Кіріспе

АҚШ-тың суық соғыс кезіндегі оқиғасы, АҚШ Әскери-теңіз флотының қаржыландыру және саясаты туралы дау-жанжал. "Адмиралдардың көтерілісі" 1949 жылы АҚШ үкіметі ішінде болған саясат және қаржыландыру дауы, ол бірқатар зейнеткер және қызметтегі АҚШ Әскери-теңіз флотының адмиралдарына қатысты. Олардың ішінде әскери қызметте болған офицерлер – Әскери-теңіз операцияларының бастығы адмирал Луис Э. Денфелд, вице-адмирал Джеральд Ф. Боган, сондай-ақ флот адмиралдары Честер Нимиц және Уильям Холси, Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі жоғары шенді офицерлер болды. Бұл оқиға президент Гарри Трумэн мен қорғаныс министрі Луис Джонсон әскери шығындарды азайтуға тырысқан кезде орын алды. Бұл саясат Әскери-теңіз флотындағы күрт қысқартуларды және Америка мүдделерін қорғаудың басты құралы ретінде АҚШ Әуе күштері мен стратегиялық ядролық бомбалауды қарастырды. Әскери-теңіз флоты стратегиялық бомбалауда өзіне рөл табуға тырысты, бірақ Әуе күштері мұны өзінің басты міндеттерінің бірі деп сақтады. Ішкі ведомстволық бәсекелестікке байланысты, пікір талас стратегиялық айырмашылықтардан бастап, әскерилерді азаматтық бақылау мәселесіне дейін жетеді. "United States" ұшақ тасымалдағышының жобасын тоқтату және Джонсонның Convair B 36 Peacemaker бомбалаушысын сатып алудағы бұрыс іс-әрекеттер туралы айыптаулары Карл Винсон төрағалық ететін Қарулы Күштер жөніндегі палата комитетінің тергеуіне әкелді. Дау Трумэн әкімшілігінің пайдасына шешілді, бірақ 1950 жылдың маусым айында Корей соғысының басталуы негізінен ядролық қаруға сүйенген қорғаныс саясатының кемшіліктерін көрсетті, және конвенциялық күштерге қатысты ұсынылған көптеген қысқартулар кейіннен қайта қарастырылды.

Қарулы күштерді біріктіру

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде 1941 жылғы Соғыс өкілеттігі туралы заң президентке қарулы күштерді қайта ұйымдастыруға кең өкілеттік берді, бірақ бұл өкілеттік соғыс аяқталғаннан кейін алты айда тоқтатылатын болды. 1944 жылдың сәуірінде АҚШ Конгресі соғыстан кейінгі ұйымдастыруға қатысты заңнаманы қарастыра бастады. Оған жауап ретінде, соғыс кезеңіндегі ең жоғары шенді әскери жетекшілерден тұратын Бірлескен штабтар комитеті (JSC) өз ұсыныстарын дайындауға кірісті, себебі JSC-нің және оның түрлі кеңесші комитеттерінің ұйымдастырылуы соғыс кезеңіндегі уақтылы шара болатын. 1944 жылдың 9 мамырында JSC Ұлттық қорғанысты қайта ұйымдастыру жөніндегі арнайы комитетті тағайындады, оның төрағасы – бұрынғы АҚШ Флотының Бас қолбасшысы адмирал Джеймс О. Ричардсон болды. Комитетке Соғыс департаменті Бас штабынан генерал-майор Уильям Ф. Томпкинс, Әскери-әуе күштерінен (USAAF) генерал-майор Гарольд Л. Джордж, контр-адмирал Малкольм Ф. Шоффель және бұрынғы Әуе күштері жөніндегі әскери хатшысының көмекшісі полковник Ф. Труби Дэвисон кірді. Комитет 1945 жылдың 11 сәуірінде JSC-ге есеп берді. Ол Соғыс және Әскери-теңіз департаменттерін азаматтық хатшы басқаратын бірыңғай қарулы күштер департаментіне біріктіруді ұсынды, сондай-ақ тәуелсіз әуе күштерін құру арқылы үш теңдестірілген күшті құруды қолдады. Соғыс кезінде АҚШ Әскери-әуе күштері (USAAF) АҚШ Армиясынан де-факто тәуелсіздікке қол жеткізді және Армиямен және АҚШ Әскери-теңіз күштерімен тең дәрежедегі толыққанды қарулы күш болуға ниеттенді. Ричардсон жаңа департамент құрудың орнына қалыпқа келтіруді жақтады, бірақ JSC ұйымын заңмен бекіту туралы ұсынысты қабылдады. Жоғары шенді Әскери-теңіз офицерлері, соның ішінде Флот адмиралдары Уильям Д. Лихи (Бас қолбасшының штаб бастығы), Эрнест Дж. Кинг (АҚШ Флотының Бас қолбасшысы) және Честер В. Нимиц (АҚШ Тынық мұхиты Флотының Бас қолбасшысы) комитеттің ұсыныстарын радикалды деп санады. Олар Ұлттық қорғаныс хатшысының біреу болуына қарсы болды, олардың пікірінше, бұл бір адам үшін тым көп жауапкершілік болды, сонымен қатар ол JSC мен АҚШ Президенті арасына азаматтық басшыны қойып, Әскери-теңіз күштерінің күші мен ықпалын азайтуы мүмкін еді. Олар 1918 жылы Корольдік Әуе күштері құрылғанда Корольдік Әуе күштеріне сіңірілген Корольдік Әуе Әскери Әуе қызметіне болғандай, Әскери-теңіз күштерінің әуе күштерінің жоғалуынан да қорқыды. Сенаттың Әскери істер жөніндегі комитеті заң жобасын дайындау үшін подкомитет құрды, оның кеңесшілері ретінде генерал-майор Лаурис Норстад, жоспарлар жөніндегі Әуе штабының көмекші бастығы және әуедегі Әскери-теңіз операциялары (DCNO) баслығының орынбасары контр-адмирал Артур В. Радфорд болды. Радфорд тіпті Әскери-теңіз күштерінде бірігуге қарсылық білдірген қатал оппозиционер ретінде қарастырылды, ал 1946 жылдың шілдесінде Әскери-теңіз