден 343-ке дейін қысқартылды. Осы арада, 1948 жылдан 1952 жылға дейін Маршалл жоспарына 13 миллиард доллар жұмсалды. АҚШ Кеңес Одағымен болуы мүмкін қақтығысқа қарсы соғыс жоспарларын жасады. Кеңес Одағының соғыс бастауға ниеті жоқ деп есептелді, бірақ қате есептеу салдарынан соғыс басталу мүмкіндігіне дайындық жүргізілді. Кеңес Одағы Германия мен Австрияда АҚШ армиясының бір дивизиясына қарсы елу дивизияға ие болды, бұл Рейннің шығысындағы Еуропаны жылдам басып алуға жеткілікті болды. Бұл үлкен кедергі болды, бірақ оны ұзақ уақытқа ұстап тұру мүмкін емес деп саналды, бұл Пиренейге шегінуге мәжбүрлейтін еді. Кеңес Одағының конвенциялық күштердегі басымдылығын ескере отырып, жоспарлаушылар АҚШ-тың конвенциялық және ядролық қаруды қолданатын стратегиялық әуе шабуылынан басқа қайта соққы берудің басқа жолы жоқ деп санайды. 15 желтоқсан күні 1947 жылы Нимицтің орнын бастан Нимицтің орнын бастан басқан адмирал Луис Э. Денфелд соғыс жоспарын сынға алды, оны өте кемшілікті деп санады. Ол Батыс Еуропаны күреспей тастап кету АҚШ үкіметінің демократияны нығайту саясатына қайшы келетінін және бұл Жерорта теңізінен де бас тартуды білдіретінін атап өтті. Жоспарда стратегиялық әуе науқаны үшін Карачи аймағын база ретінде пайдалану көзделген, бірақ бұл соғыс жоспарының басқа элементтерін қолдамайтын және оны ұстап тұру үшін үлкен логистикалық күш-жігерді қажет ететін еді. Сонымен қатар, стратегиялық бомбалау науқаны сәтсіз аяқталған жағдайда ешқандай резервтік шара қарастырылмаған. Ол жоспарды тек қысқа мерзімді жоспарлау үшін уақытша жоспар ретінде бекітуге дайын болды және Рейн мен Таяу Шығысты ұстауға бағытталған агрессивті стратегияны жақтады. Ешбір әскери қызмет бөлімінде қысқа мерзімді соғыс жоспарын жүзеге асыруға жеткілікті ресурстар болмады, тіпті одан да амбициялы жоспарды жүзеге асыру мүмкін емес еді.
Стратегиялық бомбалау
Вторая мировая войнаға дейінгі жылдары АҚШ Әуе корпусы стратегиялық бомбалау доктринасын әзірледі, оны Әуе корпусының тактикалық мектебі жариялады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде стратегиялық бомбалау тәжірибесі Әуе корпусының дәлдік бомбалау доктринасындағы негізгі кемшіліктерді көрсетті. Қорғаусыз бомбалаушылар истребительдерге өте осал болып, көп шығынға ұшырады. Ұшаққа қарсы артиллерияның жақсаруы бомбалаушыларды жоғары биіктікке көтерді, онда дәл бомбалау қиын болды. Еуропадағы бомбалау шабуылының негізгі нысаналарының ешқайсысы жойылған жоқ және тіпті ауыр зардаптарға ұшырамады, тек мұнай кампаниясы ғана сәтті деп танылды. Жапонияға жасалған әуе шабуылдары ауа райы мен ұшу жағдайларына тап болды, бұл жоғары биіктіктен күндізгі дәлдік бомбалауды Еуропаға қарағанда одан да қиын етті, нәтижесінде тактика қалаларды өртеу үшін төмен деңгейдегі аудандық бомбалауға ауыстырылды. Соғыс кезіндегі АҚШ Әуе күштерінің бас штабы, армия генералы Генри Х. Арнольд, дәстүрлі бомбалау Жапонияның соғыс жүргізу қабілетін жойғанын, ал Хиросима мен Нагасакиге жасалған атомдық бомбалау Жапония императорына соғысты аяқтауға себеп болды деп мәлімдеді. Ядролық қарулардың пайда болуы стратегиялық бомбалау теориялықтарына соғыс кезінде стратегиялық бомбалаудың тиімділігін шектеген факторларды жеңуге болатындығына үміт берді. Полковник Дейл О. Смит мынадай жазба қалдырды: Соғыс жоспарларында көзделген бомбалау кампаниясы ядролық және дәстүрлі болуы керек еді. 1948 жылдың маусым айына қарай шамамен елу "Fat Man" және екі "Little Boy" бомбасының компоненттері қолда бар болды. Оларды арнайы даярланған Қарулы күштердің арнайы қару-жарақ жобасының құрастыру бригадалары құрастыруға тиіс болды. Тек Silverplate Boeing B-29 Superfortress бомбалаушылары ғана ядролық қаруды жеткізе алды, және жасалған 65-тің ішінде 1948 жылдың басында тек 32-сі ғана операциялық жағдайда болды, олардың барлығы 509-шы бомбалау тобына бекітілді, ол Нью-Мексико штатындағы Розуэлл әскери әуе базасында орналасқан. Атомдық бомбалау миссияларын орындауға білікті экипаждар да жетіспеді; 1948 жылдың басында тек алты экипаж ғана білікті болды, бірақ төтенше жағдайда қосымша он төрт экипажды жинауға жеткілікті персонал дайындалды. Бірақ соғыс жоспарындағы мақсатты қалалардың шамамен 20 пайызы B-29-дың қашықтығынан тыс болды, бұл бір бағытты миссияны талап етті, ол экипаж, бомба және ұшақты жойатын еді. Сондай-ақ, B-29-дың кеңестік әуе кеңістігіне ену қабілетіне күмән туды. Винтті бомбалаушы ретінде ол тіпті түнде де жаңа кеңестік реактивті истребительдерге өте осал болды. 