Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фламандтық қайта өрлеу дәуірінің суретшісі
Flemish Renaissance painter
Питер Брюгель (сондай-ақ Брюгель немесе Брюгель) Ескі ( /b//r//ɔɪ//ɡ//əl/ BROYgəl, /alsous/'/b//r//uː//ɡ//əl/ BROOgəl; – 9 қыркүйек 1569 ж.) – голланд және фламанд қайта өрлеу дәуірінің ең маңызды суретшілерінің бірі, суретші және гравюрашы, пейзаждарымен және шаруалардың көріністерімен (сонымен аталған жанрлық сурет салу) танымал. Ол осы екі түрлі тақырыпты үлкен суреттер түрінде бейнелеуде алғашқылардың бірі болды. Ол Голландияның Алтын ғасыры суретшілігіне және кейінірек жалпы сурет өнеріне инновациялық тақырыптық таңдаулары арқылы зор ықпал етті. Ол діни тақырыптар сурет салудың табиғи тақырыбы болмай қалған кезде өскен суретшілердің бірінші буынының өкілі болды. Ол голланд өнерінің тағы бір негізгі түрі – портреттерді де салған жоқ. Оқуын аяқтағаннан кейін Италияға саяхаттап, 1555 жылы Антверпенге оралып, сол кездегі жетекші баспагердің баспасында өнімді гравюра дизайнымен айналысты. 1550-ші жылдардың соңында ол сурет салуды негізгі өнеріне айналдырды, ал оның барлық танымал суреттері 1569 жылы ерте қайтыс болғанға дейін, шамамен қырық жасында жасалған. 20-шы және 21-ші ғасырларда Брюгельдің туындылары әдебиет және кино өнеріндегі суретшілерге шабыт берді. Оның "Икардың құлауымен пейзаж" картинасы, қазір тек көшірмелері сақталған деп есептеледі, 1938 жылғы У.Х. Ауденнің "Музей де Бё Артс" поэмасының соңғы жолдарының тақырыбы болып табылады. Ресейлік кинорежиссер Андрей Тарковский өзінің фильмдерінде бірнеше рет Брюгельдің суреттеріне сілтеме жасайды, атап айтқанда "Солярис" (1972) және "Айна" (1975) фильмдерінде. Режиссер Ларс фон Триер өзінің "Меланхолия" (2011) фильмінде де Брюгельдің суреттерін пайдаланды. 2011 жылы Брюгельдің "Калварийге шеруі" (Брюгель) атты фильм жарық көрді.
Pieter Bruegel (also Brueghel or Breughel) the Elder ('/b//r//ɔɪ//ɡ//əl/ BROYgəl, /alsous/'/b//r//uː//ɡ//əl/ BROOgəl; ; – 9 September 1569) was among the most significant artists of Dutch and Flemish Renaissance painting, a painter and printmaker, known for his landscapes and peasant scenes (so called genre painting); he was a pioneer in presenting both types of subject as large paintings. He was a formative influence on Dutch Golden Age painting and later painting in general in his innovative choices of subject matter, as one of the first generation of artists to grow up when religious subjects had ceased to be the natural subject matter of painting. He also painted no portraits, the other mainstay of Netherlandish art. After his training and travels to Italy, he returned in 1555 to settle in Antwerp, where he worked mainly as a prolific designer of prints for the leading publisher of the day. At the end of the 1550s, he switched to make painting his main medium, and all his famous paintings come from the following period of little more than a decade before his early death in 1569, when he was probably in his early forties. In the 20th and 21st centuries, Bruegel's works have inspired artists in both the literary arts and in cinema. His painting Landscape with the Fall of Icarus, now thought only to survive in copies, is the subject of the final lines of the 1938 poem "Musée des Beaux Arts" by W. H. Auden. Russian film director Andrei Tarkovsky refers to Bruegel's paintings in his films several times, notably in Solaris (1972) and The Mirror (1975). Director Lars von Trier also uses Bruegel's paintings in his film Melancholia (2011). In 2011, the film production titled The Mill and the Cross was released featuring Bruegel's The Procession to Calvary (Bruegel).