күштерінің хатшысы Джеймс Форресталь және Нимиц, қазір Әскери-теңіз операцияларының бастығы (CNO), оны Операциялар жөніндегі DCNO, контр-адмирал Форрест Шерманмен алмастырды. Шерман әскери-теңіз авиаторы болғанымен, бірігуге қарсы болмады. Ол Норстадпен бірге келісімге келді, ол JSC-мен бекітіліп, 1946 жылдың 12 желтоқсанында президент Гарри С. Трумэнге мақұлдау үшін жіберілді. Бұл 1947 жылғы Ұлттық қауіпсіздік туралы заңның негізі болды, ол Ұлттық қауіпсіздік кеңесін (NSC), Орталық барлау агенттігін (CIA), тәуелсіз АҚШ Әуе күштерін (USAF), үш азаматтық әскери департамент басшыларын және қызметтік департаменттерді және JSC-ні қадағалау үшін кабинет деңгейіндегі Қорғаныс министрі бар бірыңғай Ұлттық әскери мекемені құрды. Заң Әскери-теңіз күштеріне қажетті автономияны және өзінің Әскери-теңіз және Теңіз жаяу әскерлері авиациясын бақылау құқығын қалдырды, бұл төрт әскери әуе күшін заңды түрде бекітті. Бұл заң талқылауды аяқтаған сияқты көрінді, бірақ ешбір күш оған толық қанағаттанбады. Бірігуге қарсы күресті жетектеген бұрынғы әскери-теңіз авиаторы Форрестал бірінші Қорғаныс министрі болып тағайындалды; Джон Л. Салливан, бұрынғы Әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысы (AIR), оны Әскери-теңіз күштерінің хатшысы етіп алмастырды; Кеннет С. Ройалл, Соғыс министрі, Армия министрі болды; ал Әуе күштері жөніндегі Соғыс министрінің көмекшісі болған Стюарт Саймингтон Әуе күштерінің бірінші хатшысы болды. Әскери-теңіз күштері қалағандай, Қорғаныс министрі үйлестіру рөлін атқарды және қызметтік департаменттерді және олардың басшыларын тиімді бақылауға қажетті билік пен ресурстарға ие болған жоқ. Форрестал бірігу ісі аяқталғаннан кейін күштер өзара қарым-қатынастарын ұмытып, бірлікке келеді деп үміттенді.

Бюджеттер мен стратегия

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін АҚШ үкіметі соғысқа жұмсалған үлкен қаржы шығындарына алаңдады, ол 1946 жылы жалпы ішкі өнімнің (ЖІӨ) 119 пайызына жеткен. Тапшылық шығындары АҚШ-ты Ұлы депрессиядан шығарды, бірақ енді Трумэн мен оның экономикалық кеңесшілері 1947 жылы 14,4 пайызға жеткен инфляция қаупіне алаңдады, соғыс кезеңіндегі баға бақылаулары алынып тасталғаннан кейін, және үнемдеу саясатын қабылдады. Шығындарды азайту үшін қарулы күштерді жылдам демобилизациялау қажет болды және бейбіт уақыттағы әскери құрамға қайта оралу керек еді. Қорғаныс бюджеті 1945 қаржы жылында 81 миллиард доллардан 1948 қаржы жылында 9 миллиард долларға дейін төмендеді, бұл ЖІӨ-нің 37,5 пайызынан 3,5 пайызына дейін азайды. Әскер құрамы 89 армия және 6 теңіз дивизиясынан 12-ге, 213 әуе тобынан 63-ке дейін (олардың тек 11-і ғана толыққанды жұмыс істеді, ал кейбіреулері тек қағаз жүзінде болды) және 1166 әскери кемеден 343-ке дейін қысқартылды. Осы арада, 1948 жылдан 1952 жылға дейін Маршалл жоспарына 13 миллиард доллар жұмсалды. АҚШ Кеңес Одағымен болуы мүмкін қақтығысқа қарсы соғыс жоспарларын жасады. Кеңес Одағының соғыс бастауға ниеті жоқ деп есептелді, бірақ қате есептеу салдарынан соғыс басталу мүмкіндігіне дайындық жүргізілді. Кеңес Одағы Германия мен Австрияда АҚШ армиясының бір дивизиясына қарсы елу дивизияға ие болды, бұл Рейннің шығысындағы Еуропаны жылдам басып алуға жеткілікті болды. Бұл үлкен кедергі болды, бірақ оны ұзақ уақытқа ұстап тұру мүмкін емес деп саналды, бұл Пиренейге шегінуге мәжбүрлейтін еді. Кеңес Одағының конвенциялық күштердегі басымдылығын ескере отырып, жоспарлаушылар АҚШ-тың конвенциялық және ядролық қаруды қолданатын стратегиялық әуе шабуылынан басқа қайта соққы берудің басқа жолы жоқ деп санайды. 15 желтоқсан күні 1947 жылы Нимицтің орнын бастан Нимицтің орнын бастан басқан адмирал Луис Э. Денфелд соғыс жоспарын сынға алды, оны өте кемшілікті деп санады. Ол Батыс Еуропаны күреспей тастап кету АҚШ үкіметінің демократияны нығайту саясатына қайшы келетінін және бұл Жерорта теңізінен де бас тартуды білдіретінін атап өтті. Жоспарда стратегиялық әуе науқаны үшін Карачи аймағын база ретінде пайдалану көзделген, бірақ бұл соғыс жоспарының басқа элементтерін қолдамайтын және оны ұстап тұру үшін үлкен логистикалық күш-жігерді қажет ететін еді. Сонымен қатар, стратегиялық бомбалау науқаны сәтсіз аяқталған жағдайда ешқандай резервтік шара қарастырылмаған. Ол жоспарды тек қысқа мерзімді жоспарлау үшін уақытша жоспар ретінде бекітуге дайын болды және Рейн мен Таяу Шығысты ұстауға бағытталған агрессивті стратегияны жақтады. Ешбір әскери қызмет бөлімінде қысқа мерзімді соғыс жоспарын жүзеге асыруға жеткілікті ресурстар болмады, тіпті одан да амбициялы жоспарды жүзеге асыру мүмкін емес еді.

