Людвигсбург сарайы: Швабияның Версалі

Кіріспе

Баден-Вюртембергтегі сарай, «Швабияның Версалі» деп аталған Людвигсбург сарайы, Германияның Баден-Вюртемберг аймағында орналасқан 18 ғимараттан тұратын 452 бөлмелі сарай кешені. Бақтарды қоса алғандағы жалпы ауданы елдегі ең ірі сарайлы мүлік болып табылады. Сарайдың төрт қанаты бар: солтүстік қанаты – Alter Hauptbau, ең ежелгісі және герцогтің резиденциясы ретінде пайдаланылған; шығыс және батыс қанаттары сот ісі үшін, сондай-ақ қонақтар мен сарай қызметкерлерін орналастыру үшін қолданылған; оңтүстік қанаты – Neuer Hauptbau, көбірек сот функцияларын орналастыру үшін салынған және кейіннен резиденция ретінде пайдаланылды. Эберхард Луис, Вюртемберг герцогі, жұмысты басқару үшін Филипп Йозеф Женишке тағайындады, ал құрылыс 1704 жылы басталды. 1707 жылы Жеништің орнына Йохан Фридрих Нетте келді, ол сарайдың және айналасындағы бақтардың көп бөлігін аяқтады. Нетте 1714 жылы қайтыс болды, ал Донато Джузеппе Фризони сарайдың көп бөлігін аяқтады. Құрылыстың соңғы жылы Эберхард Луис қайтыс болды, ал Neuer Hauptbau-дың ішкі жағы толыққан жоқ. Шарль Евгенийдің сарай сәулетшісі Филипп де Ла Гюпьер Рококо стилінде Жаңа Гауптбаудың бір бөлігін, әсіресе сарай театрын аяқтады және жаңартты. Карл Евгений 1775 жылы сарайды тастап, Штутгартқа көшті. Герцог Фридрих II, кейіннен король Фридрих I, Карл Евгенийнің билігінің соңғы жылдарында Людвигсбургті жазғы резиденциясы ретінде пайдалана бастады. Фридрих және оның әйелі Шарлотта Людвигсбургте тұрып, Николас Фридрих фон Туретті сарайды неоклассикалық стильде жаңартуға шақырды. Турет Фридрихтің және Шарлоттаның өмірінде Людвигсбургтің ішкі кеңістігін көптеген рет жаңартты. Нәтижесінде, әр сәулетшінің еңбегінің арқасында Людвигсбург барокко, рококо, неоклассикалық және ампир стильдерінің үйлесімін көрсетеді. Вюртемберг Корольдігі мен еркін халық штатының конституциялары 1819 және 1919 жылдары тиісінше Людвигсбург сарайында бекітілді. Бұл Вюртембергтің төрт монархының және Вюртемберг әулетінің және олардың отбасыларының кейбір мүшелерінің резиденциясы болды. Сарай 1918 жылы жұртшылыққа ашылды және Екінші дүниежүзілік соғыстан зардап көрмеді. Ол 1950 жылдары, 1960 жылдары және 1990 жылдары қалпына келтіру кезеңдерінен өтті, сондай-ақ 2004 жылы сарайдың 300 жылдығына даярлық жүргізілді. 2017 жылы сарайды 350 000-нан астам адам бақылап көрді және 1947 жылдан бері жыл сайын Людвигсбург фестивалі өткізіліп келеді. Сарайдың айналасында 1954 жылы 1800 жылғы түріне сәйкес етіп жасалған гүлденген барокко (Blühendes Barock) бақтары орналасқан. Жақын жерде 1717 жылы Фризони салған аң аулау үйі – Schloss Favorite орналасқан. Сарайда Вюртемберг мемлекеттік мұражайының басқаруындағы сән мен фарфорға арналған екі музей орналасқан.

Palace in Baden Württemberg, Germany
the [[Residenz

Ludwigsburg Palace, nicknamed the "Versailles of Swabia", is a 452 room palace complex of 18 buildings located in Ludwigsburg, Baden Württemberg, Germany. Its total area, including the gardens, is the largest palatial estate in the country. The palace has four wings: the northern wing, the Alter Hauptbau, is the oldest and was used as a ducal residence; the east and west wings were used for court purposes and housing guests and courtiers; the southern wing, the Neuer Hauptbau, was built to house more court functions and was later used as a residence. Eberhard Louis, Duke of Württemberg, appointed Philipp Joseph Jenisch to direct the work and construction began in 1704. In 1707, Jenisch was replaced with Johann Friedrich Nette, who completed the majority of the palace and surrounding gardens. Nette died in 1714, and Donato Giuseppe Frisoni finished much of the palace façades. In the final year of construction, Eberhard Louis died and the Neue Hauptbau's interiors were left incomplete. Charles Eugene's court architect, Philippe de La Guêpière, completed and refurbished parts of the New Hauptbau in the Rococo style, especially the palace theatre. Charles Eugene abandoned the palace for Stuttgart in 1775. Duke Frederick II, later King Frederick I, began using Ludwigsburg as his summer residence in the last years of Charles Eugene's reign. Frederick and his wife Charlotte, Princess Royal, resided at Ludwigsburg and employed Nikolaus Friedrich von Thouret to renovate the palace in the Neoclassical style. Thouret converted much of Ludwigsburg's interiors over the reign of Frederick and later life of Charlotte. As a result of each architect's work, Ludwigsburg is a combination of Baroque, Rococo, Neoclassical, and Empire style architecture. The constitutions of the Kingdom and Free People's State of Württemberg were ratified at Ludwigsburg Palace, in 1819 and 1919 respectively. It was the residence for four of Württemberg's monarchs and some other members of the House of Württemberg and their families. The palace was opened to the public in 1918 and survived World War II intact. It underwent periods of restoration in the 1950s, 1960s, and 1990s and again for the palace's 300th anniversary in 2004. The palace had more than 350,000 visitors in 2017 and has hosted the Ludwigsburg Festival every year since 1947. Surrounding the palace are the Blooming Baroque (Blühendes Barock) gardens, arranged in 1954 as they might have appeared in 1800. Nearby is Schloss Favorite, a hunting lodge built in 1717 by Frisoni. Within the palace are two museums operated by the Landesmuseum Württemberg dedicated to fashion and porcelain respectively.

Тарих

"Лудвигсбург" деген сөз "Люидің қамалы" деген мағынаны білдіреді және 1705 жылы оны құрылыс жасаушысы, Вюртемберг герцогы Эберхард Луидің құрметіне атады. Бұл жерде бұрын Вюртемберг герцогтарына тиесілі аң аулау шаруашылығы мен сарайша болған. 1692 жылы тоғыз жылдық соғыс кезінде француз әскерлері оны қиратқан. Оның орнына 1697 жылдан 1701 жылға дейін жаңа сарайша салынды. 1701 жылы Франция мен Баварияға қарсы Испания мұрагерлік соғысы басталғанда, осы сарайшаның құрылысы тоқтап қалды, бірақ Вюртемберг соғысқа 1702 жылдың соңына дейін қатысуды кейінге шегерді. Франция мен Бавария Вюртембергке басып кірді, бірақ 1704 жылы бавариялық сайлаушы Бленхайм шайқасында жеңіліп, елден қуылды, ал Бавария оккупацияланды. Бленхайм шайқасы мен одан кейінгі оккупацияға қатысқан Эберхард Луи 1705-06 жылдардың қысын сайлаушының резиденциясында, Нимфенбург сарайында өткізді. Эберхард Луи осы оқиғаларды Бавария жерлеріне талап ету үшін пайдаланды, бірақ талап етілген жерлерді заңсыз басып алды. 1707 жылы Вюртембергке тағы бір француз шабуылы жасалып, оның астанасы қиратылды және отбасы Швейцарияға қашып кетті. Эберхард Луидің жоспарлары 1713 жылы Утрехт келісімімен жеңіліске ұшырады, ол бавариялық сайлаушының аумағы мен титулын қалпына келтірді. Бавариямен әскери немесе саяси жағынан бәсекелесе алмай, Вюртембергтің мәртебесін төмендетуді қалаған Эберхард Луи мәдени жағынан бәсекелесуге және Версаль үлгісінде жаңа сарай мен қала салуға шешім қабылдады, ол оның ішкі қоғамы мен дипломатиясының орталығы болар еді. Штутгарттан жақын жерде орналасқан Эберхард Луи өзінің сүйіктісі Вильгельмина фон Гравенцимен бірге сарай ұйымдастыра алатын және монарх ретінде өзінің абсолюттік билігін көрсете алатын еді. Людвигсбург сарайының құрылысы 1704 жылдың мамыр айында Эберхард Луидің Alter Hauptbau-дың іргетасын салуымен ресми түрде басталды. Бір жыл бұрын ол де де-Гериді шетелге архитектураны оқуға жіберді, ал өзі Нимфенбургте тұрып архитектураны оқыды. Келесі жылы Жениш оралғаннан кейін Эберхард Луи оны құрылыс директоры етіп тағайындады. Алайда, 1707 жылы герцогтың ықыласынан айырылғанға дейін Жениш Alter Hauptbau (Ескі басты ғимарат) бірінші қабатын және оңтүстік бақтың бір бөлігін ғана аяқтай алды. 1707 жылы Жеништің орнына инженер Иоганн Фридрих Нетте тағайындалды. 1709 жылға қарай сарайды салудың ауқымды жұмысы Людвигсбург деп аталатын қаланың құрылысын қажет ететіні анық болды. Бұл құрылысқа кеткен шығындар қаржылық қиындықтарға, сарайдағы наразылыққа және халықтың сынына әкелді.

"Ludwigsburg", meaning "Louis's castle", was named after its builder, Eberhard Louis, Duke of Württemberg, in 1705. On its site stood a hunting estate and lodge owned by the dukes of Württemberg. This was destroyed by invading French troops in 1692, during the Nine Years' War, and replaced by another lodge built from 1697 to 1701. The beginning in 1701 of another war, the War of the Spanish Succession, against France and Bavaria, interrupted construction of this lodge, though Württemberg deferred entering the war until late 1702. Württemberg was subsequently invaded by France and Bavaria, but in 1704, the Bavarian elector was defeated at the Battle of Blenheim and exiled, and Bavaria was occupied. Eberhard Louis, a participant of Blenheim and the subsequent occupation, spent the winter of 1705–06 at the elector's residence, Nymphenburg Palace. Eberhard Louis used these developments to press claims to Bavarian lands, but illegally occupied the claimed lands. He was further undone by another French invasion of Württemberg in 1707 that resulted in the destruction of his capital and the flight of his family to Switzerland. Eberhard Louis's designs were at last defeated by the Treaty of Utrecht in 1713, which restored the territory and title of the Bavarian elector. Unable to compete with Bavaria militarily or politically, and desiring to sideline the influence of the Estates of Württemberg, Eberhard Louis decided instead to compete culturally and build a new palace and town inspired by Versailles, which would be the center of his domestic society and diplomacy. Located from Stuttgart, Eberhard Louis could set up a court with his mistress, Wilhelmine von Grävenitz, and demonstrate his absolutist status as a monarch. Construction of Ludwigsburg Palace had officially begun in May 1704 with the laying of the Alter Hauptbau's cornerstone by Eberhard Louis. The year before, he sent de to study architecture abroad, and himself studied architecture while staying at Nymphenburg. Upon Jenisch's return the next year, Eberhard Louis appointed director of construction. Jenisch, however, only managed to finish the Alter Hauptbau's (Old main building) first floor and some of the southern garden before falling out of the duke's favor in 1707. Jenisch was replaced in 1707 with Johann Friedrich Nette, an engineer. By 1709, it had become apparent that the massive undertaking of the palace's construction eventually necessitated the building of a town, also known as Ludwigsburg. That cost of construction provoked financial consequences, opposition at court, and criticism from the populace.