Ерте өмір
Брюгельдің туған күні құжаттастырылмаған, бірақ 1551 жылы Брюгельдің Антверпен суретшілер гильдиясына қабылданғандығынан көрінеді. Мұндай жағдай әдетте жиырмадан жиырма бес жас аралығында болады, сондықтан оның шамамен 1525-1530 жылдар аралығында туғаны айтылады. Карел ван Мандердің мәлімдемесіне сәйкес, оның ұстазы Антверпен суретшісі Питер Коэк ван Аэльст болған. Брюгельдің өмірбаянының екі маңызды бастауы – Лодовико Гикчардинидің 1567 жылғы Төмен елдер туралы есебі және Карел ван Мандердің 1604 жылғы Schilder boeck еңбегі. Гикчардини Брюгельдің Бредада туғанын жазса, ван Мандер оның Бреданың жанындағы «Брюгель» деп аталатын ауылда (dorp) дүниеге келгенін нақтылайды, бірақ мұндай атаулы жер белгілі емес. Оның отбасы туралы ешқандай мәлімет жоқ. Ван Мандер оның шаруа отбасынан шыққандығын болжайды, бұл ван Мандердің және көптеген ертедегі өнер тарихшылары мен сыншылардың Брюгельдің шаруаларға арналған суреттеріне арнаған зор мән беруімен сәйкес келеді. Алайда, соңғы алты онжылдықтағы ғалымдар оның туындыларының интеллектуалды мазмұнына баса назар аударып, мынадай қорытындыға келді: «Шындығында, Питер Брюгельдің сол заманғы гуманистермен жақын қарым-қатынаста болған, білімді қала тұрғыны болғанын ойлауға толық негіз бар», – деп ван Мандердің ауылын ескермей, оның балалық шағын Бредада өткенін айтады. Дегенмен, 1534 жылы болған өртте 1300 үйдің 90%-ы қирап кеткен. Алайда, бұл көзқарас шамадан тыс болуы мүмкін; Брюгель білімді гуманистік айналымдарда болғанымен, «ол латын тілін толық меңгермеген» сияқты, ал латынша жазуларын суреттеріне басқалар қосыпты. 1545-1550 жылдар аралығында ол Питер Кокеден тәлім алған, ол 6 желтоқсан 1550 жылы қайтыс болды. Бірақ бұрын, Брюгель Мехеленде жұмыс істеген, 1550 жылдың қыркүйегінен 1551 жылдың қазанына дейін Питер Балтенске құрбандық алтарь (қазір жоғалған) дайындауда көмектесіп, қанаттарын сіркіре бояған.
Bruegel's birth date is not documented, but inferred from the fact that Bruegel entered the Antwerp painters' guild in 1551. This usually happened between the ages of twenty to twenty five, giving a range for his birth between 1525 and 1530. His master, according to Karel van Mander, was the Antwerp painter Pieter Coecke van Aelst. The two main early sources for Bruegel's biography are Lodovico Guicciardini's account of the Low Countries (1567) and Karel van Mander's 1604 Schilder boeck. Guicciardini recorded that Bruegel was born in Breda, but van Mander specified that Bruegel was born in a village (dorp) near Breda called "Brueghel", which does not fit any known place. Nothing at all is known of his family background. Van Mander seems to assume he came from a peasant background, in keeping with the over emphasis on Bruegel's peasant genre scenes given by van Mander and many early art historians and critics. In contrast, scholars of the last six decades have emphasized the intellectual content of his work, and conclude: "There is, in fact, every reason to think that Pieter Bruegel was a townsman and a highly educated one, on friendly terms with the humanists of his time", ignoring van Mander's dorp and just placing his childhood in Breda itself. although 90% of the 1300 houses were destroyed in a fire in 1534. However, this reversal can be taken to excess; although Bruegel moved in highly educated humanist circles, it seems "he had not mastered Latin", and had others add the Latin captions in some of his drawings. Between 1545 and 1550 he was a pupil of Pieter Coecke, who died on 6 December 1550. However, before this, Bruegel was already working in Mechelen, where he is documented between September 1550 and October 1551 assisting Peeter Baltens on an altarpiece (now lost), painting the wings in grisaille.
Саяхат
1551 жылы Брейгель Антверпендегі Киелі Лука гильдиясының еркін шебері атанды. Одан кейін көп ұзамай Италияға, мүмкін Франция арқылы сапарға шықты. Ол Римге барып, сол кездегідей батыл қадам жасай отырып, 1552 жылы материктің оңтүстік ұшындағы Реджио Калабрияға жетті, онда түрік шабуылынан кейін қаланың өртеніп жатқаны бейнеленген сурет сақталған. Ол, әрине, Сицилияға да барған, бірақ 1553 жылы Римге қайтып келді. Онда ол 1578 жылғы өсиетінде Брейгельдің суреттерін тізімдеген миниатюра шебері Джулио Кловиомен танысты; бір жағдайда олар бірлесіп жұмыс істеген. Бұл туындылар, көбінесе пейзаждар, қазірге дейін сақталмаған, бірақ Кловионың қолжазбаларындағы шекаралық миниатюралар Брейгельге жатқызылады. Ол 1554 жылға дейін Италиядан кетіп, 1555 жылға қарай Антверпенге жетті, сол кезде оның «Үлкен пейзаждар» деп белгілі дизайн бойынша жасалған гравюралар жинағы Солтүстік Еуропаның ең ірі гравюра баспашысы Иероним Кок баспасынан жарық көрді. Брейгельдің қайта оралу жолы белгісіз, бірақ 1980 жылдары сапар барысында жасалған деп саналған тау пейзаждарының әйгілі суреттері Брейгельдің қолынан шықпағаны анықталғаннан кейін, бұл жорадағы пікірталастардың көп бөлігі мәнсіз болды. Дегенмен, саяхаттан әкелген барлық нақты суреттер пейзаждарды бейнелейді; Римге келген 16 ғасырдың көптеген суретшілерінен айырмашылығы, ол классикалық қираған ғимараттар мен заманауи құрылыстарға көңіл бөлмеген секілді.