Стратегиялық бомбалау

Вторая мировая войнаға дейінгі жылдары АҚШ Әуе корпусы стратегиялық бомбалау доктринасын әзірледі, оны Әуе корпусының тактикалық мектебі жариялады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде стратегиялық бомбалау тәжірибесі Әуе корпусының дәлдік бомбалау доктринасындағы негізгі кемшіліктерді көрсетті. Қорғаусыз бомбалаушылар истребительдерге өте осал болып, көп шығынға ұшырады. Ұшаққа қарсы артиллерияның жақсаруы бомбалаушыларды жоғары биіктікке көтерді, онда дәл бомбалау қиын болды. Еуропадағы бомбалау шабуылының негізгі нысаналарының ешқайсысы жойылған жоқ және тіпті ауыр зардаптарға ұшырамады, тек мұнай кампаниясы ғана сәтті деп танылды. Жапонияға жасалған әуе шабуылдары ауа райы мен ұшу жағдайларына тап болды, бұл жоғары биіктіктен күндізгі дәлдік бомбалауды Еуропаға қарағанда одан да қиын етті, нәтижесінде тактика қалаларды өртеу үшін төмен деңгейдегі аудандық бомбалауға ауыстырылды. Соғыс кезіндегі АҚШ Әуе күштерінің бас штабы, армия генералы Генри Х. Арнольд, дәстүрлі бомбалау Жапонияның соғыс жүргізу қабілетін жойғанын, ал Хиросима мен Нагасакиге жасалған атомдық бомбалау Жапония императорына соғысты аяқтауға себеп болды деп мәлімдеді. Ядролық қарулардың пайда болуы стратегиялық бомбалау теориялықтарына соғыс кезінде стратегиялық бомбалаудың тиімділігін шектеген факторларды жеңуге болатындығына үміт берді. Полковник Дейл О. Смит мынадай жазба қалдырды: Соғыс жоспарларында көзделген бомбалау кампаниясы ядролық және дәстүрлі болуы керек еді. 1948 жылдың маусым айына қарай шамамен елу "Fat Man" және екі "Little Boy" бомбасының компоненттері қолда бар болды. Оларды арнайы даярланған Қарулы күштердің арнайы қару-жарақ жобасының құрастыру бригадалары құрастыруға тиіс болды. Тек Silverplate Boeing B-29 Superfortress бомбалаушылары ғана ядролық қаруды жеткізе алды, және жасалған 65-тің ішінде 1948 жылдың басында тек 32-сі ғана операциялық жағдайда болды, олардың барлығы 509-шы бомбалау тобына бекітілді, ол Нью-Мексико штатындағы Розуэлл әскери әуе базасында орналасқан. Атомдық бомбалау миссияларын орындауға білікті экипаждар да жетіспеді; 1948 жылдың басында тек алты экипаж ғана білікті болды, бірақ төтенше жағдайда қосымша он төрт экипажды жинауға жеткілікті персонал дайындалды. Бірақ соғыс жоспарындағы мақсатты қалалардың шамамен 20 пайызы B-29-дың қашықтығынан тыс болды, бұл бір бағытты миссияны талап етті, ол экипаж, бомба және ұшақты жойатын еді. Сондай-ақ, B-29-дың кеңестік әуе кеңістігіне ену қабілетіне күмән туды. Винтті бомбалаушы ретінде ол тіпті түнде де жаңа кеңестік реактивті истребительдерге өте осал болды. 1948 жылы B-29 бомбалаушы паркінің негізгі бөлігі болды, бірақ сол жылы Convair B-36 Peacemaker қызметке енгізілді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Германияның алғашқы жеңістері Ұлыбританияның басып алынуы мүмкін деген алаңдаушылықты тудырды. Сондықтан Әуе корпусы АҚШ-тағы базалардан Германияға жетуі мүмкін континентаралық бомбалаушы ұшақтардың жобаларын іздеді. Бұл ұсыныстар B-36 ұшағының құрылысына әкелді, ол өнердің шегін кеңейтті, бірақ көп ұзамай даму және кестелік проблемаларға тап болды және B-29-ға басымдықты жоғалтты. Ол тоқтатылмады, және 1943 жылы Қытайдағы базалар (сол кезде Жапонияның B-29 қашықтығындағы Достасқандардың қолындағы жалғыз базалар) басып алынуы мүмкін болғандықтан, 100 B-36 ұшағына тапсырыс берілді. Ұшақтарға жасалған тапсырыстардың көпшілігі 1945 жылы қысқартылды немесе жойылды, бірақ B-36 тапсырысы өзгеріссіз қалды. Көптеген әскери-әуе күштері офицерлері B-36 ұшағының құндылығына күмәнмен қарады, бірақ 1948 жылдың сәуір және маусым айларында жүргізілген сынақтарда B-36 ұшағы Boeing B-50 Superfortress ұшағынан ұзақ қашықтыққа ұшу жылдамдығы, жүк көтергіштігі және жауынгерлік радиусы бойынша жоғары көрсеткіштерді көрсетті. 1948 жылдың маусымында Берлин блокадасының басталуы Кеңес Одағының агрессивті ұстанымына байланысты алаңдаушылықты арттырды және континентаралық бомбалаушыға деген сұранысты күшейтті. B-36 әлі атомдық қаруларды тасымалдауға қабілетті емес еді; атомдық қаруларды тасымалдай алатын B-36 ұшақтарын жеткізу 1949 жылы басталды. Ол қызметте көптеген проблемаларға тап болды, бұл жаңа ұшақтар үшін әдеттегі жағдай. Бір ерекшелігі - бұл реактивті ұшақтар дәуірінде поршеньді қозғалтқыштармен жабдықталған ұшақ болды. Сондықтан ол Boeing B-52 Stratofortress реактивті бомбалаушысының енгізілуіне дейін уақытша ұшақ ретінде қабылданды, бірақ бұл 1952 жылға дейін болмайтыны белгілі болды. 