Ирландия Тәуелсіздік Соғысындағы Корольдік Ирландия Полициясының қосымша бөлімі

Кіріспе

Ирландия Тәуелсіздік соғысы кезінде Корольдік Ирландия полициясының жарым әскери бөлімі

Корольдік Ирландия полициясының (RIC) көмекші дивизиясы (ADRIC), көбінесе Көмекшілер немесе Auxies деп аталады, Ирландия Тәуелсіздік соғысы кезінде Корольдік Ирландия полициясының (RIC) жарым әскери бөлімі болды. Ол 1920 жылдың шілдесінде генерал-майор Генри Хью Тюдор құрған, және құрамына бұрынғы британдық армия офицерлері кірген, олардың көпшілігі Ұлыбританиядан келген және Бірінші дүниежүзілік соғыста қатысқан. Соғыс кезінде бұл бөлімде шамамен 2300 адам қызмет етті. Оның міндеті – Ирландия Республикалық Армиясына (ИРА) қарсы көтеріліс операцияларын жүргізу, негізінен жылдам соққы беруші және шабуыл жасаушы күш ретінде әрекет ету болды. Ол RIC-тен жартылай тәуелсіз жұмыс істеді және негізінен оңтүстік және батыс аймақтарда, ұрыстардың ең қызып тұрған жерлерінде орналастырылды. Көмекшілер азаматтарға және азаматтық мүлікке қарсы жауап шараларымен, соның ішінде соттан тыс өлімдер мен өртке салу арқылы, әсіресе 1920 жылдың желтоқсанында Корк қаласын өртеп жіберу арқылы танымал болды. Көмекшілер «Қара және қоңырлар» деп аталатын бөлімдерден ерекшеленді. Бұл да бұрынғы британдық солдаттар еді, олар RIC-ге қабылданып, тұрақты полицейлер ретінде қызмет еткен. Екі топ та британдық армияның хаки түсі мен RIC-тің қара-жасыл түсінен аралас киім киді, бірақ Көмекшілердің өздеріне тән белгілері болды және көбінесе Балморал бас киімдерін тақты. Көмекшілер мен RIC жалпы алғанда 1922 жылдың басында, Англо-Ирландия келісімінен кейін таратылды.