In 1551 Bruegel became a free master in the Guild of Saint Luke of Antwerp. He set off for Italy soon after, probably by way of France. He visited Rome and, rather adventurously for the period, by 1552 he had reached Reggio Calabria at the southern tip of the mainland, where a drawing records the city in flames after a Turkish raid. He probably continued to Sicily, but by 1553 was back in Rome. There he met the miniaturist Giulio Clovio, whose will of 1578 lists paintings by Bruegel; in one case a joint work. These works, apparently landscapes, have not survived, but marginal miniatures in manuscripts by Clovio are attributed to Bruegel. He left Italy by 1554, and had reached Antwerp by 1555, when the set of prints to his designs known as the Large Landscapes were published by Hieronymus Cock, the most important print publisher of northern Europe. Bruegel's return route is uncertain, but much of the debate over it was made irrelevant in the 1980s when it was realized that the celebrated series of large drawings of mountain landscapes thought to have been made on the trip were not by Bruegel at all. However, all the drawings from the trip that are considered authentic are of landscapes; unlike most other 16th century artists visiting Rome he seems to have ignored both classical ruins and contemporary buildings.
Антверпен мен Брюссель
1555 жылдан 1563 жылға дейін Брюгель сол кездегі Солтүстік Еуропаның баспа орталығы – Антверпенде өмір сүрді. Ол негізінен Кок үшін қырықтан астам гравюраның дизайнын жасады, бірақ оның мерзімі көрсетілген суреттері 1557 жылдан басталады. Брюгель бір ерекшелік болмаса, тақталарды өзі өңдемеді, бірақ Коктың мамандары жұмыс істеген суретті дайындады. 1559 жылдан бастап ол есімінен ‘h’ әрпін алып тастап, суреттеріне «Брюгель» деп қол қойды; ал оның туыстары «Брюгель» немесе «Брёгель» деп қолдана берді. Ол қаланың белсенді гуманистік ортасында араласты, ал 1559 жылы оның атын (немесе кем дегенде оның жазылуын) латыншалауға жасаған әрекет деп қарастыруға болады; сонымен бірге ол қол қоятын жазуын готикалық қара әріптен римдік үлкен әріптерге ауыстырды. Брюссель – үкімет орталығы болды. Ван Мандер оның қалың анасы оны ұзақ жылдар бойы бірге болған қызметшісінен алыстату үшін осы қадамға итермелегенін айтады. Осы кезде сурет салу оның басты қызметіне айналды, ал оның ең танымал туындылары осы жылдары жарық көрді. Оның суреттеріне үлкен сұраныс болды, оның клиенттеріне бай фламанд коллекционерлері және іс жүзінде Габсбургтердің бас министрі Мехеленде тұратын кардинал Гранвелл кірді. Брюгельдің екі ұлы, екеуі де суретші ретінде белгілі болды, және бір қызы болды, оның жайлы ештеңе белгілі емес. Бұл Питер Брюгель кіші (1564–1638) және Ян Брюгель үлкен (1568–1625) еді; ол оларды оқытуға үлкермеді, өйткені ерте қайтыс болды. Ол 1569 жылдың 9 қыркүйегінде Брюссельде қайтыс болды және Капелькерк шіркеуіне жерленді. Ван Мандер оның қайтыс алғанға дейін әйеліне кейбір суреттерді, мүмкін гравюраларға арналған эскиздерді, «өте өткір немесе сарказмға толы жазулары бар» күйдіруді бұйырғанын айтады, бұл өкініштен немесе оған зиян келтіруі немесе жауапкершілікке тартылуы мүмкін деген қорқыныштан туды. Бұл олардың саяси немесе діни тұрғыдан наразылық тудырғаны туралы көптеген болжамдарға әкелді, олардың екеуі де шиеленісті ахуалда болды.
From 1555 until 1563, Bruegel lived in Antwerp, then the publishing centre of northern Europe, mainly working as a designer of over forty prints for Cock, though his dated paintings begin in 1557. With one exception, Bruegel did not work the plates himself, but produced a drawing which Cock's specialists worked from. From 1559, he dropped the 'h' from his name and signed his paintings as Bruegel; his relatives continued to use "Brueghel" or "Breughel". He moved in the lively humanist circles of the city, and his change of name (or at least its spelling) in 1559 can be seen as an attempt to Latinize it; at the same time he changed the script he signed in from the Gothic blackletter to Roman capitals. Brussels was the centre of government. Van Mander tells a story that his mother in law pushed for the move to distance him from his established servant girl mistress. By now painting had become his main activity, and his most famous works come from these years. His paintings were much sought after, with patrons including wealthy Flemish collectors and Cardinal Granvelle, in effect the Habsburg chief minister, who was based in Mechelen. Bruegel had two sons, both well known as painters, and a daughter about whom nothing is known. These were Pieter Brueghel the Younger (1564–1638) and Jan Brueghel the Elder (1568–1625); he died too early to train either of them. He died in Brussels on 9 September 1569 and was buried in the Kapellekerk. Van Mander records that before he died he told his wife to burn some drawings, perhaps designs for prints, carrying inscriptions "which were too sharp or sarcastic either out of remorse or for fear that she might come to harm or in some way be held responsible for them", which has led to much speculation that they were politically or doctrinally provocative, in a climate of sharp tension in both these areas.
