Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
фильм
the film
Интермедио interˈmɛːdjo (интромесса, introdutto, tramessa, tramezzo, intermezzo, intermedii) – итальяндық Ренессанс дәуірінде музыкамен және көбінесе бимен қоса театрлық қойылым немесе көрініс, итальяндық сарайларда арнайы мерекелерді тойлау үшін пьеса актілері арасында орындалған. Ол операның маңызды алғы күреші және ағылшын сарайының маскасы сияқты басқа да жанрларға әсер еткен. Билеуші отбасылардағы үйлену тойлары және осыған ұқсас мемлекеттік шаралар Флоренция және Феррара сияқты қалаларда ең әсем интермедиолар үшін жиі ұйымдастырылған. Интермедио туралы ең толық мәліметтер Медичи үйінің үйлену тойларынан, әсіресе 1589 жылғы Медичи үйлену тойынан (Лотарингиялық Кристина мен Тоскананың ұлы герцогы Фердинандо I де Медичи арасында) алынған. Бұл тойда сөзсіз ең тамаша және кеңінен танымал интермедиолар болған, себебі оны ұлы герцог қаржылаған 18-ге жуық заманауи фестиваль кітаптары мен гравюра жинақтары жарық көрген. Интермедио 15 ғасырдың соңынан бастап 17 ғасырға дейін жазылып, қойылған, бірақ жанрдың дамуының ең жоғары нүктесі 16 ғасырдың соңына келді. 1600 жылдан кейін бұл форма көбінесе операмен бірікті, алайда интермедио белгілі бір орталарда музыкасыз пьесаларда (мысалы, академияларда) қолданыла берді және опералардың актілері арасында орындала берді.
The intermedio interˈmɛːdjo (also intromessa, introdutto, tramessa, tramezzo, intermezzo, intermedii), in the Italian Renaissance, was a theatrical performance or spectacle with music and often dance, which was performed between the acts of a play to celebrate special occasions in Italian courts. It was one of the important precursors to opera, and an influence on other forms like the English court masque. Weddings in ruling families and similar state occasions were the usual occasion for the most lavish intermedi, in cities such as Florence and Ferrara. Some of the best documentation of intermedi comes from weddings of the House of Medici, in particular the 1589 Medici wedding (between Christina of Lorraine and Ferdinando I de' Medici, Grand Duke of Tuscany), which featured what was undoubtedly both the most spectacular set of intermedi, and the best known, thanks to no fewer than 18 contemporary published festival books and sets of prints that were financed by the Grand Duke. Intermedi were written and performed from the late 15th century through the 17th century, although the peak of development of the genre was in the late 16th century. After 1600 the form merged with opera, for the most part, though intermedi continued to be used in non musical plays in certain settings (for example in academies), and also continued to be performed between the acts of operas.
Даму
Бірінші интермеди Флоренцияда емес, 15-шы ғасырдың соңында Феррарада классикалық авторлар Плаут пен Теренцидің пьесаларының бес актісі арасында пайда болды. 1502 жылы Лукреция Борджияның үйлену тойындағы "интермедзо" туралы жазған Изабелла д’Эсте олардың көңілді комедиядан гөрі қызықты екенін айтты, – "бұл пікір жиі қайталануға тиіс". Феррара интермедилері бұл кезеңде қысқа және біріктіретін тақырыбы болмады; олар хорлар, речитативтер және мореска билерін қамтыды. Бірақ 1513 жылға қарай біртұтас аллегория пайда болды, ол соңында түсіндірілді. Интермедилер флоренциялық қоғамдық тойларда кеңінен танымал болды; бірнешеуін Макиавелли 16-шы ғасырдың басында Флоренция Республикасының үкіметінде болған кезде ұйымдастырды, ал қайтып келген Медичи аристократияны өндіріске қатыстыру арқылы оларды айналысқызу саясатын қабылдады. Интермедио 16-шы ғасырда дамыған сайын, ол барған сайын күрделіленіп, көбінесе "ойын ішіндегі ойынға" айналды; мысалы, бес актілік пьеса кезінде интермедио төрт бөлімнен тұруы мүмкін, оны пьесадағы уақыттың өтуін бейнелейтін төрт бөліктің метафорасы ретінде ұсынуға болады. Бұл кезең 1539 жылы Флоренцияда Козимо I мен Элеонора Толедоның Медичи үйлену тойынан басталды, онда төрт бөлім таңертең, түскі уақыт, түстен кейін және түнде болды, әр уақытқа сай ән салу және билеумен бірге күрделі механикалық жасанды күнмен бейнеленді. Кейбір сыншылар сол кездегі интермедилердің тым күрделі болып кеткенін, сондықтан пьеса интермедилерге арналған аралыққа айналғанын атап өтті.