1948 жылы B-29 бомбалаушы паркінің негізгі бөлігі болды, бірақ сол жылы Convair B-36 Peacemaker қызметке енгізілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияның алғашқы жеңістері Ұлыбританияның басып алынуы мүмкін деген алаңдаушылықты тудырды. Сондықтан Әуе корпусы АҚШ-тағы базалардан Германияға жетуі мүмкін континентаралық бомбалаушы ұшақтардың жобаларын іздеді. Бұл ұсыныстар B-36 ұшағының құрылысына әкелді, ол өнердің шегін кеңейтті, бірақ көп ұзамай даму және кестелік проблемаларға тап болды және B-29-ға басымдықты жоғалтты. Ол тоқтатылмады, және 1943 жылы Қытайдағы базалар (сол кезде Жапонияның B-29 қашықтығындағы Достасқандардың қолындағы жалғыз базалар) басып алынуы мүмкін болғандықтан, 100 B-36 ұшағына тапсырыс берілді. Ұшақтарға жасалған тапсырыстардың көпшілігі 1945 жылы қысқартылды немесе жойылды, бірақ B-36 тапсырысы өзгеріссіз қалды. Көптеген әскери-әуе күштері офицерлері B-36 ұшағының құндылығына күмәнмен қарады, бірақ 1948 жылдың сәуір және маусым айларында жүргізілген сынақтарда B-36 ұшағы Boeing B-50 Superfortress ұшағынан ұзақ қашықтыққа ұшу жылдамдығы, жүк көтергіштігі және жауынгерлік радиусы бойынша жоғары көрсеткіштерді көрсетті. 1948 жылдың маусымында Берлин блокадасының басталуы Кеңес Одағының агрессивті ұстанымына байланысты алаңдаушылықты арттырды және континентаралық бомбалаушыға деген сұранысты күшейтті. B-36 әлі атомдық қаруларды тасымалдауға қабілетті емес еді; атомдық қаруларды тасымалдай алатын B-36 ұшақтарын жеткізу 1949 жылы басталды. Ол қызметте көптеген проблемаларға тап болды, бұл жаңа ұшақтар үшін әдеттегі жағдай. Бір ерекшелігі - бұл реактивті ұшақтар дәуірінде поршеньді қозғалтқыштармен жабдықталған ұшақ болды. Сондықтан ол Boeing B-52 Stratofortress реактивті бомбалаушысының енгізілуіне дейін уақытша ұшақ ретінде қабылданды, бірақ бұл 1952 жылға дейін болмайтыны белгілі болды. 80-ші Конгресс 1948 жылдың тамызында 70 топты бейбіт уақыттағы әуе күшін бекітетін заң жобасын қабылдамай тоқтады, бірақ Әуе күштері штабының бастығы генерал Хойт Ванденберг бұл мақсатқа арналған қаражаттың алғашқы бөлігі мандат ретінде қарастырылды және қолдағы қаражатпен қажетті 2201 ұшақты сатып алу процесін бастады. Бұл бастапқы келісімшарт бойынша қалған 95 B-36 ұшағын, 10 жаңа Boeing B-47 Stratojet бомбалаушысын, 132 B-50 ұшағын, 1457 реактивті истребительді және 147 көліктік ұшақты қамтыды. 1948 жылы әскери ведомстволар 1950 жылғы қаржы жылына бюджеттік ұсыныстарын дайындауды бастады. Әуе күштері штабы 8 миллиард доллар сұрады, бұл 70 топтық бағдарламаны қаржыландыруға жеткілікті болды. Бірақ бюджеттер пропорционалды түрде қысқартылатыны туралы ақпарат тарағаннан кейін, Симмингтон бюджеттік ұсынысты 11 миллиард долларға еріксіз арттырды. Шілдеде жиналған ведомстволық ұсыныстардың жалпы сомасы 29 миллиард долларға жетті. Бұл сома қолда бар болмайтыны анық болды. Бюджет бюросы бастапқыда 1950 жылғы қаржы жылында 5 миллиард долларлық профицит болатынын болжады, бірақ 1949 жылғы рецессия кірістердің төмендеуіне және 2 миллиард долларлық дефицит туралы түзетілген болжамға әкелді. Форрестал 1948 жылдың қазанында қорғанысқа қатысты ұсынысты 23,6 миллиард долларға дейін төмендетті, бірақ Бюджет бюросы Трумэнды 1950 жылғы қаржы жылында қорғаныс шығындарына 14,4 миллиард долларлық шектеу қоюға көндірді. Біріккен штабтар соғыс жағдайында бұл АҚШ-тың Ұлыбританиядан стратегиялық бомбалау шабуылына жауабын баяулатуы мүмкін екенін бағалады. Біріккен штабтардың бас штабы 14,4 миллиард долларды үш ведомство арасында бөліп берді, Армияға 4,834 миллиард доллар, Теңіз күштеріне 4,624 миллиард доллар және Әуе күштеріне 5,025 миллиард доллар бөлді. Бұл Әуе күштерінің тек 48 топқа дейін қысқартылуын білдірді. Ванденберг генерал Джозеф Т. МакНарни төрағалық еткен аға офицерлер кеңесін шақырды, олар тиісті құрылымды анықтауға тиіс болды. Олар Стратегиялық әуе командасын 14 бомбалау тобына дейін қысқартуға келісті. Оның командирі, лейтенант-генерал Кертис ЛеМэй, атомдық миссияға төрт топ бомбалаушылар қажет екенін мәлімдеді, олар B-36 ұшақтарымен жабдықталуы керек екенін айтты. B-36 Солтүстік Америкадағы базалардан Кеңес Одағының 97 пайызына дейін жете алады, ал конвенциялық рөлде орташа қашықтыққа бомба тасымалдай алады. Ол B-36 ұшағының өнімділігін екі реактивті қозғалтқышпен (B-47 реактивті қозғалтқыштары) жақсарту туралы ұсынысты мақұлдады. Қалған он бомбалау тобының бесеуі B-50 ұшақтарымен, екеуі жаңа B-47 ұшақтарымен және үшеуі B-29 ұшақтарымен жабдықталады. B-36 бағдарламасы кесілгендердің нәтижесінде пайда тапты, өйткені басқа ұшақтарға жасалған тапсырыстарды жоюдан 269 761 000 доллар қайтарылды. ЛеМэй Boeing B-54 ұшағын, B-50-нің жақсартылған нұсқасын жоюды және қаражатты 36 B-36 және бес B-47 ұшағын сатып алуға жұмсауды ұсынды. Форрестал 1949 жылдың наурызында осы қаражатты қайта сертификаттауға қол қойды. Сол айда кеңес де B-36 ұшақтарын төрт топқа қажетті мөлшерде сатып алуды шектеуге келісті, содан кейін өндіріс B-52 ұшағына ауыстырылады.