Бейнелеу элементтері
Брюгель әлемдік пейзаж стилін бейімдеп, оны көбірек табиғи етті. Бұл стиль таулар мен жазықтарды, су мен ғимараттарды қамтитын, биік тұрғыдан көрінетін, қиялға толы панорамалық пейзаждағы кішкентай тұлғаларды бейнелейді. Италиядан Антверпенге оралғаннан кейін, 1550 жылдары баспагер Иероним Кок оған пейзаж суреттеріне деген сұранысты қанағаттандыру үшін "Ірі пейзаждар" гравюралар сериясының суреттерін жасауға тапсырыс берді. Оның ерте туындыларының кейбіреуі, мысалы, "Мысырға қашу" пейзажы (Кортольд, 1563) Патинирдің қағидаларына толық сәйкес келеді. Бірақ "Икар құлауымен пейзаж" (екі данасы белгілі) Патинир стиліндегі пейзажға ие, ондағы ең ірі тұлға – жанрлық кейіпкер, ол негізгі оқиғаның куәсі ғана, тіпті одан хабарсыз болуы мүмкін. Брюгельдің жоғалған түпнұсқасының нақты мерзімі белгісіз, бірақ ол ерте жаратылған болуы мүмкін, және егер солай болса, оның келешек туындыларының бағытын болжаған. 1560 жылдары бұрынғы көріністердегі көптеген кішкентай тұлғалар – шаруалар немесе діни сюжеттердегі кейіпкерлер – аз сандағы, бірақ әлдеқайда ірі тұлғаларға уступи орын берді.
Bruegel adapted and made more natural the world landscape style, which shows small figures in an imaginary panoramic landscape seen from an elevated viewpoint that includes mountains and lowlands, water, and buildings. Back in Antwerp from Italy he was commissioned in the 1550s by the publisher Hieronymus Cock to make drawings for a series of engravings, the Large Landscapes, to meet what was now a growing demand for landscape images. Some of his earlier paintings, such as his Landscape with the Flight into Egypt (Courtauld, 1563), are fully within the Patinir conventions, but his Landscape with the Fall of Icarus (known from two copies) had a Patinir style landscape, in which already the largest figure was a genre figure who was only a bystander for the supposed narrative subject, and may not even be aware of it. The date of Bruegel's lost original is unclear, but it is probably relatively early, and if so, foreshadows the trend of his later works. During the 1560s the early scenes crowded with multitudes of very small figures, whether peasant genre figures or figures in religious narratives, give way to a small number of much larger figures.
Жылдың айлары
Оның жыл мезгілдерін бейнелейтін жанрлық фигуралары бар әйгілі пейзаждар жиынтығы оның пейзаждық стилінің шыңы болып табылады; сақталған бес картина әлемдік пейзаждың негізгі элементтерін пайдаланады (тек біреуінде тік жарлы таулар жоқ), бірақ оларды өзінің стиліне айналдырады. Олар көбінесе бұрынғы туындыларынан үлкен, алдыңғы жолда бірнеше тұлғасы бар жанрлық көрініс пен ағаштардың арасынан немесе артынан көрінетін панорамалық көрініспен ерекшеленеді. Брюгель Дунай мектебінің пейзаж стилін гравюралар арқылы да білген. Сақталған бес картинаның ішінде – «Қараңғы күн» (ақпан-наурыз), «Қардағы аңшылар» (желтоқсан-қаңтар) және «Малдың оралуы» (қазан-қараша), олар Венадағы Күнтас-тарихи мұражайда (Kunsthistorisches Museum) қойылған; «Шөп шабу» (маусым-шілде) Прагадағы Лобковиц сарайында (Lobkowicz Palace) көрсетілген; ал «Жем жинаушылар» Нью-Йорктегі Метрополитен мұражайында (Metropolitan Museum) сақталуда. Сәуір-мамыр айларының ауысуына байланысты картинаның жоғалып кеткені болжамдалады. Жылдың айларына арналған серияға Брюгельдің ең танымал туындылары кіреді. 1565 жылы Антверпендегі бай демеуші, Никлас Йонгхелинк оған жылдың әр айын бейнелейтін картиналар топтамасын салуды тапсырды. Өнер тарихшылары арасында бұл топтаманың бастапқыда алты немесе он екі картинадан тұрғаны туралы пікірталас бар. Жозеф Корнердің 2018 жылғы «Бош және Брейгель» кітабында, Никлас салық төлемегеннен кейін картиналарды иеленген эрцгерцог Эрнст, Брюгель қайтыс болған жылы, яғни 1569 жылы осы топтамадағы алты картинаны ғана тізімдегені айтылады. Бұл жинақ келесі рет эрцгерцог Леопольдтың иелігінде тізімделген, ол 1659 жылы олардың бес данасы ғана сақталғанын көрсеткен. Бүгінгі күні осы картиналардың бесеуі ғана XXI ғасырға жеткен. Әдеттегі фламандтық сәндік сағат кітаптары (мысалы, Très Riches Heures du Duc de Berry; Осы топтамадағы ең танымал картиналардың бірі – «Қардағы аңшылар» (желтоқсан-қаңтар) және «Жем жинаушылар» (тамыз-қыркүйек).