The first intermedii were not in Florence but in Ferrara at the end of the 15th century between the five acts of plays by the classical authors Plautus and Terence. Writing of the "intermezzi" at the wedding of Lucrezia Borgia in 1502, Isabella d'Este said that they were more interesting than the boring commedia, "a remark destined to be often repeated". Ferrara intermezzi at this period were short and without a unifying theme; they included choruses, recitations and moresca dances. But by 1513 there was a unifying allegory, explained at the end. It was for Florentine public celebrations that Intermedii came into their own; several were organised by Machiavelli when he was part of the government of the Republic of Florence in the early 16th century, and the returning Medici adopted a policy of keeping the aristocracy occupied by involving them in productions. As the intermedio developed in the 16th century, it grew more and more elaborate, often becoming a "play within a play"; for example during a five act play, an intermedio would consist of four parts, which might be presented as a four part metaphor of time passing in the play. This stage begins with Il commodo, from the Medici wedding in Florence of Cosimo I and Eleanor of Toledo in 1539, where the four parts were morning, noon, afternoon, and night, represented with an elaborate mechanical artificial sun, with singing and dancing appropriate to each time. Some critics of the time noted that the intermedi had become so elaborate that the play had begun to serve as intermedi to the intermedi.
Жетілген аралық
Бастапқыда интермедиялар негізгі пьесаның сахнасында бар жиынтықтарды пайдаланған, әдетте комедияға арналған қарапайым, бірнеше қосымша элементтері бар жиынтықтарды, бірақ кейіннен мифологиялық тақырыпты бейнелеу үшін оларға күрделірек жиынтықтар қажет болды. Вазаридің 1565 жылы тағы бір Медичи үйлену тойына арналған қойылымы «инженерлік техниканың керемет жетістіктерін» көрсетті, сахнаның барлық күрделі қозғалыстары пердесіз, көрермендердің толық назарында орындалды. Ақырында, бұл форма өздігінен тұруға мүмкіндік беретін дәстүр мен үйлесімділікке ие болды, сондықтан бұрынғы мүмкіндіктерді әнмен, актерлік шеберлікпен үйлестіру және монодия мен мадригал комедиясының дәстүрлерінен пайдаланған операның жаңа өнер түріне айналу логикалық қадам болды. Жакопо Пери, алғашқы операның композиторы, 1589 жылғы Медичи интермедияларында композиторлардың және орындаушылардың бірі болды, ал екі либреттоның да авторы Оттавио Ринуччини 1589 жылғы Делос сахнасының материалдарын «Дафна» операсында қайта пайдаланған сияқты көрінеді (суреті жоғарыда). «Мерекелік кітаптарда» бай мерекелердің естеліктері ретінде шығарылған көптеген маңызды интермедиялардың егжей-тегжейлі сипаттамалары бар, мысалы, 1589 жылғы Медичи үйлену тойы үшін 286 костюм тігілді. Бұл оқиғаға арнап жазылған музыка сақталғанмен (төмендегі дискографияны қараңыз), мұндай жағдай көбінесе кездеспейді, ал басқа шараларға арналған музыка, мысалы, мадригалдар мен аспаптық шығармалар, көбінесе интермедияларда қолданылды. Интермедияның тақырыбы әдетте мифологиялық немесе пасторальдық оқиға болды, оны мим арқылы, костюмді әншілер мен актерлердің көмегімен, би арқылы немесе осылардың кез келген комбинациясымен беруге болады. Бұл үнемі саяси мазмұнға ие болды, тіпті бұл билеуші отбасын жалпы мадақтаумен шектелген болса да; кейде нақтырақ хабарламалар көзделеді. Негізгі пьесамен кейбір тақырыптық байланыс жасалуы мүмкін, бірақ интермедиялар олар жазылған пьесадан басқа пьесалармен қайта орындалуы мүмкін. Сахналық жиынтықтардың көптеген суреттері мен гравюралары, сондай-ақ либретто мәтіндері мен музыка мен іс-қимылдардың сипаттамалары сақталған; 1589 жылғы Медичи интермедиялары ерекше жақсы жазылған және «Италия барокко сценографиясының бастауы болды, сонымен қатар Альп тауларынан солтүстікке қарай сахнаның дамуына әсер етті, ең алдымен Иниго Джонс жасаған Стюарт сарайының маскалары». Сахналау, музыка, аспаптар, әншілер, актерлер, бишілер немесе мимдер тұрғысынан нақты мазмұн кезең бойында өте өзгермелі болды, кейде осылардың барлығы да болды. 1589 жылғы интермедиялар Уффици сарайындағы жаңадан аяқталған театрда шамамен үш мың көрерменнің алдында қойылды, ал тағы үш қойылым той тойлары аяқталғаннан кейін бірнеше күн өткен соң орындалды. 1600 жылы Франция королі Генрих IV пен Мария Медичидің, ал 1608 жылы Ұлы герцог Козимо II мен Габсбург ханшайымы Мария Магдаленаның үйлену тойына арналған тағы бір маңызды Медичи интермедия жиынтығы жасалды. Алайда, 1600 жылғы мерекелеулерде Жакопо Перидің «Евридика» операсының орындалуы түрінде болашақтың белгісі болды, бұл форманың ең ерте сақталған үлгісі.
