Джин Кларк: «The Byrds» тобының негізін қалаушысы және ән жазушысы

Кіріспе

Американдық әнші-күйші (1944–1991)

Харольд Юджин Кларк (17 қараша 1944 – 24 мамыр 1991) – американдық әнші-күйші және фолк-рок тобы The Byrds-тың негізін қалаушы мүшесі. 1964 жылдан 1966 жылдың басына дейін The Byrds тобының басты ән жазушысы болды, осы кезеңдегі топтың ең танымал шығармаларының көпшілігін жазды, соның ішінде "I'll Feel a Whole Lot Better", "She Don't Care About Time", "Eight Miles High" және "Set You Free This Time" әндері. Оның отбасы Миссури штатының Канзас-Сити қаласына көшті, онда ол бала кезінде әкесінен гитара мен гармоникада ойнауды үйренді. Көп ұзамай ол Хэнк Уильямстың әндерін, сондай-ақ Элвис Пресли және Эверли бауырлары сияқты алғашқы рок-музыканттардың әндерін орындады. 11 жасында ән жазуды бастады. 15 жасқа келгенде дауысы тенорға жетілді және "Joe Meyers and the Sharks" атты жергілікті рок-н-ролл тобын құрды. Көптеген құрбылары сияқты, Кларк та The Kingston Trio-ның танымалдылығының арқасында халық музыкасына қызығушылық танытты. 1962 жылы Канзас штатының Боннер-Спрингс қаласындағы Боннер-Спрингс орта мектебін бітіргеннен кейін "The Rum Runners" атты фолк-тобын құрды.

Бэрдтердің құрылуы

Кларк Канзас-Ситидегі Хал Харбаумға тиесілі «Каставейс Лаунж» клубында орналасқан «Серф Райдерс» атты белгілі аймақтық фольклорлық топқа қосылуға шақырылды. 1963 жылдың 12 тамызында ол олармен бірге өнер көрсетіп жатқанда «New Christy Minstrels» тобының назарына ілікті. Олар оны жұмысқа алды, ал ол 1964 жылдың басында топтан кеткенге дейін ансамбльмен екі альбом жазды. «The Beatles» тобын тыңдағаннан кейін Кларк «New Christy Minstrels» тобынан шығып, Лос-Анджелеске көшті, онда ол «Troubadour Club» клубында фольклорлық музыкамен айналысатын және «The Beatles» тобының жанкүйеріне айналған Джим (кейін Роджер) МакГиннмен танысты. 1964 жылдың басында олар «The Byrds» тобын құрастыруға кірісті. Кларк «The Byrds» тобының алғашқы үш альбомындағы ең танымал әндердің көптерін жазды немесе бірлесіп жазды, соның ішінде «Мен өзімді жақсы сезінемін», «Бұл жолы сені босатамын», «Сенсіз мұнда», «Сен жыламайсың», «Егер сен кетсең», «Әлем оның айналасында айналады», «Ол уақытқа мән бермейді» және «Сегіз миль биіктікте». Бастапқыда ол топта ритм-гитарада ойнады, бірақ бұл позицияны Дэвид Кросбиге беріп, домбыра мен гармоникада ойнай бастады. Бас-гитарист Крис Хиллман жылдар өткен соң берген сұхбатында Кларкты еске алып былай деді: «Бір кезде ол «The Byrds» тобының күші болды, МакГинн емес, Кросби емес – ол Ген, ол сахнадағы мақпаздан домбырасын соғып, жас Принс Валиант сияқты шығатын. Батыр, құтқарушымыз. Көптеген көрермендер осы тұлғадан көздерін ала алмады. Ол ән жазушы еді. Оның жанының қандай терең бөлігі «Бұл жолы сені босатамын», «Мен өзімді жақсы сезінемін», «Мен биіктеп бара жатырмын», «Сегіз миль биіктікте» сияқты әндерді ойлап тапты? Көптеген керемет әндер! Біз одан ән жазуды көп үйрендік, сонымен бірге өзіміз туралы да біраз білдік». Менеджмент шешімі бойынша МакГинн олардың негізгі синглдері мен Боб Дилан әндерін орындауға жетекші вокалды алды. Бұл көңіл көншілік, Кларктың саяхаттауға деген ұнамауымен (соның ішінде ұшудан қорқумен) және басқа топ мүшелерінің оның ән жазудан алған қосымша табысына деген наразылығымен байланысты ішкі дауға әкелді, нәтижесінде ол 1966 жылдың басында топты тастап кетті. Ол қысқа уақытқа Канзас-Ситиге оралып, Лос-Анджелеске қайтып келгеннен кейін Чип Дуглас, Джоэл Ларсон және Билл Ринехартпен бірге «Gene Clark & the Group» тобын құрды.