Құрылыс

Неттеге енді Джеништің орталық корпусынан толық барокко сарайы салу тапсырылды, оған 11° бұрышта шығыс және батыс қанаттары қосылуы керек еді. Нетте жоспарларын Джеништің жобаларына негіздеп, тағайындалған жылы үш қанатты сарайдың жобасын аяқтауға қол жеткізді. Alter Hauptbau галереясы 1707 жылы, ал келесі жылы корпус де логис аяқталды. Орденсбау мен Рисенбау 1709 жылдан 1713 жылға дейін салынды, ал олардың ішкі жабдықталуы 1714 жылы аяқталды. Нетте Alter Hauptbau-дың ішкі бөлігін салуға кірісті, бірақ оны аяқтауға үлкермеді. Ғимараттың павильондарын салу 1722 жылға дейін созылды. Нетте талантты шеберлерді табу үшін Прагаға және туған Бранденбургке екі рет сапар жасады. Ол 1708 жылы де, Томассо Солдати және Донато Джузеппе Фрисониді, 1709 жылы Андреас Квитайннерді, содан кейін Лука Антонио Коломба, Риккардо Ретти және Диего Франческо Карлонеді жұмысқа алды. Нетте Джеништің жақтастарынан пара алуда айыпталып Парижге қашып кетті, бірақ Эберхард Луи оны Людвигсбургке қайтаруға бұйырды. Отанына қайтып келе жатып, 1714 жылдың 9 желтоқсанында Нансиде 41 жасында инсульттан кенеттен қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде қазіргі сарайдың солтүстік бөлігі мен солтүстік бағының көп бөлігі дайын болған еді. Эберхард Луи Джеништің бұрынғы директорлық қызметін қайтаруға жасаған әрекетін тоқтатты және 1715 жылы Неттені Фрисонимен алмастырды. Фрисони сәулет өнерінде формальды білімі болмаса да, сарай камералысының қолдауын алды және герцогті Alter Hauptbau-дағы өрнектік жұмыстарымен таң қалдырды. Фрисони сарайдағы шіркеулерді қайта салуды бастады, 1716 жылы Schlosskapelle, ал 1720 жылы Ordenskapelle құрылысын жүргізді, содан кейін 1722 жылы Kavalierbauten аяқталды. Фрисони Alter Hauptbau-дың үстіне мансардты шатыр қосты, себебі оның жалпақ шатыры судың зақымдауына бейім еді. Бұл Неттенің жұмысында жиі кездесетін мәселе болды, өйткені герцог оған сарайды мүмкіндігінше тезірек аяқтау үшін үлкен қысым көрсетті. Фрисонидің осы уақытқа дейінгі жұмысы оны герцогтің сарай мен қалаға деген талаптарын қанағаттандыру үшін жеткілікті талант иесі еместігіне сендірді, сондықтан Фрисони 1718 жылы Джакомо Антонио Корбеллини мен Паоло Реттиді, сондай-ақ Диего Франческо Карлонеді шақыртты. 1721 жылы герцог Alter Hauptbau-да өзінің сотының функцияларын орындауға орын жетіспей бастады және Фрисони оны кеңейтуді жоспарлады. Бірақ 1724 жылы герцог бұл идеядан бас тартып, Фрисониге Neuer Hauptbau салуды тапсырды. Фрисони төрт қабатты ғимаратты жобалады, ол қазіргі сарайдың биіктігін екі есе арттырды, бірақ 1725 жылы оңтүстік бақтың бірінші террасасының үстінде құрылыс басталғаннан кейін жоспарлар бірнеше рет өзгерді. Фрисони үш қабатты ғимаратты таңдады, ол Эберхард Луиге Alter Hauptbau-дағы үш бөлмеге қарағанда алты бөлмелі люксті ұсынды. Neuer Hauptbau-ды қазіргі сараймен байланыстыру үшін Фрисони батыс жағында Bildergalerie және Festinbau, ал шығыс жағында Ahnengalerie және Schlosstheater (Сарай театры) салды. Bildergalerie және Ahnengalerie 1731 жылдан 1733 жылға дейін безендірілді. Neuer Hauptbau мен Schlosstheater-дың ішкі жабдықталуын қоспағанда, барлық жұмыстар 1733 жылы аяқталды, бірақ Эберхард Луи сол жылы қайтыс болды. Ол қайтыс болған кезде Neuer Hauptbau-дың батыс жағындағы бірнеше бөлме ғана аяқталған еді. Neuer Hauptbau және оны жалғастыратын галереяларды салуға 465 000 гульдер жұмсалды, ал оны Паоло Ретти басқарды, ол 1726 және 1728 жылдар аралығында қасбеттерде жұмыс істейтін 650-ден астам тас қалаушы, кесуші және қара жұмысшыларды жұмысқа алды. Людвигсбург сарайының құрылысы Вюртемберг герцогтігіне 3 000 000 флоринге бағаланды.

Nette was now charged with building a complete Baroque palace from Jenisch's central corps de logis, to which an east wing and a west wing were to be added, aligned at 11°. Nette based his plans on those of Jenisch, enabling him to complete his design for a three wing palace in the same year as his appointment. The galleries of the Alter Hauptbau were completed in 1707, then the corps de logis the next year. The Ordensbau and Riesenbau were constructed from 1709 to 1713, and their interiors were completed in 1714. Nette began the interior of the Alter Hauptbau, which he would never finish. Construction of the building's pavilions dragged on into 1722. Nette made two trips to Prague and his native Brandenburg to expand his pool of talent. He hired de, Tomasso Soldati, and Donato Giuseppe Frisoni in 1708, Andreas Quitainner in 1709, and then Luca Antonio Colomba, Riccardo Retti and Diego Francesco Carlone. Nette fled to Paris from an accusation of embezzlement from Jenisch's allies but was ordered back to Ludwigsburg by Eberhard Louis. On his return trip, he died suddenly of a stroke on 9 December 1714 in Nancy at the age of 41. At the time of his death, most of the northern section of the modern palace and its northern garden was complete. Eberhard Louis stunted an attempt by Jenisch to reprise his previous role as director, replacing Nette in 1715 with Frisoni. Frisoni, although having no formal training in architecture, enjoyed the support of the court chamberlain and impressed the duke with his stucco work in the Alter Hauptbau. Frisoni resumed construction with the palace's churches, beginning the Schlosskapelle in 1716 and the Ordenskapelle in 1720, then finished the Kavalierbauten in 1722. Frisoni also added the mansard roof to the top of the Alter Hauptbau, as its flat roof was prone to water damage. This had become a common issue with Nette's work because of the pressure the duke placed on him to finish the palace as soon as possible. Frisoni's work thus far led him to believe that he did not have a large enough talent pool to satisfy the duke's desires for the palace and town, so Frisoni brought in Giacomo Antonio Corbellini and Paolo Retti, his brother and son in law respectively, who were followed by Diego Francesco Carlone in 1718. In 1721, the duke began to run out of room in the Alter Hauptbau for the functions of his court and Frisoni began planning to enlarge it. The duke dismissed the idea in 1724 and ordered Frisoni to construct the Neuer Hauptbau. Frisoni designed a four story structure, double the height of the existing palace, but plans changed several times after construction began in 1725 atop the first terrace of the south garden. Frisoni settled on a three story building that still afforded Eberhard Louis six rooms for his suite to the three in the Alter Hauptbau. To connect the Neuer Hauptbau to the existing palace, Frisoni built the Bildergalerie and Festinbau on the west side, and the Ahnengalerie and Schlosstheater (Palace theater) on the east. The Bildergalerie and Ahnengalerie were decorated from 1731 to 1733. With the exception of the interiors of the Neuer Hauptbau and Schlosstheater, all work was finished in 1733, but Eberhard Louis died that same year. Only a few rooms in the west end of the Neuer Hauptbau had been completed when he died. Construction of the Neuer Hauptbau and its connecting galleries cost 465,000 guilders and was managed by Paolo Retti, who at times had more than 650 stone masons, cutters, and basic laborers working on the facades between 1726 and 1728. Construction of Ludwigsburg Palace cost the Duchy of Württemberg 3,000,000 florins.