Originally intermedi had used the sets already on the stage from the main play, typically fairly simple ones for a comedy, with a few extra pieces, but later they had their own sets, which a mythological subject required to be more elaborate. Vasari's production for yet another Medici wedding in 1565 "embodied stupendous advances in engineering technique" with all the elaborate movements of scenery done without a curtain in full view of the audience. According to Roy Strong: "the designs for the 1589 intermezzi are crucial, for they are the earliest mass disseminated illustrations of what became a norm throughout Europe for theatrical visual experience for the next three hundred years, the proscenium arch behind which receded ranks of side wings, the vista closed by a back shutter." Eventually the form acquired a tradition and cohesiveness that allowed it to stand on its own, and it was thus a logical development to combine the existing features with sung, acted parts, and be absorbed into the new artform of opera, which also drew from the traditions of monody and madrigal comedy. Jacopo Peri, the composer of Dafne, the first opera, was one of the composers, and almost certainly performers, in the 1589 Medici intermezzi, and the librettist for both, Ottavio Rinuccini, seems to have recycled in Dafne some of the material from the 1589 Delos scene (illustrated at top). "Festival books", produced as souvenirs of lavish festivities, contain detailed descriptions of many important intermedi, such as those for the Medici wedding of 1589, for which 286 costumes were made. Although music written specially for this occasion survives (see discography below), this is usually not the case, and music written for other occasions, for example madrigals and instrumental pieces, was often used in intermedi. The subject matter of the intermedio was usually a mythological or pastoral story, which could be told in mime, by costumed singers or actors, or by dance, or any combination of these. There was invariably a political message, even if this was limited to general glorification of the ruling family; at times more specific messages were intended. Some thematic connection with the main play might be made, though intermedii could be repeated with different plays from the one they were written for. Numerous drawings and engravings of the stage sets survive, as well as texts of the libretti and descriptions of the music and action; the 1589 Medici intermezzi were especially well recorded, and "were to be the fount of Italian baroque scenography as well as influencing the development of the stage north of the Alps, above all the Stuart court masques designed by Inigo Jones". The actual content in terms of staging, music, instrumentation, presence of singers, actors, dancers, or mime was highly variable throughout the period, and sometimes all of these features were present. The 1589 intermedi were performed in the recently completed theatre in the Uffizi Palace before an audience of about three thousand, and three further performances were given some days after the end of the wedding festivities. Further significant sets of Medici intermedi were produced for the weddings in 1600 of Henry IV of France and Marie de' Medici, and then in 1608 of Grand Duke Cosimo II and a Habsburg princess, Maria Magdalena of Austria. However the 1600 celebrations also included a portent of things to come in the form of performances of Jacopo Peri's opera Euridice, the earliest surviving example of the form.