80-ші Конгресс 1948 жылдың тамызында 70 топты бейбіт уақыттағы әуе күшін бекітетін заң жобасын қабылдамай тоқтады, бірақ Әуе күштері штабының бастығы генерал Хойт Ванденберг бұл мақсатқа арналған қаражаттың алғашқы бөлігі мандат ретінде қарастырылды және қолдағы қаражатпен қажетті 2201 ұшақты сатып алу процесін бастады. Бұл бастапқы келісімшарт бойынша қалған 95 B-36 ұшағын, 10 жаңа Boeing B-47 Stratojet бомбалаушысын, 132 B-50 ұшағын, 1457 реактивті истребительді және 147 көліктік ұшақты қамтыды. 1948 жылы әскери ведомстволар 1950 жылғы қаржы жылына бюджеттік ұсыныстарын дайындауды бастады. Әуе күштері штабы 8 миллиард доллар сұрады, бұл 70 топтық бағдарламаны қаржыландыруға жеткілікті болды. Бірақ бюджеттер пропорционалды түрде қысқартылатыны туралы ақпарат тарағаннан кейін, Симмингтон бюджеттік ұсынысты 11 миллиард долларға еріксіз арттырды. Шілдеде жиналған ведомстволық ұсыныстардың жалпы сомасы 29 миллиард долларға жетті. Бұл сома қолда бар болмайтыны анық болды. Бюджет бюросы бастапқыда 1950 жылғы қаржы жылында 5 миллиард долларлық профицит болатынын болжады, бірақ 1949 жылғы рецессия кірістердің төмендеуіне және 2 миллиард долларлық дефицит туралы түзетілген болжамға әкелді. Форрестал 1948 жылдың қазанында қорғанысқа қатысты ұсынысты 23,6 миллиард долларға дейін төмендетті, бірақ Бюджет бюросы Трумэнды 1950 жылғы қаржы жылында қорғаныс шығындарына 14,4 миллиард долларлық шектеу қоюға көндірді. Біріккен штабтар соғыс жағдайында бұл АҚШ-тың Ұлыбританиядан стратегиялық бомбалау шабуылына жауабын баяулатуы мүмкін екенін бағалады. Біріккен штабтардың бас штабы 14,4 миллиард долларды үш ведомство арасында бөліп берді, Армияға 4,834 миллиард доллар, Теңіз күштеріне 4,624 миллиард доллар және Әуе күштеріне 5,025 миллиард доллар бөлді. Бұл Әуе күштерінің тек 48 топқа дейін қысқартылуын білдірді. Ванденберг генерал Джозеф Т. МакНарни төрағалық еткен аға офицерлер кеңесін шақырды, олар тиісті құрылымды анықтауға тиіс болды. Олар Стратегиялық әуе командасын 14 бомбалау тобына дейін қысқартуға келісті. Оның командирі, лейтенант-генерал Кертис ЛеМэй, атомдық миссияға төрт топ бомбалаушылар қажет екенін мәлімдеді, олар B-36 ұшақтарымен жабдықталуы керек екенін айтты. B-36 Солтүстік Америкадағы базалардан Кеңес Одағының 97 пайызына дейін жете алады, ал конвенциялық рөлде орташа қашықтыққа бомба тасымалдай алады. Ол B-36 ұшағының өнімділігін екі реактивті қозғалтқышпен (B-47 реактивті қозғалтқыштары) жақсарту туралы ұсынысты мақұлдады. Қалған он бомбалау тобының бесеуі B-50 ұшақтарымен, екеуі жаңа B-47 ұшақтарымен және үшеуі B-29 ұшақтарымен жабдықталады. B-36 бағдарламасы кесілгендердің нәтижесінде пайда тапты, өйткені басқа ұшақтарға жасалған тапсырыстарды жоюдан 269 761 000 доллар қайтарылды. ЛеМэй Boeing B-54 ұшағын, B-50-нің жақсартылған нұсқасын жоюды және қаражатты 36 B-36 және бес B-47 ұшағын сатып алуға жұмсауды ұсынды. Форрестал 1949 жылдың наурызында осы қаражатты қайта сертификаттауға қол қойды. Сол айда кеңес де B-36 ұшақтарын төрт топқа қажетті мөлшерде сатып алуды шектеуге келісті, содан кейін өндіріс B-52 ұшағына ауыстырылады.

Әуе кемелері

Әскери-теңіз флотының соғыстан кейінгі стратегияны әзірлеуге арналған теориялық негізі болмады. 1890 және 1945 жылдар аралығында оның доктринасы Альфред Тейер Маханның тұжырымдамасына негізделген. Ол теңіз саудасы арқылы байланыс желілерін қамтамасыз етуде теңізді бақылаудың маңыздылығын атап өтті және теңіз флотының басты мақсаты – жаудың жауынгерлік флотын жою екенін дәлелдеді. Бірақ Кеңес Одағының флоты шағын болды және Еуразиялық держава ретінде теңіз саудасына тәуелді емес еді, сондықтан теңіз блокадасының әсеріне ұшырамады. Армия мен Әскери-әуе күштерінен кейін үшінші орынға түсу, Әскери-теңіз флотының дәстүрлі түрде елдің бірінші қорғаныс шебі деп санайтын мәртебесінің төмендеуіне әкелді. 1922 мен 1939 жылдар аралығында Әскери-теңіз флотының бюджеті бір жылды қоспағанда, әрқашан Армия бюджетінен асып түсті. Ол президент Франклин Д. Рузвельттің қолдауын алды және тікелей оған есеп беретін хатшысы болды. Әскери-теңіз флоты ел бойынша кемелерді салу және күтіп ұстауды таратып, Конгресте саяси қолдауға ие болды, ал Әскери-теңіз істері жөніндегі Палата комитеті мен Әскери-теңіз істері жөніндегі Сенат комитеті қымбат капиталдық кемелерді сатып алуды және әскери-теңіз авиациясын дамытуды қолдады. Әскери-теңіз флоты алғашқы әуе кемелерін 1922 жылы сатып алды, ол қайта жаңартылған «Лэнгли» болды. Әуе кемелері флотты сүйемелдеді, ал ұшақтар барлау, бақылау және жау кемелеріне шабуыл жасау рөлдерін атқарды. 