Иероним Босх: Голланд суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Hieronymus Bosch
Иероним Босх (1450-1516) – голланд суретшісі, ерте Нидерланд мектебінің өкілі. Дін ақидаларын фантастикалық бейнелеуде шебер болған суретшінің туындылары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голланд суретшісі (шамамен 1450–1516 ж.)
голланд суретшісі
Dutch painter (c. 1450–1516)
the Dutch painter
Иероним Бош (/h//aɪ/'/r//ɒ//n//ɪ//m//ə//s// ////b//ɒ//ʃ//, //b//ɔː//ʃ//, //b//ɔː//s/, ; туған аты Jheronimus van Aken ; шамамен 1450 – 9 тамыз 1516) – Брабанттан шыққан голланд суретшісі. Ол Түнгі Нидерланд суретшілік мектебінің ең көрнекті өкілдерінің бірі. Оның жұмыстары, көбінесе емен ағашына маймен салынған, діни ұғымдар мен әңгімелердің фантастикалық суреттерін қамтиды. Өмірінде оның туындылары Нидерланды, Австрия және Испанияда жиналды, кеңінен көшірілді, әсіресе тозақтың қорқынышты және түс көру сияқты бейнелері. Бош өмірі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ бірнеше жазбалар сақталған. Ол өмірінің көп бөлігін 's-Hertogenbosch қаласында, атасының үйінде өткізді. Оның әулетінің тамырлары Нимвеген және Ахен қалаларында (бұл оның тегінде көрінеді: Van Aken). Оның пессимистік фантастикалық стилі 16 ғасырдың солтүстік өнеріне зор әсер етті, ал Питер Брейгель Ұлы оның ең белгілі ізбасары болды. Бүгінде Бош адамзаттың құштарлықтары мен ең терең қорқыныштарын терең түсінген, өте жеке суретші ретінде қарастырылады. Туындыларын анықтау өте қиын болды; қазіргі күні оның қолынан шыққан шамамен 25 картина ғана сенімді түрде сақталған (латын және орта голланд тіліндегі "Жероним" есімінің сәйкес формалары), ал ол көптеген картиналарына Jheronimus Bosch деп қол қойған. Оның Bosch тегі туған жері 's-Hertogenbosch ("Герцогтың орман") атынан шыққан, ол көбінесе "Den Bosch" ("орман") деп аталады. Бош өмірі мен білімі туралы көп мәлімет жоқ. Ол хаттар мен күнделіктер қалдырмаған, ал оның өмірінен алынған мәліметтер 's-Hertogenbosch қалалық жазбаларында және жергілікті "Біздің Құрметті Анамыздың бауырластығының" есеп кітаптарындағы қысқаша сілтемелерден алынған. Оның мінезі немесе өнерінің мәні туралы ойлары белгісіз. Бош туған күні нақты анықталмаған. Ол 1516 жылы қайтыс болғанға дейін жасалған портрет негізінде шамамен есептелген. Суретте суретші есейген шағында, шамамен алпыс жастағы болып бейнеленген. Бош өмірінің барлық кезеңін Брабант герцогтығындағы 's-Hertogenbosch қаласында және оның айналасында өткізді. Оның атасы Ян ван Акен (1454 жылы қайтыс болды) суретші болды және алғаш рет 1430 жылы жазбаларда есімдері кездеседі. Янның бес ұлы болды, олардың төртеуі де суретшілер болды. Бош әкесі Антониус ван Акен (1478 жылы қайтыс болды) "Біздің Құрметті Анамыздың бауырластығының" көркемдік кеңесшісі болды. Әдетте, Бош әкесі немесе оның бір туысы суретшіге сурет салуды үйреткен деп есептеледі, бірақ олардың ешқайсысының туындылары сақталмаған. Бош алғаш рет 5 сәуірде 1474 жылы қалалық жазбада екі бауыры және бір әпкесімен бірге аталды. Бош 1516 жылы қайтыс болды деп "Біздің Анамыздың бауырластығының" есептерінде жазылған. Сол жылдың 9 тамызында оның есіне арналған жобанамалық рәсім Сент-Джон шіркеуінде өтті.