The bombing campaign called for in the war plans was both nuclear and conventional. By June 1948, components for about fifty Fat Man and two Little Boy bombs were on hand. These had to be assembled by specially trained Armed Forces Special Weapons Project assembly teams. Only Silverplate Boeing B 29 Superfortress bombers were capable of delivering nuclear weapons, and of the 65 that had been made, only 32 were operational at the start of 1948, all of which were assigned to the 509th Bombardment Group, which was based at Roswell Army Airfield in New Mexico. Trained crews were also in short supply; at the beginning of 1948 only six crews were qualified to fly atomic bombing missions, although enough personnel had been trained to assemble an additional fourteen in an emergency. But up to 20 percent of the target cities in the war plan were beyond the range of the B 29, requiring a one way mission, which would expend the crew, bomb and aircraft. There were also doubts about the ability of the B 29 to penetrate Soviet air space; as a propeller driven bomber, it was highly vulnerable to the new Soviet jet fighters, even at night. The B 29 was the mainstay of the bomber fleet in 1948, but that year the Convair B 36 Peacemaker was introduced into service. During World War II, early German victories had led to apprehension that the United Kingdom might be overrun. The Air Corps therefore invited design proposals for an intercontinental bomber that could reach Germany from bases in the United States. These proposals resulted in the B 36 aircraft, which pushed the state of the art, but soon ran into development and schedule problems, and lost priority to the B 29. It was not canceled, and in 1943 when it looked like bases in China—the only ones in Allied hands at the time within B 29 range of Japan—might be overrun, an order was placed for 100 B 36s. Most aircraft orders were cut back or canceled in 1945, but the B 36 order was left untouched. Many air force officers were skeptical of the value of the B 36, but in tests conducted between April and June 1948, the B 36 outperformed the Boeing B 50 Superfortress, the improved model of the B 29, in long range cruising speed, load capacity and combat radius. The commencement of the Berlin Blockade in June 1948 led to increased concerns about the aggressive stance taken by the Soviet Union, and demands for an intercontinental bomber. The B 36 was not yet atomic capable; deliveries of atomic capable B 36s commenced in 1949. In service, it suffered from a host of problems, as was usual for new aircraft. An intrinsic one was that it was a piston engine aircraft in the era of jets. It was therefore accepted as an interim aircraft, pending the introduction of the jet Boeing B 52 Stratofortress, but this was not expected to occur before 1952. The 80th Congress adjourned in August 1948 without passing a bill authorizing a 70 group peacetime air force, but the Chief of Staff of the Air Force, General Hoyt Vandenberg, took the provision of a first increment of funds for the purpose as a mandate and commenced the acquisition process for the 2,201 aircraft required with the funds on hand. This included the remaining 95 B 36s from the original contract, along with 10 of the new Boeing B 47 Stratojet bombers, 132 B 50s, 1,457 jet fighters and 147 transport planes. In 1948, the services began preparing their budget submissions for fiscal year 1950. The Air Staff requested $8 billion, which would cover the 70 group program. But after word got around that budgets would be cut proportionately, Symington arbitrarily increased the submission to $11 billion. The resulting service requests, when tallied in July, came to $29 billion. There was no reason to believe that this would be available. The Bureau of the Budget had originally forecast a $5 billion surplus in fiscal year 1950, but the recession of 1949, resulted in a drop in revenue and a revised forecast of a $2 billion deficit. Forrestal cut the defense request to $23.6 billion in October 1948, but the Bureau of the Budget convinced Truman to set a $14.4 billion ceiling on defense expenditure in fiscal year 1950. The Joint Chiefs estimated that in the event of a war, this would reduce the United States reaction to a strategic bombing offensive from the United Kingdom. The Joint Chiefs of Staff divided the $14.4 billion between the three services, giving $4.834 billion to the Army, $4.624 billion to the Navy, and $5.025 billion to the Air Force. This meant that the air force would have to cut back to just 48 groups. Vandenberg convened a senior officers' board chaired by General Joseph T. McNarney to determine an appropriate structure. It decided to reduce the Strategic Air Command to 14 bombardment groups. Its commander Lieutenant General Curtis LeMay, stated that the atomic mission required four groups of bombers, which he said should be equipped with B 36s. The B 36 could cover 97 percent of targets in the Soviet Union from bases in North America, and in the conventional role it could carry of bombs over medium distances. He endorsed a proposal to improve the performance of the B 36 by adding twin jet pods (B 47 jet engines). Of the remaining ten bombardment groups, five would be equipped with B 50s, two with the new B 47s, and three with B 29s. The B 36 program actually benefited from the cutbacks, because $269,761,000 was recouped from the cancellation of orders for other aircraft. LeMay also recommended that the Boeing B 54, an improved version of the B 50, be canceled and the funds used to purchase 36 more B 36s and five more B 47s. Forrestal signed off on this recertification of funds in March 1949. That month the board also recommended that B 36 acquisition be limited to what was required for four groups, after which production would be switched over to the B 52.
Әуе кемелері