Clark was invited to join an established regional folk band, the Surf Riders, based in Kansas City at the Castaways Lounge, owned by Hal Harbaum. On August 12, 1963, he was performing with them when he was discovered by the New Christy Minstrels. They hired him, and he recorded two albums with the ensemble before leaving in early 1964. After hearing the Beatles, Clark quit the New Christy Minstrels and moved to Los Angeles, where he met fellow folkie and Beatles convert Jim (later Roger) McGuinn at the Troubadour Club. In early 1964 they began to assemble a band that would become the Byrds. Clark wrote or co wrote many of the Byrds' best known originals from their first three albums, including "I'll Feel a Whole Lot Better", "Set You Free This Time", "Here Without You", "You Won't Have to Cry", "If You're Gone", "The World Turns All Around Her", "She Don't Care About Time" and "Eight Miles High". He initially played rhythm guitar in the band, but relinquished that position to David Crosby and became the tambourine and harmonica player. Bassist Chris Hillman noted years later in an interview remembering Clark, "At one time, he was the power in the Byrds, not McGuinn, not Crosby—it was Gene who would burst through the stage curtain banging on a tambourine, coming on like a young Prince Valiant. A hero, our savior. Few in the audience could take their eyes off this presence. He was the songwriter. He had the 'gift' that none of the rest of us had developed yet What deep inner part of his soul conjured up songs like 'Set You Free This Time,' 'I'll Feel A Whole Lot Better,' 'I'm Feelin' Higher,' 'Eight Miles High'? So many great songs! We learned a lot of songwriting from him and in the process learned a little bit about ourselves." A management decision gave McGuinn the lead vocals for their major singles and Bob Dylan songs. This disappointment, combined with Clark's dislike of traveling (including a chronic fear of flying) and resentment by other band members about the extra income he derived from his songwriting, led to internal squabbling, and he left the group in early 1966. He briefly returned to Kansas City before moving back to Los Angeles to form Gene Clark & the Group with Chip Douglas, Joel Larson, and Bill Rhinehart.

