Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық нейрофизиолог Дэвид Хантер Хьюбель (27 ақпан 1926 – 22 қыркүйек 2013) – американдық-канадтық нейрофизиолог, көру қабығының құрылымы мен функциясын зерттеуімен танымал. Ол 1981 жылы Физиология немесе медицина саласындағы Нобель сыйлығын Торстен Визельмен бірге бөлісіп алды (Роджер В. Сперримен бірге), көру жүйесіндегі ақпаратты өңдеу туралы жаңалықтары үшін. Хубель өзінің мансабының көп бөлігін Джонс Хопкинс университетінде және Гарвард медицина мектебінде нейробиология профессоры болып жұмыс істеді. 1978 жылы Хьюбель мен Визель Колумбия университетінің Луиза Гросс Хорвиц сыйлығымен марапатталды. 1983 жылы Хьюбель Америка жетістіктері академиясының Алтын тақта сыйлығын алды.
Canadian neurophysiologist
David Hunter Hubel (February 27, 1926 – September 22, 2013) was an American Canadian neurophysiologist noted for his studies of the structure and function of the visual cortex. He was co recipient with Torsten Wiesel of the 1981 Nobel Prize in Physiology or Medicine (shared with Roger W. Sperry), for their discoveries concerning information processing in the visual system. For much of his career, Hubel worked as the Professor of Neurobiology at Johns Hopkins University and Harvard Medical School. In 1978, Hubel and Wiesel were awarded the Louisa Gross Horwitz Prize from Columbia University. In 1983, Hubel received the Golden Plate Award of the American Academy of Achievement.
Ерте өмір және білім
Хьюбель 1926 жылы американдық ата-анасының отбасында Канаданың Онтарио штатындағы Виндзор қаласында дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі бала кезінде Баварияның Нердлинген қаласынан АҚШ-қа көшіп келген. 1929 жылы оның отбасы Монреальге көшіп келді, және ол өзінің ең маңызды жылдарын сонда өткізді. Оның әкесі химиялық инженер болғандықтан, Хьюбель бала кезінен-ақ ғылымға үлкен қызығушылық танытып, химия және электроника саласында көптеген тәжірибелер жасады.
Hubel was born in Windsor, Ontario, Canada, to American parents in 1926. His grandfather emigrated as a child to the United States from the Bavarian town of Nördlingen. In 1929, his family moved to Montreal, where he spent his formative years. His father was a chemical engineer and Hubel developed a keen interest in science right from childhood, making many experiments in chemistry and electronics.
Мансап
1954 жылы Хьюбель АҚШ-қа көшіп, Джонс Хопкинс медицина мектебінде неврология саласында ассистент-резидент болып жұмыс істеді. 1988 жылдан 1989 жылға дейін ол Нейроғылымдар қоғамының президенті болды. Ол Америка өнер және ғылым академиясының, АҚШ Ұлттық ғылым академиясының және Америка философиялық қоғамының мүшесі еді.
In 1954, Hubel moved to the United States to work at Johns Hopkins School of Medicine as an assistant resident in Neurology. From 1988 to 1989 he was the president of the Society for Neuroscience. He was a member of the American Academy of Arts and Sciences, the United States National Academy of Sciences, and the American Philosophical Society.
Зерттеу
Хьюбель мен Визельдің эксперименттері сезімдік өңдеу туралы ғылыми білімді едәуір кеңейтті. Бұл серіктестік жиырма жылдан астам уақытқа созылды және ғылымдағы ең белгілі зерттеу жұптарының бірі ретінде танылды. Басқа да нейрондар, оларды олар күрделі жасушалар деп атады, нейронның қабылдау алаңында қай жерде орналасқанына қарамастан, шеттерді анықтады және белгілі бір бағыттағы қозғалысты артықшылықпен сезе алатын болды. Бұл зерттеулер визуалды жүйенің қарапайым стимул ерекшеліктерінен визуалды ақпараттың күрделі бейнелерін қалай құрастыратынын көрсетті. Хьюбель мен Визель екі маңызды үлесі үшін Нобель сыйлығын алды: біріншіден, 1960-1970 жылдардағы көздің үстемдік бағандарын сипаттаған визуалды жүйенің дамуы жөніндегі жұмыстары; екіншіден, визуалды нейрофизиологияның негізін қалаған жұмыстары, көзден келетін сигналдар неокортекстегі визуалды бөлімдермен қалай өңделіп, шеттік, қозғалыс, стереоскопиялық тереңдік және түс детекторын, визуалды көріністің құрылыс блоктарын қалыптастыратынын сипаттады. Олар бір көзін пайдаланудан айырған мысықтардың негізгі визуалды қабығындағы екінші көзден ақпарат алатын бағандардың, әдетте басқа көзден ақпарат алатын аймақтарды иеленгенін көрсетті. Бұл депривациялық амблиопияны түсіну үшін маңызды, бұл бір жақты визуалды депривация салдарынан туындайтын көру қабілетінің жоғалу түрі. Бұл мысықтарда екі көзден де ақпарат алатын аймақтар дамыған жоқ, бұл бинокулярлық көру үшін қажетті ерекшелік. Хьюбель мен Визельдің эксперименттері көздің үстемдігінің балалық шақтағы дамудың ерте кезеңінде өзгермейтіндей дамитынын көрсетті. Бұл зерттеулер балалық шақтағы катаракта мен косырқаны түсінуге және емдеуге есік ашты. Олар сондай-ақ кортикальды пластикалық қасиеттерді зерттеуде де маңызды рөл атқарды.
The Hubel and Wiesel experiments greatly expanded the scientific knowledge of sensory processing. The partnership lasted over twenty years and became known as one of the most prominent research pairings in science. Still other neurons, which they termed complex cells, detected edges regardless of where they were placed in the receptive field of the neuron and could preferentially detect motion in certain directions. These studies showed how the visual system constructs complex representations of visual information from simple stimulus features. Hubel and Wiesel received the Nobel Prize for two major contributions: firstly, their work on the development of the visual system, which involved a description of ocular dominance columns in the 1960s and 1970s; and secondly, their work establishing a foundation for visual neurophysiology, describing how signals from the eye are processed by visual parcels in the neo cortex to generate edge detectors, motion detectors, stereoscopic depth detectors, and color detectors, building blocks of the visual scene. By depriving kittens of using one eye, they showed that columns in the primary visual cortex receiving inputs from the other eye took over the areas that would normally receive input from the deprived eye. This has important implications for the understanding of deprivation amblyopia, a type of visual loss due to unilateral visual deprivation during the so called critical period. These kittens also did not develop areas receiving input from both eyes, a feature needed for binocular vision. Hubel and Wiesel's experiments showed that the ocular dominance develops irreversibly early in childhood development. These studies opened the door for the understanding and treatment of childhood cataracts and strabismus. They were also important in the study of cortical plasticity.
Жеке өмір
1953 жылы Рут Иззардқа үйленді; ол 2013 жылдың 17 ақпанында қайтыс болды. Олардың үш ұлы және төрт немересі болды. 2013 жылдың 22 қыркүйегінде Массачусетс штатының Линкольн қаласында 87 жасында бүйрек жетіспеушілігінен көз жұмды.
Hubel married Ruth Izzard in 1953; she died February 17, 2013. The couple had three sons and four grandchildren. He died in Lincoln, Massachusetts, from kidney failure on September 22, 2013, at the age of 87.