Әскери-теңіз флотының соғыстан кейінгі стратегияны әзірлеуге арналған теориялық негізі болмады. 1890 және 1945 жылдар аралығында оның доктринасы Альфред Тейер Маханның тұжырымдамасына негізделген. Ол теңіз саудасы арқылы байланыс желілерін қамтамасыз етуде теңізді бақылаудың маңыздылығын атап өтті және теңіз флотының басты мақсаты – жаудың жауынгерлік флотын жою екенін дәлелдеді. Бірақ Кеңес Одағының флоты шағын болды және Еуразиялық держава ретінде теңіз саудасына тәуелді емес еді, сондықтан теңіз блокадасының әсеріне ұшырамады. Армия мен Әскери-әуе күштерінен кейін үшінші орынға түсу, Әскери-теңіз флотының дәстүрлі түрде елдің бірінші қорғаныс шебі деп санайтын мәртебесінің төмендеуіне әкелді. 1922 мен 1939 жылдар аралығында Әскери-теңіз флотының бюджеті бір жылды қоспағанда, әрқашан Армия бюджетінен асып түсті. Ол президент Франклин Д. Рузвельттің қолдауын алды және тікелей оған есеп беретін хатшысы болды. Әскери-теңіз флоты ел бойынша кемелерді салу және күтіп ұстауды таратып, Конгресте саяси қолдауға ие болды, ал Әскери-теңіз істері жөніндегі Палата комитеті мен Әскери-теңіз істері жөніндегі Сенат комитеті қымбат капиталдық кемелерді сатып алуды және әскери-теңіз авиациясын дамытуды қолдады. Әскери-теңіз флоты алғашқы әуе кемелерін 1922 жылы сатып алды, ол қайта жаңартылған «Лэнгли» болды. Әуе кемелері флотты сүйемелдеді, ал ұшақтар барлау, бақылау және жау кемелеріне шабуыл жасау рөлдерін атқарды. 1910 мен 1930 жылдар аралығында барлық әскери-теңіз офицерлерінің шамамен 20 пайызы әскери-теңіз авиациясына өтті. Олардың арасында Форрест Шерман, Артур Радфорд, Джеральд Ф. Боган және Дэниел В. Галерея болды, олардың барлығы соғыс кезінде Әскери-теңіз флотында жоғары дәрежеге көтерілді. Маңыздысы, Армиядан өзгеше, онда корпустың адалдығы басты болды, Әскери-теңіз флоты әр офицердің бірінші кезекте теңіз офицері, екінші кезекте маман екенін қалыптастырды. Бұл «тепе-тең флотты» құрудың ұзақ жылдар бойы қалыптасқан этикасымен нығайтылды, онда барлық мамандар өз үлесін қосты. Кейбір әскери-теңіз авиаторлары әскери-әуе күшінің жақтастары болғанымен, олар Әскери-теңіз флотынан бөлінуге ниет білдірмеді. Ұшу үшін әуе кемелеріне құйрық ілгіштері және күшейтілген шасси қажет болды, бұл оларды құрлықтағы ұшақтардан ауыр және маневрлі емес етті, бірақ олар құрлықтағы истребительдермен бәсекелесе алмайды деген қорқыныш ақыр соңында негізсіз болды. 1944 жылдың 1 қыркүйегінен 1945 жылдың 15 тамызына дейін АҚШ Әскери-теңіз флотының Grumman F6F Hellcat және Vought F4U Corsair истребительдері 2948 жапондық истребительді жоқ қылды, ал өздерінен 191 ұшақ жоғалтты. Алайда, стратегиялық бомбалау сияқты, авианосецтердің тарихы да энтузиасттар ұсынғандай анық емес еді. АҚШ әуе кемелерінің күшімен толығымен батырылған тек екі соғыс кемесі болды: жапондық «Ямато» және «Мусаши». АҚШ әуе кемелері 18 жапондық ауыр крейсердің 4-ін, 25 жеңіл крейсердің 6-сын және 127 эсминецтің 27-сін батырды. Олар әсіресе басқа авианосецтерге қарсы қауіпті болды, соғыс кезінде суға батып кеткен 19 жапондық авианосецтің 11-ін батырды. Соғыстан кейінгі кезеңде авианосецтер флоты үшке және сегізге дейін қысқартылды. Әскери-теңіз флотының Кеңес Одағымен қақтығыста атқаратын рөлінің бірі стратегиялық бомбалауға қатысу болды. 1947 жылдың желтоқсан айында Галерея осы тақырыпта құпия меморандум жазды. Оның идеясы – ұшақ тасығыштардан ұшырылатын, аз радиусы бар бомбалаушы жасау болды. Радфорд әлемдегі кез келген нысана теңіздің 900 шақырайым ішінде екенін атап өтті. Авианосец дағдарыс кезінде тез жөнелтілуі мүмкін және қымбат шетелдік базаларды құруды қажет етпейді. Галерея тіпті теңіз әскерінің көптеген офицерлерінен өзгеше, ядролық қарумен стратегиялық бомбалау Әскери-теңіз флотының басты миссиясы болуы керек деп мәлімдеді. Денфелд Сулливанға меморандумды жібергенде: «Мен контр-адмирал Галерияның құжатты дайындаудағы бастамасын мақтауға тұрарлық және дұрыс деп қана емес, сонымен қатар, құжаттың өзі Әскери-теңіз флотының үнемі көтермелеуге тырысатын конструктивті ойлау түрін көрсетеді» деп жазды. Бұл жазба бір газеттің колумнисті Дрю Пирсонға тарады, ол оны «Филадельфия Инквайрер» және «Филадельфия Бюллетень» газеттерінде жариялады. Денфелд Галерияға «жасырын және біршама бақылаусыз құпия құжатты таратқаны үшін» жеке сөгіс жасады. Бұл тұжырымдаманың 1948 жылы қатаң практикалық шектеулері болды. Ядролық қарудың ерекшеліктері сол кезде кеңінен белгілі болмағанмен, Әскери-теңіз флотында соғыс кезіндегі «Манхэттен жобасымен» қызмет атқарған офицерлердің білімі болды, атап айтқанда Дик Парсонс, Джон Т. Хейуорд және Фредерик Л. Эшворт. Он екі Lockheed P2V Neptune ұшағы атомдық миссия үшін жабдықталды және олардың эскадрильясы, VC 5, Хейуордтың басшылығымен құрылды. «Fat Man» атомдық бомбасы 6 метр ені бар және 4500 кг салмаққа ие болды, ал Әскери-теңіз флотының арсеналында осындай үлкен бомбаны тасымалдай алатын ұшақ болған жоқ, бірақ P2V кішкентай «Little Boy» бомбасын тасымалдай алды. P2V үш үлкен «Мидуэй» класты әуе кемесінен JATO реактивтік көмегімен ұшып тұра алатыны көрсетілді. Оларға қону мүмкіндігі одан да күмәнді болды және ешқашан талпыныс жасамады. Бұл бомба, ұшақ және экипажпен бір жолғы миссияны білдірді. 1949 жылдың 7 наурызында Хейуорд «Coral Sea» әуе кемесінен ұшырылған P2V ұшағымен Калифорнияға қарсы атомдық бомбалау миссиясын имитациялады. Ол Калифорния штатының Эль-Сентро қаласының жанындағы Салтон теңізі сынақ алаңына тықсыр бомбасын тастады, содан кейін NAS Patuxent River әуе базасына Мэриленд штатына ұшып келді. «North American AJ Savage» ұшағы одан да қолайлы болды және әзірленуде болды. Форрестал бір қызметтің ядролық қаруларға монополия құруының дұрыс емес екенін ойлады. Ол 1948 жылдың 11-14 наурызында Біріккен штабтар комитетінің (JCS) және әр түрлі қызметтердің бір-бір орынбасарымен қатысқан Ки-Уэст конференциясын өткізді. Нәтижесіндегі Ки-Уэст келісімі стратегиялық бомбалауға жауапкершілікті бірінші кезекте Әскери-әуе күштеріне жүктеді, бірақ Әскери-теңіз флотының қатысуына тыйым салмады. Әскери-теңіз флотының басшылығы соғыс стратегиялық бомбалау арқылы жеңілуі мүмкін емес деп күмәнданды және кейбір теңіз офицерлерінің ядролық қаруларды кеңінен қолдану арқылы халықтың көп бөлігін жоюға моральдық қарсылығы болды. Көптеген офицерлер атомдық бомбалар субмариналар мен логистикалық орталықтар сияқты нысаналарға қарсы қолданылуы керек деп ойлады. Галерияның меморандумы Әскери-әуе күштерінің кейбір жетекшілеріне Әскери-теңіз флоты стратегиялық бомбалау миссиясын өз қолына алуды қалайды деген қорқыныш тудырды, бірақ теңіз авиаторларының нақты мақсаты өздерінің қажеттілігін дәлелдеу болды.