1910 мен 1930 жылдар аралығында барлық әскери-теңіз офицерлерінің шамамен 20 пайызы әскери-теңіз авиациясына өтті. Олардың арасында Форрест Шерман, Артур Радфорд, Джеральд Ф. Боган және Дэниел В. Галерея болды, олардың барлығы соғыс кезінде Әскери-теңіз флотында жоғары дәрежеге көтерілді. Маңыздысы, Армиядан өзгеше, онда корпустың адалдығы басты болды, Әскери-теңіз флоты әр офицердің бірінші кезекте теңіз офицері, екінші кезекте маман екенін қалыптастырды. Бұл «тепе-тең флотты» құрудың ұзақ жылдар бойы қалыптасқан этикасымен нығайтылды, онда барлық мамандар өз үлесін қосты. Кейбір әскери-теңіз авиаторлары әскери-әуе күшінің жақтастары болғанымен, олар Әскери-теңіз флотынан бөлінуге ниет білдірмеді. Ұшу үшін әуе кемелеріне құйрық ілгіштері және күшейтілген шасси қажет болды, бұл оларды құрлықтағы ұшақтардан ауыр және маневрлі емес етті, бірақ олар құрлықтағы истребительдермен бәсекелесе алмайды деген қорқыныш ақыр соңында негізсіз болды. 1944 жылдың 1 қыркүйегінен 1945 жылдың 15 тамызына дейін АҚШ Әскери-теңіз флотының Grumman F6F Hellcat және Vought F4U Corsair истребительдері 2948 жапондық истребительді жоқ қылды, ал өздерінен 191 ұшақ жоғалтты. Алайда, стратегиялық бомбалау сияқты, авианосецтердің тарихы да энтузиасттар ұсынғандай анық емес еді. АҚШ әуе кемелерінің күшімен толығымен батырылған тек екі соғыс кемесі болды: жапондық «Ямато» және «Мусаши». АҚШ әуе кемелері 18 жапондық ауыр крейсердің 4-ін, 25 жеңіл крейсердің 6-сын және 127 эсминецтің 27-сін батырды. Олар әсіресе басқа авианосецтерге қарсы қауіпті болды, соғыс кезінде суға батып кеткен 19 жапондық авианосецтің 11-ін батырды. Соғыстан кейінгі кезеңде авианосецтер флоты үшке және сегізге дейін қысқартылды. Әскери-теңіз флотының Кеңес Одағымен қақтығыста атқаратын рөлінің бірі стратегиялық бомбалауға қатысу болды. 1947 жылдың желтоқсан айында Галерея осы тақырыпта құпия меморандум жазды. Оның идеясы – ұшақ тасығыштардан ұшырылатын, аз радиусы бар бомбалаушы жасау болды. Радфорд әлемдегі кез келген нысана теңіздің 900 шақырайым ішінде екенін атап өтті. Авианосец дағдарыс кезінде тез жөнелтілуі мүмкін және қымбат шетелдік базаларды құруды қажет етпейді. Галерея тіпті теңіз әскерінің көптеген офицерлерінен өзгеше, ядролық қарумен стратегиялық бомбалау Әскери-теңіз флотының басты миссиясы болуы керек деп мәлімдеді. Денфелд Сулливанға меморандумды жібергенде: «Мен контр-адмирал Галерияның құжатты дайындаудағы бастамасын мақтауға тұрарлық және дұрыс деп қана емес, сонымен қатар, құжаттың өзі Әскери-теңіз флотының үнемі көтермелеуге тырысатын конструктивті ойлау түрін көрсетеді» деп жазды. Бұл жазба бір газеттің колумнисті Дрю Пирсонға тарады, ол оны «Филадельфия Инквайрер» және «Филадельфия Бюллетень» газеттерінде жариялады. Денфелд Галерияға «жасырын және біршама бақылаусыз құпия құжатты таратқаны үшін» жеке сөгіс жасады. Бұл тұжырымдаманың 1948 жылы қатаң практикалық шектеулері болды. Ядролық қарудың ерекшеліктері сол кезде кеңінен белгілі болмағанмен, Әскери-теңіз флотында соғыс кезіндегі «Манхэттен жобасымен» қызмет атқарған офицерлердің білімі болды, атап айтқанда Дик Парсонс, Джон Т. Хейуорд және Фредерик Л. Эшворт. Он екі Lockheed P2V Neptune ұшағы атомдық миссия үшін жабдықталды және олардың эскадрильясы, VC 5, Хейуордтың басшылығымен құрылды. «Fat Man» атомдық бомбасы 6 метр ені бар және 4500 кг салмаққа ие болды, ал Әскери-теңіз флотының арсеналында осындай үлкен бомбаны тасымалдай алатын ұшақ болған жоқ, бірақ P2V кішкентай «Little Boy» бомбасын тасымалдай алды. P2V үш үлкен «Мидуэй» класты әуе кемесінен JATO реактивтік көмегімен ұшып тұра алатыны көрсетілді. Оларға қону мүмкіндігі одан да күмәнді болды және ешқашан талпыныс жасамады. Бұл бомба, ұшақ және экипажпен бір жолғы миссияны білдірді. 1949 жылдың 7 наурызында Хейуорд «Coral Sea» әуе кемесінен ұшырылған P2V ұшағымен Калифорнияға қарсы атомдық бомбалау миссиясын имитациялады. Ол Калифорния штатының Эль-Сентро қаласының жанындағы Салтон теңізі сынақ алаңына тықсыр бомбасын тастады, содан кейін NAS Patuxent River әуе базасына Мэриленд штатына ұшып келді. «North American AJ Savage» ұшағы одан да қолайлы болды және әзірленуде болды. Форрестал бір қызметтің ядролық қаруларға монополия құруының дұрыс емес екенін ойлады. Ол 1948 жылдың 11-14 наурызында Біріккен штабтар комитетінің (JCS) және әр түрлі қызметтердің бір-бір орынбасарымен қатысқан Ки-Уэст конференциясын өткізді. Нәтижесіндегі Ки-Уэст келісімі стратегиялық бомбалауға жауапкершілікті бірінші кезекте Әскери-әуе күштеріне жүктеді, бірақ Әскери-теңіз флотының қатысуына тыйым салмады. Әскери-теңіз флотының басшылығы соғыс стратегиялық бомбалау арқылы жеңілуі мүмкін емес деп күмәнданды және кейбір теңіз офицерлерінің ядролық қаруларды кеңінен қолдану арқылы халықтың көп бөлігін жоюға моральдық қарсылығы болды. Көптеген офицерлер атомдық бомбалар субмариналар мен логистикалық орталықтар сияқты нысаналарға қарсы қолданылуы керек деп ойлады. Галерияның меморандумы Әскери-әуе күштерінің кейбір жетекшілеріне Әскери-теңіз флоты стратегиялық бомбалау миссиясын өз қолына алуды қалайды деген қорқыныш тудырды, бірақ теңіз авиаторларының нақты мақсаты өздерінің қажеттілігін дәлелдеу болды.