His famous set of landscapes with genre figures depicting the seasons are the culmination of his landscape style; the five surviving paintings use the basic elements of the world landscape (only one lacks craggy mountains) but transform them into his own style. They are larger than most previous works, with a genre scene with several figures in the foreground, and the panoramic view seen past or through trees. Bruegel was also aware of the Danube School's landscape style through prints. The surviving five paintings are The Gloomy Day (February March), The Hunters in the Snow (December January), and The Return of the Herd (October November) which are on display in the Kunsthistorisches Museum in Vienna; The Hay Harvest (June July) is on display in the Lobkowicz Palace in Prague; and The Harvesters which is on display at the Metropolitan in New York. The painting associated with the April May seasonal transition is assumed to be lost to history. The series on the months of the year includes several of Bruegel's best known works. In 1565, a wealthy patron in Antwerp, Niclaes Jonghelinck, commissioned him to paint a series of paintings of each month of the year. There has been dispute among art historians as to whether the series originally included six or twelve works. Joseph Koerner in his 2018 book Bosch and Bruegel states that Archduke Ernst, who took possession of the paintings after Niclaes defaulted on taxes, had as early as 1569 inventoried only six paintings in this series during the year of Bruegel's death. The collection is next inventoried to be in the possession of Archduke Leopold who in 1659 indicated that only five of them were extant. Today, only five of these paintings are known to have survived into the 21st century. Traditional Flemish luxury books of hours (e. g., the Très Riches Heures du Duc de Berry; Some of the most famous paintings from this series included The Hunters in the Snow (December–January) and The Harvesters (August September).
Баспа және сызбалар
Италиядан Антверпенге оралғаннан кейін Брейгель өмірін қаладағы және, шын мәнінде, Солтүстік Еуропадағы жетекші баспагер Иероним Кок үшін баспаға айналдыратын суреттер жасап табу арқылы өткізді. Кок "Төрт желдің үйінде" жақсы ұйымдастырылған өндіріс пен тарату жүйесін басқарды, сатуға басымдық беріп, түрлі-түрлі гравюраларды тиімді түрде шығарып отырды, ең жақсы көркемдік жетістіктер оның үшіншілік мәселесі болды. Брюгельдің көптеген гравюралары осы кезеңде жасалған, бірақ ол өмірінің соңына дейін гравюраға арналған эскиздер жасауын жалғастырды, төрт маусым сериясынан тек екеуі ғана аяқталды. Гравюралар танымал болды және басылып шыққан барлық гравюралар сақталған деп есептеуге болады. Көп жағдайда Брюгельдің суреттері де бізге жеткен. Оның графикалық туындыларының тақырыбы көбінесе картиналарында да жалғасады, бірақ екі түрдің арасында мағыналық айырмашылықтар бар. Брюгель замандастары үшін және көп уақыт бойы, қоғамдық мұражайлар мен картиналардың сапалы көшірмелері оларды кеңінен таныстырғанға дейін, оның картиналарынан гөрі гравюралары арқылы жақсы танымал болды, бұл оны тек күлкілі шаруалар көріністерін жасаушы деп бағалауға себеп болды. Гравюралар негізінен гравюралар, бірақ 1559 жылдан бастап арасында офорттар немесе екі техниканың қоспасы да кездеседі. Брюгельдің эскизі бойынша бір ғана толық ағаш кескіні жасалған, ал тағы біреуі аяқталмаған. Бұл "Лас әйел" гравюрасы (қазіргі Метрополитен өнер мұражайында сақталады) – баспаға арналған ағаш блоктағы суреттің сирек сақталған мысалы. Белгісіз себептерге байланысты, ағаш блокын кескен шебер сурет бойынша жұмыс істегенде оны жойған, бірақ жобаның тек бір бұрышын ғана аяқтаған. Бұл сурет Брюгель қайтыс болғаннан кейін жасалған гравюра ретінде көрінеді. Оның ең үлкен жетістіктерінің бірі – оның отандасы Иероним Босхтың ерекше стильдік ерекшеліктерін қабылдаған аллегориялар сериясы: "Жеті өлімдік күнә" және "Игіліктер". Күнәкарлар гротескті және анықталмайтын, ал игіліктердің аллегориясы көбінесе ерекше бас киімдер киеді. Осы құлпынайдан "Тау пейзаждарының шебері" деген жаңа есім пайда болды. Мильке жасаған маңызды байқау – бірнеше парақ қағаздағы лилия белгісі 1580 жылдан кейін ғана кездесетіні болды, бұл оның ұсынысын тез қабылдауға әкелді. Брюгельдің қолтаңбасы мен датасы бар жиырма бес шамасындағы қаламмен салынған пейзаж суреттері қазір Джейкоб Савериге жатқызылады, бұл Саверидің 1603 жылы қайтыс болуынан бұрынғы он жылдық шамасында жасалған болуы мүмкін. Амстердам қабырғаларын бейнелейтін екі сурет 1563 жылы салынған, бірақ 1590 жылдары салынған элементтерді де қамтиды. Бұл топтың қасақана жасалған жалғандықтар екені көрінеді.