One role the Navy could play in a conflict with the Soviet Union was participation in strategic bombing. In December 1947, Gallery wrote a top secret memorandum on the subject. The idea was that instead of building a bomber with a range of , Gallery argued that it was a better idea to build one with lesser range that could be launched from an aircraft carrier. Radford noted that any target in the world was within of the sea. A carrier could be deployed quickly in a crisis, and did not require the establishment of expensive overseas bases. Gallery even went further than most Navy officers in arguing that strategic bombing with nuclear weapons should be the primary mission of the Navy. In forwarding the memo to Sullivan, Denfeld wrote: "I not only consider Rear Admiral Gallery's initiative in preparing the paper was commendable and proper, but that the paper itself demonstrates the type of constructive thinking that the Navy tries at all times to encourage." The memo was leaked to a syndicated newspaper columnist, Drew Pearson, who published it in The Philadelphia Inquirer and the Philadelphia Bulletin. Denfeld gave Gallery a private reprimand for making "an extensive and somewhat uncontrolled distribution of a classified document." This concept had severe practical limitations in 1948. The characteristics of nuclear weapons were not widely known at the time, but the Navy did have some expertise in officers who had served with the wartime Manhattan Project, principally Deak Parsons, John T. Hayward and Frederick L. Ashworth. Twelve Lockheed P2V Neptunes were configured for the atomic mission, and a squadron of them, VC 5, was formed under Hayward's command. A Fat Man atomic bomb was wide and weighed , and there was no aircraft in the Navy's inventory that could carry a bomb that wide, but the P2V could carry the slimmer Little Boy bomb. It was demonstrated that the P2V could take off from the three large Midway class aircraft carriers with the aid of jet assisted take off JATO rockets. The ability to land on one was less certain and never attempted. This meant a one way mission expending bomb, aircraft and crew. On 7 March 1949, Hayward flew a simulated atomic bombing mission against California in a P2V launched from the carrier Coral Sea off the East Coast. He dropped a pumpkin bomb on the Salton Sea test site near El Centro, California, and then flew back across the country to land at NAS Patuxent River in Maryland. A more suitable aircraft, the North American AJ Savage, was under development. Forrestal considered the notion of a single service having a monopoly on nuclear weapons to be misguided. He convened a conference at Key West from 11 to 14 March 1948 that was attended by the JCS and one deputy each to discuss the roles of the different services. The resulting Key West Agreement assigned primary responsibility for strategic bombing to the Air Force, but the Navy was not prohibited from participating. Navy leadership doubted that wars could be won by strategic bombing alone, and some naval officers had a moral objection to relying upon the widespread use of nuclear weapons to destroy the major population centers. Most felt that atomic bombs were best used against targets like submarine pens and logistical hubs rather than cities and industrial facilities. The Gallery memorandum led some senior leaders in the Air Force to fear that the Navy wanted to take over the strategic bombing mission, but the real agenda for naval aviators was to justify their own existence.
USS United States-тің тоқтатылуы
1945 жылдан бері Әскери-теңіз күштері жаңа кластағы авианосецтерді жобалау жұмыстарын жүргізіп келді. Оның басты жақтаушысы адмирал Марк Митчер болды, ол Радфордтың әуе күштері жөніндегі бас директорының және 1942 жылғы Дулиттл рейді кезінде «Хорнет» кемесінің капитаны болған. Осы кезде АҚШ Әуе күштерінің Солтүстік Америка B-25 Митчелл бомбалаушылары осы авианосецтен ұшырылған еді. Митчер осы миссияға арналған авианосец құрылысын ұсынды. Ол 16-дан 24-ке дейін, салмағы 500 тоннаға дейін жететін үлкен бомбалаушыларды пайдалана алатын, ал 100 рет ұшу үшін жеткілікті отын мен бомба тасымалдайтын палубаны қалаған. Флеш-палубаның тағы бір артықшылығы 1946 жылғы «Крест-Роудс» операциясының ядролық сынақтарында көрсетілді: ол жақын жерде болған ядролық жарылыстан туындаған соққы толқындарына аз сезімтал болды. Флеш-палубалы авианосецке SCB 6A жобасы деген атау берілді. Бомбалаушылар ангарға сыймас еді, сондықтан Митчер оны алып тастауды ұсынды, бірақ конструкторлар 9 метрлік ангар қосты, соның арқасында ол 80 МакДоннелл F2H Банши реактивтік истребителін тасымалдай алатын болды. Олар 24 Дуглас A3D Skywarrior бомбалаушысына 343 метрлік және 40 метрлік ұшу палубасы қажет екенін есептеді; бұл көрсеткіш Әскери-теңіз күштерінің ең ірі құрғақ доктарына сыйымды болу үшін қысқартылды. Мұндай көлемдегі кеме толық жүкпен 500 тоннаға дейін суыру қабілетіне ие болады деп есептелді. 6A авианосеці «Мидуэй» класындағы кемелерге қарағанда 30 метрге ұзын болғанымен, оның өлшемі мен ерекше сыртқы түрі бұқаралық ақпарат құралдарында оны «супер авианосец» деп атауға себеп болды. Жоспар бойынша Әскери-теңіз күштерінің авианосецтері төрт авианосецтік шабуыл тобында жұмыс істеуі керек еді, әрқайсысында 6A, «Мидуэй» класындағы және екі «Эссекс» класындағы авианосецтер болар еді (бар болғаны үш «Мидуэй» болғандықтан, бір топта үшінші «Эссекс» болар еді). Сондықтан 6A класындағы төрт кеме құрылысын жоспарлаған, 1949 жылдан 1952 жылға дейін әр жыл сайын біреуі салынып, 1955 жылға дейін барлығы төрт кеме пайдалануға берілер еді. Кеменің сипаттамалары 2 қыркүйекте Нимиц, ал келесі күні Әскери-теңіз күштері министрінің міндетін атқарушы У. Джон Кенни мақұлдады. Бірінші 6A кемесінің құны 14 миллиард долларлық қорғаныс бюджетінің 189 миллион долларына (бюджет бюросының назарын аудару үшін) тең болды. 