Hieronymus Bosch (/h//aɪ/'/r//ɒ//n//ɪ//m//ə//s// ////b//ɒ//ʃ//, //b//ɔː//ʃ//, //b//ɔː//s/, ; born Jheronimus van Aken ; c. 1450 – 9 August 1516) was a Dutch painter from Brabant. He is one of the most notable representatives of the Early Netherlandish painting school. His work, generally oil on oak wood, mainly contains fantastic illustrations of religious concepts and narratives. Within his lifetime his work was collected in the Netherlands, Austria, and Spain, and widely copied, especially his macabre and nightmarish depictions of hell. Little is known of Bosch's life, though there are some records. He spent most of it in the town of 's Hertogenbosch, where he was born in his grandfather's house. The roots of his forefathers are in Nijmegen and Aachen (which is visible in his surname: Van Aken). His pessimistic fantastical style cast a wide influence on northern art of the 16th century, with Pieter Bruegel the Elder being his best known follower. Today, Bosch is seen as a highly individualistic painter with deep insight into humanity's desires and deepest fears. Attribution has been especially difficult; today only about 25 paintings are confidently given to his hand respectively the Latin and Middle Dutch form of the name "Jerome"), and he signed a number of his paintings as Jheronimus Bosch. His surname Bosch derives from his birthplace, 's Hertogenbosch ('Duke's forest'), which is commonly called "Den Bosch" ('the forest'). Little is known of Bosch's life or training. He left behind no letters or diaries, and what has been identified has been taken from brief references to him in the municipal records of 's Hertogenbosch, and in the account books of the local order of the Illustrious Brotherhood of Our Blessed Lady. Nothing is known of his personality or his thoughts on the meaning of his art. Bosch's date of birth has not been determined with certainty. It is estimated at on the basis of a hand drawn portrait (which may be a self portrait) made shortly before his death in 1516. The drawing shows the artist at an advanced age, probably in his late sixties. Bosch lived all his life in and near 's Hertogenbosch, in the Duchy of Brabant. His grandfather Jan van Aken (died 1454) was a painter and is first mentioned in the records in 1430. Jan had five sons, four of whom were also painters. Bosch's father, Anthonius van Aken (died 1478), acted as artistic adviser to the Illustrious Brotherhood of Our Blessed Lady. It is generally assumed that either Bosch's father or one of his uncles taught the artist to paint, but none of their works survive. Bosch first appears in the municipal record on 5 April 1474, when he is named along with two brothers and a sister. An entry in the accounts of the Brotherhood of Our Lady records Bosch's death in 1516. A funeral mass served in his memory was held in the church of Saint John on 9 August of that year.
Шығармалары
Бош кем дегенде он алты триптих жасады: олардың сегізін толықтай сақтап қалдық, ал тағы бесеуі фрагменттерде сақталған. Боштың туындылары әдетте оның өмірінің үш кезеңіне бөлінеді: ерте туындылар (шамамен 1470–1485), орта кезең (шамамен 1485–1500) және соңғы кезең (шамамен 1500 жылдан қайтыс болғанға дейін). Стефан Фишердің сөзіне сәйкес, Боштың сақталған он үш картинасы соңғы кезеңде, ал жетісі орта кезеңде аяқталған. Боштың ерте кезеңі оның шеберханалық жұмысы және мүмкін оның кейбір суреттері тұрғысынан зерттеледі. Шындығында, ол шеберханада шәкірттерге сабақ берді, олар оның ықпалында болды. Бош зерттеу және консервация жобасының ғалымдары ағаш панельдерін дендрохронологиялық зерттеу арқылы Бош картиналарының көпшілігін дәл уақытпен сәйкестендіруге мүмкіндік берді. Бош кейде салыстырмалы түрде эскиздік стильде сурет салған, бұл дәстүрлі Түмендік Нидерланд сурет салу стилінен өзгеше, онда бірнеше мөлдір глазурьтарды қолдану арқылы тегіс бетке қол жеткізіліп, щетканың іздері жасырылған. Бош картиналары өзінің дөрекі беттерімен, яғни импасто техникасымен, 15-шы ғасырдың соңы мен 16-шы ғасырдың басындағы ұлы Нидерланд суретшілерінің дәстүрінен ерекшеленді. Олар жасаған жұмыстарын жасырып, суреттерін құдайға жақын туындылар ретінде көрсетуге тырысты. Бош өзінің суреттеріне күнді көрсеткен жоқ, бірақ ол кейбіреулеріне қол қойған сияқты, алайда, оның емесі деп саналатын қолтаңбалар да бар. Бүгінде оған жатқызылатын жиырма бес шамасында картина сақталған. 16-шы ғасырдың соңында Испанияның Филипп II-і Бош картиналарының көп бөлігін сатып алды. Осының нәтижесінде Мадридтегі Прадо мұражайында «Патшалардың табынуы», «Жердегі ләззаттар бағы», үстел үстіне қоятын «Жеті өлімдік күнә және төрт соңғы нәрсе» картиналары мен «Шөп жинайтын» триптихтері сақталған.