USS United States-тің тоқтатылуы

1945 жылдан бері Әскери-теңіз күштері жаңа кластағы авианосецтерді жобалау жұмыстарын жүргізіп келді. Оның басты жақтаушысы адмирал Марк Митчер болды, ол Радфордтың әуе күштері жөніндегі бас директорының және 1942 жылғы Дулиттл рейді кезінде «Хорнет» кемесінің капитаны болған. Осы кезде АҚШ Әуе күштерінің Солтүстік Америка B-25 Митчелл бомбалаушылары осы авианосецтен ұшырылған еді. Митчер осы миссияға арналған авианосец құрылысын ұсынды. Ол 16-дан 24-ке дейін, салмағы 500 тоннаға дейін жететін үлкен бомбалаушыларды пайдалана алатын, ал 100 рет ұшу үшін жеткілікті отын мен бомба тасымалдайтын палубаны қалаған. Флеш-палубаның тағы бір артықшылығы 1946 жылғы «Крест-Роудс» операциясының ядролық сынақтарында көрсетілді: ол жақын жерде болған ядролық жарылыстан туындаған соққы толқындарына аз сезімтал болды. Флеш-палубалы авианосецке SCB 6A жобасы деген атау берілді. Бомбалаушылар ангарға сыймас еді, сондықтан Митчер оны алып тастауды ұсынды, бірақ конструкторлар 9 метрлік ангар қосты, соның арқасында ол 80 МакДоннелл F2H Банши реактивтік истребителін тасымалдай алатын болды. Олар 24 Дуглас A3D Skywarrior бомбалаушысына 343 метрлік және 40 метрлік ұшу палубасы қажет екенін есептеді; бұл көрсеткіш Әскери-теңіз күштерінің ең ірі құрғақ доктарына сыйымды болу үшін қысқартылды. Мұндай көлемдегі кеме толық жүкпен 500 тоннаға дейін суыру қабілетіне ие болады деп есептелді. 6A авианосеці «Мидуэй» класындағы кемелерге қарағанда 30 метрге ұзын болғанымен, оның өлшемі мен ерекше сыртқы түрі бұқаралық ақпарат құралдарында оны «супер авианосец» деп атауға себеп болды. Жоспар бойынша Әскери-теңіз күштерінің авианосецтері төрт авианосецтік шабуыл тобында жұмыс істеуі керек еді, әрқайсысында 6A, «Мидуэй» класындағы және екі «Эссекс» класындағы авианосецтер болар еді (бар болғаны үш «Мидуэй» болғандықтан, бір топта үшінші «Эссекс» болар еді). Сондықтан 6A класындағы төрт кеме құрылысын жоспарлаған, 1949 жылдан 1952 жылға дейін әр жыл сайын біреуі салынып, 1955 жылға дейін барлығы төрт кеме пайдалануға берілер еді. Кеменің сипаттамалары 2 қыркүйекте Нимиц, ал келесі күні Әскери-теңіз күштері министрінің міндетін атқарушы У. Джон Кенни мақұлдады. Бірінші 6A кемесінің құны 14 миллиард долларлық қорғаныс бюджетінің 189 миллион долларына (бюджет бюросының назарын аудару үшін) тең болды. 1947 жылдың 16 желтоқсанында оның директоры Джеймс Э. Уэбб 1949 жылғы кеме жасау бағдарламасының жоғары құнына байланысты оған қарсы екенін мәлімдеді. Салливан 6A авианосеціне қаражат табу үшін «Кентукки» және «Лардж Крузер Хавай» соғыс кемелерін салудан бас тартуды ұсынды, ал Уэбб Салливанға ол және Трумэн 19 желтоқсанда осы негізде кеме жасау бағдарламасын қабылдағанын хабарлады. 1947 жылы Біріккен штабтардың келісімі сұралмады, өйткені жаңа біріктіру заңы әлі қабылданбаған еді. 1948 жылдың мамырында Конгресс алдындағы куәлігінде Салливан мен Денфелд 6A авианосецінің Біріккен штабтар, қорғаныс министрі және президенттің мақұлдауы бар екенін айтты. Әуе күштерінің зейнеткер бас қолбасшысы генерал Карл Спац қарсылық білдірді; Біріккен штабтар оны ешқашан мақұлдаған жоқ. Содан кейін Форрестал оны 1948 жылдың 26 мамырында келісу үшін Біріккен штабтарға ұсынды. Лихи, Денфелд және армия штабының бастығы генерал Омар Н. Брэдли оны мақұлдады; Ванденберг бұдан бас тартты. Конгресс 6A авианосецін кеме жасау бағдарламасының бір бөлігі ретінде 1948 жылдың 24 маусымында қаржыландырды, ал Форрестал 22 шілдеде келісімін берді, бірінші 6A авианосеціне CVA 58 атауын берді, ал Трумэн кеменің құрылысы бағдарламасына келесі күні рұқсат берді. «АҚШ» деп аталған кеменің құрылысы 23 сәуірде Ньюпорт-Ньюс қаласында (Виргиния штаты) басталды. Форрестал Трумэннің 1948 жылғы президенттік науқанын қолдамады; оның орнына ол Трумэннің қарсыласы Томас Э. Дьюимен кездесті, онымен республикашыл әкімшілігінде кабинетте қалу мүмкіндігін талқылады. Бұл Трумэнның ашуын туғызды, ал сайлауда жеңіске жеткеннен кейін 1949 жылдың 2 наурызында ол Форресталды Луис Джонсонмен алмастыратынын жариялады, ол Трумэннің сайлау науқанына 1,5 миллион доллар жинаған еді. Джонсон Трумэннің әскери бюджетті қысқартуын қолдауға еш күмәні болмады және қаржылық тұрғыдан Әуе күштерінің аргументін артық көрді. Оның пікірінше, басшы бұйрық беретін адам, ал бұйрық бірден және сұрақсыз орындалуы керек. Әскери-теңіз офицерлері қару-жарақ және стратегияға қатысты шешімдеріне (мысалы, «АҚШ» кемесін жою) күмән келтіргенде, ол мұны бағынбаушылықтың белгісі деп қабылдады. Оның мінезіне қарсы шабуылдар пайда болғанда, ол кінәлілерді қатаң жазалауды қалады. Джонсон армияның генерал-майоры Дуайт Эйзенхауэрдің, үш қызмет хатшыларының және Біріккен штабтардың пікірін «АҚШ» кемесінің құрылысын жалғастырудың орындылығы туралы сұрады. Брэдли мен Ванденберг оны тоқтатуға шақырып, Брэдли өткен жылы кемені қолдаған болатын. 