1947 жылдың 16 желтоқсанында оның директоры Джеймс Э. Уэбб 1949 жылғы кеме жасау бағдарламасының жоғары құнына байланысты оған қарсы екенін мәлімдеді. Салливан 6A авианосеціне қаражат табу үшін «Кентукки» және «Лардж Крузер Хавай» соғыс кемелерін салудан бас тартуды ұсынды, ал Уэбб Салливанға ол және Трумэн 19 желтоқсанда осы негізде кеме жасау бағдарламасын қабылдағанын хабарлады. 1947 жылы Біріккен штабтардың келісімі сұралмады, өйткені жаңа біріктіру заңы әлі қабылданбаған еді. 1948 жылдың мамырында Конгресс алдындағы куәлігінде Салливан мен Денфелд 6A авианосецінің Біріккен штабтар, қорғаныс министрі және президенттің мақұлдауы бар екенін айтты. Әуе күштерінің зейнеткер бас қолбасшысы генерал Карл Спац қарсылық білдірді; Біріккен штабтар оны ешқашан мақұлдаған жоқ. Содан кейін Форрестал оны 1948 жылдың 26 мамырында келісу үшін Біріккен штабтарға ұсынды. Лихи, Денфелд және армия штабының бастығы генерал Омар Н. Брэдли оны мақұлдады; Ванденберг бұдан бас тартты. Конгресс 6A авианосецін кеме жасау бағдарламасының бір бөлігі ретінде 1948 жылдың 24 маусымында қаржыландырды, ал Форрестал 22 шілдеде келісімін берді, бірінші 6A авианосеціне CVA 58 атауын берді, ал Трумэн кеменің құрылысы бағдарламасына келесі күні рұқсат берді. «АҚШ» деп аталған кеменің құрылысы 23 сәуірде Ньюпорт-Ньюс қаласында (Виргиния штаты) басталды. Форрестал Трумэннің 1948 жылғы президенттік науқанын қолдамады; оның орнына ол Трумэннің қарсыласы Томас Э. Дьюимен кездесті, онымен республикашыл әкімшілігінде кабинетте қалу мүмкіндігін талқылады. Бұл Трумэнның ашуын туғызды, ал сайлауда жеңіске жеткеннен кейін 1949 жылдың 2 наурызында ол Форресталды Луис Джонсонмен алмастыратынын жариялады, ол Трумэннің сайлау науқанына 1,5 миллион доллар жинаған еді. Джонсон Трумэннің әскери бюджетті қысқартуын қолдауға еш күмәні болмады және қаржылық тұрғыдан Әуе күштерінің аргументін артық көрді. Оның пікірінше, басшы бұйрық беретін адам, ал бұйрық бірден және сұрақсыз орындалуы керек. Әскери-теңіз офицерлері қару-жарақ және стратегияға қатысты шешімдеріне (мысалы, «АҚШ» кемесін жою) күмән келтіргенде, ол мұны бағынбаушылықтың белгісі деп қабылдады. Оның мінезіне қарсы шабуылдар пайда болғанда, ол кінәлілерді қатаң жазалауды қалады. Джонсон армияның генерал-майоры Дуайт Эйзенхауэрдің, үш қызмет хатшыларының және Біріккен штабтардың пікірін «АҚШ» кемесінің құрылысын жалғастырудың орындылығы туралы сұрады. Брэдли мен Ванденберг оны тоқтатуға шақырып, Брэдли өткен жылы кемені қолдаған болатын. 1949 жылдың 23 сәуірінде Джонсон «АҚШ» кемесінің құрылысын тоқтатты; Трумэн осы шешіммен келісті. Бұл кеме Әскери-теңіз күштерінің болашағының символы және үміті болды, оның тоқтатылуы қызметкерлердің рухын күрт түсірді. Салливан 25 сәуірде Трумэнмен кездесіп, келесі күні Джонсонға өтінімін ұсынды. Джонсон алаңдамағандай көрінді. Оның «АҚШ» кемесін тоқтату шешімі оған бюджеттік мақсаттарына жету үшін әскери бюджетте үнемдеуге мүмкіндік берді, сонымен қатар ол әскерилерді қатаң бақылауда ұстай алатынын және қиын шешімдер қабылдай алатынын көрсетті. Салливанның орнына Джонсон Фрэнсис П. Мэттьюсті Әскери-теңіз күштері министрі лауазымына ұсынды. Омаха қаласының (Небраска штаты) заңгері, ол Біріккен қызмет ұйымдарының (USO) директоры болып қызмет еткен, ол әскерге қызмет көрсетуші ұйым. Ол 1948 жылғы Трумэннің сайлау науқанына ақша жинауда Джонсонға көмектескені үшін оның назарына ілікті. Мэттьюс Әскери-теңіз күштерімен тәжірибесінің ең жақыны көлде қайық жүргізу болғанын мойындады. Ол 25 мамыр күні қызметке кірді. Осы айда Радфордтың орнына басқа бір өзгеріс болды, ол Тынық мұхитының бас қолбасшысы (CINCPAC) болды, ал вице-адмирал Джон Д. Прайс оның орнына Әскери-теңіз күштерінің бас директорының орынбасары болды. 10 тамызда Трумэн Ұлттық қауіпсіздік заңына түзетулерге қол қойды, ол Біріккен штабтар төрағасының жаңа лауазымын құрды және ол Брэдлиді осы лауазымға тағайындады. 1948 жылдың желтоқсанында Денфелд құрған және кейін капитан Арлей Берк басқарған OP 23 зерттеу тобы, Әскери-теңіз күштерінің позициясын қорғауға көмектесетін ақпарат жинады, соның ішінде B-36 бомбалаушысының өнімділігі мен қабілеттерін сынаған материалдар да болды. 1949 жылдың сәуір айында «Анонимді құжат» пайда болды. Онда Джонсон қорғаныс министрі болып тағайындалғанға дейін Convair компаниясының директорлар кеңесінде болғаны және Convair компаниясының заң фирмасының басшысы болғаны көрсетілді. Құжат оның осы өндірушімен үкіметтің мүдделерін өкілдік етудегі мүдделердің қақтығысын көрсетті. Онда B-36 «бір миллиард долларлық қателік» екені және B-36 мердігерлері тарапынан құн, қабілеттер және сынақ нәтижелері бойынша «алаяқтық» жасалғаны туралы мәлімдемелер келтірілді. Құжат Гленн Л. Мартинге, Гленн Л. Мартин компаниясының төрағасына, сондай-ақ Конгрестің бірнеше мүшелеріне жіберілді.
Конгресс тыңдаулары
Алғашында Конгресс Анонимдік құжатты тергейтінін көрсететін белгілер аз болды. Сенатор Миллард Тайдингс, Сенаттың Қарулы қызмет комитетінің төрағасы, Мартиннің жақын досы болды, бірақ Анонимдік құжаттың мазмұнына күдікпен қарады. Карл Винсон, Өкілдер палатасының Қарулы Күштер комитетінің төрағасы, Әскери-теңіз күштері мен Әуе күштерінің үнемі жүргізіп жатқан жарнамалық кампанияларына, әсіресе құпия ақпараттың жариялануына алаңдады. Осыған байланысты «Юнайтед Пресс» тілшісі Чарльз У. Корддри АҚШ 70 совет қаласын стратегиялық бомбалауға бағытталғанын жариялады. Ықпалды Тайдингс әрекет етуге дайын болмағандықтан, конгрессмен Джеймс Ван Зандт 1949 жылдың 25 мамырында Өкілдер палатасына келісімшарттарды беру және жою туралы тергеуді талап ететін қаулы енгізді. Винсон бұл өзінің билігіне сын ретінде қарады және 1 маусымда Өкілдер палатасының Қарулы Күштер комитетіне B-36 ұшағын сатып алуды тергеуге рұқсат беру туралы өз қаулысын ұсынды. Палата 8 маусымда Винсонның қаулысын қабылдады. «Біріктіру және стратегия» тақырыбында Өкілдер палатасының Қарулы Күштер комитетінің тыңдауы мен тергеуінің бірінші кезеңі 1949 жылдың 9-25 тамызы аралығында өтті. Назар Анонимдік құжаттан туындаған алаяқтық пен жемқорлық туралы айыптауларға аударылды. «Анонимдік