Жұмысқа қабылдау және ұйымдастыру

1919 жылдың қыркүйегінде Ирландияның Бас қолбасшысы сэр Фредерик Шоу Ирландиядағы полиция күшін ерікті британдық экс-әскерилерден арнайы күшті тарта отырып кеңейтуді ұсынды. 1920 жылдың 11 мамырында өткен Кабинет отырысында Соғыс министрі Уинстон Черчилль «Арнаулы Төтенше жағдай Жандармериясын» құруды ұсынды, ол Корольдік Ирландия Полициясының (RIC) құрамына кіретін еді. Черчилльдің ұсынысы Ирландиядағы британдық күштердің Бас қолбасшысы генерал сэр Невил Макреди төрағалық ететін комиссияға жіберілді. Макредидің комиссиясы Черчилльдің ұсынысын қабылдамады, бірақ оны екі айдан кейін, шілдеде, Ирландиядағы Дублин қамалының полициялық кеңесшісі генерал-майор Х.Х. Тюдор жаңартып қойды. 1920 жылдың 6 шілдесінде Тюдор бұл жобаны Корольдік Ирландия Полициясын (RIC) қарапайым рекруттармен күшейтуге тым көп уақыт кететінімен негіздеді. Тюдордың жаңа «Қосалқы күші» қатаң түрде уақытша болады: оның мүшелері бір жылға тіркеледі, олардың жалақысы аптасына 7 фунт стерлинг (констебльге төленетін соманың екі есесі), сонымен қатар сержанттың жәрдемақысы төленеді және олар «Уақытша кадеттер» деп аталады. Сол кездегі жоғары жұмыссыздық деңгейінде Лондонда бұрынғы офицерлерге аптасына 2 фунт 10 шиллингке кофе киоскілерін басқаруға арналған жарнама 5 мың өтініш алды. ADRIC Ұлыбританияда Бірінші дүниежүзілік соғыста қызмет еткен бұрынғы офицерлердің арасынан, әсіресе Британ армиясында (Корольдік Әуе корпусын қоса) қызмет еткендердің арасынан таңдалды. Көптеген рекруттар Ұлыбританиядан келді, ал кейбіреулері Ирландиядан, ал қалғандары Британ империясының басқа бөліктерінен келді. Көптеген адамдар соғыста жоғары наградалармен марапатталды, ал үшеуі – Джеймс Лич, Джеймс Джонсон және Джордж Онионс Виктория кресімен марапатталды. Олардың наградалары көптеген адамдардың қатардан жоғарылатылғанын көрсетеді: мысалы, кейбір адамдар офицерлік Әскери крестке орналасқаннан гөрі (немесе оған қосымша) қарапайым сарбаздың Әскери медалін алды. Соғыс кезінде офицерлік шенге көтерілген сарбаздар азаматтық өмірде мәртебесі мен жалақысын жоғалтуға бейімделгені қиын болды, сондықтан кейбір тарихшылар Қосалқы бөлімнің осы «уақытша джентльмендердің» көп санын жұмысқа алғанын болжайды. Ағылшын-ирланд келісімін қолдаған ИРА-ның бұрынғы жоғары лауазымды мүшесі Пиарас Биаслай көмекшілердің батылдығына құрмет көрсетіп, күштердің құрамына тек бұрынғы офицерлер ғана емес, сонымен қатар «қылмыстық элементтер» кіргенін атап өтті, олардың кейбіреулері Дублин көшелерінде және үйлерінде адамдарды тонады (оның ішінде бірқатар одақтастарды). Әскериге шақыру 1920 жылдың шілдесінде басталды, ал 1921 жылдың қарашасына қарай дивизияның құрамында 1900 адам болды. Қосалқы бөлімдер номиналды түрде RIC-тің бөлігі болды, бірақ іс жүзінде ауылдық жерлерде дербес жұмыс істеді. Он бес компанияға бөлінген (соның ішінде он бес), әрқайсысы шамамен жүз адамнан тұрады, ауыр қаруланған және өте мобильді, олар он округте, негізінен оңтүстік және батыста, Ирландия Республикалық Армиясының (IRA) қызметі ең жоғары болған жерлерде жұмыс істеді. Олар RIC формасын немесе тиісті полиция белгілерімен бірге ескі әскери формаларын, сондай-ақ ерекше Tam o'Shanter бас киімдерін киді. Олардың қолбасшысы – бригадир генерал Фрэнк Перси Кройзер.