Сололық мансабы, Бёрдс, Диллард және Кларк тобының қысқаша оралуы

Колумбия Рекордс (The Byrds тобының жазбалар фирмасы) Кларкты жеке әнші ретінде келісімшартқа тартып алды, ал 1967 жылы ол өзінің алғашқы жеке альбомын шығарды – «Gene Clark with the Gosdin Brothers». Госдин ағайындылары оны сүйемелдеу үшін таңдалды, себебі олардың менеджері Джим Диксон бір болды, сондай-ақ альбомда бас гитарада ойнаған Крис Хиллман 1960 жылдардың ортасында Госдин ағайындыларымен бірге Оңтүстік Калифорнияның блюграсс тобы – The Hillmen тобының мүшесі болған. Альбом – поп, кантри-рок және барокколық психоделикалық тректердің ерекше қоспасы. Ол жағымды пікірлер алды, бірақ Кларк үшін өкінішке орай, ол Columbia фирмасынан бір уақытта шыққан The Byrds тобының «Younger Than Yesterday» альбомымен бірге жарық көрді және (18 ай бойы жұртшылық назарынан тыс болғандықтан) коммерциялық сәтсіздікке ұшырады. Жеке мансабының болашағы күмәнді болғандықтан, Кларк 1967 жылдың қазан айында жақында кеткен Дэвид Кросбинің орнына қысқа мерзімге The Byrds тобына қайта қосылды; бірақ Миннеаполисте ұстама кезеңін бастан өткізгеннен кейін үш аптадан соң тобынан кетіп қалды. The Byrds тобымен өткен осы қысқа кезеңде ол «The Smothers Brothers Comedy Hour» бағдарламасында топтың «Goin' Back» әнін синхронды түрде орындады; сондай-ақ ол топпен бірге «Mr. Spaceman» әнін орындады. Топтың тарихшылары арасында пікірталас болғанымен, Кларк әдетте «Goin' Back» және «Space Odyssey» әндеріне қосымша вокалдар салғаны және алдағы The Byrds тобының «The Notorious Byrd Brothers» альбомындағы «Get to You» әнінің авторлық құқығын McGuinn-мен бөліскені айтылады. Гитарист Берни Лидон (кейін The Flying Burrito Brothers және The Eagles тобында), бас гитарист Дэйв Джексон және мандолинашы Дон Бек Dillard & Clark тобының ядросын құру үшін қосылды; сондай-ақ Майкл Кларк The Flying Burrito Brothers тобына қосылғанға дейін қысқа мерзімге барабаншы болып жұмыс істеді. Олар екі альбом шығарды: «The Fantastic Expedition of Dillard & Clark» (1968) және «Through the Morning, Through the Night» (1969). «The Fantastic Expedition of Dillard & Clark» – акустикалық кантри-роктың маңызды туындысы. Онда «Train Leaves Here This Morning» (Кларк пен Лидонның бірлескен әні, кейін 1972 жылы The Eagles тобының дебюттік альбомында кеңінен таралған) және «She Darked the Sun» (Линда Ронштадт 1970 жылы шығарған «Silk Purse» альбомында орындалған) сияқты мәңгілік әндер кірді. Ал «Through the Morning, Through the Night» альбомы дәстүрлі блюграсс музыкасына көбірек ден қойды, бірақ электрлі аспаптарды да пайдаланды. Осы кезде Диллардтың қатыны Донна Уошберн қосымша вокал ретінде топқа қосылды, бұл Лидонның кетуіне себеп болды. Дәстүрлі блюграссқа бет бұру Кларктың қызығушылығын төмендетті. Кларк жазған атау әні 1972 жылы Сэм Пеккинпаның «The Getaway» фильмінің саундтрегінде Куинси Джонс тарапынан пайдаланылды; сондай-ақ Роберт Плант пен Элисон Краусс (альбомнан Кларк жазған тағы бір ән – «Polly» әнімен бірге) 2007 жылы «Raising Sand» альбомында орындады. Dillard & Clark тобының екі альбомы да чарттарда жақсы көрсетпеді, бірақ қазір олар кантри-рок және прогрессивті блюграсс жанрларының маңызды үлгілері ретінде қарастырылады. Диллардпен ынтымақтастық Кларктың шығармашылығын жаңартты, бірақ оның ішімдікке құмарлығының өсуіне де үлкен үлес қосты. Dillard & Clark тобы 1969 жылдың соңында Кларк пен Лидонның кетуінен кейін тарап кетті. Осы кезеңде Кларк, Лидон, Джексон және Бек Стив Янгтың 1969 жылдың қарашасында шыққан «Rock Salt & Nails» дебюттік альбомына үлес қосты. 1970 жылы Кларк жаңа синглге жұмыс істей бастады, Byrds тобының алғашқы мүшелерімен бірге екі трек жазды (әрқайсысы өз бөлігін жеке жазды). Нәтижесінде шыққан «She's the Kind of Girl» және «One in a Hundred» әндері сол кезде заңдық мәселелерге байланысты жарық көрмеді; олар кейіннен 1973 жылғы «Roadmaster» альбомына енгізілді. 1970 және 1971 жылдары Кларк Flying Burrito Brothers тобының альбомдарына вокалдық және екі композиция («Tried So Hard» және «Here Tonight») қосты. Музыка индустриясынан көңілі қалған Кларк Калифорния штатындағы Альбион қаласында үй сатып алып, 1970 жылдың маусымында бұрынғы го-го бишісі және Bell Records фирмасының продюсерінің көмекшісі Карли Линн МакКаммингске үйленді, одан екі ұлы болды (Келли және Кай Кларк). Жартылай зейнеткерлікте ол 1970 жылдардың басында әлі де елеулі Byrds авторлық жарнасымен өмір сүрді, оған 1969 жылы The Turtles тобының Американың он үздік әншісі «You Showed Me» әнінен түскен табыс қосылды, бұл 1964 жылы МакГинн мен Кларк жазған, бірақ Чип Дуглас тобы үшін қайта ұйымдастырған бұрын жарық көрмеген композиция болды.

