Кіріспе
Италия президенті 1946-1948 жылдары Энрико Де Никола (enˈriːko de niˈkɔːla; 9 қараша 1877 – 1 қазан 1959) – итальяндық құқықтанушы, журналист, саясаткер және 1946-1948 жылдар аралығында Италия республикасының уақытша мемлекет басшысы. Кейіннен 1948 жылдың 1 қаңтарында Италияның тұңғыш президенті болды.
Enrico De Nicola, (enˈriːko de niˈkɔːla; 9 November 1877 – 1 October 1959) was an Italian jurist, journalist, politician, and provisional head of state of republican Italy from 1946 to 1948. Afterwards, he became the first president of Italy on 1 January 1948.
Өмірбаян
Энрико Де Никола Неаполь қаласында дүниеге келді және қылмыстық қорғаушы ретінде танымал болды. Неаполь университетінде заң білімін алып, 1896 жылы тәмамдады. Либералдық көзқарастағы саяхатшы ретінде 1909 жылы алғаш рет депутат болып сайланды және 1913 жылдан 1921 жылға дейін фашизмнің пайда болуына дейін екінші дәрежелі үкіметтік қызметтерді атқарды, содан кейін саяси өмірден шеттеді. Ол Джолитти үкіметінде Отарлар жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары (1913 жылғы қараша – 1914 жылғы наурыз) және Орландо кабинетінде Қаржы жөніндегі мемлекеттік хатшының орынбасары (1919 жылғы қаңтар – маусым) болды. 1920 жылғы 26 маусымда ол Депутаттар палатасының спикері болып сайланды және 1924 жылғы қаңтарға дейін қызмет етті. 1929 жылы король Виктор Эммануэль III оны сенатор етіп тағайындады, бірақ ол өз орнына отырудан бас тартты және Ассамблеяның жұмысына ешқашан қатыспады. Ол заңгерлік тәжірибесіне оралды, тек итальяндық фашизм құлағаннан кейін ғана саясатқа қайта қызығушылық танытты. 1943 жылы Бенито Муссолини биліктен құлағаннан кейін король Виктор Эммануэль монархияны фашистік режиммен ынтымақтастығынан арылтуға тырысты; Де Никола осы кезеңдегі ауысудың ең ықпалды делдалы болды. Корольдің ұлы Умберто «Мемлекеттік генерал-лейтенанты» деген жаңа атаққа ие болды және мемлекет басшысының көптеген функцияларын өз мойнына алды. Виктор Эммануэль кейіннен тақтан бас тарды; Умберто II король болып, республикалықтар жеңіске жеткен конституциялық референдум өтті. Жаңа Конституциялық Ассамблея сайланды, ал премьер-министр Альсиде де Гаспери Умберто II елден қуылғаннан кейін бірнеше аптаға мемлекет басшысының міндетін атқарды. Конституциялық Ассамблея 1946 жылғы 28 маусымда Де Николаны бірінші раундта 80% дауыспен Уақытша Мемлекет Басшысы етіп сайлады. Джулио Андреотти кейіннен Де Николаның – өте қарапайым адамның – кандидатураны қабылдауға батыл болмағанын және барлық ірі саяси лидерлердің ұдайы талап етуіне қарамастан, ойын жиі өзгертетінін еске алды. Андреотти журналист Манлио Лупиначчидің «Иль Джорнале д’Италия» газеті беттерінде Де Николаға: «Сіздің құрметіңіз, қабылдауға болатынын шешуге шешім қабылдаңыз» деп үндеу жасағанын еске алды. Италия Конституциясы күшіне енгеннен кейін, ол 1948 жылғы 1 қаңтарда ресми түрде «Италия Республикасының Президенті» атанды. Ақырында ол келесі мамыр айында өтетін алғашқы конституциялық сайлауда кандидат болудан бас тартты, онда Луиджи Эйнауди Италия президентінің ресми резиденциясы – Квириналға сайланды. 1948 жылы Де Никола бұрынғы Мемлекет Басшысы ретінде өмір бойына сенатор атанды, кейіннен Сенаттың және Конституциялық соттың Президенті болып сайланды. Ол 1959 жылғы 1 қазанда Неаполь провинциясындағы Торре-дель-Греко қаласында қайтыс болды. Ол үйленбеген және балалары жоқ еді.
On 25 June 1947, De Nicola resigned from the post, citing health reasons, but the Constituent Assembly immediately re elected him again the following day, having recognized in his act signs of nobility and humility. After the Italian Constitution took effect, he was formally named the "President of the Italian Republic" on 1 January 1948. He finally refused to be a candidate for the first constitutional election the following May, in which Luigi Einaudi was elected to the Quirinale, the formal seat of the Italian presidency. In 1948, De Nicola became a senator for life as a former Head of State, and later was elected President of the Senate, and of the Constitutional Court. He died at Torre del Greco, in the province of Naples, on 1 October 1959. He was unmarried and had no children.
Саяси атақтар
Оның басқа саяси лауазымдары: Италия депутаттар палатасының төрағасы, Италия мемлекетінің уақытша басшысы және Италия сенатының төрағасы.
Кітаптар тізімі мен жазбалары
Андреа Желарди, Энрико Де Никола. Il presidente galantuomo, Кайрос, Неаполь (2009).