Медичи интермеди музыкасы
Орындалған әртүрлі интермедиялардың тек Il commodo (1539) кей бөліктеріне арналған музыка және Кристофано Мальвеццидің 1591 жылғы баспа басылымы арқылы "La Pellegrina" (1589) шамамен толық нұсқасы сақталған. 1539 жылы көптеген шығармалар төрт және бес бөлімнен тұрады, сондықтан осы музыканың көп бөлігі үйде ойнауға ыңғайлы. 1589 жылғы музыка мүлдем басқаша, ол негізінен 6, 12, 18 немесе тіпті 30 бөлімге арналған үлкен композициялық шығармалар; барлығы 41 аспапшы қажет болды, олардың кейбіреулері сахна төңірегінде жасырынған, себебі олардың бәріне бір орында сыйымдылық болмады. Кішкентай көлемдегі шығармалар көбінесе Каччинидің жаңа музыкасының әсем әрі күрделі монодияларынан тұрады. Сақталған интермедиялардың тек екісі ғана а капелла орындалды (1539 жылы банкетте орындалған мадригалдарды есептемегенде, олар интермедия емес). Бұл біздің нақты аспаптар құрамының сипаттамаларын сақтап қалғанымызды білдіреді. Классикалық гуманистік драмалық теория бойынша, пьеса бір күн ішінде болатын оқиғаны көрсетуі керек. Алайда, бұл интермедиялар классикалық талаптарды толық орындамайды, себебі оларда кіріспе бөлім, "Vattene almo riposo", және түнгі уақытта аяқталу, тенор дауысының төрт сакбуттың және қосымша коданың қосылуымен баканал, "Baccho, Baccho, E U O E" бар.
Of the various intermedi that were performed, only the music to some parts of Il commodo (1539) and, through a 1591 printed edition by Cristofano Malvezzi, an almost complete version of La Pellegrina (1589) are known to have survived. In 1539 most of the pieces are in four and five parts so much of this music is suitable for domestic playing. The 1589 music is very different being largely big set pieces for 6, 12, 18 or even 30 parts; 41 instrumentalists were required in all, some hidden around the stage as there was not room for them all in one place. Smaller scale pieces are often difficult florid monody of the Caccini new music variety. Of the surviving intermedi only two numbers were a cappella, (not counting the madrigals which were sung at the banquet in 1539 which of course are not intermedi). This means we have surviving descriptions of precise instrumentation. Classical humanist dramatic theory says a play should have action taking place during one entire day. These intermedi do not follow what were believed to be the classical instructions, having an overture item, Vattene almo riposo, and a night time ending for tenor voice accompanied by four sackbuts and an extra coda the bacchanale, Baccho, Baccho, E U O E.
Италиядан тыс жерлерде ұқсас нысандар
Францияда бір уақытта дамыған ұқсас форма интермеде деп аталды; ол итальяндық нұсқасына қарағанда биге көбірек сүйенді. Екатерина де Медичидің француз сарайы да көрік-кереметі арта түсетін салтанатты шараларды ұйымдастырды – Екатеринаның немересі 1589 жылы Медичи әулетіне келін болды. Англиядағы маска интермедиомен көп ұқсастықтарға ие болды, бірақ ол бір пьесаның актілері арасындағы "толтырғыш" ретінде тумаған. Операдағы 18-шы ғасырдың соңындағы интермеццо Ренессанс үлгісіне кері өзгеріс енгізді; енді бір қысқа комедиялық интермеццо батырлық опера-серияның актілері арасына қосылды.
