АҚШ-тағы шіркеулердің бірігу жолындағы кеңес және дамуы
Consultation on Church Union
АҚШ-тағы христиандық бірлік жолындағы COCU (1962-2002) бастамасы, экуменизм қозғалысы, және христиандық кеңестер құрылу тарихы. Діни бірлік, тарих, экуменизм.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шіркеу одағы жөніндегі консультация (COCU) – АҚШ-та 1962 жылы басталып, 2002 жылы Мәсіхте Біріккен Шіркеулерге айналған, шіркеулердің бірлігіне бағытталған күш-жігер болды. Бұл экуменизмге ұмтылған христиандық қозғалыстың маңызды бір бөлігі еді. Бұл күш-жігерді 1948 жылы Дүниежүзілік Шіркеулер Кеңесінің, 1950 жылы Ұлттық Шіркеулер Кеңесінің, 1957 жылы Біріккен Шіркеудің құрылуы және Екінші Ватикан Кеңесі кезінде (1962-1965 жылдары) Христиандық Бірлікті Насау Жөніндегі Рим Католик Понтификалдық Кеңесінің құрылуы сияқты дүниежүзілік экуменикалық көзқарас аясында қарастыруға болады. COCU-ның бастапқы міндеті – мүше шіркеулер арасында (бастапқыда Протестант Епископтық Шіркеуі, Методист Шіркеуі, Біріккен Шіркеу және UPCUSA) келісімге келуді жүзеге асыру болды.
The Consultation on Church Union (COCU) was an effort towards church unity in the United States, that began in 1962 and in 2002 became the Churches Uniting in Christ. It was a significant part of the Christian movement towards ecumenism. This effort can be seen in the context of the worldwide ecumenical attitude that was manifested in the 1948 formation of the World Council of Churches, the 1950 formation of the National Council of Churches, the 1957 formation of the United Church of Christ, and the formation of the Roman Catholic Pontifical Council for Promoting Christian Unity during the Second Vatican Council (which occurred from 1962 to 1965). The original task of COCU was to negotiate a consensus between its member denominations (originally the Protestant Episcopal Church, the Methodist Church, the United Church of Christ, and the UPCUSA).
Шығу тегі
1960 жылдың 4 желтоқсанында АҚШ-тағы Біріккен пресвитериан шіркеуінің ресми хатшысы Юджин Карсон Блейк, епископ Джеймс Пайктің шақыруымен Сан-Францискодағы Грейс соборында уағыз айтып, протестанттық "супер шіркеу" құруды ұсынды. Осыған жауап ретінде UPCUSA Бас Ассамблеясы, Протестанттық епископалдық шіркеумен бірлесіп жұмыс істеу үшін, методист шіркеуі мен Мәсіхтің Біріккен шіркеуін одақ туралы ұғымды зерттеуге шақыру үшін Бас Ассамблея отырысында ұсыныс қабылдады. Епископалдық шіркеу шақыруды қабылдады. 1961 жылы Вашингтонда төрт шіркеудің өкілдері бас қосып, келесі жылы уағыздаушылар колледжінде және Весли теологиялық семинариясында шіркеулердің алғашқы ресми кездесуін өткізуді ұсынды. 1962 жылғы кездесуде АҚШ-тағы Пресвитериан шіркеуі мен "Оңтүстік Пресвитериандары" деп аталатын негізгі шіркеулер тобы алғаш рет өздерін "Шіркеу одағы жөніндегі консультация" деп атады. КОКУ-ға алғашқы төрттен өзге шақырылған алғашқы шіркеулер – Христиан шіркеулерінің (Шәкірттер) халықаралық конвенциясы, Польша ұлттық католик шіркеуі және кейіннен методист шіркеуімен бірігіп, Біріккен методист шіркеуін құрған Евангелиялық Біріккен бауырлар шіркеуі болды. Солтүстік Америкадағы барлық шіркеулер бақылаушыларын жіберуге шақырылды. 1963 жылғы келесі кездесуде Мәсіхтің шәкірттері қосылды және жеке шақыруларды тоқтатып, тек өтініштерді қабылдау туралы шешім қабылданды. 