1949 жылдың 23 сәуірінде Джонсон «АҚШ» кемесінің құрылысын тоқтатты; Трумэн осы шешіммен келісті. Бұл кеме Әскери-теңіз күштерінің болашағының символы және үміті болды, оның тоқтатылуы қызметкерлердің рухын күрт түсірді. Салливан 25 сәуірде Трумэнмен кездесіп, келесі күні Джонсонға өтінімін ұсынды. Джонсон алаңдамағандай көрінді. Оның «АҚШ» кемесін тоқтату шешімі оған бюджеттік мақсаттарына жету үшін әскери бюджетте үнемдеуге мүмкіндік берді, сонымен қатар ол әскерилерді қатаң бақылауда ұстай алатынын және қиын шешімдер қабылдай алатынын көрсетті. Салливанның орнына Джонсон Фрэнсис П. Мэттьюсті Әскери-теңіз күштері министрі лауазымына ұсынды. Омаха қаласының (Небраска штаты) заңгері, ол Біріккен қызмет ұйымдарының (USO) директоры болып қызмет еткен, ол әскерге қызмет көрсетуші ұйым. Ол 1948 жылғы Трумэннің сайлау науқанына ақша жинауда Джонсонға көмектескені үшін оның назарына ілікті. Мэттьюс Әскери-теңіз күштерімен тәжірибесінің ең жақыны көлде қайық жүргізу болғанын мойындады. Ол 25 мамыр күні қызметке кірді. Осы айда Радфордтың орнына басқа бір өзгеріс болды, ол Тынық мұхитының бас қолбасшысы (CINCPAC) болды, ал вице-адмирал Джон Д. Прайс оның орнына Әскери-теңіз күштерінің бас директорының орынбасары болды. 10 тамызда Трумэн Ұлттық қауіпсіздік заңына түзетулерге қол қойды, ол Біріккен штабтар төрағасының жаңа лауазымын құрды және ол Брэдлиді осы лауазымға тағайындады. 1948 жылдың желтоқсанында Денфелд құрған және кейін капитан Арлей Берк басқарған OP 23 зерттеу тобы, Әскери-теңіз күштерінің позициясын қорғауға көмектесетін ақпарат жинады, соның ішінде B-36 бомбалаушысының өнімділігі мен қабілеттерін сынаған материалдар да болды. 1949 жылдың сәуір айында «Анонимді құжат» пайда болды. Онда Джонсон қорғаныс министрі болып тағайындалғанға дейін Convair компаниясының директорлар кеңесінде болғаны және Convair компаниясының заң фирмасының басшысы болғаны көрсетілді. Құжат оның осы өндірушімен үкіметтің мүдделерін өкілдік етудегі мүдделердің қақтығысын көрсетті. Онда B-36 «бір миллиард долларлық қателік» екені және B-36 мердігерлері тарапынан құн, қабілеттер және сынақ нәтижелері бойынша «алаяқтық» жасалғаны туралы мәлімдемелер келтірілді. Құжат Гленн Л. Мартинге, Гленн Л. Мартин компаниясының төрағасына, сондай-ақ Конгрестің бірнеше мүшелеріне жіберілді.

Конгресс тыңдаулары

Алғашында Конгресс Анонимдік құжатты тергейтінін көрсететін белгілер аз болды. Сенатор Миллард Тайдингс, Сенаттың Қарулы қызмет комитетінің төрағасы, Мартиннің жақын досы болды, бірақ Анонимдік құжаттың мазмұнына күдікпен қарады. Карл Винсон, Өкілдер палатасының Қарулы Күштер комитетінің төрағасы, Әскери-теңіз күштері мен Әуе күштерінің үнемі жүргізіп жатқан жарнамалық кампанияларына, әсіресе құпия ақпараттың жариялануына алаңдады. Осыған байланысты «Юнайтед Пресс» тілшісі Чарльз У. Корддри АҚШ 70 совет қаласын стратегиялық бомбалауға бағытталғанын жариялады. Ықпалды Тайдингс әрекет етуге дайын болмағандықтан, конгрессмен Джеймс Ван Зандт 1949 жылдың 25 мамырында Өкілдер палатасына келісімшарттарды беру және жою туралы тергеуді талап ететін қаулы енгізді. Винсон бұл өзінің билігіне сын ретінде қарады және 1 маусымда Өкілдер палатасының Қарулы Күштер комитетіне B-36 ұшағын сатып алуды тергеуге рұқсат беру туралы өз қаулысын ұсынды. Палата 8 маусымда Винсонның қаулысын қабылдады. «Біріктіру және стратегия» тақырыбында Өкілдер палатасының Қарулы Күштер комитетінің тыңдауы мен тергеуінің бірінші кезеңі 1949 жылдың 9-25 тамызы аралығында өтті. Назар Анонимдік құжаттан туындаған алаяқтық пен жемқорлық туралы айыптауларға аударылды. «Анонимдік құжаттың» авторы – Седрик Р. Уорт, бұрынғы Әскери-теңіз күштерінің командирі, қазір Әскери-теңіз күштерінің орынбасары Дэн А. Кимболдың азаматтық көмекшісі болып жұмыс істеді. Уорт куә ретінде шақырылып, тергеу комитеті алдында куәлік берді. Комитет Джонсон мен Симингтонның ұшақ сатып алудағы заңсыз мүддесін анықтамады. Әуе күштері барлық айыптаулардан босатылды. Соңында комитет Уортты жұмыстан босатуды ұсынды. Әскери-теңіз сотының тергеуінен кейін Уорт жұмыстан босатылды. Министр Джонсонды ақтау және Уорттың орынсыз әрекеттері Әскери-теңіз күштері үшін ұятқа толы жағдай болды. Әскери-теңіз күштерінің бюджетін қысқарту туралы ақпаратты естігеннен кейін, Бірлескен штабта қызмет ететін әскери авиатор, капитан Джон Г. Кроммелин, бірігудің қателік болғанын және Джонсон Әскери-теңіз күштерін жоюға тырысқанын мәлімдеген шұғыл баспасөз мәслихатын өткізді. Денфелд Кроммелиннің сөздеріне тікелей жауап бермеді, теңіз офицерлері өздерінің жеке пікірлерін білдіруге құқылы екенін айтты. Мэтьюс басқаша ойлады және Кроммелиннің әрекеттері оны Бірлескен штабта қызмет етуге жарамсыз етеді деген мәлімдеме жасады. Осыған сәйкес, ол Денфелдтің штабындағы, әдетте контр-адмиралға