Тұрғылықты жері

Эберхард Луи мұрагер қалдырмады, оның орнын Карл Александр басты. Карл Александр сарайды қаржыландыруды тоқтатты, оның қызметкерлерін жұмыстан босатты және 1733 жылы Вюртемберг армиясы мен бекіністерін жаңғырту үшін астананы Штутгартқа көшірді. "Күнә сарайы" деп аталған ғимаратты салуға тікелей қатысқан Фризони мен Паоло Ретти 1733 жылы алаяқтық айыбымен тұтқындалды. Екі адам 1735 жылы герцогтік қазынаға ауыр айып төлегеннен кейін ақталды, бірақ оларды ертерек босатуға Бранденбург маркграфы Карл Вильгельм Фредерик араласуға тырысқанына қарамастан, бұл мүмкін болмады. Фризони 1735 жылдың 29 қарашасында Людвигсбургте қайтыс болды. Карл Александр өзі екі жылдан кейін, 1737 жылдың 12 наурызында герцогтіктің бекіністерін тексеруге дайындалып жатқанда кенеттен қайтыс болды. Оның өлімінен кейін тоғыз жасар Карл Евгений герцог болды, ол 1744 жылға дейін созылған регенттік кезеңін бастады. Карл Евгений 1746 жылы Штутгартта жаңа сарай салуды бастады, бірақ 1775 жылға дейін Людвигсбургті ресми түрде өзінің резиденциясы ретінде пайдаланды. Людвигсбургтегі кейбір бөлмелердің мақсаты жиі өзгеріп отырды; де 1746 жылдан 1748 жылға дейін герцогиня Элизабет Фредерика София үшін Орднескапельді лютеран шіркеуіне айналдырды. 1757 жылдан бастап келесі жылға дейін Белетаждың люкс-бөлмелерін Филипп де Ла Гюпьер кеңінен өзгертті. Ла Гюпьер 1758-59 жылдары сахна, механизмдер және залмен бірге Шлосттеатрды аяқтады. 1764-65 жылдары Alter Hauptbau-дан шығысқа қарай айналармен безендірілген ағаштан жасалған опера театры салынды. Карл Евгений 1764 жылы Людвигсбург сарайын өзінің резиденциясы деп жариялағанмен, 1770 жылдан кейін оған ешқандай өзгеріс енгізбеді. Джакомо Казанова "Еуропадағы ең сәнді" деп атаған сарайдың құлдырауы бірте-бірте басталды. Карл Евгений 1793 жылы заңды мұрагер қалдырмай қайтыс болды, оның орнына 1797 жылы оның бауыры Фредерик II келді. Людвигсбург сарайы 1795 жылдан бері Фредерик II-нің жазғы резиденциясы болды, ол герцогиня Шарлоттамен 1797 жылдың 18 мамырында үйленгеннен кейін оны осылай пайдалануын жалғастырды. Наполеон әскерлері 1800 жылдан 1801 жылға дейін Вюртембергті басып алды, герцог пен герцогиня Венаға қашуға мәжбүр болды. Фредерик II 1803 жылы Наполеонға адалдық ант беруге және Рейннің сол жағындағы Вюртембергтің аумағынан бас тартуға келіскеннен кейін патшалар қайтып келді. Бұл келісімге сәйкес, Фредерик II, енді таңдаулы ханзада Фредерик I, өзінің сарай сәулетшісі Николаус Фридрих фон Тюретке сарайды неоклассикалық стильде жаңартуды тапсырды. Тюрет 1803 жылдан 1806 жылға дейін Агенгалерияда және Орденсбауда жұмыс істеді. 1805 жылдың қазан айында Наполеон екі күн бойы Людвигсбургке барып, Фредерик I-ді Рейн конфедерациясына қосылуға және осылайша оның одақтасы болуға мәжбүрледі, Вюртембергке Киелі Рим империясының көршілес аумақтарымен және Фредерик I-ге корольдік титулмен өтемақы төледі. Фредерик I 1808 жылдан 1811 жылға дейін Тюретке Орденкапельді және корольдық пәтерді қайта жаңартуды тапсырды. Корольдің бұйрығымен соңғы жаңартулар 1812 жылдан 1816 жылға дейін Шлосттеатр мен Мәрмәр залында жүргізілді. Осы уақыт аралығында күзет бөлмесінің төбелік фрескалары мен Neuer Hauptbau баспалдақтарының негізгі сатылары қайта боялды. Фредерик I 1816 жылы қайтыс болған кезде сарайдың көп бөлігі соңғы стильді көрсету үшін жаңартылды. Әйелі қайтыс болғаннан кейін Шарлотта Людвигсбургте тұрып, бауырлары сияқты қонақтарды қабылдады. Ол Тюретке өзінің жеке пәтерін жөндеуді тапсырды, ол 1816-1824 жылдар аралығында жүргізілді. Жесір патшайым 1828 жылдың 5 қазанында инсульттан кейін сарайда қайтыс болды. Шарлотта Людвигсбургте тұратын Вюртембергтің соңғы билеушісі болды, өйткені Фредериктің ұлы және мұрагері Вильгельм I және болашақ патшалар сарайға қызығушылық танытпады. Вюртемберг әулетінің мүшелері 20 ғасырдың басына дейін сарайда тұруын жалғастырды, ал Вюртембергтер 1918 жылы монархия жойылғаннан кейін Бебенхаузен аббаттығына көшіп кетті.

Eberhard Louis left no heirs and was succeeded by Charles Alexander. Charles Alexander ended funding for the palace, dismissed its staff, and moved the capital back to Stuttgart in 1733 to modernize Württemberg's army and fortifications. As central figures in the construction of what was now decried as the "sin palace", Frisoni and Paolo Retti were arrested in 1733 on fraudulent charges of embezzlement. The two men were acquitted in 1735 after they paid a hefty fine to the ducal treasury, despite attempted intervention by Charles William Frederick, Margrave of Brandenburg Ansbach to free them earlier. Frisoni died in Ludwigsburg on 29 November 1735. Charles Alexander himself died suddenly two years later on 12 March 1737 as he prepared to leave Ludwigsburg Palace to inspect the duchy's fortresses. After his death, the nine year old Charles Eugene became Duke, beginning a regency that lasted until 1744. Charles Eugene began the construction of a new palace in Stuttgart in 1746 but unofficially used Ludwigsburg as his residence until 1775. The function of certain rooms at Ludwigsburg changed frequently; de converted the Ordenskapelle to a Lutheran church from 1746 to 1748 for Duchess Elisabeth Fredericka Sophie. Beginning in 1757 and lasting into the next year, the suites of the beletage were extensively modified by Philippe de La Guêpière. La Guêpière completed the Schlosstheater in 1758–59, adding a stage, machinery, and the auditorium. A wooden opera house, adorned with mirrors, was constructed in 1764–65, located east of the Alter Hauptbau. Although Charles Eugene officially declared Ludwigsburg Palace his residence in 1764, he made no further modifications after 1770. The palace that had hosted a court that Giacomo Casanova called "the most magnificent in Europe" began a steady decline. Charles Eugene died without a legitimate heir in 1793 and was succeeded by his brother, Frederick II Eugene, who was succeeded by his son Frederick II in 1797. Ludwigsburg Palace had already been Frederick II's summer residence since 1795, and he continued to use it as such with Duchess Charlotte after marrying her on 18 May 1797. Napoleon's armies occupied Württemberg from 1800 to 1801, forcing the duke and duchess to flee to Vienna. The royals returned when Frederick II agreed in 1803 to pledge allegiance to Napoleon and part with Württemberg's territory on the Left Bank of the Rhine, an area of In exchange, according to the Treaty of Lunéville, Frederick II was named a Prince elector and given of mediatised Right Bank territory. Frederick II, now Elector Frederick I, tasked his court architect Nikolaus Friedrich von Thouret with renovating the palace in the Neoclassical style. Thouret started in the Ahengalerie and the Ordensbau, working there from 1803 to 1806. For two days in October 1805, Napoleon visited Ludwigsburg to coerce Frederick I into joining the Confederation of the Rhine and thus becoming his ally, compensating Württemberg with neighboring territories in the Holy Roman Empire and Frederick I with the title of king. Frederick I again tasked Thouret with a remodeling, from 1808 to 1811, of the Ordenskapelle and the king's apartment. The final modernizations ordered by the king took place from 1812 to 1816 in the Schlosstheater and Marble Hall. During this time, the ceiling frescoes of the Guard Room and the main staircases of the Neuer Hauptbau were repainted. By the time Frederick I died in 1816, the majority of the palace had been converted to reflect the latest style. Following her husband's death, Charlotte continued to reside at Ludwigsburg, receiving visitors such as her siblings. She tasked Thouret with the renovation of her own apartment, which was carried out between 1816 and 1824. The dowager queen died at the palace on 5 October 1828 following a bout of apoplexy. Charlotte was the last ruler of Württemberg to reside at Ludwigsburg, as Frederick's son and successor, William I, and future kings did not show any interest in the palace. Members of the House of Württemberg continued to reside at the palace into the early 20th century, while the Württembergs moved to Bebenhausen Abbey after the abolition of the monarchy in 1918.

Кейінгі тарих

1817 жылы Людвигсбург сарайының меншік құқығы Вюртемберг әулетінен Вюртемберг корольдігі үкіметіне өтті, ол келесі жылы онда кеңселер ашты. Король I Вильгельм 1819 жылы корольдық конституцияны бекіту үшін әкесінің тақ отырған залы – Орден залын таңдады. Сарайдың алғашқы реставрациясы 1865 жылы Alter Hauptbau ғимаратында жүргізілді. 1918 жылдың 9 қарашасында король II Вильгельм тақтан басқаннан кейін Вюртемберг корольдігі таратылды. Сол жылы Людвигсбург сарайы көпшілікке ашылды және 1919 жылдың 12 қаңтарында Вюртемберг еркін халық мемлекеті үшін жаңа конституция бекітілді. Осы кезде Людвигсбург сарайындағы екі пәтерді Вюртемберг әулетінің мүшелері – герцог Ульрих және ханшайым Ольга әлі де пайдаланды. Жаңа мемлекет оларды 1 сәуірге дейін ратификация үшін босатуға бұйырды. Ульрих қаңтарда Людвигсбургтен көшіп кетті, ал Ольга ақпанда Neuer Hauptbau-да жаңа пәтер жалдады. Ол 1932 жылы қайтыс болғанға дейін отбасымен бірге Людвигсбургтегі пәтерінде тұрды. 1923 жылы Шлосттеатр Вюртемберг мемлекеттік театрының Гендельдің «Роделинда» операсын қойды, бұл сарайда 1853 жылдан бері алғашқы музыкалық қойылым болды. 1930 жылдардың басында Вильгельм Крэмер Людвигсбург сарайы концерттерін (Ludwigsburger Schloßkonzerte) ұйымдастыра бастады, ол 1933 жылдан 1939 жылға дейін жыл сайын алтыдан онға дейін концерттерді қамтыды. Сарай Екінші дүниежүзілік соғыстан зардап көрмеді, бірақ 1944-1945 жылдары оның жиһаздары алынып, Альпирсбах және Лорх монастырьларында сақталды. 1946 жылы ол Боркум аралындағы соғыс қылмыстарына қатысты сот отырысын өткізу орны ретінде таңдалды. Концерттер 1947 жылы 34 қойылыммен қайта басталды, бұл рекорд 1979 жылға дейін сақталды. 1952 жылы концерттер бір аптаға созылған «Сарай күндері» (Ludwigsburger Schloßtage) ретінде өткізілді. Екі жылдан кейін президент Теодор Хьюс Моцарттың «Титус» операсын тамашалағанда, концерттер ұлттық маңызға ие болды. 1966 жылы концерттер Ludwigsburger Schloßfestspiele деп аталды және халықаралық деңгейде Людвигсбург фестивалі ретінде танылды. 1980 жылы Баден-Вюртемберг мемлекеті фестивальді ресми мемлекеттік шара деп жариялады. 1962 жылдың 9 қыркүйегінде Франция президенті Шарль де Голль Людвигсбург сарайының ауласында 20 000 адамның алдында «неміс жастарына арналған» сөз сөйледі. Сарайдың үш жүз жылдық мерейтойына орай 1950-1960 жылдары және 1990 жылдары реставрация жұмыстары жүргізілді. Мерейтойға орай мемлекеттік үкімет үш жаңа мұражай ашты. 2011 жылдың 19 қазанында министр-президент Винфрид Кречман АҚШ армиясының 21-ші театрлық қолдау командалығына сарайда қабылдау берді, онда EUCOM-ның бұрынғы қолбасшысының орынбасары Джон Д. Гарднер және Баден-Вюртембергтегі барлық неміс әскерлерінің қолбасшысы қатысты. Людвигсбург Burgen und Schlösser сериясындағы федералды пошта маркаларында қайтадан пайда болды. Шарль де Голльдің Людвигсбургте сөйлеген сөзінің 50 жылдығы 2012 жылдың 22 қыркүйегінде атап өтілді, онда Германия канцлері Ангела Меркель, министр-президент Кречман және Франция президенті Франсуа Олланд қатысты. Меркель мен Олланд екеуі де шарада сөз сөйледі, ал біріншісі тікелей де Голльдің сөзіне француз тілінде сілтеме жасады. 2017 жылдың қарашасында экспозицияда Антуан Песннің Фридрих Ұлының суретінің түпнұсқасы табылды. Дереккөз директоры Майкл Хёрман портреттің құнын кем дегенде 1 миллион евроға бағалады. Баден-Вюртембергтің қаржы министрі Эдит Ситцман суретті көру үшін Людвигсбургке келді және баспасөз конференциясына қатысты, онда ол Людвигсбург сарайының мәдени маңызы туралы айтты. 2017 жылы Людвигсбург сарайын 350 642 адам барды. 2020 жылдың наурызына дейін Staatliche Schlösser und Gärten Baden Württemberg король Фредерик I тұсындағыдай Neuer Hauptbau-ды жабдықтау үшін 4 миллион евро жұмсауды жоспарлап отыр. Осы мақсатта 500-ге жуық сурет, 400 жиһаз, 500 шам, сағат және мүсіндер жиналып, сұрыпталып, қалпына келтіріледі. 2019-2020 жылдардағы коронавирус пандемиясының салдарынан Staatliche Schlösser und Garten 2020 жылдың 17 наурызында барлық ескерткіштерін жабылып, барлық шараларды 3 мамырға дейін тоқтатуды жариялады. Ескерткіштер мамыр айының басында, 1 мамырдан 17 мамырға дейін қайта ашыла бастады.