In September 1919, the Commander in Chief, Ireland, Sir Frederick Shaw suggested that the police force in Ireland be expanded via the recruitment of a special force of volunteer British ex servicemen. During a Cabinet meeting on 11 May 1920, the Secretary of State for War, Winston Churchill, suggested the formation of a "Special Emergency Gendarmerie, which would become a branch of the Royal Irish Constabulary". Churchill's proposal was referred to a committee chaired by General Sir Nevil Macready, Commander in Chief of the British forces in Ireland. Macready's committee rejected Churchill's proposal, but it was revived two months later, in July, by the Police Adviser to the Dublin Castle administration in Ireland, Major General H H Tudor. In a memo dated 6 July 1920, Tudor justified the scheme on the grounds that it would take too long to reinforce the Royal Irish Constabulary (RIC) with ordinary recruits. Tudor's new "Auxiliary Force" would be strictly temporary: its members would enlist for a year: their pay would be £7 per week (twice what a constable was paid), plus a sergeant's allowances, and would be known as "Temporary Cadets". At that time, one of high unemployment, a London advertisement for ex officers to manage coffee stalls at two pounds ten shillings a week received five thousand applicants. The ADRIC was recruited in Great Britain from among ex officers who had served in World War I, especially those who had served in the British Army (including the Royal Flying Corps). Most recruits were from Britain, although some were from Ireland, and others came from other parts of the British Empire. Many had been highly decorated in the war and three, James Leach, James Johnson, and George Onions, had been awarded the Victoria Cross. Their decorations make it clear that many had been promoted from the ranks: some men, for example, had been awarded the common soldier's Military Medal instead of (or in addition to) the officer's Military Cross. Enlisted men who had been commissioned as officers during the war often found it difficult to adjust to their loss of status and pay in civilian life, and some historians have concluded that the Auxiliary Division recruited large numbers of these "temporary gentlemen". Piaras Beaslaí, a former senior member of the IRA who supported the Anglo Irish Treaty, while paying tribute to the bravery of the Auxiliaries, noted that the force was not composed exclusively of ex officers but contained "criminal elements", some of whom robbed people (including a number of Unionists) on the streets of Dublin and in their homes. Recruiting began in July 1920, and by November 1921, the division was 1,900 strong. The Auxiliaries were nominally part of the RIC, but actually operated more or less independently in rural areas. Divided into companies (eventually fifteen of them), each about one hundred strong, heavily armed and highly mobile, they operated in ten counties, mostly in the south and west, where Irish Republican Army (IRA) activity was greatest. They wore either RIC uniforms or their old army uniforms with appropriate police badges, along with distinctive Tam o' Shanter caps. They were commanded by Brigadier General Frank Percy Crozier.

Көтеріліске қарсы күрес

Элиталық бұрынғы офицерлік бөлімдер, әсіресе құпия мәліметтерді жинау саласында, «Қара және қоңыр» жасағынан гөрі әлдеқайда тиімді болды. Қосалқы роталар жылдам шабуыл жасау және рейдтік күштер ретінде құрылған, және олар ИРА-ға қарсы бірнеше маңызды жеңістерге қол жеткізді. 20 қарашада, Қанды жексенбіге дейін бір күн қалғанда, олар ИРА-ның Дублин бригадасының командирі Дик Макки мен вице-командирі Педар Клэнсиді тұтқындап, Дублин сарайында өлтірді. Сол түні олар Слайго ИРА-ның командирі Уильям Пилкингтонды тағы бір рейдте ұстады. Бір айдан кейін, желтоқсанда, олар Эрни О’Мэллиді Килкенни округінде толығымен күтпеген жерден ұстады: ИРА офицері бөлмесінде оқып отырғанда, уақытша кадет есікті ашып кірді; «Ол өлімдей күтпеген еді», – деді О’Мэлли. Өзінің естеліктерінде Клэр ИРА-ның командирі Майкл Бреннан, көмекшілердің оны үш түн қатарынан қалай дерлік ұстауға тырысқанын сипаттайды. ИРА командирлері өз бөлімшелерінің моральдық жағдайына алаңдады, себебі көптеген еріктілерге көмекшілер «супер жауынгерлер және дерлік жеңілмейтіндер» сияқты көрінді. Көмекшілерге қарсы жеңістер Ирландияның тәуелсіздік соғысының ең маңыздыларының бірі болып саналады. Мысалы, 1920 жылдың 28 қарашасында Том Барри мен 3-ші Корк бригадасы Килмихаль шабуылында көмекшілер взводына шабуыл жасап, оларды жойды. Екі айдан сәл кейін, 1921 жылдың 2 ақпанында Клонфин шабуылында Сиан МакЭон мен Лонгфорд ИРА көмекшілердің тағы бір взводына шабуыл жасады. 1921 жылдың 19 наурызында ИРА-ның 3-ші Корк бригадасы британдық армия мен көмекші дивизияның оларды Кросбаррида қоршауға жасаған үлкен әрекетін жеңді. 1921 жылдың 15 сәуірінде H ротасының ADRIC командирі капитан Рой Маккиннон Керри ИРА-сы тарапынан өлтірілді. Жеңіске жету үшін сенімді ақпарат қажет болды, ал рейдтер көбінесе нәтижесіз аяқталып, кейде одан да жаман салдарға әкелді. Бір жағдайда олар қателесіп, Қаслдың заң кеңесшісі У. Уайлиді тұтқындады. Тағы бір, әйгілі жағдайда, 1921 жылдың 19 сәуірінде олар Лимерик графтығының Каслконнелл қаласындағы Шаннон қонақ үйіне, күдікті тұлғалар ішкілік ішіп отыр деген ақпарат бойынша шабуыл жасады. «Күдікті тұлғалар» РИК-тің үш қызметтен тыс мүшесі болып шықты: екі тарап та бір-бірін бүлікшілер деп қате түсініп, атыс ашты; салдарынан РИК адамы, көмекші кадет және азаматтық адам қаза тапты.