On his return from Italy to Antwerp, Bruegel earned his living producing drawings to be turned into prints for the leading print publisher of the city, and indeed northern Europe, Hieronymus Cock. At his "House of the Four Winds" Cock ran a well oiled production and distribution operation efficiently turning out prints of many sorts that was more concerned with sales than the finest artistic achievement. Most of Bruegel's prints come from this period, but he continued to produce drawn designs for prints until the end of his life, leaving only two completed out of a series of the Four Seasons. The prints were popular and it is reasonable to assume that all those published have survived. In many cases we also have Bruegel's drawings. Although the subject matter of his graphic work was often continued in his paintings, there are considerable differences in emphases between the two oeuvres. To his contemporaries and for long after, until public museums and good reproductions of the paintings made these better known, Bruegel was much better known through his prints than his paintings, which largely explains the critical assessment of him as merely the creator of comic peasant scenes. The prints are mostly engravings, though from about 1559 onwards some are etchings or mixtures of both techniques. Only one complete woodcut was made from a Bruegel design, with another left incomplete. This, The Dirty Wife, is a most unusual survival (now Metropolitan Museum of Art) of a drawing on the wooden block intended for printing. For some reason, the specialist block cutter who carved away the block, following the drawing while also destroying it, had only done one corner of the design before stopping work. The design then appears as an engraving, perhaps soon after Bruegel's death. Among his greatest successes were a series of allegories, among several designs adopting many of the very individual mannerisms of his compatriot Hieronymus Bosch: The Seven Deadly Sins and The Virtues. The sinners are grotesque and unidentifiable while the allegories of virtue often wear odd headgear. A new "Master of the Mountain Landscapes" has emerged from the carnage. Mielke's key observation was that the lily watermark on the paper of several sheets was only found from around 1580 onwards, which led to the rapid acceptance of his proposal. Another group of about twenty five pen drawings of landscapes, many signed and dated as by Bruegel, are now given to Jacob Savery, probably from the decade of so before Savery's death in 1603. A giveaway was that two drawings including the walls of Amsterdam were dated 1563 but included elements only built in the 1590s. This group appears to have been made as deliberate forgeries.
Отбасы
1563 жылы Брюгель Антверпеннен Брюссельге көшіп келді, онда суретші Питер Коке ван Аэлст пен Майкен Верхулсттың қызы Майкен Кокеге үйленді. Антверпен соборының архивінде тіркелгендей, олардың некеге тұру туралы өтініші 1563 жылдың 25 шілдесінде тіркелген. Неке 1563 жылы Брюссельдегі шіркеуде қиылды. Питер Ағаның екі ұлы болды: Питер Брюгель Кіші және Ян Брюгель Үлкен (екеуі де Брюгель есімін сақтап қалды). Олардың әжесі Майкен Верхулст ұлдарын тәрбиеледі, өйткені "Аға" екеуі де өте кішкентай кезінде қайтыс болды. Үлкен ұлы Питер Брюгель әкесінің стилін және композицияларын жақсы көшіріп, үлкен коммерциялық табысқа жетті. Ян әлдеқайда өзгеше және жан-жақты болды. Ол фламанд барокко суретте барокко стиліне көшуде және оның көптеген жанрларындағы Голландияның алтын ғасыры суретінде маңызды рөл атқарды. Ол жиі басқа жетекші суретшілермен, соның ішінде Питер Пол Рубенспен, "Көріс аллегориясы" сияқты көптеген жұмыстарда бірлесіп жұмыс істеді. Отбасының басқа мүшелері: Ян ван Кессел Үлкен (Ян Брюгель Үлкеннің немересі) және Ян ван Кессел Кіші. Ян Брюгельдің күйеу баласы Дэвид Тениерс арқылы отбасы Тениерс суретшілер отбасымен және Ян Эразм Квеллиннің Дэвид Тениерстің қызы Корнелияға үйленуі арқылы суретшілер мен мүсіншілер Квеллиндер отбасымен байланысты.