In 1817, ownership of Ludwigsburg Palace passed from the House of Württemberg to the government of the Kingdom of Württemberg, which established offices there the next year. King William I chose the Order Hall, the throne room of his father, for the ratification of the kingdom's constitution in 1819. The palace's first restoration took place at the Alter Hauptbau in 1865. On 9 November 1918, the Kingdom of Württemberg was dissolved with the abdication of King William II. Ludwigsburg Palace was opened to the public that same year and a new constitution was ratified for the Free People's State of Württemberg on 12 January 1919. At this time, two apartments at Ludwigsburg Palace were still occupied by members of the House of Württemberg, Duke Ulrich and Princess Olga. The new state ordered them vacated until 1 April for the ratification. Ulrich moved out of Ludwigsburg in January, but Olga rented a new suite in the Neuer Hauptbau in February. She continued to reside at Ludwigsburg in her apartment with her family until her death in 1932. The Schlosstheater hosted the Württemberg State Theatre for a production of Handel's Rodelinda in 1923, the first musical performance at the palace since 1853. In the early 1930s, lt=Wilhelm Krämer began hosting the Ludwigsburger Schloßkonzerte (Ludwigsburg Palace Concerts), which comprised six to ten concerts annually from 1933 to 1939. The palace survived World War II unscathed, though its furnishings were removed in 1944–45 and held at the monasteries at Alpirsbach and Lorch. It was chosen as the site of the Borkum Island war crimes trial in 1946. The concerts resumed in 1947 with 34 performances, a record that would not be broken until 1979. In 1952, the concerts were packed into a single week as the Ludwigsburger Schloßtage ("Palace Days"). They gained national significance when President Theodor Heuss attended a production of Mozart's Titus two years later. The concerts were named Ludwigsburger Schloßfestspiele in 1966, and were internationally known as the Ludwigsburg Festival. In 1980, the state of Baden Württemberg made the festival an official state event. On 9 September 1962, French President Charles de Gaulle delivered his "speech to the German youth" in the courtyard of Ludwigsburg Palace to 20,000 people. Restorations were undertaken in the 1950s and 1960s and again in the 1990s, in time for the palace's tricentenary in 2004. The anniversary was commemorated by the state government with three new museums. On 19 October 2011, Minister President Winfried Kretschmann hosted a reception for the U. S. Army's 21st Theater Sustainment Command at the palace, which was attended by John D. Gardner, former deputy commander of EUCOM, and de, commander of all German troops in Baden Württemberg. Ludwigsburg appeared again on Federal postage stamps in the Burgen und Schlösser series. The 50th anniversary of Charles de Gaulle's speech at Ludwigsburg was celebrated on 22 September 2012 and included appearances by German Chancellor Angela Merkel, Minister President Kretschmann, and French President François Hollande. Merkel and Hollande both spoke at the event, the former directly referencing de Gaulle's speech in French. A painting of Frederick the Great on display was found to be a rare original by Antoine Pesne in November 2017. Michael Hörrmann – the director of the de – valued the portrait at a minimum of €1 million. Baden Württemberg's Minister of Finance, Edith Sitzmann visited Ludwigsburg to see the painting and attend a press conference, where she spoke about the cultural importance of Ludwigsburg Palace. In 2017, 350,642 people visited Ludwigsburg Palace. By March 2020, Staatliche Schlösser und Gärten Baden Württemberg plans to have spent €4 million to furnish the Neuer Hauptbau as it would have been during the reign of King Frederick I. To this end, about 500 paintings, 400 pieces of furniture, and 500 lamps, clocks, and sculptures – will be sourced, sorted, and restored. As a result of the 2019 20 coronavirus pandemic, Staatliche Schlösser und Garten announced on 17 March 2020 the closure of all its monuments and cancellation of all events until 3 May. Monuments began reopening in early May, from 1 May to 17 May.

Сәулет

Людвигсбург сарайының барокко сәулеті 1704 жылдан 1733 жылға дейін Эберхард Луи кезінде салынды және австриялық және чехиялық барокконың күшті ықпалымен ерекшеленеді. Бұл ең анық екі шіркеуде көрінеді, олар Кукс аурухана шіркеуіне және Штайр қасиетті шіркеуіне ұқсайды. Сарайдың екі барокко сәулетшісі, Иоганн Фридрих Нетте мен Донато Фризони, Богемияда білім алып, жұмыс істеді және богемия стилінде тәжірибелі қызметкерлерді жалдады. Фрисони тіпті Штайр шіркеуінде жұмыс істеген кейбір шеберлерді білген немесе олармен туыс болған. Француздық ықпалы да бар, мысалы, корпус де логистің және сарайдың көптеген мансардты шатырларындағы айналы залдарында. Неміс (Филипп Жениш және Нетте) және итальяндықтардың (Фрисони, Диего және Карло Карлоне, Ито, Скотти және Лука Антонио Коломба) жұмысының үйлесімі 17 ғасырдың соңындағы Прага мен Венадағы жұмыстарға ұқсас келеді. Шарль Евгений 1747 жылы Людвигсбургке рококо стилін әкелді, ал оның сарай сәулетшісі Филипп де Ла Гюпьер 1775 жылға дейін осы стильде жұмыс істеді. Николаус Фридрих фон Туре, Антонио Изопимен бірлесіп, 1797-1824 жылдар аралығында Фридрих I және Шарлотта Матильда үшін Людвигсбург сарайының көп бөлігін қайта жаңартылды. Туретің жұмысына француз императорлық және Ренессанс стильдері, Шарль Персье мен Пьер Франсуа Леонард Фонтеннің еңбектері, сондай-ақ Наполеонның үш жылдық Египет жорығынан кейін Еуропада танымал болған египеттік мотивтер күшті әсер етті. Изопи Туретің жоспарларын жеңілдетіп, оларды Бидермейер ағаш шебері Йоханнес Клинкерфусс және сарай суретшісі Жан Перно іске асырды. Нәтижесінде сарайдың неоклассикалық сәулеті бір стильді көрсетпейді және ешбір сәулетшіге толық сәйкес келмейді.

Солтүстік қанаты (Alter Hauptbau)

Солтүстік қанаты Alter Hauptbau (Ескі бас ғимарат) деп аталады, ол сарайдың ең көне бөлігі болып табылады. Ол бастапқыда Эберхард Луи мен принцесса Генриетта Марияның пәтерлерін орналастыру үшін салынған. Оның қасбеті 1705 жылдан 1708 жылға дейін салынған, ал ішкі бөлмелері 1715 жылға дейін аяқталды, бірақ павильондарындағы жұмыстар 1722 жылға дейін жалғасты. 1809 жылы және 1826-1828 жылдары белетаждағы (негізгі қабатта) аулаға қараған бөлмелер неоклассикалық стильде қайта жаңартылды, бірақ олардың барокколық фрескалары 1865 жылы ашылды. Корп де логис 1712 жылы Фризонимен безендірілген кең вестибюльмен ашылады, ол безендірілмеген баспалдақпен аяқталады. Сатылардың жоғарғы жағында күзет бөлмесі мен белетаждағы төрт люкс орналасқан. Бұл үйлер француз барокко стиліне сай, қонақ бөлмесі, аудитория бөлмесі және жатын бөлмесі болып табылады. Эберхард Луидің пәтерінде Фризонидің штукатурлық ою-өрнегімен безендірілген айналар залы және оның сүйіктісі Вильгельмина фон Гравенцидің бөлмесіне жасырын баспалдақ бар. 1708 жылы аяқталған үшінші қабатта екі галерея орналасқан. Біріншісі оңтүстік қабырғаның көп бөлігін алып, портрет галереясы және анентафель (ата-бабалар үстелі) ретінде қызмет етті, 1713 жылы Фризони мен Солдати жасаған Эберхард Луи мен оның ата-бабаларының портреттері бар. 1808 жылы жөндеу кезінде төбедегі фрескалар жоғалып кетті, олар кішігірім бөлмелерге бөлінді. Галерея 2000-2004 жылдар аралығында қалпына келтірілді. Үшінші қабаттың үстінде мансардты шатыр орналасқан, онда 1809 жылы король Фредерик I алып кеткен Звифальтен аббатханасының алғашқы сағаты орналасқан. Корп де логистің батысы мен шығысындағы екі павильон оны 1713 және 1715 жылдары аяқталған аркадалы галереялармен байланыстырады, олар құрметті соттың солтүстік шетін жауып тастайды. Батыс галереяда тыныштықты атап өту үшін стаквалдан жасалған мүсіндер, медальондар мен Париж сотының рельефі, Троядан қашып бара жатқан Эней, Геркулес пен Омфале, Аполлон мен Дафна бейнеленген. Оның аяғында Ягдпавильон (Аңшылық павильоны), Риккардо Реттидің скальяласымен және Лука Антонио Коломбаның фрескаларымен безендірілген Марморсалета (Кіші мраморлы зал) орналасқан. Залға іргелес орналасқан үш кабинет бөлмесі бар, олардың біріншісі мен үшіншісі тиісінше түрік және қытай бейнелерімен безендірілген. Шығыс галереясында тұтқындар мен қару-жарақтар, Эберхард Луидің монограммасының рельефтері, кардиналдық қасиеттер мен классикалық элементтердің бейнелері бар. Галереяның барлық бөлігінде Коломбаның Олимпий құдайлары мен алыптар арасындағы соғысты бейнелейтін қабырғалық суреті орналасқан. Галереяның соңында 1716 жылы аяқталған Спилпавильон орналасқан, оның ортасында төрт бұрышты бөлмесі бар дөңгелек, айқыш тәрізді зал бар, онда Жаков Каллоның Гротескті жұлдыздардың Дельфтердің имитациясы бар. Коломба мен де-нің күмбез фрескасында төрт маусым мен олардың сәйкес келетін зодиак белгілері бейнеленген.