тиесілі лауазымға ауыстырылды. Мэтьюс ашуланды, ал Денфелд Кроммелинді тез арада төменгі лауазымға ауыстырды. Содан кейін Мэтьюс пен Денфелд жариялануға арналған сөздер мен мақалалар Әскери-теңіз күштері министрлігінің кеңсесінен өтуі керек екенін жазған нұсқаулық меморандум шығарды. Мэтьюс Әскери-теңіз күштеріне қатысты мәселелер бойынша жоғары лауазымды қызметкерлерден кеңес сұрады, сондықтан Боган, қазір Тынық мұхитындағы Бірінші тапсырмалық флоттың қолбасшысы, 20 қыркүйекте Мэтьюске хат жазып, ол 1916 жылы офицерлік қатарға кіргеннен бері ең төменгі моральдық жағдайды сипаттады және Кроммелиннің көзқарасын қолдады. Хат құпия болған, бірақ CINCPAC ретінде Радфорд және CNO ретінде Денфелд хатты Мэтьюстің кеңсесіне жіберілген кезде қарап шықты. Өзінің пікірінде Денфелд Боганның пікірін қолдады. Қазан айында өткізілген екінші тыңдауда Әскери-теңіз күштерін қысқарту және АҚШ-ты жою, сондай-ақ стратегиялық бомбалаушы күштерін кеңейту туралы ұсыныстың дұрыстығы талқыланды. 23 қыркүйекте Трумэнның Кеңес Одағы алғашқы ядролық құрылғысын сынақтан өткізгені туралы хабарламасы осы мәселенің маңыздылығын арттырды. Мэтьюс тыңдауда куәлік берген әскери қызметшілердің ешқайсысы жазаланбайтынын мәлімдеді. Бұл қажет емес еді, өйткені Конгресс алдында куәлік берген куәлерді қорқытуға немесе оларға қарсы іс-қимыл жасауға заңмен тыйым салынған. Дегенмен, Винсон 6 қазанда тыңдауларды ашқанда былай деді: Куәгерлікке шақырылған теңіз офицерлері министр Мэтьюсті қолдауы керек еді, бірақ оның орнына офицерлер бірінен соң бірі Әуе күштерінің B-36 ұшағына сенімсіздігін және атомдық бомбалау стратегиясының жалпылама қателігін куәліктер арқылы көрсетті. 6-17 қазан аралығында куәлік берген офицерлердің арасында Екінші дүниежүзілік соғыстың теңіз басшылары болды: Флот адмиралдары Эрнест Кинг, Честер Нимиц және Уильям Холси, адмиралдар Раймонд Спруэнс және Томас Кинкейд, сондай-ақ бұрынғы теңіз жауынгерлерінің корпусының командующиі генерал Александр Вандегрифт. Берк жүргізген сынақтар Әскери-теңіз күштерінің B-36 сияқты бомбалаушыларды ұшып өтуге жеткілікті биіктікке көтеріле алатын F2H Banshee сияқты истребитель ұшағына ие екенін көрсетті, және қарсыластың да осындай ұшақты жасағанын болжау орынды болды. Осыған байланысты B-36 ұшағына міндетін орындау үшін ұзақ қашықтыққа ұша алатын және жеткілікті биіктікке көтеріле алатын эскорт ұшақтары қажет болды, бірақ Әуе күштерінде мұндай ұшақтар жоқ еді. Өзінің куәлігінде Денфелд бұрын куәлік берген Әскери-теңіз күштері офицерлерін толығымен қолдады. Симингтон мен Ванденберг 18 және 19 қазанда адмиралдардың куәлігіне қарсы пікір білдірді. АҚШ туралы Ванденберг былай деді: «Мен Әскери-теңіз күштерінің бас штабының мәлімдеген әскери мүмкіндіктерін қабылдаймын. Мен оны құруға қарсымын, өйткені біздің стратегиялық жоспарымызда осындай мүмкіндіктерге ие кемеге мұқтаждық жоқ». Симингтон Әуе күштері азаматтық халықты бомбалауға ұмтылмайтынын немесе атомдық шабуылдың «жеңіл, оңай және ауыртпалықсыз соғыс» ұсынатынына сенбейтiнiн жоққа шығарды. Ванденберг былай деді: «Сегізінші, он бесінші, жиырмасыншы және басқа да тарихи Әуе күштерінің ардагерлері үлкен соғыстарды жеңудің арзан және оңай жолдары жоқ екенін жақсы біледі». Ол Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бомбалаушылар әрқашан өз мақсаттарына жете алғанын айтты және содан бері жасалған технологиялық жетістіктер оны одан да ықтимал етті. Ол куәлігінде оптимистік болды, бірақ алаңдауға себеп болды, өйткені генерал-майор Гордон П. Савильден 40000 фут (12192 м) биіктіктен радармен басқарылатын бомбалауға тек бір B-36 ұшағы қатысқанын білдірген хат алды. Үшінші дүниежүзілік соғысқа қатысты мәселелер бойынша кеңес сұраған Мэтьюс бұрынғы президент Герберт Гувер, Джонсон және генералдар Джордж К. Маршалл, Дуайт Эйзенхауэр және Омар Брэдлиден де куәліктер алды. Брэдли Сицилия мен Нормандияға жасалған тарихи шабуылдар сияқты кең ауқымды десанттық операциялар енді болмайтынын сенімді түрде болжады. Ол осы істе Әскери-теңіз күштерінің әдістеріне деген жек көрушілігін жасырмады және жоғары лауазымды теңіз офицерлерін нашар басшылық пен адалсыздыққа айыптады. Өкілдер палатасының Қарулы Күштер комитеті әкімшілік пен қызметтердің атқарған бірқатар әрекеттерінің шектен шыққанын анықтады. B-36 ұшағының құндылығын бағалау Қарулы жүйелерді бағалау тобының жауапкершілігінде екенін және қызметтер бірлесіп бір қызмет ұсынған қарулар туралы шешім қабылдамауы керек екенін айтты. Супер авианосецтің жоюына қатысты комитет армия және әуе күштерінің бас штабтарының біліктілігіне күдік келтірді, олар Джонсонның шешімін қолдаған куәліктер берді. Джонсонның «шапшаңдықпен» авианосецті тоқтатуына және әрекет етпес бұрын конгресс комитеттерімен кеңеспеуіне наразылық білдірген комитет «ұлттық қорғаныс тек атқарушы ведомствоның міндеті емес» деді.