Bosch produced at least sixteen triptychs: of them, eight survive fully intact with another five surviving in fragments. Bosch's works are generally organised into three periods of his life dealing with the early works (c. 1470–1485), the middle period (c. 1485–1500), and the late period (c. 1500 until his death). According to Stefan Fischer, thirteen of Bosch's surviving paintings were completed in the late period, with seven attributed to his middle period. Bosch's early period is studied in terms of his workshop activity and possibly some of his drawings. Indeed, he taught pupils in the workshop, who were influenced by him. The recent dendrochronological investigation of the oak panels by the scientists at the Bosch Research and Conservation Project led to a more precise dating of the majority of Bosch's paintings. Bosch sometimes painted in a comparatively sketchy manner, contrasting with the traditional Early Netherlandish style of painting in which the smooth surface—achieved by the application of multiple transparent glazes—conceals the brushwork. Bosch's paintings with their rough surfaces, so called impasto painting, differed from the tradition of the great Netherlandish painters of the end of the 15th, and beginning of the 16th centuries, who wished to hide the work done and so suggest their paintings as more nearly divine creations. Bosch did not date his paintings, but—unusual for the time—he seems to have signed several of them, although some signatures purporting to be his are certainly not. About twenty five paintings remain today that can be attributed to him. In the late 16th century, Philip II of Spain acquired many of Bosch's paintings. As a result, the Prado Museum in Madrid now owns The Adoration of the Magi, The Garden of Earthly Delights, the tabletop painting of The Seven Deadly Sins and the Four Last Things and The Haywain Triptych.
Бояу материалдары
Бош өзінің туындыларын көбінесе емен ағашынан жасалған панельдерде май бояуды орта ретінде қолданды. Боштың палитрасы шамалы шектеулі болды және сол заманғы қалыпты пигменттерді қамтыды. Ол көбінесе азуритті көк аспан мен алыс пейзаждар үшін, жасыл мыс негізіндегі глазурьдер мен малахит немесе патинадан жасалған бояуларды жапырақтар мен алдыңғы план пейзаждары үшін, ал сары қалай, охр және қызыл лак (кармин немесе марена лагы) адамдарды бейнелеу үшін пайдаланды.
Bosch painted his works mostly on oak panels using oil as a medium. Bosch's palette was rather limited and contained the usual pigments of his time. He mostly used azurite for blue skies and distant landscapes, green copper based glazes and paints consisting of malachite or verdigris for foliage and foreground landscapes, and lead tin yellow, ochres and red lake (carmine or madder lake) for his figures.
Жердегі ләззат бақшасы
Оның ең танымал триптихтерінің бірі – «Жердегі ләззат бағы» (шамамен 1495–1505 жж.), оның сыртқы панельдері негізгі орталық панельді сол жақтағы Эдем бағы мен оң жақтағы Соңғы сот арасында көрсетуге арналған. Фишер бұл туынды Бош өзінің орта және соңғы кезеңдері арасында салған көшкін туынды деп санайды. Сол жақтағы панельде Құдай Хауаны Адамға ұсынады; ерекшелігі, Құдайға жастық сырт келбет берілген. Фигуралар экзотикалық жануарлар мен ерекше жартылай органикалық үй пішіндес нысандармен толыған ландшафтта бейнеленген. Орталық панель – бейкүнә, өздеріне ғана ойлы, жалаңаш адамдардың кең панорамасы, сондай-ақ фантастикалық аралас жануарлар, ірі жемістер және гибридтік тас құрылымдары көрсетілген. Оң жақтағы панель тозақтың көрінісін бейнелейді; адамзат жамандыққа ұшырап, мәңгілік жазаға ілінген әлем. Түнде бейнеленген бұл суретте салқын түстер, қиын жағдайдағы адамдар мен қатып қалған су арналары көрсетілген. Адамдардың жалаңаш бейнесі орталық панельдегі эротизмді жоғалтқан, өйткені фондық үлкен жарылыстар қала қақпасы арқылы жарық шашыратып, панельдің ортасындағы суға құйылады.