The north wing, referred to as the Alter Hauptbau (Old Main building), is the oldest portion of the palace. It was originally built to house the apartments of Eberhard Louis and Princess Henrietta Maria. Its facade was built from 1705 to 1708 and its interiors were mostly completed by 1715, although work inside its pavilions lasted into 1722. In 1809, and from 1826 to 1828, the rooms facing the courtyard in the beletage (main floor) were remodeled in the Neoclassical style, but their Baroque frescoes were revealed in 1865. The corps de logis opens with a wide vestibule, decorated by Frisoni in 1712, that terminates in an unadorned staircase. At the top of the stairs is a guard room and the four suites on the beletage. These follow the French Baroque model of a living room, audience chamber, and bedroom. Eberhard Louis's apartment features a hall of mirrors decorated with stucco by Frisoni and a hidden staircase, since removed, into the room of his mistress Wilhelmine von Grävenitz. The third floor, finished in 1708, houses two galleries. The first takes up most of the south wall and served as a portrait gallery and ahnentafel (table of ancestors), with stucco portraits of Eberhard Louis and his ancestors created by Frisoni and Soldati in 1713. The ceiling frescoes were lost in the 1808 renovation that divided into smaller rooms. The gallery was restored between 2000 and 2004. Above the third floor is a mansard roof that now houses Zwiefalten Abbey's original clockwork, taken by King Frederick I in 1809. The two pavilions to the west and east of the corps de logis are connected to it by arcaded galleries, completed in 1713 and 1715 respectively, that close off the northern edge of the cour d'honneur. The western gallery celebrates peace with stucco statuary, medallions, and reliefs of the Judgement of Paris, Aeneas fleeing Troy, Hercules and Omphale, and Apollo and Daphne. Its terminus, the Jagdpavillon (Hunting pavilion), contains the Marmorsaletta (Little marble hall) decorated with scagliola by Riccardo Retti and frescoes by Luca Antonio Colomba. Adjoined to the hall are three cabinet rooms, the first and third of which are decorated with Turkish and Chinese imagery respectively. The eastern gallery celebrates war with stucco trophy captives and weapons, reliefs of Eberhard Louis's monogram, and depictions of the cardinal virtues and the classical elements. Spanning the entire gallery is Colomba's ceiling fresco of the war between the Olympian gods and the giants. At the end of the gallery is the Spielpavillon, completed in 1716, whose center is a rounded, cruciform hall with four corner rooms that contain imitation Delftware images of Jacques Callot's Grotesque Dwarves. The dome fresco by Colomba and de depicts the four seasons and their corresponding zodiac signs.

Шығыс қанаты

Шығыс қанаттың алғашқы құрылысы – Рисенбау (Алыптар ғимараты), оны 1712–13 жылдары Иоганн Фридрих Нетте салған. Андреас Квиттанер мен Коломба безендірген вестибюльде екі сфинкс және төрт алып сатырдың астындағы атлас ретінде ерекше көзге түседі. Бастапқыда бұл сатырлар 1720–1723 жылдары тұрғын үйлерге бөлінген Аңшылар орденінің бөлмесіне алып шығарған. Алыптардың алдында Минерва мүсіні орналасқан, ал сатырдың үстіндегі фрескаларда Юстиция мен Фортитудо, төрт маусым және төрт классикалық элемент бейнеленген. 1810 жылы белетаждағы бөлмелер неоклассикалық стильде қайта жаңартылған, бірақ олар барокко стиліне қайта келтіріліп, 1950 жылдары мұражай ретінде ашылды. Фредерик Луи мен Карл Александрдың пәтерлерін Фризони мен Коломба әшекейлеген, бірақ Карл Александрдың пәтерінде Адольф Фридрих Харпердің пейзаж суреті де бар. Рисенбаудың оңтүстігінде 1715–1719 жылдары сарай қызметкерлері үшін салынған Остлихер Кавалербау (Шығыс кавалерлер ғимараты) орналасқан. Онда екі қабатта төрттен пәтер бар, олар Риккардо Реттидің штукатурлық әшекейлерімен және Леопольдо Реттидің белетаж төбесіндегі түпнұсқа фрескасымен безендірілген. Екінші қабаттағы оңтүстік-батыс пәтерде Шлосттеатрға арналған мұражай орналасқан, ол галерея арқылы Остлихер Кавалербау мен Шлоскапельге жалғастырылған. Еуропаның ең көне театры 1729–1733 жылдары Фризони салған, бірақ 1758–59 жылдары Ла Гюпьер алғаш рет сахна, зал және механизмдерді қосты. Тюрет 1811–12 жылдары Шлосттеатрды неоклассикалық стильде қайта жаңғыртқан. Касанованың Шлосттеатрға барып, ондағы қойылымдар туралы жазбалар қалдырғаны белгілі. Шлоскапель (сарай шіркеуі) 1716–1724 жылдары салынған. Шіркеу үш жартылай күмбезбен ротондадан және герцог пен оның отбасы үшін арналған жеке ложадан тұрады. Ложа шамамен 1731 жылы Дәуіт туралы оқиғамен суреттелген, қызыл барқытпен қапталған және Ливио Реттидің төбе фрескасымен безендірілген. Шіркеуді Фризони, Коломба және Карло Карлоне сурет салған, олар протестанттық доктринаға сәйкес, апостолдар мен Ескі өсиеттен көріністер сияқты Киелі кітап сюжеттерін салумен шектелген. Шіркеудің астындағы криптада герцог Эберхард Луиден король Фридрих I-ге дейінгі Вюртембергтің барлық билеушілері жерленген. Шлоскапель 19 ғасырда ірі жөндеуден өтпеген. Шығыс қанаттың ең оңтүстік бөлігі – 1729 жылы салынған және 149 метр (490 фут) ұзындығындағы Аньенгалерия. Карло Карлоне салған Ахилл тарихын бейнелейтін түпнұсқа төбе фрескалары 1732 жылы аяқталғаннан кейін Бильдергалереяға көшірілген. Оның орнына Карлоне 1731–1733 жылдары Эберхард Луиге құрмет көрсетіп, Ұлы Александр, Апеллес, Венера, Марс, Аполлон, Фобос және Музалар сияқты бейнелермен оның билігін даңқтап сурет салған. Фредерик I 1805–06 жылдары Аньенгалерияны қайта жаңғыртқан, Карлоне фрескаларын сақтап, екі антикварға штукатурлық әшекейлер қостырған. Аньенгалериядағы портреттер Вюртембергтің билеушілерінің тегін Вюртембергтің алғашқы герцогы I Эберхардтан бастап Вюртембергтің соңғы патшасы Вильгельм II-ге дейін көрсетеді.

The first structure of the eastern wing is the Riesenbau (Giants' building), built by Johann Friedrich Nette in 1712–13. The vestibule, decorated by Andreas Quittainer and Colomba, prominently features two sphinxes and four giants as the atlases under the staircase to the beletage. Originally, these stairs led up to a room for the Hunting Order, which was segregated into residences from 1720 to 1723. Ahead of the giants is a statue of Minerva, and the frescoes on the ceiling above the staircase show Justitia and Fortitudo, the four seasons, and the four classical elements. In 1810, the rooms on the beletage were remodeled in the Neoclassical style, but they were restored to the Baroque style and opened as a museum in the 1950s. The apartments of Frederick Louis and Charles Alexander were decorated by Frisoni and Colomba, but Charles Alexander's apartment also features a landscape painting by Adolf Friedrich Harper. Directly south of the Riesenbau is the Östlicher Kavalierbau (East Cavaliers' Building), built from 1715 to 1719 for housing courtiers. It contains four apartments on both floors, decorated with stucco ornament by Riccardo Retti and an original fresco on the ceiling of the beletage by Leopoldo Retti. The southwestern apartment on the second floor contains a museum dedicated to the Schlosstheater (Palace theater), attached by a gallery to the Östlicher Kavalierbau and the Schlosskapelle. Europe's oldest theater was constructed by Frisoni from 1729 to 1733 but was first furnished in 1758–59 by La Guêpière, who added the stage, auditorium, and machinery. Thouret remodeled the Schlosstheater in Neoclassical in 1811–12. Casanova is known to have visited the Schlosstheater, making notes on the performances held there. The Schlosskapelle (Palace chapel) was built from 1716 to 1724. The chapel is made up of a rotunda with three semi domes and a private box for the duke and his family, accessed from the second floor. The box was painted around 1731 with the story of David and given its red velvet wallpaper and a ceiling fresco by Livio Retti. The chapel was painted by Frisoni, Colomba, and Carlo Carlone, who were restricted by Protestant doctrine to illustrations of biblical topics, such as the Apostles and scenes from the Old Testament. A crypt under the chapel is the burial site of all rulers of Württemberg from Duke Eberhard Louis to King Frederick I. The Schlosskapelle did not receive any major remodeling in the 19th century. The southernmost part of the east wing is the Ahnengalerie, built in 1729 and 490 feet (149 m) long. The original ceiling frescoes by Carlo Carlone, which illustrate the story of Achilles, were moved to the Bildergalerie after their completion in 1732. Instead, Carlone painted an homage to Eberhard Louis from 1731 to 1733, glorifying his reign with depictions of Alexander the Great, Apelles, Venus, Mars, Apollo, Phobos, and the Muses, among others. Frederick I had Thouret remodel the Ahnengalerie in 1805–06, retaining Carlone's frescoes and adding stucco to the two antechambers. The portraits in the Ahnengalerie trace the lineage of the rulers of Württemberg from Eberhard I the Bearded, the first Duke of Württemberg, to Wilhelm II, the last King of Württemberg.