Columbia Records (the Byrds' record label) signed Clark as a solo artist, and in 1967 he released his first solo album, Gene Clark with the Gosdin Brothers. The Gosdin Brothers were selected to back him because they shared the same manager, Jim Dickson, and because Chris Hillman, who played bass on the album, had worked with the Gosdin Brothers in the mid 1960s when he and they were members of the Southern California bluegrass band the Hillmen. The album was a unique mixture of pop, country rock and baroque psychedelic tracks. It received favorable reviews, but unfortunately for Clark, it was released almost simultaneously with the Byrds' Younger Than Yesterday, also on Columbia, and (partly because of his 18 month absence from public attention) was a commercial failure. With the future of his solo career in doubt, Clark briefly rejoined the Byrds in October 1967 as a replacement for the recently departed David Crosby; following an anxiety attack in Minneapolis, he left after only three weeks. During this brief period with the Byrds, he appeared with the band on The Smothers Brothers Comedy Hour, lip synching the group's current single, "Goin' Back"; he also performed "Mr. Spaceman" with the band. Although there is some disagreement among the band's biographers, Clark is generally viewed as having contributed background vocals to the songs "Goin' Back" and "Space Odyssey" for the forthcoming Byrds' album The Notorious Byrd Brothers and was an uncredited co author, with McGuinn, of "Get to You", also from that album. Guitarist Bernie Leadon (later with The Flying Burrito Brothers and The Eagles), bassist Dave Jackson and mandolinist Don Beck joined them to form the nucleus of Dillard & Clark; in addition, Michael Clarke briefly drummed for the group before joining The Flying Burrito Brothers. They produced two albums, The Fantastic Expedition of Dillard & Clark (1968) and Through the Morning, Through the Night (1969). The Fantastic Expedition of Dillard & Clark was a pivotal work of acoustic country rock. It included such enduring songs as "Train Leaves Here This Morning" (a collaboration between Clark and Leadon prominently covered by the latter in 1972 on The Eagles' debut album) and "She Darked the Sun" (covered by Linda Ronstadt on her 1970 album Silk Purse). In contrast, Through the Morning, Through the Night was more indebted to traditional bluegrass but also employed electric instrumentation. By this juncture, Dillard's girlfriend Donna Washburn had joined the group as a backing vocalist, a factor that precipitated the departure of Leadon. The shift to traditional bluegrass also caused Clark to lose interest. Written by Clark, the title song was used by Quincy Jones in the soundtrack of the 1972 Sam Peckinpah film The Getaway; it was also covered by Robert Plant and Alison Krauss (along with "Polly," another Clark penned track from the album) on their 2007 album Raising Sand. Both albums by Dillard & Clark fared poorly on the charts, but they are now regarded as seminal exemplars of the country rock and progressive bluegrass genres. The collaboration with Dillard rejuvenated Clark's creativity but greatly contributed to his growing drinking problem. Dillard & Clark disintegrated in late 1969 after the departures of Clark and Leadon. During this period, Clark, Leadon, Jackson and Beck contributed to the debut album of Steve Young, Rock Salt & Nails, released in November 1969. In 1970, Clark began work on a new single, recording two tracks with the original members of the Byrds (each recording his part separately). The resulting songs, "She's the Kind of Girl" and "One in a Hundred", were not released at the time, because of legal problems; they were included later on the 1973 album Roadmaster. In 1970 and 1971, Clark contributed vocals and two compositions ("Tried So Hard" and "Here Tonight") to albums by the Flying Burrito Brothers. Frustrated with the music industry, Clark bought a house in Albion, California and married former go go dancer and Bell Records production assistant Carlie Lynn McCummings in June 1970, with whom he had two sons (Kelly and Kai Clark). In semi retirement, he subsisted on his still substantial Byrds royalties throughout the early 1970s, augmented by income from The Turtles' 1969 American Top Ten hit "You Showed Me", a previously unreleased composition by McGuinn and Clark from 1964 rearranged for the band by Chip Douglas.

Ақ жарық және Родмастер

1971 жылы Кларк өзінің екінші жеке альбомын шығарды, White Light (атауы мұқабасында болмағандықтан, кейінірек бірқатар сыншылар оның атауын Джин Кларк деп жаңылыстырып түсінді). Альбомды америкалық гитарист Джесси Эд Дэвис продюсерлік етті, Кларк онымен жақсы қарым-қатынас орнатты, себебі олардың ортақ түбірі болды. Дэвистің слайд-гитарасымен толықтырылған, сыршылдыққа толы, поэтикалық және көбінесе акустикалық стильдегі бұл альбомда "With Tomorrow", "Because of You", "Where My Love Lies Asleep" және "For a Spanish Guitar" (Боб Дилан оны жасалған ең ұлы әндердің бірі деп атаған) сияқты көптеген терең ойлы туындылар бар. Кларк альбомаға енген барлық әндерді өзі жазды, тек қана Боб Дилан мен Ричард Мануэльдің "Tears of Rage" әнінен басқа. Альбом шығарылысымен бірден сыншылардың жоғары бағасына ие болды, бірақ Голландиядан басқа ешқандай елде коммерциялық сәттілікке жете алмады, онда ол жылдың үздік альбомы деп танылды. Кем қамтылған жарнама және Кларкның концерттік турлардан бас тартуы сатуға кері әсер етті. 1971 жылдың көктемінде Кларкқа Деннис Хоппер "Американдық арманшы" және "Заңсыз ән" тректерін "Американдық арманшы" атты деректі фильмге, "The Last Movie" фильмінің монтаждалу процесін көрсететін фильмге қосуды тапсырды. "Full Circle Song" және "In a Misty Morning" сияқты сегіз трек, сондай-ақ 1970 және 1971 жылдары The Byrds тобымен ("She's the Kind of Girl" және "One in a Hundred") және Flying Burrito Brothers тобымен ("Here Tonight") жазылған әндер 1973 жылы Голландияда Roadmaster альбомы ретінде жарық көрді.