The elite ex officer division proved to be much more effective than the Black and Tans especially in the key area of gathering intelligence. Auxiliary companies were intended as mobile striking and raiding forces, and they scored some notable successes against the IRA. On 20 November, the night before Bloody Sunday, they captured Dick McKee and Peadar Clancy, the commandant and vice commandant of the IRA's Dublin Brigade, and murdered them in Dublin Castle. That same night, they caught William Pilkington, commandant of the Sligo IRA, in a separate raid. A month later, in December, they caught Ernie O'Malley completely by surprise in County Kilkenny: the IRA officer was reading in his room when a Temporary Cadet opened the door and walked in; "He was as unexpected as death," said O'Malley. In his memoirs, the commandant of the Clare IRA, Michael Brennan, describes how the Auxiliaries nearly captured him three nights in a row. IRA commanders became concerned about the morale of their units as to many Volunteers the Auxiliaries seemed to be 'super fighters and all but invincible'. Those victories which were won over the Auxiliaries are among the most celebrated in the Irish War of Independence. On 28 November 1920, for example, a platoon of Auxiliaries was ambushed and wiped out in the Kilmichael Ambush by Tom Barry and the 3rd Cork Brigade. A little more than two months later, on 2 February 1921, another platoon of Auxiliaries was ambushed by Seán MacEoin and the Longford IRA in the Clonfin Ambush. On 19 March 1921, the 3rd Cork Brigade of the IRA defeated a large scale attempt by the British Army & Auxiliary Division to encircle and trap them at Crossbarry. On 15 April 1921, Captain Roy Mackinnon, commanding officer of H Company ADRIC, was assassinated by the Kerry IRA. Successes required reliable intelligence and raids often brought no result—or sometimes worse. In one case, they arrested a Castle official, Law Adviser W. E. Wylie, by mistake. In another, more notorious case, on 19 April 1921 they raided the Shannon Hotel in Castleconnell, County Limerick on a tip that there were suspicious characters drinking therein. The "suspicious characters" turned out to be three off duty members of the RIC: both sides mistook the other for insurgents and opened fire; three people, an RIC man, an Auxiliary Cadet and a civilian, were killed in the shootout that followed.