Батыс қанаты

Батыс қанаттың бірінші ғимараты – Орденсбау (Орден ордасының герцогтік ордені), онда жер қабатында үш пәтер және банкет залы орналасқан. Кіреберісте Феменің гениймен бірге бейнеленген төбелік фрескасы бар. Қабырғалары Геркулестің суреттерімен әшекейленген, бұл суреттер баспалдаққа дейін жалғасады. Орден залының алқабы Томассо Солдати мен Фрисонидің керубтер, маскалар, құстар және қару-жарақтардың рельефтерімен безендірілген. Орден залының штукатурлығы да Солдати мен Фрисонидің еңбегі, бірақ төбедегі фреска 1731 жылы Скотти мен Бароффионың қайта бояуы, себебі Коломбаның түпнұсқасы судан зақымданып, алынып тасталған. Король Фредерик I 1805–06 жылдары залды тақ отыратын бөлмеге айналдырып, Орденнің рәсімдерін Орденкапельге көшірді. Орден залында Корольдіктің және Вюртембергтің еркін халық мемлекетінің конституциялары тиісінше 1819 және 1919 жылдары ратификацияланды. Орденсбаудың оңтүстік-батысында 1715 жылдан 1723 жылға дейін салынған сопақша келген Орденкапель орналасқан. Орденкапель 1746–1748 жылдары герцог Карл Эугеннің тапсыруымен герцогиня Елизавета Фредерика үшін қайта жаңартылды. Легер шіркеу мен екінші қабаттағы Орден залының арасындағы еденді алып тастап, Пьетро Бриллидің жаңа рококо стиліндегі декорациясы үшін қолданыстағы пилястрларды қайта пайдаланды. Ол Исаның өмірінен көріністер салды. Екінші қабатта герцогиняның 1747–48 жылдары Христос туған кездегі фрескалармен және сенім, үміт және махаббат аллегорияларымен безендірілген бөлмесі орналасқан. 1798 жылы Фредерик I Орденкапельдің шіркеулік функцияларын Шлоскапельге көшірді. Тоғыз жылдан кейін ол оны Алтын Бүркіт орденінің пайдалануына берді және Туретке оны империя стилінде қайта құруды тапсырды. Тюрет 1807–08 жылдары бірінші қабаттағы терезелерді қосымша отыруға арналған бөлме үшін және жұлдызды жартылай күмбез астындағы корольдің тағына арналған орны үшін қабырғамен қаптады. Батыс кавалерлер ғимараты (Westlicher Kavalierbau) Орденкапельге жалғастырылған, оның орналасуы мен дизайны шығыстағы әріптесімен бірдей. Ол 1719–20 жылдары салынды және Риккардо мен Реттидің түпнұсқа штукатурлық және төбелік фрескаларын сақтап қалды. Батыс кавалерлер ғимаратына (Westlicher Kavalierbau) жалғастырылған Festinbau бастапқыда 1729–1733 жылдары ас үй ретінде жобаланған, ал 1770–1775 жылдары театр ретінде пайдаланылған. 2004 жылдан бері Батыс кавалерлер ғимараты (Westlicher Kavalierbau) және Festinbau сән мұражайына айналдырылды. Нақты ас үй, Küchenbau, сарайдан бөлек, батысқа қарай салынды, иіс пен ықтимал өрттердің алдын алу үшін. Ішінде жеті ошақ, нан пісіретін пеш, ет дүкені, бірнеше қойма, сондай-ақ, төбедегі және бірінші қабаттағы қызметшілерге арналған бөлмелер бар. Батыс қанаттың ең оңтүстік бөлігі – Бильдергалереяны (Bildergalerie) Фризони 1731–32 жылдары салды. Барокко стиліндегі декорациядан қалған жалғыз нәрсе – Скоттидің Ахилл өмірін бейнелейтін төбелік фрескасы, ол алғашқыда Ahnengalerie төбесін әшекейлеген. Тюрет 1803–1805 жылдары Бильдергалереяны тоскана неоклассицизмінде жаңартты, оған Изопидің камині мен Аполлонның мүсіні қосылды. Бильдергалереяның алқаптарындағы фрескаларды 1730 жылы Скотти немесе Карло Карлоне салған.

The first building of the west wing is the Ordensbau (Order building, in reference to the ducal Order of the Golden Eagle), containing three apartments on the ground floor and the banquet hall. The vestibule features a ceiling fresco of Pheme with a genius. Pictures of Hercules adorn its walls and continue into the stairwell. The antechamber of the Order Hall is decorated with stucco reliefs of cherubs, masks, birds, and weapons by Tomasso Soldati and Frisoni. The Order Hall's stucco was also by Soldati and Frisoni, but the ceiling fresco is a later repainting by Scotti and Baroffio in 1731, as the original by Colomba was damaged by water and removed. King Frederick I had the Hall renovated into a throne room in 1805–06 and moved the ceremonies of the Order to the Ordenskapelle. Thouret designed the king's throne and baldachin, opposite de's 1808 portrait of the king. It was in the Order Hall that the constitutions of the Kingdom and the Free People's State of Württemberg were ratified in 1819 and 1919, respectively. Immediately southwest of the Ordensbau is the oval Ordenskapelle (Order chapel), built from 1715 to 1723. The Ordenskapelle was remodeled from 1746 to 1748 by de on behalf of Duke Charles Eugene for Duchess Elisabeth Fredericka. Leger removed the floor between the chapel and a second floor Order hall and reused existing pilasters for new Rococo decor by Pietro Brilli. Retti painted scenes from the life of Jesus on the ceiling. On the second floor is the duchess's box, decorated in 1747–48 with stucco and frescoes of the birth of Christ and allegories of faith, hope, and love. In 1798, Frederick I moved the Ordenskapelle's church functions to the Schlosskapelle. Nine years later, he designated it for use by the Order of the Golden Eagle and tasked Thouret with remodeling it in the Empire style. Thouret walled up the first floor windows in 1807–08 for additional seating room and for the king's canopied throne under its star studded semidome. The Westlicher Kavalierbau (West Cavaliers' building) is attached to the Ordenskapelle, identical in layout and design to its eastern counterpart. It was built in 1719–20, and retains some original stucco and ceiling frescoes by Riccardo and Retti. The Festinbau, attached to the Westlicher Kavalierbau, was originally designed as a kitchen built from 1729 to 1733, and used from 1770 to 1775 as a theater. Since 2004, the Westlicher Kavalierbau and Festinbau have housed a fashion museum. The actual kitchen, the Küchenbau, was built separate from the palace to its west, to keep odors and possible fires at bay. Inside are seven hearths, a bakery, a butcher's shop, several pantries, and the quarters for the servant staff in the attic and on the first floor. The Bildergalerie (Picture gallery), the southernmost part of the west wing, was built by Frisoni in 1731–32. The only remaining Baroque decor is Scotti's ceiling fresco depicting the life of Achilles, which first adorned the ceiling of the Ahnengalerie. Thouret renovated the Bildergalerie in Tuscan Neoclassicism from 1803 to 1805, adding a fireplace by Isopi and a statue of Apollo opposite it. The frescoes in the Bildergalerie's antechambers were painted in 1730 by either Scotti or Carlo Carlone.

Оңтүстік қанаты (Neuer Hauptbau)

Оңтүстік қанаты, Neuer Hauptbau (Жаңа бас ғимарат), герцог Эберхард Луидің бұйрығымен Фризони жобалап, салдырды, ол Alter Hauptbau өзінің сотының қажеттіліктерін қанағаттандыру үшін тым кішкентай деп тапты. Фризони 1725 жылы төрт қабатты ғимарат салуды жоспарлаған, бірақ үш қабатты ғимаратты салуды аяқтады. Эберхард Луи Neuer Hauptbau-ға көшуден бұрын қайтыс болды, оның ішкі бөлмелері 1747 жылы герцог Карл Эуген аяқтағанға дейін аяқталмады, бірақ 1775 жылы сарайды тастап кетті. Онда тұрып жатқан келесі патшалар Вюртембергтің алғашқы патшасы мен патшайымы Фредерик I және Шарлотта Матильда болды, олар 1802 жылдан 1824 жылға дейін сарайдың кейбір бөліктерін неоклассикалық стильде қайта жаңғыртты. Ғимарат 1944-1945 жылдары Штутгарттағы жаңадан қираған Жаңа сарайдан табылған жиһаздарды сақтауға арналған. Neuer Hauptbau Карло Карлонемен безендірілген овал тәрізді вестибюльмен ашылады. Онда герцог Эберхард Луидің мүсіні орналасқан, оның төбесін қолдап тұрған терминалдармен қоршалған. Бағаналардың артындағы нишаларда Аполлонның, әйелдің және сфинкстің, сондай-ақ сатирмен бірге екі менаданың мүсіндері орналасқан. Геркулестің екі суретімен безендірілген күмбезді жол Диего Карлоне фрескасы бар салонға алып келеді, ал нишаларда римдік құдайлардың мүсіндері орналасқан. Патша мен патшайымның баспалдақтары вестибюльді қоршап, Neuer Hauptbau-дың белетажына жетеді. Патшаның баспалдағы бақытсыз махаббат туралы мүсіндермен безендірілген, ал үстіңгі каветтолар жыл мезгілдерін бейнелейтін штукатурлық бейнелермен және Эберхард Луидің инициалдары бар медальдармен әшекейленген. Корольдің баспалдағы королеваның баспалдағының айнасы, бірақ мүсіндер қасиеттерді бейнелейді, ал жоғарыдағы таспада Аполлон, Артемида және төрт классикалық элемент бейнеленген. Екі галерея баспалдақтан 1730 жылы Диего Карлоне әшекейленген күзет бөлмесіне ағаштан жасалған қару-жарақтар мен фрескалармен алып келеді. 1815 жылы Турет Карлоне жұмысының үстінен неоклассикалық орнаментпен жамылған. Күзет бөлмесі Мрамор залына (Marmorsaal) алып барады, бұл зал Австрияның Франциск II және Ресейдің Александр I-ін қабылдау үшін пайдаланылған. Турет 1813-1814 жылдары жаңа, иілген төбе орнату арқылы жұмыс бастады және екі жылдан кейін Мрамор залының скальйола қабырғаларын аяқтады. Астындағы қабырғаны пиластрлар мен терезелер құрайды, олар Антонио Изопидің штукатурлы гүл шоқтарымен және шамшатырларымен безендірілген. Есіктердің айналасында Медуза Ронданини, Гермес Людовизи және Медичи вазасының репродукциялары бар. Залдың үстінде Иоганн Генрих фон Даннекердің жобалауымен табақтар мен құмыраларды ұстайтын кариатидтермен қапталған бағаналармен бөлінген аттикадағы жаяу жүргінші бар. Перноның төбедегі фрескасында көк аспанның жартылай бұлтты бейнесі, онда бүркіт пен әрқайсысы шамшырақ көтеріп тұрған төрт кіші құс бар. Мрамор залының үстіндегі шатыр қисық болса да, көзге көрінетін тіректері жоқ. Бұл үшін оның салмағы Мрамор залының қабырғаларының жоғарғы жағындағы антаблементтерге тиіп тұрды. Мрамор залының шығысында королева Шарлоттаның пәтері орналасқан, бастапқыда принц Фредерик Луи мен принцесса Генриетта Марияны орналастыруға арналған. Шарлотта 1798 жылы Людвигсбургте тұратын Фредерик I-ге қосылғанда, бөлме қабырғалары бір сюитаға біріктірілді. 1802 жылдан 1806 жылға дейін Турет королеваның пәтеріне тек шағын өзгерістер енгізді, негізінен негізгі антикварға және жиналыс және аудитория бөлмелеріне дамаск қосты. 1816-1824 жылдар аралығында кең ауқымды қайта жаңғырту жұмыстары жүргізілді. Шарлоттаның аудитория бөлмесінде оның тағы, қызыл жібек қабырғалар және Виктор Вильгельм Петер Хайделоффтың бейнелеген Кибела, Минерва және қасиеттері есіктер мен айналардың айнекшелерінде орналасқан. Жаңадан жабдықталған жатын бөлмесі 1824 жылы мармарланған жасыл пилястралармен және 1760 жылдан қалған қызыл жібекті қамтитын альковымен қайта жаңартылды. Неоклассикалық интерьерде үлкен айналары бар бұл үй ерекше. Соңында жазғы оқу бөлмесі мен королеваның кітапханасы бар, олар 1818 жылы көк дамаск пен Рококо стиліне тән есіктермен қайта жаңартылды. Барлық пәтер Йоханнес Клинкерфус бидермейер стилімен жабдықталған, оның жұмысы Шарлоттаның өзі кестемен әшекейленген. Шарлоттаның батысындағы корольдің пәтерінде герцог Эберхард Луи мен Вильгельмин фон Гравениц, кейіннен Баден Дюрлахтың Иоанна Елизаветасы тұратын. Карл Эуген 1744 жылы әйелімен бірге бұл жерде тұра бастады. Фредерик I резиденцияға келгенде, ол 1802 жылдан 1811 жылға дейін 12 бөлмелі сюитасын Туреттен қайта жаңартуды тапсырды. Сюита антиквармен ашылады, онда 1785 жылға дейінгі әшекейлер бар, олар Хоэнхайм сарайынан алынған болуы мүмкін, сондай-ақ Карло Карлоненің түпнұсқалық төбе фрескасы Бакхус пен Венера бейнеленген. Оған іргелес аудитория бөлмесі, барокко қызыл дамаск және неоклассикалық жиектермен әшекейленген. Бөлмеде Фредерик тағы және Изопи жасаған грифондармен әшекейленген жиһаз бар. Конференц-бөлмесінен және Хайделоффтың Рококо стиліндегі есіктерден корольдің жатын бөлмелеріне өтесіз. Барокко ағаш қабырғалық панельдері мен есіктердің үстіндегі әшекейлері 1811 жылғы қайта жаңғырту кезінде сақталды. Корольдің кабинетінің қабырғалары мен жиһаздары неоклассикалық стильде жасалған, грек құдайларының бас суреттерімен және мүйіздермен әшекейленген, бірақ төбедегі фреска 1779 жылғы Гибальдың түпнұсқасы Хронос пен Клио бейнеленген. Герцог Карл Эуген 1757 жылы Neuer Hauptbau-ға көшіп келді және Ла Гюпьерге пәтерді әшекейлеуді тапсырды. Екі жылдан кейін Ла Гюпьер бүкіл сюитаны аяқтады, бірақ герцог 1760 жылы әйелінің бұрынғы пәтеріне көшіп, сол жерде тұрды. Сюитаның қалған бөлігі келесі он жылдыққа дейін әлеуметтік шаралар үшін пайдаланылды. Бүгінгі пәтердің кіреберісіне баспалдақ пен антиквар алып келеді, бұл Людовико Босси әшекейлеген галерея. Бастапқы бөлмелер бірінші және екінші антикварлар, көк дамаскпен қапталған, Антуан Песне суреттерімен, Мишель Фрессанкур жасаған панельдермен, Маттеус Гүнтер жасаған есік үстіндегі әшекейлермен, Жак Филипп Карель және Жан Батист Эдуэн жасаған жиһаздармен әшекейленген, оларды Карл Эуген 1750 жылдары сатып алған. 2003 жылы қайта жаңғыртылған жиналыс бөлмесінде Адольф Фридрих Харпер жасаған есік үстіндегі әшекейлер мен терезелердің үстіндегі музыкалық аспаптардың трофейлері ерекше көзге түседі. Карл Эугеннің үшінші қабаттағы резиденциясы бұрыш бөлмесімен басталады, ол Харпермен боялған, ол шкаф бөлмесіне және содан кейін 1770 жылы аяқталған жатын бөлмесіне жетеді. Босси төбедегі штукатурды 1759-60 жылдары жасады, бірақ бөлме мен оның екі шкафы аяқталуына тағы он жыл кетті. Үшінші қабаттағы қосымша бөлмелерде Вюртемберг билеушілерінің туыстары орналасқан және 2004 жылдан бері олар керамика мұражайына берілген.