Бердтер

Кларк 1972 жылдың соңында A&M-нен кетіп, алғашқы бес «Byrds» тобының қайта қосылуына қосылды. Олар 1973 жылдың наурыз айында «Asylum Records» лейблі арқылы «Byrds» альбомын шығарды. Альбом салыстырмалы түрде жақсы көрсеткіштерді көрсетті (АҚШ тізімінде 20-орын), бірақ оның нәтижесі лейблдің үміттерін толыққанды қанағаттандырмады, өйткені «Crosby, Stills, Nash & Young» және «Hillman» (Стивен Стиллздің «Manassas» тобының мүшесі) жақында үлкен жетістіктерге қол жеткізген еді. Кларк жазған «Full Circle» және «Changing Heart» әндері, сондай-ақ ол орындаған «Neil Young» каверлері («See the Sky About to Rain» және «Cowgirl in the Sand») сыншылардың пікірін бөліп тұрған альбомдағы ең керемет туындылар деп есептелді. Жаман сын-ескертпелерге көңілі қалған және «Crosby» продюсерлік жұмысына наразы болған топ мүшелері тобын таратуға шешім қабылдады. Кларк қысқа мерзімге «McGuinn»-нің жеке тобына қосылды, онда ол өзінің «Byrds» тобынан кейінгі ең танымал әні саналатын «Silver Raven» әнін тұсаукесер етті. Лейбл сол дәуірдегі әнші-күйшілер қозғалысының ең белгілі өкілдеріне баспана болды және Кларк «Byrds» тобымен бірге болған кезінен бері көре алмаған беделге ие болды. Альбомды жазу кезінде ол үлкен бөлік уақытын үйінің панорамалық терезесі алдында жазба кітапшасы мен акустикалық гитарамен өткізіп, Тынық мұхитының көрінісінен шабыттанды. «Thomas Jefferson Kaye» продюсерлігімен, көптеген сессиялық музыканттардың (ішінде «The Section» және «Allman Brothers Band» мүшелері) және қосымша вокалдардың қатысуымен жазылған «No Other» альбомы елдік рок, фолк, госпел, соул және хор музыкасының поэтикалық, мистикалық лирикасымен үйлесім тапты. Альбом сыншылар тарапынан мақталып, бірақ оның конвенциялық емес аранжировкалары («Lindsey Buckingham», «Stevie Nicks» және «Christine McVie»-нің кейінгі инновацияларын болжаған) көпшіліктің қызығушылығын шектеді. Сонымен қатар, оның жоғары өндіріс шығындары (100 000 доллардан асып кеткен) «Geffen» компаниясын Кларк пен Кейді ашық сөккеніне себеп болды. Альбомға аз жарнама жасалды және «Billboard» альбомдық тізімінде 144-орынға тоқтады. 2013 жылы «Beach House», «The Walkmen», «Grizzly Bear» және «Fleet Foxes» топтарының мүшелері концерттер сериясында альбомды толығымен орындады. Кларк Лос-Анджелеске альбомды жазу үшін оралғанда, ол бұрынғы гедонистік өмір салтына қайта оралып, некесінің ыдырауын жеделдетті. Кәсіби және отбасылық сәтсіздікке көңілі тоңған ол жолмен өзінің алғашқы жеке турнесін ұйымдастырып, колледждер мен клубтарда «Roger White» (жетекші гитара және қосымша вокал) және «Duke Bardwell» (электр бас, қосымша вокал және акустикалық гитара) есімді музыканттармен бірге өнер көрсетті; барабансыз трио «Gene Clark and the Silverados» деп аталды. 2019 жылы «No Other» альбомының жаңадан ремастерингтелген/ремикстелген нұсқасы жарық көрді.

Clark left A&M in late 1972 to join a reunion of the original five Byrds. They cut the album Byrds, which was released in March 1973 by Asylum Records. While the album charted relatively well (U. S. No. 20), its placement did not live up to the label's initial expectations in the wake of the recent success of Crosby (Crosby, Stills, Nash & Young) and Hillman (a member of Stephen Stills's band Manassas). Clark's compositions "Full Circle" and "Changing Heart" and the Neil Young covers on which he sang the lead vocal ("See the Sky About to Rain" and "Cowgirl in the Sand") were widely regarded as the standout tracks on the critically divisive album. Disheartened by the bad reviews and unhappy with Crosby's performance as the record's producer, the group members chose to dissolve the band. Clark briefly joined McGuinn's solo group, with which he premiered "Silver Raven", arguably his most celebrated post Byrds song. The label was the home of the most prominent exponents of the singer songwriter movement of the era and carried the kind of hip cachet that Clark hadn't experienced since his days with the Byrds. While composing the album, he spent long periods with a notebook and an acoustic guitar at the picture window of his home, deriving inspiration from staring at the Pacific Ocean. Produced by Thomas Jefferson Kaye with a vast array of session musicians (including members of The Section and the Allman Brothers Band) and backing singers, the ensuing No Other fused elements of country rock, folk, gospel, soul and choral music with poetic, mystical lyrics. Although the album was praised by critics, its unconventional arrangements (which anticipated the later innovations of Lindsey Buckingham, Stevie Nicks and Christine McVie) limited public appeal. Furthermore, its high production costs (exceeding $100,000) prompted Geffen to publicly berate Clark and Kaye. The album was minimally promoted and stalled in the Billboard album chart at No. 144. In 2013, members of the bands Beach House, The Walkmen, Grizzly Bear, and Fleet Foxes performed the album in its entirety in a series of concerts. Clark's return to Los Angeles to record the album resulted in his reversion to a hedonistic lifestyle and accelerated the disintegration of his marriage. Disillusioned by professional and marital failure, he mounted his first solo tour by road, playing colleges and clubs with Roger White (lead guitar and backing vocals) and Duke Bardwell (electric bass, backing vocals and acoustic guitar); the drumless trio was billed as Gene Clark and the Silverados. In 2019, a remastered/remixed version of No Other was released.