Дау

Көптеген дивизияның уақытша кадеттері қарсы көтеріліс тудырған көңілсіздікке төтеп бере алмады: асығыс жұмысқа алынып, нашар оқытылып, міндеттері нақты белгіленбегендіктен, олар тез арада маскүнемдік, тәртіпсіздік және Қара және қоңырлардан да жаман қатыгездік танығандары үшін танымал болды. Олар Корольдік ирландия полициясының мүшелеріне ұнаған жоқ, олар оларды "қатал" деп есептеді. Британ армиясының арасында да олар сүйікті болған жоқ. Камерон Хайлендс 2-ші батальонының адъютанты болған британ офицері естеліктерінде көмекшілердің "біздің полк стандарттары бойынша мүлдем тәртіпсіз болғанын" жазды. Макреди өзінің естеліктерінде "жақсы командирлері болған, әдетте бұрынғы регулярлы офицерлер, олар өз адамын басқара алатын, пайдалы жұмыс істеді, бірақ әлсіз немесе тиімсіз командирлердің басқаруындағы кейбір компаниялардың ерліктері бүкіл күшті жамандауға себеп болды" деп жазды. Қарапайым полиция сияқты, көмекшілер де ИРА шабуылдарынан кейін жазалау шараларын қолданды. Мысалы, Қанды жексенбіде Дик Макки мен Пидар Клэнсиді көмекшілер өте күмәнді жағдайда өлтірді: екі көтерілісші қашуға тырысқан деген ресми түсіндірілмеуге көпшілік сенбеді. Көмекші дивизияның қатысқан ең танымал жазалау шарасы – 1920 жылдың 11 желтоқсанында Коркты өртеу болды. Сол күні сағат 19:30-да жаңа құрылған K ротасының көмекшілері Дилонс-Кроста тосқауылға түсті: олардың жүк көлігіне граната лақтырылып, он көмекші жараланды және бірін, уақытша кадет Спенсер Чепменді өлтірді. Сол түні полиция мен көмекшілер қаланың сауда орталығын өртеп, өрт сөндіру қызметінің өртке қатысуына кедергі келтіріп, жеті адамды атып өлтірді (Коркты өртеу). ИРА-ның екі адамы, Корнелиус және Джеремиа Делани Дублин төбесіндегі үйлерінде төсекте өлтірілді (бірақ Кон Делани 18 желтоқсанға дейін аман қалды). Бес азамат көшеде атылды. 20 миллион долларға жуық зиян келтірілді. Корк өрт сөндіру бригадасының өртпен күресуге жеткілікті ресурстары болмады: заң мен тәртіп толығымен бұзылған сияқты. Британ үкіметі бастапқыда өртке азаматтардың кінәлі екенін мәлімдеді, бірақ Стрикленд баяндамасы деп аталатын әскери тергеу соты кейіннен өртті көмекшілердің бастағанын анықтады. Оның қорытындылары үкімет тарапынан жасырылды, бірақ K ротасы таратылды. Кейбір көмекшілер сол мерекені тойлау үшін шапқадан күйдірілген бөліктерді киіп жүрді деген қауесет бар. Бірнеше күннен кейін Дунманвей маңында Вернон Харт есімді көмекші патруль жолда кездескен жас жігіт пен жетпіс жастағы діни қызметкерді өлтірді. Үшінші азамат, жергілікті судья, жақын маңдағы далаларға