The south wing, the Neuer Hauptbau (New Main building), was designed and constructed by Frisoni on the order of Duke Eberhard Louis, who found that the Alter Hauptbau was too small to serve the needs of his court. Frisoni planned for a four story building in 1725 but wound up building three stories. Eberhard Louis died before he could move into the Neuer Hauptbau, leaving its interiors unfinished until Duke Charles Eugene finished them in 1747, but abandoned the palace in 1775. The next royals to reside there were Württemberg's first King and Queen, Frederick I and Charlotte Mathilde, who extensively remodeled parts of the palace in the Neoclassical style from 1802 to 1824. The building was used in 1944–45 to store furnishings recovered from the recently destroyed New Palace in Stuttgart. The Neuer Hauptbau opens with an oval vestibule decorated by Carlo Carlone. It houses a statue of Duke Eberhard Louis, surrounded by terms supporting the ceiling. In the niches behind the columns are statues of Apollo, a woman and a sphinx, and two maenads with a satyr. A vaulted passageway decorated with two figures of Hercules leads into a salon, featuring a ceiling fresco by Diego Carlone and statues of Roman deities in niches. The King's and Queen's Staircases bookend the vestibule and lead up to the Neuer Hauptbau's beletage. The King's Staircase has statuary themed after unhappy romances, and the cavettos above are adorned with stucco depictions of the seasons personified and medals bearing Eberhard Louis's initials. The Queen's Staircase is a mirror of the King's, but the statuary depicts virtues and the ribbonwork above displays Apollo, Artemis, and the four classical elements. Two galleries lead from the stairs to a guardroom decorated by Diego Carlone in 1730 with stucco weapon trophies and fresco. Thouret covered over Carlone's work with Neoclassical ornamentation in 1815. The guardroom leads into the Marble Hall (Marmorsaal), the palatial dining hall once used to receive Francis II of Austria and Alexander I of Russia. Thouret began work here in 1813–14 by installing a new, curved ceiling and finished two years later with the Marble Hall's scagliola walls. Pilasters and windows form the lower wall, decorated with stucco garlands and candelabras by Antonio Isopi. Reproductions of the Medusa Rondanini, Hermes Ludovisi, and the Medici Vase are present around the doors. Above the hall is a walkway in the attica, divided by pillars clad with caryatids holding plates and pitchers designed by Johann Heinrich von Dannecker. The ceiling fresco, by Pernaux, is of a partly cloudy blue sky that contains an eagle and four smaller birds that each hoist a chandelier. The roof above the Marble Hall, though curved, has no visible supports. This was achieved by cantilevering its weight upon the entablatures at the top of the walls of the Marble Hall. To the east of the Marble Hall is Queen Charlotte's apartment, originally the suites intended to house Prince Frederick Louis and Princess Henrietta Maria. When Charlotte joined Frederick I in residence at Ludwigsburg in 1798, the separating walls were removed to form one suite. Thouret only made small changes to the queen's suite from 1802 to 1806, principally adding damask to the primary antechamber and to the assembly and audience rooms. Extensive renovations, lasting from 1816 to 1824, came after the queen fully established herself at Ludwigsburg. Charlotte's audience chamber contains her throne, red silk walls, and paintings of Cybele, Minerva, and personified virtues by Viktor Wilhelm Peter Heideloff over the doors and in the lunettes of the mirrors. The adjacent bedroom was remodeled in 1824 with marbled green pilasters and an alcove containing red silk from 1760. The study is unusual for a Neoclassical interior because of its large mirrors. Finally, there is the summer study and the queen's library, remodeled in 1818 with blue damask and Rococo overdoors that carry over into the library to the west. The entire apartment is furnished in the Biedermeier style by Johannes Klinckerfuß, whose work Charlotte herself covered with embroidery. The king's apartment, to the west of Charlotte's, was to house Duke Eberhard Louis and Wilhelmine von Grävenitz, and later Johanna Elisabeth of Baden Durlach. Charles Eugene became the first to reside here in 1744 with his wife. When Frederick I took up residence, he had Thouret remodel his 12 room suite from 1802 to 1811. The suite opens with the antechamber, containing decorations dated to 1785, likely taken from Hohenheim Palace, and an original ceiling fresco by Carlo Carlone of Bacchus and Venus. Adjacent to it is the audience chamber, decorated with Baroque red damask and Neoclassical borders. The room contains Frederick's throne and furniture by Isopi, embellished with griffins in relief. Past the conference room and its Rococo overdoors by Heideloff are the king's bedchambers. The Baroque wooden wall paneling and overdoors survived the room's 1811 remodeling. The walls and furnishings of the king's office are Neoclassical, decorated with the heads of Greek gods and cornucopias, but the ceiling fresco is a Guibal original from 1779 of Chronos and Clio. Duke Charles Eugene moved into the Neuer Hauptbau in 1757 and tasked La Guêpière with the apartment's decoration. Two years later, La Guêpière completed the entire suite except for the bedchamber, as the Duke occupied his wife's former suite in 1760 for his actual residence. The rest of the suite was used for social functions until it was emptied of furnishings in the next decade. A staircase and antechamber lead to the entrance of today's apartment, a gallery decorated by Ludovico Bossi. The initial rooms are the first and second antechambers, clad in green damask with portraits by Antoine Pesne and paneling by Michel Fressancourt, overdoors by Matthäus Günther, boiserie flooring, and furniture by Jacques Philippe Carel and Jean Baptiste Hédouin that Charles Eugene acquired around 1750. The Assembly Room, restored in 2003, prominently features overdoors by Adolf Friedrich Harper and trophies of musical instruments above the windows. Charles Eugene's third floor residence begins with the Corner Room, again painted by Harper, which feeds into a cabinet room and then finally the bedchamber, completed in 1770. Bossi created the ceiling's stucco in 1759–60, but the room and its two closets took another decade to complete. Additional rooms on the third floor housed relatives of the rulers of Württemberg and these have been occupied by the Ceramics Museum since 2004.

Жерлер мен бау-бақшалар

Бақтар солтүстікте итальяндық террасты бақпен ортағасытылуы керек еді және Эберхард Луи оңтүстік баққа назар аударғанда, негізінен аяқталды. Ол жерде ол француз стиліндегі үлкен бақ жасады. Чарльз Юджин 1749 жылы террасаларды толтырып, оларды үлкен гүлзармен алмастырды. Содан кейін оңтүстік бақты он жыл бойы қайта ұйымдастырып, кеңейтті. Фредерик I 1797 жылы оңтүстік бақты неоклассикалық стильде және Жерорта теңізі тақырыбында қайта ұйымдастырды. Ол бақтың ортасына арна мен фонтан қосты. Оңтүстік бақ төрт бірдей үлкен алапқа бөлінді, олардың ортасында Антонио Изопи жасаған үлкен вазамен безендірілген төбешіктер бар. Фредерик бақты шығысқа қарай ағылшын пейзаждық бағын (Төменгі шығыс) қалыптастыру үшін кеңейтті және ортағасырлық тақырыпты пейзаждық бақты (Жоғарғы шығыс) қалыптастыру үшін Чарльз Юджиннің опера үйін бұзды. Фредерик пен Шарлотта үшін сарайдағы пәтерлеріне жақын орналасқан тағы екі бақ салынды. Фантазиялық бақта 1798 жылдан 1802 жылға дейін салынған және Вюртемберг әулетінің ата-бабасы, Хогенштауфен әулетінің рыцары Емиксбургтің есімімен аталған Эмиксбург сарайы орналасқан. Вильгельм I Людвигсбургті Штутгарттағы Розенштейн сарайына көшіріп, 1828 жылы оңтүстік бақты көпшілікке ашты. Арна толтырылып, оңтүстік алаңдарда жеміс бақшасы отырғызылды, кейіннен картоп өсіруге пайдаланылды. 1947 жылы мемлекеттік саябақтар мен бақтар басқармасының директоры де Бақтарды күтіп-ұстаумен айналысты. 1951 жылы Ганноверде өткен "Bundesgartenschau" көрмесіне қатысқаннан кейін ол бақтарды қалпына келтіруге шешім қабылдады. Шохле Баден-Вюртембергтің қаржы министрі Карл Франкты 1952 жылы Людвигсбург қаласының да көмек көрсетуі шартымен жобаны қаржыландыруға көмектесуге сендірді. Людвигсбургтің мэрі де және қала кеңесі бұл шартқа келісті. Франк 1953 жылдың 23 наурызында жұмыстың басталуына рұқсат берді, бірақ ол жылдың соңына дейін жалғасты. Бақты қалпына келтіру үшін американдық солдаттар берген бульдозерлермен топырақ жылжытылып, ондаған мың ағаш пен тоғайлар, 22 000 раушан және 400 000 басқа гүл отырғызылды. "Гүлденген Барокко" (Blühendes Barock) бақшалары 1954 жылдың 23 сәуірінде арнайы бау-бақшалық көрме ретінде ашылды және мамыр айының соңына дейін 500 000-нан астам келушіні тартты, олардың ішінде президент Теодор Хаусс та болды. 1954 жылдың күзінде көрме жабылғанда, бақтарды қалпына келтіруге жұмсалған инвестициялардың барлығы 150 000 неміс маркасынан басқасын қайтарып алды және тұрақты көрікті орынға айналды. 1959 жылы "Ертегілер бағы" және оның ертегілерді қайта жаңғыртуы ашылғанда, бұл да бірден табысқа ие болды және сол жылы кірісті 50% арттырды. "Гүлденген Барокко" бақшасы, 1,5 млн м² аумақты алып жатыр, жыл сайын 520 000 - 550 000 келушіні тартады.

