Джованни Браски – италиялық саяхатшы, заңгер. Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысып, түрмеге қамалған. Халық партиясының және Итальян жұмысшылар конфедерациясының басшысы болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Италиялық саясаткер және заңгер Джованни Брасчи (27 ақпан 1891 жыл - 4 қаңтар 1959 жыл) – итальяндық саясаткер және заңгер болған.
Italian politician and lawyer
Giovanni Braschi (27 February 1891 – 4 January 1959) was an Italian politician and lawyer.
Өмірбаян
Ол ағаш саудагерлерінің католик отбасында дүниеге келді, Чезенадағы орта мектептерде оқыды және Фаенцада жоғары мектеп бітірді; 1919 жылдың шілдесінде Болонья университетінде Кант пен Руссоның «мәңгілік бейбітшілік» ұғымы туралы диссертация қорғап, заңгер мамандығын аяқтады. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда жаяу әскерге ерікті болып кешті, лейтенант шынжырғын алды, Оңтүстік-Шығыс Доломит тауларында Сассо-Стрияны басып алуға жасалған әрекеттердің бірінде тұтқынға түсіп, алдымен Австрияда, содан кейін Венгрияда түрмеде отырды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол Форлидегі Халық партиясының облыстық хатшысы болды және Италия жұмысшылар конфедерациясының жетекшілерінің бірі болды. Ол 1921 және 1924 жылдары Депутаттар палатасына сайланды. 1926 жылы фашистік режим орнағаннан кейін оның лауазымынан бас тартты. 1943 жылдың 2 желтоқсанында тұтқындалды. Түрмеден босатылғаннан кейін Солтүстік Италияға көшіп, жаңа құрылған Христиан-демократиялық партия құрамында фашизмге қарсы күреске қатысты. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін, 1946 жылы Конституциялық Ассамблеяның мүшесі болып сайланды. 1947 жылдың 6 ақпанынан 31 мамырына дейін 3-ші Де Гаспери үкіметінде соғыс салдарымен айналысатын Қаржы және Қазынашылық министрінің орынбасары болды. 1948 жылы үш сайлау циклына қатысқандығы және 1926 жылы мандатынан бас тарттырылғандығы үшін сенаторлық лауазымға тағайындалды. Өліміне дейін сенатор болып қалды. 1955 жылдан 1957 жылға дейін Бірінші Сегни үкіметінде Пошта және Телекоммуникация министрі қызметін атқарды.
He was born into a Catholic family of timber traders, attended secondary schools in Cesena and high school studies in Faenza; in July 1919 he graduated in law at the University of Bologna with a thesis on the concept of "perpetual peace" of Kant and Rousseau. He volunteered in infantry at the outbreak of World War I, obtained the rank of lieutenant, was taken prisoner in one of the attempts to conquer Sasso Stria in the south eastern Dolomites and imprisoned first in Austria and then in Hungary. After the World War I he was provincial secretary of the Forlì branch of the People's Party and was among the leaders of the Italian Confederation of Workers. He was elected to the Chamber of Deputies in 1921 and in 1924. He was declared declined from his office in 1926, with the advent of the fascist regime. He was arrested on 2 December 1943. Once out of prison he moved to the Northern Italy, where he participated in the anti fascist struggle in the formations of the newly formed Christian Democratic Party. After the World War II, in 1946, he was elected member of the Constituent Assembly. From 6 February to 31 May 1947 he was Undersecretary for Finance and Treasury with responsibility for war damage in the 3rd De Gasperi Government. In 1948 he was appointed Senator by right for having taken part in three legislatures and because he was declared declined from the mandate in 1926. He remained a senator until his death. From 1955 to 1957 he served as Minister of Post and Telecommunications in the First Segni Government.