Around 1563, Bruegel moved from Antwerp to Brussels, where he married Mayken Coecke, the daughter of the painter Pieter Coecke van Aelst and Mayken Verhulst. As registered in the archives of the Cathedral of Antwerp, their deposition for marriage was registered 25 July 1563. The marriage itself was concluded in the Chapel Church, Brussels in 1563. Pieter the Elder had two sons: Pieter Brueghel the Younger and Jan Brueghel the Elder (both kept their name as Brueghel). Their grandmother, Mayken Verhulst, trained the sons because "the Elder" died when both were very small children. The older brother, Pieter Brueghel copied his father's style and compositions with competence and considerable commercial success. Jan was much more original, and very versatile. He was an important figure in the transition to the Baroque style in Flemish Baroque painting and Dutch Golden Age painting in a number of its genres. He was often a collaborator with other leading artists, including with Peter Paul Rubens on many works including the Allegory of Sight. Other members of the family include Jan van Kessel the Elder (grandson of Jan Brueghel the Elder) and Jan van Kessel the Younger. Through David Teniers the Younger, son in law of Jan Brueghel the Elder, the family is also related to the whole Teniers family of painters and the Quellinus family of painters and sculptors, through the marriage of Jan Erasmus Quellinus to Cornelia, daughter of David Teniers the Younger.
Қабылдау тарихы
Брюгельдің өнері көп уақыт бойы сыншылардан гөрі коллекционерлер тарапынан жоғары бағаланды. Оның досы Абрахам Ортелиус оны 1574 жылы достық альбомында «өзінің ғасырындағы ең кемелді суретші» деп сипаттады, бірақ Вазари мен Ван Мандер оны негізінен Иероним Боштің комедиялық ізбасары ретінде қарастырады. Оның өнерінде болашаққа көзқараспен қатар, ортағасырлық тақырыптар, мысалы, жарық қолжазбалардағы қарапайым өмірдің әдемі көркемдемелері, және ландшафт аясындағы ауыл шаруашылығының күнтізбелік көріністері, бұрынғыдан әлдеқайда үлкен масштабта және майлы бояудың қымбат ортасында бейнеленеді. Ол Ренессанс дәуірінің гравюраларында және кітап иллюстрацияларында қалыптасқан фантастикалық және анархиялық әлемді де осылай көрсетеді. Бірақ Брюгельдің туындылары, біздің білуімізше, әрқашан ізделіс-те білген. Банкир Николаес Йонгхелинк он алты суретке ие болды; оның інісі Жак Йонгхелинк, Брюссель элитасы үшін халықаралық стильде медальдар мен мазарлар жасаған маңызды мүсінші және медальер болды. Ол, әсіресе Брюгельдің ынталы меценаты болған кардинал Гранвелл үшін жұмыс істеді. Гранвелл кем дегенде екі Брюгель суретіне ие болды, соның ішінде Куртольдтың Египетке қашқандары, бірақ оларды суретшіден тікелей сатып алғаны белгісіз. Гранвеллдің туысы мен мұрагері Рудольф II, Австрияның Хабсбург императоры тарапынан Брюгель суреттерінен күштеп айырылды. Айлар сериясы 1594 жылы Габсбургтер коллекциясына енді, алғаш Рудольфтың бауырына сыйланды, кейін императордың өзі алды. Рудольфтың кем дегенде он Брюгель суреті болды. Бір ұрпақ өткен соң Рубенс он бір немесе он екі суретке ие болды, олардың көпшілігі Антверпен сенаторы Питер Стивенске өтті, содан кейін 1668 жылы сатылды. Брюгельдің ұлы Питер, суретшінің туындыларының көшірмелерін немесе бейімделулерін, сондай-ақ өзінің ұқсас композицияларын, олар алғаш суреттелгеннен кейін алпыс немесе одан да көп жыл бойы жасауға үлкерді. Ең көп көшірілген туындылар, әдетте, бүгінгі күні ең танымал болып табылмағандары, бірақ бұл толық масштабтағы егжей-тегжейлі суреттердің қолжетімділігімен байланысты болуы мүмкін. Ең көп көшірілген картина – «Қыс пейзажы (шаңғышылармен және) құс тұзағымен» (1565), түпнұсқасы Брюссельде сақталады; 127 көшірмесі тіркелген. Олардың арасында Брюгельдің суреттерінен жасалғандары, әсіресе «Көктем» суреті бар. Келесі ғасырдың шаруа жанрлық суретшілеріне Брюгельдің өнері зор әсер етті. Олардың өлімінен қырық жыл өткен соң, ал Брюгельден кейін бір ғасырдан астам уақыттан кейін Ян Стин (1626–79) Брюгельдік стильдегі туындыларға ерекше қызығушылық танытты. Тағы бірнеше туындының жоғалғаны белгілі, соның ішінде Ван Мандердің айтуынша, Брюгель өзінің ең жақсы туындысы деп санайтын «Ақиқат жеңіске жеткен сурет». Брюгель өзі тек бір гравюра жасады, ол – «Қоян ауы», бірақ қырыққа жуық гравюра мен офортты, көбінесе Кок баспаханасы үшін жобалады. Жоғарыда айтылғандай, қазір шамамен алпыс бір сурет шынайы деп танылған, олардың көпшілігі гравюраларға немесе ландшафттарға арналған эскиздер.