The gardens were to be centered in the north with an Italian terraced garden and were largely completed when Eberhard Louis turned his attention to the south garden. There he laid out a large symmetrical French garden. Charles Eugene filled in the terraces in 1749 to replace them with a large broderie. He then reorganized and expanded the south garden over the next decade. Frederick I again reorganized the south garden in 1797 in a Neoclassical style and Mediterranean theme. He retained the original pathways, but added a canal and fountain to the garden's center. The south garden was divided into four equally sized lawns, with hillocks in their center topped with a large vase crafted by Antonio Isopi. Frederick also expanded the garden east to form an English landscape garden (Lower east) and demolished Charles Eugene's opera house to form a medieval themed landscape garden (Upper east). Two additional gardens, for Frederick and Charlotte, were laid out adjacent to their palace suites. Also in the fantasy garden is the Emichsburg, a folly built from 1798 to 1802 and named after the fabled ancestor of the House of Württemberg, a knight of the House of Hohenstaufen. William I abandoned Ludwigsburg for Rosenstein Palace in Stuttgart and opened the south garden to the public in 1828. The canal was filled in and an orchard planted on the southern lawns, later used to grow potatoes. In 1947, de, Director of the State Parks and Gardens Authority, was charged with maintaining the gardens. After visiting the 1951 Bundesgartenschau in Hanover, he decided to restore the gardens. Schöchle convinced Baden Württemberg's Minister of Finance lt=Karl Frank to help fund the venture in 1952 on the condition that the town of Ludwigsburg also assisted. Ludwigsburg's mayor, de, and the town council agreed to this stipulation. Frank approved the start of work on 23 March 1953, but it lasted late into the year. The restoration of the garden required the moving of of earth by bulldozers supplied and operated by American soldiers and the planting of tens of thousands of trees and hedges, 22,000 roses, and 400,000 other flowers. The Blooming Baroque (Blühendes Barock) gardens were opened on 23 April 1954 as a special horticultural show and attracted more than 500,000 visitors by the end of May, among them President Theodor Heuss. When the show closed in the fall of 1954, it had recouped all but 150,000 Deutsche Marks of the investment in the restoration of the gardens and became a permanent landmark. The opening of the Fairy Tale Garden and its recreations of fairy tales in 1959 was also an immediate success and increased revenue by 50% for that year. The Blooming Baroque gardens, covering an area of , attract 520,000 to 550,000 visitors annually.

Сүйікті сарай

1710 жылы Эберхард Луи өзінің негізгі резиденциясы ретінде Людвигсбургті пайдалануға шешім қабылдады, бірақ ол әлі де аң аулауға арналған сарайды қалады. Венада көрген бақша сарайынан шабыттанған ол Фрисониге Людвигсбургтің солтүстігіндегі төбеде жаңа рококо стиліндегі сарайдың жобасын тапсырды. Фрисони сол жылдың ішінде "Favorite" сарайын көптеп аяқтады, бірақ оның аумағына қатысты кең ауқымды жоспарларын іске асыра алмады. Тек басты сарайға және Монрепо сарайына дейінгі жолдар салынды. 1800 жылы Фредерик I үшін Тоуре сарайдың ішкі бөлігін қайта жаңартылды. Ғимараттың батыс жағындағы бір бөлме ғана бастапқы барокко стиліндегі түрін сақтап қалды. 1803 жылы Фредерик сайлаушы, ал 1806 жылы король болып тағайындалғанда, ол екі рет Schloss Favorite-де осы оқиғаны тойлады. Favorite XX ғасырда тозығы жетті, бірақ 1972 жылдан 1982 жылға дейін кең ауқымды қалпына келтіру жұмыстары жүргізілді.

Мұражайлар

Alter Hauptbau ғимаратының бірінші және үшінші қабаттарында Барокко галереясы (Barockgalerie) орналасқан, ол 2004 жылы ашылған Staatsgalerie Stuttgart мұражайының бөлімшесі. Галереяда 120 картина қойылған, олардың кейбіреулері 1736 жылы герцог Карл Александрдың 400-ге жуық картинаны сатып алуынан алынған туындылар. Көрмеде неміс және итальян барокко суреттерінің мысалдары ретінде Мартин ван Мейтенстің Карл Александр портреті, Иоганн Генрих Шёнфельд, Карл Борромус Андреас Рутхарт, Иоганн Хайсс және Катарина Треудің туындылары, сондай-ақ бұрын Тоскананың ұлы герцогы Козимо III жинағында болған жұмыстар ұсынылған. Вюртемберг аймақтық мұражайы Людвигсбург сарайында екі бөлімше мұражайды ұстайды: Керамика мұражайы және Мода мұражайы (сәйкесінше Керамикмузей және Модеммузей), екеуі де 2004 жылы ашылды. Олардың біріншісі Нейер Гауптбаудың үшінші қабатының барлық аумағын, герцог Карл Евгенийдің пәтерінен басқа, алып жатыр. Бұл жерде 4500-ден астам фарфор, керамика, фаянс және қыш ыдыстар мен олардың тарихы туралы экспонаттар бар, бұл оны Еуропадағы ең ірі керамика коллекцияларының біріне айналдырады. Оның ішінде 2000 түпнұсқа Людвигсбург порцеланы және Карл Евгений Аугсбург пен Нюрнбергтегі сатушылардан сатып алған 800 майолика бар. Сондай-ақ, Мэйссен, Берлин, Севр және Вена қалаларындағы фабрикалардан алынған фарфор бұйымдары мен 1950 жылдан бері алты елден сатып алынған 20-ғасырлық модерн стиліндегі бұйымдар да қойылған. Фестинбау мен Батыс Кавалербауда орналасқан Мода мұражайында 1750-1960 жылдар аралығындағы 700-ге жуық киім мен аксессуарлар, соның ішінде Чарльз Фредерик Уорт, Пол Пуаре, Кристиан Диор және Исси Мияке еңбектері көрсетілген. Нейер Гауптбаудың бірінші қабатында Андреас Квиттанер, Иоганн Вильгельм Бейер және Пьер Франсуа Лежуннің барокко мүсіндері орналасқан лапидарий орналасқан. Карл Евгенийнің пәтерінде Принцесса Ольга кабинетіндегі көрме орналасқан, ол 1901-1932 жылдар аралығында Людвигсбургтегі Принцесса Ольга мен оның отбасының өмірін зерттейді. Kinderreich (Балалар патшалығы) – төрт жастан асқан балаларды Вюртемберг герцогының сарайындағы өмір туралы білім беретін интерактивті мұражай. Сарай театрында театрды қалпына келтіру кезінде табылған, мысалы, сахна жарықтандыру үшін пайдаланылған май шамдары сияқты, 18 және 19 ғасырлардағы 140-қа жуық түпнұсқа декорациялар мен реквизит сақталған. Бұл заттар 1987-1995 жылдар аралығында бастапқы күйіне дейін толыққанды қалпына келтірілді, ал 1995 жылдан бері Junge Bühne (Жас сахна) үшін бастапқы декорациялардың бірі – қысқы фон қолданылып келеді.

On the first and third floors of the Alter Hauptbau is the Baroque Gallery (Barockgalerie), a subsidiary museum of the Staatsgalerie Stuttgart opened in 2004. It displays 120 paintings, some of which are originals from a purchase Duke Charles Alexander made in 1736 of about 400 paintings from de. Examples of German and Italian Baroque paintings on display include Martin van Meytens's portrait of Charles Alexander, works by Johann Heinrich Schönfeld, Carl Borromäus Andreas Ruthart, Johann Heiss, and Katharina Treu, as well as works that formerly were in the collection of Cosimo III, Grand Duke of Tuscany. The Landesmuseum Württemberg maintains two subsidiary museums at Ludwigsburg Palace, the Ceramics Museum and Fashion Museum (Keramikmuseum and Modemuseum, respectively), both opened in 2004. The first of these takes up all of the third floor of the Neuer Hauptbau except the apartment of Duke Charles Eugene, a space of containing more than 4,500 exhibits of porcelain, ceramics, faience and pottery, and of their history, making it one of the largest collections of ceramics in Europe. It includes 2,000 pieces of original Ludwigsburg porcelain and 800 pieces of maiolica, purchased by Charles Eugene from dealers in Augsburg and Nuremberg. It also includes porcelain from the manufactories at Meissen, Berlin, Sèvres, and Vienna, and 20th century Art Nouveau pieces purchased from six countries since 1950. The Fashion Museum, housed in the Festinbau and West Kavalierbau, displays about 700 pieces of clothing and accessories from the 1750s to the 1960s, including works by Charles Frederick Worth, Paul Poiret, Christian Dior, and Issey Miyake. On the ground floor of the Neuer Hauptbau is a lapidarium, housing original Baroque statuary by Andreas Quittainer, Johann Wilhelm Beyer and Pierre François Lejeune. Charles Eugene's apartment houses the Princess Olga Cabinet Exhibition, exploring the lives of Princess Olga and her family at Ludwigsburg from 1901 to 1932. Kinderreich (Children's Kingdom) is an interactive museum that educates children four years and older about life at the court of the Duke of Württemberg. In the Palace Theatre, about 140 original set pieces and props from the 18th and 19th centuries are preserved that were discovered during restoration of the theatre, such as oil lamps used for stage lighting. These items were extensively restored to their original condition from 1987 to 1995, and since 1995 one of the original stage pieces, a winter background, has been used for the Junge Bühne (Young stage).