құжаттың» авторы – Седрик Р. Уорт, бұрынғы Әскери-теңіз күштерінің командирі, қазір Әскери-теңіз күштерінің орынбасары Дэн А. Кимболдың азаматтық көмекшісі болып жұмыс істеді. Уорт куә ретінде шақырылып, тергеу комитеті алдында куәлік берді. Комитет Джонсон мен Симингтонның ұшақ сатып алудағы заңсыз мүддесін анықтамады. Әуе күштері барлық айыптаулардан босатылды. Соңында комитет Уортты жұмыстан босатуды ұсынды. Әскери-теңіз сотының тергеуінен кейін Уорт жұмыстан босатылды. Министр Джонсонды ақтау және Уорттың орынсыз әрекеттері Әскери-теңіз күштері үшін ұятқа толы жағдай болды. Әскери-теңіз күштерінің бюджетін қысқарту туралы ақпаратты естігеннен кейін, Бірлескен штабта қызмет ететін әскери авиатор, капитан Джон Г. Кроммелин, бірігудің қателік болғанын және Джонсон Әскери-теңіз күштерін жоюға тырысқанын мәлімдеген шұғыл баспасөз мәслихатын өткізді. Денфелд Кроммелиннің сөздеріне тікелей жауап бермеді, теңіз офицерлері өздерінің жеке пікірлерін білдіруге құқылы екенін айтты. Мэтьюс басқаша ойлады және Кроммелиннің әрекеттері оны Бірлескен штабта қызмет етуге жарамсыз етеді деген мәлімдеме жасады. Осыған сәйкес, ол Денфелдтің штабындағы, әдетте контр-адмиралға тиесілі лауазымға ауыстырылды. Мэтьюс ашуланды, ал Денфелд Кроммелинді тез арада төменгі лауазымға ауыстырды. Содан кейін Мэтьюс пен Денфелд жариялануға арналған сөздер мен мақалалар Әскери-теңіз күштері министрлігінің кеңсесінен өтуі керек екенін жазған нұсқаулық меморандум шығарды. Мэтьюс Әскери-теңіз күштеріне қатысты мәселелер бойынша жоғары лауазымды қызметкерлерден кеңес сұрады, сондықтан Боган, қазір Тынық мұхитындағы Бірінші тапсырмалық флоттың қолбасшысы, 20 қыркүйекте Мэтьюске хат жазып, ол 1916 жылы офицерлік қатарға кіргеннен бері ең төменгі моральдық жағдайды сипаттады және Кроммелиннің көзқарасын қолдады. Хат құпия болған, бірақ CINCPAC ретінде Радфорд және CNO ретінде Денфелд хатты Мэтьюстің кеңсесіне жіберілген кезде қарап шықты. Өзінің пікірінде Денфелд Боганның пікірін қолдады. Қазан айында өткізілген екінші тыңдауда Әскери-теңіз күштерін қысқарту және АҚШ-ты жою, сондай-ақ стратегиялық бомбалаушы күштерін кеңейту туралы ұсыныстың дұрыстығы талқыланды. 23 қыркүйекте Трумэнның Кеңес Одағы алғашқы ядролық құрылғысын сынақтан өткізгені туралы хабарламасы осы мәселенің маңыздылығын арттырды. Мэтьюс тыңдауда куәлік берген әскери қызметшілердің ешқайсысы жазаланбайтынын мәлімдеді. Бұл қажет емес еді, өйткені Конгресс алдында куәлік берген куәлерді қорқытуға немесе оларға қарсы іс-қимыл жасауға заңмен тыйым салынған. Дегенмен, Винсон 6 қазанда тыңдауларды ашқанда былай деді: Куәгерлікке шақырылған теңіз офицерлері министр Мэтьюсті қолдауы керек еді, бірақ оның орнына офицерлер бірінен соң бірі Әуе күштерінің B-36 ұшағына сенімсіздігін және атомдық бомбалау стратегиясының жалпылама қателігін куәліктер арқылы көрсетті. 6-17 қазан аралығында куәлік берген офицерлердің арасында Екінші дүниежүзілік соғыстың теңіз басшылары болды: Флот адмиралдары Эрнест Кинг, Честер Нимиц және Уильям Холси, адмиралдар Раймонд Спруэнс және Томас Кинкейд, сондай-ақ бұрынғы теңіз жауынгерлерінің корпусының командующиі генерал Александр Вандегрифт. Берк жүргізген сынақтар Әскери-теңіз күштерінің B-36 сияқты бомбалаушыларды ұшып өтуге жеткілікті биіктікке көтеріле алатын F2H Banshee сияқты истребитель ұшағына ие екенін көрсетті, және қарсыластың да осындай ұшақты жасағанын болжау орынды болды. Осыған байланысты B-36 ұшағына міндетін орындау үшін ұзақ қашықтыққа ұша алатын және жеткілікті биіктікке көтеріле алатын эскорт ұшақтары қажет болды, бірақ Әуе күштерінде мұндай ұшақтар жоқ еді. Өзінің куәлігінде Денфелд бұрын куәлік берген Әскери-теңіз күштері офицерлерін толығымен қолдады. Симингтон мен Ванденберг 18 және 19 қазанда адмиралдардың куәлігіне қарсы пікір білдірді. АҚШ туралы Ванденберг былай деді: «Мен Әскери-теңіз күштерінің бас штабының мәлімдеген әскери мүмкіндіктерін қабылдаймын. Мен оны құруға қарсымын, өйткені біздің стратегиялық жоспарымызда осындай мүмкіндіктерге ие кемеге мұқтаждық жоқ». Симингтон Әуе күштері азаматтық халықты бомбалауға ұмтылмайтынын немесе атомдық шабуылдың «жеңіл, оңай және ауыртпалықсыз соғыс» ұсынатынына сенбейтiнiн жоққа шығарды. Ванденберг былай деді: «Сегізінші, он бесінші, жиырмасыншы және басқа да тарихи Әуе күштерінің ардагерлері үлкен соғыстарды жеңудің арзан және оңай жолдары жоқ екенін жақсы біледі». Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бомбалаушылар әрқашан өз мақсаттарына жете алғанын айтты және содан бері жасалған технологиялық жетістіктер оны одан да ықтимал етті. Ол куәлігінде оптимистік болды, бірақ алаңдауға себеп болды, өйткені генерал-майор Гордон П. Савильден 40000 фут (12192 м) биіктіктен радармен басқарылатын бомбалауға тек бір B-36 ұшағы қатысқанын білдірген хат алды. Үшінші дүниежүзілік соғысқа қатысты мәселелер бойынша кеңес сұраған Мэтьюс бұрынғы президент Герберт Гувер, Джонсон және генералдар Джордж К. Маршалл, Дуайт Эйзенхауэр және Омар Брэдлиден де куәліктер алды. Брэдли Сицилия мен Нормандияға жасалған тарихи шабуылдар сияқты кең ауқымды десанттық операциялар енді болмайтынын сенімді түрде болжады. Ол осы істе Әскери-теңіз күштерінің әдістеріне деген жек көрушілігін жасырмады және жоғары лауазымды теңіз офицерлерін нашар басшылық пен адалсыздыққа айыптады. Өкілдер палатасының Қарулы Күштер комитеті әкімшілік пен қызметтердің атқарған бірқатар әрекеттерінің шектен шыққанын анықтады. B-36 ұшағының құндылығын бағалау Қарулы жүйелерді бағалау тобының жауапкершілігінде екенін және қызметтер бірлесіп бір қызмет ұсынған қарулар туралы шешім қабылдамауы керек екенін айтты. Супер авианосецтің жоюына қатысты комитет армия және әуе күштерінің бас штабтарының біліктілігіне күдік келтірді, олар Джонсонның шешімін қолдаған куәліктер берді. Джонсонның «шапшаңдықпен» авианосецті тоқтатуына және әрекет етпес бұрын конгресс комитеттерімен кеңеспеуіне наразылық білдірген комитет «ұлттық қорғаныс тек атқарушы ведомствоның міндеті емес» деді.