қашып кету үшін басқа көмекшілерге жақындады. Харт тұтқындалып, әскери сотқа берілді. Сотта ол Чэпменнің "жақын досы" болғаны және 11 желтоқсаннан бері көп ішіп жүргені анықталды. Осы істі Фрэнсис Шихи Скеффингтонның өлтірілуімен салыстыруға болатындығынан алаңдаған британдық кабинет Хартты кем дегенде екі медициналық сарапшымен тексеруді бұйырды, бұл өте ерекше шара болды. Бұл медициналық куәгерлер Харттың кісі өлтіру кезінде есі дұрыс болмағанын куәлік етті және әскери сот оның "айыпталуға тиіс қылмыстар үшін кінәлі екенін, бірақ оларды жасаған кезде есі дұрыс болмағанын" анықтады. Хамар Гринвуд Палатаға оның Ұлылықтың қалауынша ұсталатынын мәлімдегенмен, Харт келесі жылы босатылмастан бұрын қысқа уақытқа Бродмур қылмыстық ақылсыздар үйінде ұсталды. Харт қылмыстық ақылсыздар үйінде болған кезде, басқа көмекшілер де кісі өлтіруден құтылды. 1921 жылдың 9 ақпанында Джеймс Мерфи мен Патрик Кеннедиді Дублинде көмекшілер тұтқындады. Екі сағаттан кейін Дублин қалалық полициясының констебльдері Драмкондрада екі адамды атып өлтірілген күйінде тапты: Кеннеди өлген, ал Мерфи өліп барады. Мерфи 11 ақпанда Дублиндегі Mater ауруханасында қайтыс болды, бірақ өлім алдында ол және Кеннедиді көмекші тұтқындар атып өлтіргенін мәлімдеді. Әскери тергеу соты өткізілді және F ADRIC ротасының командирі капитан В. Л. Кингті өлтіруге қатысқандығы үшін тұтқындады. 13-15 ақпанда Кинг әскери соттың алдына шығарылды, бірақ Мерфидің өлім алдындағы мәлімдемесінің қабылданбауы және F ротасының екі офицері капитан Кингтің ату кезінде болғанын растау үшін жалған куәлік бергеннен кейін ақталды. Екі аптадан кейін Корк округіне қарасты Клонмульт шабуылында көмекші ротаның бір бөлімшесі жеті ИРА ерін өлтірді деп айыпталды. Алайда, билік көбінесе жазалау шараларына көз жұмсаған, бірақ "лоялды" және саяси көзқарасы жоқ азаматтарға қарсы қылмыстарға төзбеді. Көптеген көмекшілер ұрлық үшін жұмыстан шығарылып, сотталды, соның ішінде бір қолы жоқ бұрынғы уақытша кадет, майор Эвен Кэмерон Брюс, себепсіз азаматты ұрғандығы үшін түрмеге жабылды. 1921 жылдың 19 ақпанында Командир Крозьер тәртіп мәселесі бойынша Полиция кеңесшісімен даудан кейін отставкаға кетті. Крозьер Меат округіндегі протестанттарға тиесілі лицензиялы азық-түлік дүкенін тонауға қатысқан деген айыппен 21 уақытша кадетті жұмыстан шығарды. Генерал Тюдор осы адамдарды ресми тергеу күтіп тұрғанда қызметке қайта орнатқанда, Крозьер күштен кетті. Оның орнына көмекшісі, Бригадир-генерал Эдвард Аллан Вуд келді, ол дивизия демобилизацияланғанға дейін басқарды.

