Джон Бенгтсон: Американ футболшы және жаттықтырушысы
Phil Bengtson
Джон Бенгтсон – америкалық футболшы және жаттықтырушы (1913-1994). «Green Bay Packers» командасының экс-бас жаттықтырушысы, Миннесота университетінің түлегі. Футбол тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Джон Филип Бенгсон (17 шілде 1913 - 18 желтоқсан 1994) – американдық футболшы және жаттықтырушы. Ол колледж футболы мен Ұлттық футбол лигасы (NFL) бойынша ұзақ жылдар көмекші жаттықтырушы қызметін атқарды, ең бастысы 1968 жылы Винс Ломбардиден кейін «Грин-Бэй Пэкерс» командасының бас жаттықтырушысы болып танылды.
American football player and coach (1913–1994)
John Phillip Bengtson (July 17, 1913 – December 18, 1994) was an American football player and coach. He was a longtime assistant coach in college football and the National Football League (NFL), chiefly remembered as the successor to Vince Lombardi as head coach of the Green Bay Packers in 1968.
Мансап
Бенгсон Розоу, Миннесота штатында дүниеге келді және 1930 жылдары Миннесота университетінде Берни Биерманның жетекшілігімен tackle ойнады. 1934 жылы ол «Алтын гүлістер» командасымен «Американың үздік ойыншысы» атағын жеңіп алды, болашақта жаттықтырушылыққа белгілі болатын ойыншы – квотербек Бад Уилкинсонмен бірге жұмыс істеді. Бенгсон 1935 жылы Миссури университетінде алғашқы көмекші жаттықтырушы қызметін атқарды, бірақ көп ұзамай туған жеріне желілік жаттықтырушы ретінде оралды және 1939 жылғы маусымға дейін қызмет етті. 1940 жылдан бастап Стэнфорд университетіне ауысып, 12 жыл бойы жаттықтырушының көмекшісі болды. Бенгсон 1952 жылы Сан-Франциско 49ers командасына кәсіби деңгейде өтті. «Найнерс» командасында жеті маусым бойы Бенгсон үш бас жаттықтырушының (Бак Шоу, Ред Страдер, Фрэнки Альберт) басшылығында жұмыс істеді және 1958 жылғы маусымнан кейін Альбертпен бірге қызметтен босатылды. Одан кейін, 1959 жылдың ақпан айының басында Ломбардидің «Пэкерс» командасындағы алғашқы аптасында жұмысқа алынған алғашқы төрт көмекшінің бірі болды. Бенгсон Ломбардидің тоғыз жылдық мерзімінде (1959–1967 жылдар) қызмет еткен жалғыз көмекші жаттықтырушы болды. «Пэкерс» командасының қорғаныс үйлестірушісі ретіндегі жұмысы оның жаттықтырушылық қабілетін көрсетті және Ломбардиден кейін оның орнын басуға мүмкіндік берді. 1961 жылдан 1967 жылға дейін «Пэкерс» командасы NFL-дің бес титулын және алғашқы екі Супер Боулды жеңіп алды. Бенгсон 1967 жылғы маусымнан кейін Ломбардидің орнын басты; оның қарапайым тәсілі жиі өзгеріп тұратын Ломбардиге қарама-қайшы болды. Негізгі ойыншылардың ескіруіне байланысты бұл команданың орташа деңгейге түсуіне әкелді. Бенгсонның «Пэкерс» командасы бас жаттықтырушы ретінде үш маусымда 20–21–1 нәтиже көрсетті. 1970 жылы 6–8 есебімен жеңілгеннен кейін, ол қызметінен босатылды және 1971 жылғы маусымда Миссури штатының бас жаттықтырушысы Дэн Девайн оның орнына келді. Девайн «Пэкерс» командасымен төрт маусым бойы жұмыс істеді және 1974 жылғы маусымнан кейін Нотр-Дам университетіне оралды. Ломбардидің бұрынғы квотербегі Барт Старр 1975 жылы «Пэкерс» командасының бас жаттықтырушысы болды. 1985 жылы ол Грин-Бэй «Пэкерс» командасының Даңқ залына енгізілді. Бенгсон Сан-Диего Чарджерс және Нью-Ингленд Патриотс командаларымен қайтадан жұмыс істеді, 1972 жылдың соңында «Патриотс» командасының уақытша бас жаттықтырушысы болды. Кейіннен ол команданың Проскаутинг директоры болып тағайындалды және 1974 жылғы маусымға дейін қызмет етті. Бенгсон ұзаққа созылған аурудан кейін 1994 жылдың 18 желтоқсанында Сан-Диегодағы үйінде 81 жасында қайтыс болды.
Bengtson was a native of Roseau, Minnesota, and played tackle under Bernie Bierman at the University of Minnesota during the 1930s. In 1934, he earned All America honors with the Golden Gophers, working in tandem with a player who went to coaching immortality: quarterback Bud Wilkinson. Bengtson took his first assistant coaching job at the University of Missouri in 1935, but soon returned to his alma mater as line coach, staying through the 1939 season. Beginning in 1940, he moved to Stanford University, where he served as an assistant coach for 12 years. Bengtson moved to the professional level in 1952 with the nearby San Francisco 49ers. In seven seasons with the Niners, Bengtson served under three head coaches: (Buck Shaw, Red Strader, Frankie Albert) before being dismissed with Albert after the 1958 season. Soon after, he was one of the first four assistants hired in Lombardi's first week with the Packers in early February 1959. Bengtson was the only assistant coach to stay for the entire nine year tenure of Lombardi (1959–1967). His work as defensive coordinator of the Packers established his coaching ability and put him in line to succeed Lombardi. From 1961 to 1967, the Packers captured five NFL titles, and the first two Super Bowls. Bengtson replaced Lombardi following the 1967 season; his low key approach was in sharp contrast to the often volatile Lombardi. With the aging of key players, this translated into mediocrity for the franchise. Bengtson's Packers were 20–21–1 in his three seasons as head coach. After a 6–8 record in 1970, he was relieved of his duties, replaced by Missouri head coach Dan Devine for the 1971 season. Devine lasted four seasons with the Packers, moving back to the collegiate level at the University of Notre Dame following the 1974 season. Lombardi's former quarterback, Bart Starr, became the head coach of the Packers in 1975. In 1985, he was inducted into the Green Bay Packers Hall of Fame. Bengtson resurfaced with the San Diego Chargers and New England Patriots, becoming the interim head coach of the Patriots in late 1972. Later, he was named the team's Director of Pro Scouting, staying through the 1974 season. Bengtson died at age 81 after a long illness at his home in San Diego on December 18, 1994.