The naval officers called to testify were expected to support Secretary Matthews, but instead officer after officer arose to testify that the Air Force reliance on the B 36 was inadequate, and that the entire strategy of atomic bombing was immoral and misguided. Among the officers testifying from 6 to 17 October, were the naval leaders of World War II: Fleet Admirals Ernest King, Chester Nimitz and William Halsey, Admirals Raymond Spruance and Thomas Kinkaid, and General Alexander Vandegrift, the former Commandant of the Marine Corps. Burke had run tests which showed the Navy was already in possession of a fighter aircraft, the F2H Banshee, that could reach high enough altitudes to intercept bombers like the B 36, and he knew it would be unreasonable to assume that an opposing major world power would not also have developed such an aircraft. In that case, the B 36 would need to be accompanied with long range fighter escorts with the requisite range and ceiling to complete its mission, and the Air Force had no such fighter available in their inventory. In his testimony, Denfeld broadly supported the Navy officers who had testified before him. Symington and Vandenberg rebutted the admirals' testimony, point by point, on 18 and 19 October. Regarding the United States, Vandenberg commented: "I accept the military capability of this ship as stated by the Chief of Naval Operations. My opposition to building it comes from the fact that I can see no necessity for a ship with those capabilities in any strategic plan against the one possible enemy." Symington denied that the Air Force favored the bombing of civilians or that it believed that an atomic blitz offered a "quick, easy and painless war". Vandenberg testified that "Veterans of the Eighth, the Fifteenth, the Twentieth and other historic Air Forces know very well that there are no cheap and easy ways to win great wars." He said that during World War II bombers had always managed to get through to their targets, and that technological improvements since then made it still more likely. He was optimistic in his testimony, although he had reason for concern, having received a memo from Major General Gordon P. Saville that only one B 36 had so far attempted a radar controlled bombing run from 40000 feet (12192 m). The remainder of the testimony before the House Armed Services Committee was from former President Herbert Hoover, Johnson, and Generals of the Army George C. Marshall, Dwight Eisenhower and Omar Bradley on the merits of unification. Bradley noted that he had participated in the two largest amphibious operations in history, namely the invasions of Sicily and Normandy, and confidently predicted that "large scale amphibious operations, such as those in Sicily and Normandy, will never occur again". He made no attempt to hide his contempt for the Navy's methods during the case, and he accused senior naval officers of poor leadership and disloyalty:
The House Armed Services Committee found a number of actions taken by the administration and by the services involved to be overstepping. It held that evaluation of the B 36's worth was the responsibility of the Weapons Systems Evaluation Group, and that the services jointly should not pass judgment on weapons proposed by one service. On cancellation of the supercarrier, the committee questioned the qualifications of the Army and Air Force chiefs of staff, who had testified in support of Johnson's decision, to determine vessels appropriate for the Navy. In disapproving of Johnson's "summary manner" of terminating the carrier and his failure to consult congressional committees before acting, the committee stated that "national defense is not strictly an executive department undertaking; it involves not only the Congress but the American people as a whole speaking through their Congress. The committee can in no way condone this manner of deciding public questions." During the hearings public opinion shifted strongly against the Navy. Time magazine noted: "Even so staunch a friend of the Navy as the New York Times Annapolis trained military analyst Hanson Baldwin wrote that he himself did not consider the cutbacks in the Navy program disastrous. Baldwin added dryly: 'Some of the Navy's interest in morality as applied to strategic bombing seems new found. The Truman administration won the conflict with the Navy, and civilian control over the military was reaffirmed. Military budgets following the hearings prioritized the development of Air Force heavy bomber designs. These were deployed across the country and at dozens of overseas bases. Frank Pace, who as Director of the Bureau of the Budget had been a driving force behind defense cuts, was appointed Secretary of the Army, and Leon Keyserling, a Keynesian economist, replaced Edwin Nourse as the chairman of the Council of Economic Advisers when the latter quit over the administration's failure to cut spending. Johnson authorised the modernisation of two Essex class aircraft carriers, increasing the Navy's projected aircraft carrier strength in fiscal year 1951 to seven, but a committee he established to look for further economies suggested another $929 million in cuts to the fiscal year 1950 budget, mainly at the expense of the Army and Navy budgets, which were cut by another $357 million and $376 million respectively. While most of Johnson's cuts came at the expense of the Navy, it was the Army that was affected the most. After a year with Johnson at the helm, the Army had lost 100,000 men and only one of its ten divisions was at full strength. Truman still talked about cutting the defense budget to $9 billion. Unwilling to support further cuts, Symington submitted his resignation in April 1950. On 25 June 1950, the Korean War broke out and the administration was forced to confront the crisis with the forces it had on hand. The Truman administration immediately decided not to use the nuclear arsenal, and sought to check the North Korean advance with conventional forces. The war discredited the proponents of austerity and vindicated the hawks that had called for increased defense spending. As an initial response, Truman called for a naval blockade of North Korea, and was shocked to learn that such a blockade could only be imposed "on paper", since the Navy no longer had the warships with which to carry out his request. Faced with public criticism of his handling of the Korean War, which opened with a series of setbacks and defeats, and wishing to deflect blame from the peacetime defense economy measures he had espoused, Truman decided to ask for Johnson's resignation on 19 September 1950. Truman decided he needed a Secretary of Defense that had the confidence of all three services, preferably one with significant military experience, and nominated George Marshall. Matthews resigned on 31 July 1951, and became the United States Ambassador to Ireland. The Korean War compelled a reluctant Truman to loosen the purse strings. The administration did not decide between military and civilian spending; it found that it could afford both. No solution for interservice rivalry or any process for the resolution of competing budgetary claims emerged. Rivalry between the services was not ended; what ended was competition over a zero sum budget. Defense outlays quadrupled between 1950 and 1953. In fiscal year 1951, the Army had double the manpower called for in Johnson's budget; the Navy increased its carrier force from 15 to 27; and Air Force grew from 48 wings to 87. Fears of inflation proved unfounded; although it increased to 7.9 percent in 1951, it dropped back to below 1 percent the following year. Between 1954 and 2002, annual defense outlays averaged $317.7 billion in 2002 dollars, about 1.5 times the average between 1947 and 1950. Between 1948 and 1986, the Air Force's share of the defense budget was 35 percent, the Navy's 31 percent, and the Army's 28 percent. The Navy did get a supercarrier; Johnson approved its construction on 22 June 1950. Launched in October 1955, the Forrestal, at was 1.5 times the size of the Midway class aircraft carriers. She featured an armoured flight deck just large enough and sturdy enough to land a heavy bomber carrying a small nuclear bomb. The ship was also equipped with steam catapults to assist the heavier nuclear bombers in getting airborne. The flight deck was angled, allowing the new carrier to launch and recover aircraft at the same time, and obviating the need for a flush deck. The AJ Savages were mostly based ashore. With the development of smaller and lighter nuclear weapons in the late 1950s, it became possible for them to be carried by standard Navy attack planes.