1963 жылғы кездесуге 16 шіркеу бақылаушы ретінде қатысты. Time журналы 1966 жылдың мамырында Далласта өткен кездесуде "13 жыл ішінде одақ жоспарын жасау және бекіту, содан кейін конституция дайындалатын 30 жылдық федерация" туралы хабарлады. Ұсыныстың алғашқы алты жарым тарауы ("Бірліктен одаққа дейін", "Құдайдың халқы болу дегеніміз не", "Бұл қауымның мүшесі болу", "Тірі иман", "Бұл ғибадат ететін халық" және "Мәсіхтің қызметшісі болу" тарауының бірінші жартысы) бойынша көптеген келісімдерге қол жеткізілді, бірақ қызмет мәселелері талқыланғанда маңызды келіспеушіліктер туды. 1972 жылы Вилкс-Барре/Кингстон, Пенсильваниядағы Агнес дауылынан кейін методист шіркеуі мен пресвитериан шіркеуі, Кингстондағы бір блок арада орналасқан екі қымбат ғимаратты қайта жаңартуға көп ақша жұмсаудың дұрыс екенін ойлады. Бірден "Біз бірігуіміз керек пе?" деген сұрақтан "Біз бірігуімізге ешқандай себеп жоқ па?" деген тақырыпқа көшті. Пасторлар діни басшылармен сөйлесіп, Принстон, Нью-Джерсидегі КОКУ-мен кеңінен ақылдасып, идеяларына құнды кеңес алғаннан кейін жоспар жасады. 1973 жылдың қазанында жаңа ұйым құрылды: Кингстон, ПА-дағы Біріккен Мәсіх шіркеуі. Қосымша ақпарат алу үшін Біріккен Мәсіх шіркеуіне, Маркет-стрит, Кингстон, ПА, 18704 мекенжайына жүгінуге болады.
On December 4, 1960, Eugene Carson Blake, the stated clerk of the United Presbyterian Church in the U. S. A., on the invitation of Episcopal Bishop James Pike, delivered a sermon at Grace Cathedral in San Francisco, in which he proposed the creation of a Protestant "superchurch". In response, the UPCUSA's General Assembly, approved an overture at its General Assembly meeting to work together with the Protestant Episcopal Church in order to invite the Methodist Church and the United Church of Christ to explore the concept of union. The Episcopal church accepted the invitation. Representatives from the four churches met in Washington, D. C. in 1961 and proposed a first official meeting of the churches for the following year at the College of Preachers and Wesley Theological Seminary. It was at that 1962 meeting that the group, which had come to include the Presbyterian Church in the United States, the mainline "Southern Presbyterians", first called itself the "Consultation on Church Union". The first churches to be invited to join COCU beyond the first four were the International Convention of Christian Churches (Disciples), the Polish National Catholic Church, and the Evangelical United Brethren Church, which later merged with the Methodist Church to form the United Methodist Church. All North American churches were invited to send observers. At the next meeting, in 1963, the Disciples of Christ joined, and it was decided to stop sending individual invitations and instead simply accept applications. 16 other churches attended the 1963 meeting as observers. Time magazine reported that a meeting in Dallas in May 1966 produced a timetable for merger that called for "creation and ratification of a union plan within 13 years, followed by some 30 years of federation during which a constitution will be prepared." Much agreement was reached on the first six and a half chapters of the proposal ("From Unity to Union", "What it Means to be God's People", "To Be Members in This Community", "The Living Faith", "This People at Worship", and the first half of "To Be Ministers of Christ"), but when specifics of ministry came up, there was significant disagreement. In 1972 after the devastation caused by Hurricane Agnes in the Wilkes Barre/Kingston, Pennsylvania, area, the Methodist Church and Presbyterian Church, one block apart in Kingston, considered the wisdom of spending so much money to reconstitute two expensive buildings. Quickly the discussion moved from "Should we merge?" to a discussion of "Is there any reason we should NOT merge?" The pastors talked with denominational leaders and worked on a plan after chatting extensively with COCU in Princeton, NJ, and receiving excellent direction for their idea. In October 1973, the new entity came into existence: The Church of Christ Uniting in Kingston, PA. More information can be obtained from The Church of Christ Uniting, Market Street, Kingston, PA, 18704.