One of his most famous triptychs is The Garden of Earthly Delights (c. 1495–1505) whose outer panels are intended to bracket the main central panel between the Garden of Eden depicted on the left panel and the Last Judgment depicted on the right panel. It is attributed by Fischer as a transition painting rendered by Bosch from between his middle period and his late period. In the left hand panel God presents Eve to Adam; innovatively God is given a youthful appearance. The figures are set in a landscape populated by exotic animals and unusual semi organic hut shaped forms. The central panel is a broad panorama teeming with nude figures engaged in innocent, self absorbed joy, as well as fantastical compound animals, oversized fruit, and hybrid stone formations. The right panel presents a hellscape; a world in which humankind has succumbed to the temptations of evil and is reaping eternal damnation. Set at night, the panel features cold colours, tortured figures and frozen waterways. The nakedness of the human figures has lost any eroticism suggested in the central panel, as large explosions in the background throw light through the city gate and spill onto the water in the panel's midground.
Қасиетті Антонийдің азғырылуының триптихі
"Святой Антонийдің азғырылуы" триптихі – Боштің "Жердегі ләззат бағы" туындысымен қатар ең танымал туындыларының бірі. Онда киелі Антоний шөлдегі шайтандардың азғыруына немесе шабуылына ұшырап, олардың азғыруына қарсы тұрғаны бейнеленген; "Святой Антонийдің азғырылуы" (немесе сынағы) – бұл тақырыптың ең көп таралған атауы. Бірақ, шындығында, Афанасийдің "Святой Антонийдің өмірі" және одан кейінгі нұсқаларынан алынған кем дегенде екі түрлі эпизод бейнеленген болуы мүмкін, бірақ олардың бәрі әдетте осы атаумен белгілі. Ең көп таралғаны – әдемі әйелдер мен басқа да шайтандық бейнелер арқылы азғыру, бірақ Мартин Шонгауэрдің композициясы (Микеланджело көшірген) әдетте періштелердің қолдауымен шөлде ұшып жүрген Святой Антонийге әуеде шабуыл жасалған кейінгі эпизодты көрсетеді. Анастасий сондай-ақ әулиеге жерде шабуыл жасалғанын айтады. "Святой Антонийдің азғырылуы" триптихінен көшірме мазмұн бар; авторлық құқық үшін сол бетке қараңыз.
Triptych of the Temptation of St. Anthony is one of the most famous Bosch's works along with The Garden of Earthly Delights. It shows Saint Anthony being tempted or assailed in the desert by demons, whose temptations he resisted; the Temptation of St Anthony (or Trial ) is the more common name of the subject. But strictly there are at least two different episodes deriving from Athanasius's Life of St. Anthony and later versions of the life that may be represented, though all usually have this name. The most common is the temptation, by seductive women and other demonic forms, but the Martin Schongauer composition (copied by Michelangelo) probably shows a later episode where St Anthony, normally flown about the desert supported by angels, was ambushed and attacked in mid air by devils. Anasthasius describes another episode where the saint was attacked on the ground. With copied content from Triptych of the Temptation of St. Anthony; see that page for attribution.
Интерпретация
20 ғасырда көркемдік талғамдар өзгерген кезде Бош сияқты суретшілер еуропалық қиялға көбірек ұнай бастады, кейде Бош өнерінің еретикалық көзқарастардан (мысалы, катарлардың идеялары және/немесе болжамды адамиттер немесе еркін рухты жандар) және сондай-ақ құпия герметикалық тәжірибелерден шабыт алғаны айтылды. Эразмның Гертогенбостағы «Жалпы өмірлік бауырлар» үйінің бірінде білім алғаны және қала діни жағынан прогрессивті болғаны үшін, кейбір жазушылар Эразмның өткір сындары мен Боштің көбінесе батыл суреттері арасындағы күшті параллельдерге таң қалмады. Басқалары, Бош өнерін түсіндірудің 16 ғасырға дейінгі дәстүріне сүйене отырып, оның туындылары итальяндық Ренессанстың «гротесктеріне» ұқсас, көңіл көтеру және қызықтыру үшін жасалғанын жалғастырды. Ескі шеберлердің өнері күнделікті өмірдің физикалық әлеміне негізделген болса, Бош көрерменін, өнер тарихшысы Уолтер Гибсонның сөзімен айтқанда, «арман мен қорқыныш әлеміне» жетелейді, онда пішіндер көз алдымызда жыбырлап, өзгеріп тұрады. Бош суреттері туралы алғашқы есептердің бірінде, 1560 жылы испандық Фелипе де Гевара Боштың тек «монстрлар мен химераларды ойлап тапқан» деп есептелгенін жазды. 