Әр әңгіменің екі жағы бар

"No Other" альбомының коммерциялық сәтсіздікке ұшырауынан кейін Кларк өзінің көркемдік бағытын анықтауда шатасқандыққа түсті. 1975 және 1976 жылдары ол баспасөзге соңғы альбомының дыбыстық кеңістіктерін кеңейтетін, кантри-рокты R&B және фанкпен үйлестіретін "ғарыштық" әндер жинағын дайындап жатқанын жеткізді. 1976 жылы ол он деможазбаны жазды, онда кантри және фольклорлық музыканы ғарыштық сананың нәзік сезімімен біріктірді. Бұл жазбалар RSO Records компаниясына жіберілді, ол дереу Кларктың Asylum Records-пен жасасқан келісімшартын сатып алып, 1977 жылы ұзақ күткен "Two Sides to Every Story" альбомын шығарды. Альбом – блюграсс, дәстүрлі хонки-тонк, "No Other" альбомынан ("Sister Moon") эхолар және күшті кантри-рок ("Kansas City Southern" әнінің жаңа аранжировкасы) қосылған әртүрлі музыкалық стильдердің жиынтығы. Альбомды Кей (Kaye) өте қарапайым стильде продюсерлік етті. Ажырасқаннан кейінгі эмоционалдық ауытқулар альбомның атауында және Кларктың бірнеше шығармаларында көрініс тапқан, оның ішінде жоғарыда аталған "Sister Moon", "Lonely Saturday", "Past Addresses", "Silent Crusade" және "Hear the Wind" әндерінде бейнеленген. Альбомда сонымен қатар Кларктың Silverados тобымен концерттік репертуарының маңызды бөлігі болған дәстүрлі "In the Pines" әні мен Джеймс Таллидің "Give My Love to Marie" әнінің кавер-нұсқалары да бар. Оның нәзік балладалар стилі АҚШ хит-парадтарында тағы да сәттілікке жете алмады. Ол өзінің туындыларын бағалайтын тыңдарманды табу үшін, саяхаттауға деген қорқынышын жеңіп, KC Southern Band тобымен халықаралық концерттік турнеге шықты. 1991 жылы қайтыс болғанға дейін алты апта бұрын Кларк журналист Билл Вассерзиерге "Two Sides to Every Story" альбомын өзінің ең жақсы альбомы деп санайтынын, оған "No Other" альбомы ғана теңесе алатынын айтты.

МакГинн, Кларк және Хиллман

Британдық гастрольдері барысында Кларк экс-Byrds тобының мүшелері Роджер МакГинн мен Крис Хиллменмен бірге сахнада өнер көрсетті, әрқайсысы өз тобын жетектеп тұрды. АҚШ-қа оралғаннан кейін көп ұзамай Кларк пен МакГинн акустикалық дуэт ретінде гастрольдік сапарға шықты. Хиллман бұрынғы топтастарына қосылғаннан кейін, жаңадан құрылған трио өздерін McGuinn, Clark & Hillman деп атады және Capitol Records лейблімен келісімшарт жасасты. Crosby, Stills & Nash-тің 1977 жылғы қайта оралған альбомын жақында жазған Альберт ағайындыларының продюсерлігімен шыққан McGuinn, Clark & Hillman (1979) альбомы Кларк үшін орындаушылық және ән жазудағы жаңа кезең болды, ол топтың басты шығармашылық күші ретінде бекінді. Ол альбом үшін төрт ән жазды, олардың ішінде "Backstage Pass" (гастрольдердің шаршатуы және ұшудан қорқу туралы толғаныс), "Release Me Girl" (Томас Джефферсон Кеймен жасалған диско стиліндегі ынтымақтастық), Ұшақтарға (UFO) шабыттанған "Feelin' Higher" және "Little Mama" әндері бар. Көптеген сыншылар альбомның жылтыр өндірісі мен диско әсеріне ие жұмсақ рок ырғақтары топқа сай келмейді деп санайтын болса да, альбом Billboard 200 тізімінде 39-шы орынға ие болды (МакГинннің "Don't You Write Her Off" әнінің арқасында, ол 1979 жылдың мамырында 33-ші орынды иеленді) және RIAA алтын сертификатын алды, соның нәтижесінде жаңа альбом шығаруға мүмкіндік туды. McGuinn, Clark және Hillman-ның екінші альбомы "City" деп аталатын толық топтық жұмыс болуы тиіс еді; бірақ ол 1980 жылы шығарылса да, Кларктың сенімсіздігі (героинмен тәжірибе жасауы да соның ішінде) және олардың музыкалық бағытына (әсіресе Рон мен Говард Альберттің өндірісіне қатысты) наразылығы салдарынан альбом "Roger McGuinn & Chris Hillman featuring Gene Clark" деп көрсетілді. Бұл қиындықтарға қарамастан, Кларк "Won't Let You Down" әнін жазды. 1981 жылы Кларк топты тастап кетті, ал топ "McGuinn/Hillman" деген атпен тағы бір альбом жазды.