Bruegel's art was long more highly valued by collectors than critics. His friend Abraham Ortelius described him in a friendship album in 1574 as "the most perfect painter of his century", but both Vasari and Van Mander see him as essentially a comic successor to Hieronymus Bosch. As well as being forward looking, his art reinvigorates medieval subjects such as marginal drolleries of ordinary life in illuminated manuscripts, and the calendar scenes of agricultural labours set in landscape backgrounds, and puts these on a much larger scale than before, and in the expensive medium of oil painting. He does the same with the fantastic and anarchic world developed in Renaissance prints and book illustrations. But Bruegel's work was, as far as we know, always keenly collected. The banker Nicolaes Jonghelinck owned sixteen paintings; his brother Jacques Jonghelinck was a gentleman sculptor and medallist, who also had significant business interests. He made medals and tombs in an international style for the Brussels elite, especially Cardinal Granvelle, who was also a keen patron of Bruegel. Granvelle owned at least two Bruegels, including the Courtauld Flight into Egypt, but we do not know if he bought them directly from the artist. Granvelle's nephew and heir was strong armed out of his Bruegels by Rudolf II, the very acquisitive Austrian Habsburg Emperor. The series of the Months entered the Habsburg collections in 1594, given to Rudolf's brother and later taken by the emperor himself. Rudolf eventually owned at least ten Bruegel paintings. A generation later Rubens owned eleven or twelve, which mostly passed to the Antwerp senator Pieter Stevens, and were then sold in 1668. Bruegel's son Pieter could still keep himself and a large studio team busy producing replicas or adaptations of Bruegel's works, as well as his own compositions along similar lines, sixty years or more after they were first painted. The most frequently copied works were generally not the ones that are most famous today, though this may reflect the availability of the full scale detailed drawings that were evidently used. The most copied painting is the Winter Landscape with (Skaters and) a Bird Trap (1565), of which the original is in Brussels; 127 copies are recorded. They include paintings after some of Bruegel's drawn print designs, especially Spring. The next century's artists of peasant genre scenes were heavily influenced by Brueghel. Forty years after their deaths, and over a century after Bruegel's, Jan Steen (1626–79) continued to show a particular interest in Bruegelian treatments. A number of others are known to have been lost, including what, according to van Mander, Bruegel himself thought his best work, "a picture in which Truth triumphs". Bruegel only etched one plate himself, The Rabbit Hunt, but designed some forty prints, both engravings and etchings, mostly for the Cock publishing house. As discussed above, about sixty one drawings are now recognized as authentic, mostly designs for prints or landscapes.
Фильмде
Ресейлік кинорежиссер Андрей Тарковский фильмдерінде бірнеше рет Брюгельдің суреттеріне сілтеме жасайды, әсіресе "Солярис" (1972) және "Айна" (1975) фильмдерінде. Режиссер Ларс фон Триер өзінің "Меланхолия" (2011) фильмінде де Брюгельдің суреттерін пайдаланады. Бұл Тарковскийдің "Солярис" фильміне сілтеме ретінде жасалған, себебі екі фильмде де ұқсас тақырыптар бар. Оның 1564 жылғы "Калварийға жорық" картинасы 2011 жылы поляк-швед бірлестігімен түсірілген "Тор және крест" фильміне әсер етті, онда Брюгель рөлін Ратгер Хауэр сомдады. Брюгельдің Kunsthistorisches Museum мұражайындағы суреттері 2012 жылғы "Музей сағаттары" фильмінде көрсетіледі, онда мұражай күзетшісі мен Монреальден келген қонақ арасындағы әңгімелерде оның туындылары талқыланады. Қонақ ауруханада жатқан туысын аралап, демалыс уақытын мұражайға баруға жұмсайды. Сондай-ақ, кейбір суреттер туралы экскурсия жетекшілерінің баяндамаларына да назар аударылады.
Russian film director Andrei Tarkovsky refers to Bruegel's paintings in his films several times, notably in Solaris (1972) and The Mirror (1975). Director Lars von Trier also uses Bruegel's paintings in his film Melancholia (2011). This was used as a reference to Tarkovsky's Solaris, a movie with related themes. His 1564 painting The Procession to Calvary inspired the 2011 Polish Swedish film co production The Mill and the Cross, in which Bruegel is played by Rutger Hauer. Bruegel's paintings in the Kunsthistorisches Museum are shown in the 2012 film, Museum Hours, where his work is discussed in casual conversations between a security guard at the museum and a visitor from Montreal visiting a hospitalized relative, and taking time off between hospital visits to go to the museum. Some attention is given to tour guides making presentations about some of the Bruegel paintings.