17 ғасырдың басында суретшінің өмірбаянын жазған Карел ван Мандер Бош туындыларын «таңғажайып және ерекше қиялдар» деп сипаттады, бірақ картиналардың «көбінесе жағымсыз емес, қорқынышты» екенін қорытындылады. Соңғы онжылдықтарда ғалымдар Боштің көзқарасын фантастикалық емес деп қарастыра бастады және оның өнері өз дәуірінің ортодоксалды діни сенімдерін көрсетеді деп қабылдады. Оның күнәлі адамзатты бейнелеуі және Жұмақ пен Тозақ туралы түсініктері енді ортағасырлық дәуірдің соңғы кезеңіндегі дидактикалық әдебиет пен уағыздармен үйлеседі. Көптеген жазушылар оның суреттеріне бұрынғыдан гөрі терең мән береді және оларды ортағасырлық мораль тұрғысынан түсіндіруге тырысады. Жалпы, Бош өнерінің басқа Солтүстік Ренессанс тұлғалары, мысалы ақын Роберт Генрисон сияқты, нақты моральдық және рухани шындықтарды үйрету үшін жасалғаны және бейнеленген нәрселердің нақты және алдын ала ойластырылған мағынасы бар екендігі қабылданды. Дирк Бакстың айтуынша, Бош суреттері көбінесе сөздік метафоралардың және библиялық және фольклорлық көздерден алынған ойын-қалпының көрнекті бейнелеуін ұсынады. Алайда, оның туындылары әлі де тудыратын түсіндірулердің қақтығысы оның кезеңіндегі өнердегі «көпмағыналылықтың» мәні туралы терең сұрақтар тудырады. Соңғы уақытта өнер тарихшылары Бош өнеріндегі көпмағыналылық мәселесіне қосымша өлшем қосып, мысалы, «Жер бетіндегі ләззат бағында» орталық панельде (ләззат) және оң панельде (тозақ) ирониялық бейімділікті атап көрсетті. Олардың теориясы бойынша, ирония нақты әлемнен де, суреттелген қиял әлемінен де қашықтыққа мүмкіндік береді, осылайша консервативті де, прогрессивті де көрермендерге ұнайды. Джозеф Кернердің пікірінше, суретшінің туындыларының кейбір құпиялылығы оның әлеуметтік, саяси және рухани жауларға ерекше назар аударуына байланысты, олардың символикасы табиғатынан жасырылған, өйткені ол суретшіні сын мен зияннан қорғауға бағытталған. 2012 жылы Бош суреттері бойынша жасалған зерттеу олардың шын мәнінде күшті ұлттық сананы жасырғанын, Бургундиялық Нидерландының шетелдік императорлық үкіметін, әсіресе Максимилиан Габсбургті сынағанын көрсетеді. Зерттеуде бейнелер мен ұғымдарды жүйелі түрде біріктіру арқылы Бош өзін-өзі жазалауға ұшырағаны, өйткені ол Габсбургтер мен олардың өкілдерінен жақсы төленген тапсырыстарды қабылдап, осылайша Шарль Батылдың естелігіне опасыздық жасады деп мәлімделеді.
In the 20th century, when changing artistic tastes made artists like Bosch more palatable to the European imagination, it was sometimes argued that Bosch's art was inspired by heretical points of view (e. g., the ideas of the Cathars and/or putative Adamites or Brethren of the Free Spirit) as well as by obscure hermetic practices. Again, since Erasmus had been educated at one of the houses of the Brethren of the Common Life in 's Hertogenbosch, and the town was religiously progressive, some writers have found it unsurprising that strong parallels exist between the caustic writing of Erasmus and the often bold painting of Bosch. Others, following a strain of Bosch interpretation datable already to the 16th century, continued to think his work was created merely to titillate and amuse, much like the "grotteschi" of the Italian Renaissance. While the art of the older masters was based in the physical world of everyday experience, Bosch confronts his viewer with, in the words of the art historian Walter Gibson, "a world of dreams [and] nightmares in which forms seem to flicker and change before our eyes". In one of the first known accounts of Bosch's paintings, in 1560 the Spaniard Felipe de Guevara wrote that Bosch was regarded merely as "the inventor of monsters and chimeras". In the early 17th century, the artist biographer Karel van Mander described Bosch's work as comprising "wondrous and strange fantasies"; however, he concluded that the paintings are "often less pleasant than gruesome to look at". In recent decades, scholars have come to view Bosch's vision as less fantastic, and accepted that his art reflects the orthodox religious belief systems of his age. His depictions of sinful humanity and his conceptions of Heaven and Hell are now seen as consistent with those of late medieval didactic literature and sermons. Most writers attach a more profound significance to his paintings than had previously been supposed, and attempt to interpret them in terms of a late medieval morality. It is generally accepted that Bosch's art was created to teach specific moral and spiritual truths in the manner of other Northern Renaissance