Реабилитация, от құсы және бүлікшіл ғашық

Кларк есірткіге тәуелділігін жеңу үшін Джесси Эд Дэвиспен бірге Гавайиге көшіп барды және 1981 жылдың соңына дейін онда тұрды. Лос-Анджелеске оралғаннан кейін ол Firebyrds атты жаңа топ құрды және 1982 жылы Firebyrd альбомын жазуға кірісті. Альбомның жарық көруін күтіп, Кларк Крис Хиллман және басқалармен бірге Flyte деп аталған сәтсіз жобаға қатысты, бірақ олар жазу шартын ала алмады және жоба тез таратылды. 1984 жылы Firebyrd альбомының шығуы R.E.M. және Том Петти сияқты жаңғырған рок-музыканттарының пайда болуымен бірге орын алды, олар Byrds тобына жаңа қызығушылықты қайта жаққандырды. Кларк сонымен қатар Л.А.-ның тамырлық музыкалық Paisley Underground ағымында жаңа жанкүйерлерге ие болды. Онжылдықтың соңында ол өзінің жаңа беделін қабылдап, Саул Дэвис ұйымдастырған сессияда Long Ryders тобымен бірге қонақ ретінде өнер көрсетті, сондай-ақ 1986 жылы Textones тобының Карла Олсонмен бірге So Rebellious a Lover атты дуэттік альбомын шығарды (онында "Gypsy Rider" және "Del Gato" сияқты әндер бар). Альбомға Крис Хиллман, Стивен Маккарти (The Long Ryders) және Рэнди Фуллер (Bobby Fuller Four) үлес қосты, ал оны сессиялық барабаншы Майкл Хьюи өндірді және аранжировкалады.

Кейінгі мансабы, ауруы және өлімі

1985 жылы Кларк МакГинн, Кросби және Хиллменге «Мистер Тамбурин Мэн» альбомының шығуына 20 жыл толуына орай «The Byrds» тобын қайта құру туралы ұсыныс жасады. Бірақ олардың ешқайсысы қызығушылық танытпады. Сонда Кларк музыканттардың «супержұлдыз» жинағын құруға бел буды, оған бұрынғы «Flying Burrito Brothers» және «Firefall» тобының мүшесі Рик Робертс, «Beach Boys» тобының әншісі және гитаристі Блонди Чаплин, «The Band» тобының Рик Данко мен Ричард Мануэль, сондай-ақ «The Byrds» тобының Майкл Кларк және Джон Йорк кірді. Кларк тобын бастапқыда «The 20th Anniversary Tribute to the Byrds» деп атады және 1985 жылдың басында табысты ностальгиялық концерттер беріп, абырой табуға асықты. Бірқатар концерт ұйымдастырушылары жарнамалар мен насибтау материалдарында топтың атын жай ғана «The Byrds» деп қысқарта бастады. «So Rebellious a Lover» альбомының сәттілігіне қарамастан, ол бірнеше телешоуға қатысты (соның ішінде «Nashville Now»), Кларк денсаулығының нашарлауын сезді, оған жаралар мен алкогольге тәуелділік қосылды. 1988 жылы оған қатерлі жараны алып тастау үшін операция жасалды. Кейін ол біршама уақыт емделіп, алкогольден бас тартып, жаңарып келді. Бірақ 1989 жылы Том Петти «Full Moon Fever» альбомында Кларктың «I’ll Feel a Whole Lot Better» әнін орындағаннан кейін, ол альбомнан авторлық құқық ақысын (АҚШ-та 3-орынға жеткен) алып, көп ақшаға ие болды. Ақшаға кенеліп, ол кәсіби міндеттерін ұмытып кетті. Жағдайдың мән-жайы әлі де толық анықталмағанмен (Карла Олсон қаржылық тәртіпсіздіктер туралы айтты), бұл оның Терри Мессинамен арадағы жиырма жылға созылған, үздіксіз аяқталмайтын қарым-қатынасына нүкте қойды. Осы кезеңде «The Byrds» тобы 1991 жылдың қаңтарында Рок-н-ролл Даңқы залына енген кезде өзара дауларын біраз уақытқа тоқтатып, бірге өнер көрсетті, онда бастапқы құрамы Кларктың «I’ll Feel a Whole Lot Better» әнін қоса алғанда, бірнеше әнді орындады. Кларктың денсаулығы нашарлай берді, оның зиянды заттарға тәуелділігі күшейді және 1991 жылдың басында оған жұтқыншақ рагы диагнозы қойылды. Ол 1991 жылдың 24 мамырында 46 жасында қан кету салдарынан жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның өліміне есірткі мен алкогольге тәуелділігі себеп болды. Ол Миссури штатының Типтон қаласындағы Сент-Эндрюс католик зиратында «No Other» деген эпитафиямен жерленді.