Интеркоммуния
COCU-мен байланысты маңызды тіркес "католик және реформаланған" (кейіннен "католик, евангелиелік және реформаланған") болды. 1972 жылы Одақ жоспарының сәтсіздігі анық болғаннан кейін, COCU 1973 жылы "бірлескен қатысу" (intercommunion) келіссөздерін бастады, осы арқылы әрбір мүше шіркеу өз тәуелсіздігі мен ерекшелігін сақтай отырып, басқаларының қағидаларын, мүшелігін және рухани қызметін мойындап, оларды нағыз шіркеулер деп қабылдады. 1979 жылы шіркеулерге ұсынылған бұл ұсыныс "COCU консенсусы: Мәсіхтің біріктіретін шіркеуін іздеу" деп аталды. Бұл үш бөлімнен тұратын ұсыныстың бірі болды; қалған екі бөлігі алғаш рет "Қоғамға қарай келісім: консенсустан қауымдастыққа" деп жарияланды, ал кейіннен 1989 жылы "Келісім арқылы байланысқан шіркеулер" деп қайта басылды.
A key phrase associated with COCU was “catholic and reformed” (later, “catholic, evangelical, and reformed”). With the failure of the Plan of Union that had become clear by 1972, COCU turned in 1973 to negotiating "intercommunion", whereby each member church would retain its own autonomy and identity, while recognizing the validity of the rites, membership, and ministry of the others and accepting them as true churches. This proposal, submitted to the churches in 1979, was titled "The COCU Consensus: In Quest of a Church of Christ Uniting". It was one part of a three part proposal; the other two parts were first published as "Covenanting Toward Community: From Consensus to Communion" and later republished with revisions in 1989 as "Churches in Covenant Communion".
Епископтық құрылым
"Келісімде ортақ шіркеулер" кітабында ұсынылған ұсыныс, епископ, пресвитер және дияконның тарихи епископтық моделі бойынша іске асырылуы тиіс еді. Бұл құжатты жеті шіркеу бекітті: ICC (1989), CME шіркеуі (1994), Мәсіхтің шәкірттері (1995), AME шіркеуі, AMEZ шіркеуі, UCC және UMC (1996). Дегенмен, АҚШ Пресвитериан шіркеуі, осы модельге сәйкес ішкі қағидаларына енгізілуі тиіс кейбір өзгерістерді қабылдауға дайын болмады және ақсақалдардың (пресвитерлердің) рөліне қатысты алаңдаушылық білдірді. Ал Епископальдық шіркеу, епископтардың (епископалықтың) рөліне байланысты алаңдаушылықтары болғандықтан, сол кезде қатыса алмайтындарын мәлімдеді. Содан кейін, министрлік мәселесі шешілмей, бірлескен қатысуды (интеркоммунияны) орнату ұсынылды. Онда: "2007 жылғы Христиандық бірлік үшін дұға аптасына дейін, қызметтердің толыққанды келісімге келуі және қалған барлық қиындықтарды шешу – біздің мақсатымыз" делінген.
The proposal contained in "Churches in Covenant Communion" was to be done on the historic episcopal model of bishop, presbyter and deacon. The document was approved by seven churches: the ICC (1989), the CME church (1994), the Disciples of Christ (1995), the AME church, AMEZ church, UCC, and UMC (1996). However, the Presbyterian Church USA was unwilling to implement some of the changes to its internal rules that this model would require and had concerns over the role of elders (presbyters), and the Episcopal Church did not feel able to participate at the time, having concerns about the role of bishops (episcopacy). It was then proposed that intercommunion be established without a resolution of the ministry issue. It was stated that "full reconciliation of ministries, as well as resolution of any remaining challenges, is a goal we seek to accomplish and proclaim by the time of the Week of Prayer for Christian Unity 2007."
Тарату
Қырық жылдық келіссөздерден соң, COCU 1999 жылы 2002 жылы таратылып, Мәсіхте Біріккен Шіркеулер (CUIC) болып қайта құрылатынына қатысты дауыс берді.
After forty years of talks, COCU voted (in 1999) to dissolve in 2002 and to reconstitute itself as Churches Uniting in Christ (CUIC).