Many of the Division's Temporary Cadets did not cope well with the frustrations of counterinsurgency: hurriedly recruited, poorly trained, and with an ill defined role, they soon gained a reputation for drunkenness, lack of discipline, and brutality worse than that of the Black and Tans. They were disliked by members of the Royal Irish Constabulary, who considered them "rough." They seem to have been unpopular with the British Army as well. One British officer, who served as adjutant for the 2nd Battalion, Cameron Highlanders, wrote in his memoirs that the Auxiliaries "were totally undisciplined by our regimental standards". Macready wrote in his own memoirs that "those companies that had the good fortune to have good commanders, generally ex Regular officers, who could control their men, performed useful work, but the exploits of certain other companies under weak or inefficient commanders went a long way to discredit the whole force". Like the ordinary police, the Auxiliaries sometimes took reprisals in the wake of attacks by the IRA. On the evening of Bloody Sunday, for example, Dick McKee and Peadar Clancy were killed by their Auxiliary captors under very suspicious circumstances: the official explanation, that the two insurgents tried to escape, is widely disbelieved. Perhaps the most notorious reprisal involving the Auxiliary Division was the burning of Cork on 11 December 1920. At 7:30 p. m. that evening, a truckload of Auxiliaries from newly formed K Company was ambushed at Dillons Cross: a grenade was thrown onto their truck, wounding ten Auxiliaries and killing one, Temporary Cadet Spencer Chapman. Later that night, police and Auxiliaries took revenge by setting fire to the city's commercial centre, preventing the fire service from attending the blaze, and shooting seven people (see Burning of Cork). Two IRA men, Cornelius and Jerimiah Delaney, were killed in their beds at home in Dublin Hill (though Con Delaney survived to December 18). Five civilians were shot on the streets. Damage amounting to $20 million was inflicted. The Cork Fire Brigade did not have the resources to deal with the fires: law and order, it seemed, had completely broken down. The British Government at first claimed the citizens were responsible for the arson, but a military court of inquiry known as the Strickland Report later found that the fires had been started by the Auxiliaries. Its findings were suppressed by the government, but K Company was disbanded. Allegedly, some Auxiliaries took to wearing pieces of burnt cork on their caps afterwards, to celebrate the occasion. A few days later, near Dunmanway, an Auxiliary called Vernon Hart killed a young man and a seventy year old priest, whom the Auxiliary patrol met on the road. A third civilian, a local magistrate, escaped by approaching the other Auxiliaries before fleeing across nearby fields. Hart was arrested and court martialled. At his trial, it was revealed that he had been a "particular friend" of Chapman, and had been drinking heavily since 11 December. Concerned that parallels would be made between this case and the killing of Francis Sheehy Skeffington, the British Cabinet directed that Hart should be examined by at least two medical experts, a highly unusual intervention. These medical witnesses testified that Hart was insane at the time of the murders and the court martial concluded that he "was guilty of the offenses with which he was charged, but was insane at the time of their commission". Although Hamar Greenwood announced to the House of Commons that he would be detained at His Majesty's pleasure, Hart was briefly held at Broadmoor Criminal Lunatic Asylum before release the following year. While Hart spent some time in a Criminal Lunatic Asylum, other Auxiliaries got away with murder. On 9 February 1921, James Murphy and Patrick Kennedy were arrested by Auxiliaries in Dublin. Two hours later, constables of the Dublin Metropolitan Police found the two men lying shot in Drumcondra: Kennedy was dead, and Murphy was dying. Murphy died in the Mater Hospital, Dublin on 11 February, but before the end, he declared that he and Kennedy had been shot by their Auxiliary captors. A military court of inquiry was held, and Captain W. L. King, commanding officer of F Company ADRIC, was arrested for the killings. King was court martialled on 13–15 February, but acquitted, after Murphy's dying declaration was ruled inadmissible, and two officers from F Company provided perjured alibis for Captain King at the time of the shootings. Just short of two weeks later at the Clonmult Ambush in county Cork, an Auxiliary company were accused of killing seven IRA men after they had surrendered. However, while the authorities often turned a blind eye to reprisals, they were less tolerant of crimes against "civilians" loyal and non political people. A number of Auxiliaries were dismissed and prosecuted for theft, including a one armed former Temporary Cadet, Major Ewen Cameron Bruce, who was imprisoned for robbing a creamery, after being dismissed from the Division for striking a civilian without cause. On 19 February 1921, Commandant Crozier resigned after a dispute over discipline with the Police Adviser. Crozier had dismissed 21 Temporary Cadets accused of looting a licensed grocery store belonging to Protestants in County Meath. When General Tudor reinstated these men pending an official inquiry, Crozier left the Force. He was replaced by his assistant, Brigadier General Edward Allan Wood, who commanded the Division until it was demobilised.

Таратылуы

Көмекші дивизия 1922 жылы RIC-пен бірге таратылды. 1921 жылғы Англо-Ирландиялық келісімі Ирландия еркін мемлекетінің RIC мүшелерінің зейнетақысын төлеуге міндетті ететін болса да, көмекшілер бұл талаптан нақты айырылды. Таратылғаннан кейін, олардың көптеген бұрынғы қызметкерлері британдықтар бақылауындағы Палестина полициясына қосылды.

Тарихи мұра

Көмекші бөлімнің бүлікшілерге қарсы іс-қимылдары Қара және қоңырлардың іс-қимылдарымен шатастырылып кеткен, нәтижесінде олардың жасаған көптеген қатыгездіктері Қара және қоңырларға таңылған. Дегенмен, екі британдық бөлім де Ирландияда бірдей жек көріледі. Көмекшілер "Майкл Коллинз", "Соңғы қыркүйек" және "Арпаны шайқаған жел" сияқты тарихи драма фильмдерінде бейнеленген.