In 1985, Clark approached McGuinn, Crosby and Hillman regarding a reformation of the Byrds in time for the 20th anniversary of the release of "Mr. Tambourine Man". The three of them showed no interest. Clark decided to assemble a "superstar" collection of musicians, including ex Flying Burrito Brothers and Firefall member Rick Roberts, ex Beach Boys singer and guitarist Blondie Chaplin, ex Band members Rick Danko and Richard Manuel, and ex Byrds Michael Clarke and John York. Clark initially called his band "The 20th Anniversary Tribute to the Byrds" and began performing on the lucrative nostalgia circuit in early 1985. A number of concert promoters began to shorten the band's name to "the Byrds" in advertisements and promotional material. Despite the critical success of So Rebellious a Lover, which led to several TV appearances (including Nashville Now), Clark was increasingly afflicted with serious health problems, including ulcers and alcohol dependence. In 1988, he underwent surgery to remove a malignant ulcer. A period of abstinence and recovery followed until Tom Petty covered "I'll Feel a Whole Lot Better" on Full Moon Fever (1989), yielding a windfall of royalties from the album (which peaked at No. 3 in the United States) to Clark. Flush with money, he began to neglect his professional obligations. Although the circumstances remain nebulous (with Carla Olson citing alleged financial improprieties), the binge also precipitated his final break up with Terri Messina, who had had a two decade on again, off again relationship with Clark. During this period, The Byrds set aside their differences long enough to appear together at their induction into the Rock and Roll Hall of Fame in January 1991, at which the original lineup performed several songs together, including Clark's "I'll Feel a Whole Lot Better". Clark's health continued to decline as his substance abuse accelerated, and he was diagnosed with throat cancer in early 1991. He died on May 24, 1991, at the age of 46 from a heart attack as a result of a bleeding ulcer. Drug and alcohol addiction were determined to have contributed to his death. He was buried at St. Andrews Catholic Cemetery in Tipton, Missouri, beneath an epitaph that reads "No Other."

Әннің қаптамалары мен әндері

Карьерасы барысында және қайтыс болғаннан кейін Кларктың әндерін көптеген әртістер орындап қайта жазды. Иен Мэтьюс Кларктың әндерін насихаттаушылардың бірі болды, ол 1972 жылы шыққан Journey from Gospel Oak альбомында "Polly" және 1974 жылы Some Days You Eat the Bear альбомында "Tried So Hard" әндерін орындады. "Tried So Hard" әні кейін 1990 жылы Fakebook альбомында Yo la Tengo тобымен қайта жазылды. Death in Vegas және Пол Уэллер оның "So You Say You Lost Your Baby" әнін 2003 жылғы Scorpio Rising альбомында орындады. 1993 жылы шотландтық Teenage Fanclub тобы Thirteen альбомында "Gene Clark" атты құрмет әнін жазды. 2007 жылы оның екі әні Алисон Краусс пен Роберт Плантпен T Bone Burnett продюсерлігімен шыққан Raising Sand альбомында жазылды: "Polly Come Home" және "Таңертең, түнде". Сондай-ақ 2007 жылы Крис пен Рич Робинсон "Полли" әнінің тікелей орындалуын Brothers of a Feather: Live at the Roxy альбомында жариялады. This Mortal Coil оның No Other альбомынан "Strength of Strings" және White Light альбомынан "With Tomorrow" әндерін орындап қайта жазды. Soulsavers Марк Лэнеганмен бірлесіп No Other альбомынан "Some Misunderstanding" әнін 2009 жылы шыққан Broken альбомында жазды. 2010 жылы Kanye West-тің My Beautiful Dark Twisted Fantasy альбомындағы "Gorgeous" әні The Turtles тобының "You Showed Me" әнінің элементтеріне негізделген.

Деректі фильм

2013 жылы Кларктың өмірі мен мансабы туралы "Жалғыз ұшқан Торғай" деп аталатын деректі фильм шықты. Фильмде оның отбасы, достары, "Торғайлар" тобының қазірде тірі қалған үш мүшесі, кейінгі кездегі "Торғай" Джон Йорк және соңғы жылдарымен бірге жұмыс істеген Карла Олсон мен Пэт Робинсон сияқты адамдардың естеліктері орын алды. Деректі фильмде Кларк қайтыс болған кезде жұтқыншақ ісігінен зардап шеккені белгілі болды.