The similar form which developed in France at the same time was called the intermède; it was more reliant on dance than the Italian version. The French court under Catherine de' Medici was also staging court festivities of increasing lavishness – Catherine's granddaughter was the Medici bride in 1589. The masque in England also had many similarities to the intermedio, although it did not originate as a "filler" between acts in a play in the same way. The later 18th century intermezzo in opera showed a reversal of the Renaissance scheme; now a single short comic intermezzo was inserted between the acts of a heroic opera seria.
Дискография
Флоренция 1539 жыл. Флоренцияның көрнекті герцогы Козимо де Медичи мен оның көрнекті жұбайы Леонора да Толлетоның үйлену тойына арналған музыка. Женеваның ежелгі музыка орталығы / Палермоның қайта өрлеу музыка студиясы / «Жакопо да Болонья» мектебі, Габриэль Гарридоның жетекшілігімен (TACTUS TC 500301). «Ein Hochzeitsfest in Florenz 1539», Везер Ренессанс Бремен, Манфред Кордес жетекшілік етеді, «Tage alter Musik in Herne 2001: Allianzen – Musik und Politik in Werken vom Mittelalter bis zur Romantik» бағдарламасы. Westdeutscher Rundfunk Köln / Tage alter Musik Herne, http://www.tage-alter-musik.de (2001). Тек Corteccia-ның аралық бөлімдері. «La Pellegrina» – Фердинанд Де Медичи мен Кристина де Лотарингияның үйлену тойына арналған музыка, Флоренция 1589, Эндрю Парроттың жетекшілігімен (EMI). «La Pellegrina» – Франция ханшайымы Кристина де Лотарингиямен Фердинанд Де Медичинің Флоренциядағы 1589 жылғы үйлену тойына арналған музыка, Пауль Ван Невельдің жетекшілігімен, әншілер: Кателинь Ван Латем, Паскаль Бертин және т.б. (Sony/Columbia 63362, 1998). 2 дискіден тұрады. «La Pellegrina» – Intermedii 1589, Capriccio Stravagante Renaissance Orchestra және Collegium Vocale Gent, Скип Семпе жетекшілігімен, әншілер: Дороте Леклер, сопрано / Моника Маух, сопрано / Паскаль Бертин, альт / Стефан ван Дайк, тенор / Жан Франсуа Новелли, тенор / Антони Фахардо, бас. (2 дискіден тұратын Paradizo PA0004, 2007).
Firenze 1539 Musiche fatte nelle nozze dello illustrissimo duca di Firenze il signor Cosimo de Medici et della illustrissima consorte sua mad. Leonora da Tolletto, Centro de Musique Ancienne di Genevra / Studio di Musica Rinascimentale di Palermo / Schola "Jacopo da Bologna", conducted by Gabriel Garrido, (TACTUS TC 500301). Ein Hochzeitsfest in Florenz 1539, Weser Renaissance Bremen, conducted by Manfred Cordes, in: Tage alter Musik in Herne 2001: Allianzen Musik und Politik in Werken vom Mittelalter bis zur Romantik. Westdeutscher Rundfunk Köln / Tage alter Musik Herne, http://www. tage alter musik. de (2001). Only the intermedii by Corteccia. La Pellegrina Music for the Wedding of Ferdinando De Medici and Christine de Lorraine, Florence 1589, conducted by Andrew Parrot, (EMI). La Pellegrina Music for the Wedding of Ferdinando De Medici and Christine de Lorraine, Princess of France, Florence 1589, conducted by Paul Van Nevel, singers: Katelijne Van Laethem, Pascal Bertin, et al. (Sony/Columbia 63362, 1998). 2 CDs. La Pellegrina Intermedii 1589, Capriccio Stravagante Renaissance Orchestra and Collegium Vocale Gent conducted by Skip Sempe, singers: Dorothée Leclair, Soprano / Monika Mauch, Soprano / Pascal Bertin, Alto / Stephan van Dyck, Tenor / Jean François Novelli, Tenor / Antoni Fajardo, Bass. (2 CDs Paradizo PA0004 2007)