Кіріспе
Италиялық мемлекет қайраткері Эмилио, Висконти Венеста маркизі (22 қаңтар 1829 – 24 қараша 1914) – итальяндық мемлекет қайраткері. Италия тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен Сыртқы істер министрлерінің бірі.
Emilio, marquis Visconti Venosta (22 January 182924 November 1914) was an Italian statesman. He is one of the longest serving Ministers of Foreign Affairs in the history of Italy.
Өмірбаян
Висконти Венеста Миланда, Ломбардия Корольдігінде дүниеге келді. Павия университетінде заңгерлік мамандықты оқыды. Маццинидің шәкірті болған ол 1853 жылғы 6 ақпанда Миланда болған нәтижесіз көтеріліске дейін барлық австрияға қарсы құйрықтарға қатысты. Бірақ, ол австрияға қарсы үгіт-насихатты жалғастыра отырып, ұлттық іске пайдалы қызметтер көрсетті, бірақ австриялық полицияның мазалауынан 1859 жылы Туринге қашуға мәжбүр болды және сол жылы Австриямен соғыс кезінде Кавур оны Гарибальди әскерлерінің патшалық комиссары етіп тағайындады. 1860 жылы депутат болып сайланған ол Луиджи Карло Фариниді Модена мен Неапольге дипломатиялық миссияға ертіп барды, кейіннен Лондон мен Парижге британдық және француз үкіметтерін Италиядағы оқиғалар барысымен таныстыру үшін жіберілді. Осы жағдайда көрсеткен сыпайылығы үшін Кавур оны Италияның сыртқы істер министрлігінде тұрақты қызметке тағайындады, кейіннен граф Пазолини оны мемлекеттік хатшы етіп тағайындады. Соңғысы қайтыс болғаннан кейін ол Мингетти кабинетінде Сыртқы істер министрі болды (24 наурыз 1863 ж.), осы лауазымда француз әскерлерінің Римді эвакуациялау туралы қыркүйек келісімін жасасты. 1864 жылдың күзінде Мингеттипен бірге қызметінен кеткен ол 1866 жылдың наурызында ла Марморамен Константинопольге министр ретінде жіберілді, бірақ Рикасоли оны дереу шақырып алып, сыртқы істер министрі етіп қайта тағайындады. Италияның Кустоцадағы жеңілісінен кейін билікке келген ол Австрияның Венеция борышына қоса, Италияға Австрияның императорлық борышының үлесін жүктеуіне жол бермеді. 1867 жылдың ақпан айында Рикасолидің құлауы оны бір уақытқа кеңсесінен айырды, бірақ 1869 жылдың желтоқсанында ол Ланза Селла кабинетіне сыртқы істер министрі ретінде кірді және 1876 жылы оңшылдардың құлауына дейін Мингетти кабинетінде өзінің портфелін сақтады. Осы ұзақ кезеңде ол франко-прусс соғысына, Римді итальяндықтардың басып алуына және содан кейін Рим папасының уақытша билігін жоюға, Кепілдіктер заңына және Виктор Эммануэль II-нің Вена мен Берлинге сапарына байланысты нәзік келіссөздерді жүргізуге шақырылды. Маркиз Альфьери ди Состжионның қызымен, Кавурдың немере інісімен некелесуіне байланысты патша оны маркиз етіп тағайындады. Бір уақыт бойы ол парламенттік оппозицияның мүшесі болып қалды, ал 1886 жылы сенатор болып тағайындалды. 1894 жылы, он сегіз жыл бойын белсенді саяси өмірден тыс болғаннан кейін, ол Беринг теңізі мәселесінде Италияның төрешісі болып сайланды. Ал 1896 жылы Ди Рудини кабинетінде сыртқы істер портфелін қайтадан қабылдады. Оның бірінші міндеті франко-италиялық қарым-қатынастарды жақсарту болды. Крит мәселесі мен грек-түрік соғысына қатысты келіссөздер кезінде ол Италияға еуропалық концертте лайықты орын алды және Лорд Солсберимен бірге Грецияны Фессалиядан құтқаруға көмектесті. 1898 жылы мамыр айында ішкі саясат мәселесі бойынша қызметінен кетіп, ол тағы да жеке өмірге кетті. 1899 жылы мамыр айында ол екінші Пеллу кабинетінде сыртқы істерді басқаруды қайтадан өз мойнына алды және 1901 жылдың ақпан айына дейін Саракко кабинетінде қызметте болды. Осы кезеңде оның назары негізінен боксерлік көтеріліске және Жерорта теңізі мен Адриатикадағы тепе-теңдікті сақтауға арналды. Жерорта теңізіне қатысты ол Италия мен Франция арасындағы келісім жасады, ол арқылы Франция Триполиде Италияға еркін қол беруге, ал Италия Марокконың ішкі аймақтарындағы француз саясатына араласпауға мылқау түрде міндеттенді; ал Адриатикаға қатысты ол Австриямен келісімге келді, ол Албаниядағы статус-квоны кепілдікке алды. Сақтық (дипломатиядағы "таза қолдар саясаты" деп аталды) және сабырлылық, сыртқы саясаттағы теңдесі жоқ тәжірибесімен бірге, оған Италияға халықаралық істерде оның ықпалының толық үлесін қамтамасыз етуге мүмкіндік берді және өзіне еуропалық кабинеттердің бірауыздан құрметін қамтамасыз етті. Өзінің еңбегін мойындау үшін Виктор Эммануэль III оны Савой ханшайымы Иоланданың (1 маусым 1901) тууымен байланысты Анунциата орденінің рыцары етіп тағайындады. 1906 жылы ақпанда ол Алгесирас конференциясына Италия делегаты болды. Конференцияның мақсаты Франция мен Германия арасындағы бірінші Марокко дағдарысын реттеу және 1904 жылы сұлтанға берілген үлкен қарызды өтеуді қамтамасыз ету болды. Осы конференциядан кейін Висконти Венеста қоғамдық өмірден кетіп қалды. Оның мол тәжірибесі, терең құқықтық және саяси білімі және салмақты ойлау қабілетінің арқасында, ол көбінесе итальяндық үкіметпен, әсіресе сыртқы істер мәселелері бойынша кеңес алды. Ол Бірінші дүниежүзілік соғыстың басталғанда Италияның бейтараптық жариялауын толық қолдады. Ол 24 қараша 1914 жылы Римде қайтыс болды.