figures, such as the poet Robert Henryson, and that the images rendered have precise and premeditated significance. According to Dirk Bax, Bosch's paintings often represent visual translations of verbal metaphors and puns drawn from both biblical and folkloric sources. However, the conflict of interpretations that his works still elicit raises profound questions about the nature of "ambiguity" in art of his period. Latterly art historians have added a further dimension to the subject of ambiguity in Bosch's work, emphasising ironic tendencies, for example in The Garden of Earthly Delights, both in the central panel (delights), and the right panel (hell). They theorise that the irony offers the option of detachment, both from the real world and from the painted fantasy world, thus appealing to both conservative and progressive viewers. According to Joseph Koerner, some of the cryptic qualities of the artist's work are due to his special focus on social, political, and spiritual enemies, whose symbolism is, by nature, disguised because it is intended to conceal the artist from criticism and harm. A 2012 study on Bosch's paintings alleges that they actually conceal a strong nationalist consciousness, censuring the foreign imperial government of the Burgundian Netherlands, especially Maximilian Habsburg. By systematically superimposing images and concepts, the study asserts that Bosch also made his expiatory self punishment, for he was accepting well paid commissions from the Habsburgs and their deputies, and therefore betraying the memory of Charles the Bold.
Тағайындау туралы пікірталастар
Боштің сақталған туындыларының нақты саны көп пікірталас тудырды. Оның қолтаңбасы қазірге дейін жеткен жеті картинасында ғана көрінеді, ал бұрын оған жатқызылған барлық картиналардың шынымен оның қолынан шыққан-шықпағаны белгісіз. 16 ғасырдың басынан бастап оның картиналарының көптеген көшірмелері мен вариациялары тарала бастағаны мәлім. Сонымен қатар, оның стилі өте әсерлі болды және көптеген ізбасарлары одан үлгі алды. Жылдар бойы ғалымдар оның туындылары саналған жұмыстардың санын азайтып келеді. Бұл, бір жағынан, зерттеушілерге картинаның астындағы эскізін зерттеуге мүмкіндік беретін инфрақызыл рефлектография сияқты технологиялық жетістіктердің нәтижесі. Тольнай мен Балдасс сияқты 20 ғасырдың басы мен ортасының өнер тарихшылары Боштің қолынан шыққан деп санайтын отыздан елуға дейін картиналарды анықтады. 2016 жылдың басында Канзас-Ситидегі Нельсон-Аткинс өнер мұражайындағы "Иерей Бош" шеберханасына жатқызылған шағын "Әулие Антонийдің құдайына тәуекел етуі" панелі, Бош зерттеу және консервация жобасының жантықтық-криминалистикалық зерттеулерінен кейін суретшінің өзіне жатқызылды. BRCP сондай-ақ, дәстүрлі түрде Боштің туындылары саналған екі танымал картина – Прадодағы "Жеті өлімдік күнә" және Генттегі Көркем өнер мұражайындағы "Крестке ілінген Мәсіх" картиналарын суретшінің шеберханасына жатқызуға бола ма деген мәселені көтерді.
The exact number of Bosch's surviving works has been a subject of considerable debate. His signature can be seen on only seven of his surviving paintings, and there is uncertainty whether all the paintings once ascribed to him were actually from his hand. It is known that from the early 16th century onwards numerous copies and variations of his paintings began to circulate. In addition, his style was highly influential, and was widely imitated by his numerous followers. Over the years, scholars have attributed to him fewer and fewer of the works once thought to be his. This is partly a result of technological advances such as infrared reflectography, which enable researchers to examine a painting's underdrawing. Art historians of the early and mid 20th century, such as Tolnay and Baldass, identified between thirty and fifty paintings that they believed to be by Bosch's hand. In early 2016, The Temptation of St. Anthony, a small panel in the Nelson Atkins Museum of Art in Kansas City, Missouri, long attributed to the workshop of Hieronymus Bosch, was credited to the painter himself after intensive forensic study by the Bosch Research and Conservation Project. The BRCP has also questioned whether two well known paintings traditionally accepted to be by Bosch, The Seven Deadly Sins in the Prado and Christ Carrying the Cross in the Museum of Fine Arts, Ghent should instead be credited to the artist's workshop rather than to the painter's own hand.