Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Исландияның біріккен әскери күштері
Combined military forces of Iceland
Исландияның қорғаныс күштері Исландияның жағалау күзетінен тұрады, ол Исландия суларын қарауылдайды және оның әуе кеңістігін бақылайды, сондай-ақ Ұлттық комиссардың ұлттық қауіпсіздік және арнайы күштер бөлімдері сияқты басқа да қызметтерді қамтиды. Исландияда тұрақты армия жоқ, бұл НАТО-ның жалғыз мүшесі. Жағалау күзеті үш кеме мен төрт ұшақтан тұрады және шағын қарулармен, теңіз артиллериясымен және әуе қорғанысы радиолокациялық станцияларымен жабдықталған. Жағалау күзеті Исландияның әуе кеңістігін жерден бақылайтын, бұрын таратылған Қорғаныс агенттігінің бір бөлігі болған Исландияның әуе қорғаныс жүйесін де ұстап тұрады. Сонымен қатар, Сыртқы істер министрлігі басқаратын Дағдарысқа жауап беру бөлімі (ICRU) бар, ол 2008 жылдан бері халықаралық деңгейде орналасқан шағын бейбітшілік күштері болып табылады. Бұл бөлімде қаруланбаған құрамдас бөлік те бар. Исландияны қорғауға қатысты, 2006 жылға дейін АҚШ Кефлавик әскери-әуе базасын ұстап тұрған АҚШ-пен келісімшарт бар. Қазіргі уақытта Исландияның жағалау күзеті басқаратын базаға АҚШ әскерлері және басқа НАТО одақтастары үнемі келіп тұрады. 2017 жылы АҚШ әуе базасында Boeing P-8 Poseidon ASW ұшағын орналастыру үшін ангарды жаңартуға ниетті екенін мәлімдеді. Норвегия, Дания және басқа НАТО елдерімен әскери және басқа да қауіпсіздік операцияларына қатысты келісімдер де бар. Исландия жыл сайынғы НАТО жаттығуларын, «Солтүстік Викинг» атты жаттығуларын өткізеді. Соңғы жаттығулар 2022 жылы, сондай-ақ «Солтүстік Шақыру» ЭОД жаттығуы өтті. 1997 жылы Исландия өзінің алғашқы «Тыныс үшін серіктестік» (PfP) жаттығуын, «Қорғауға Көмек» атты жаттығуын өткізді, бұл Ресей қатысқан жалғыз көпжақты PfP жаттығуы. 2000 жылы тағы бір ірі PfP жаттығуы өткізілді. Исландия сондай-ақ SFOR, KFOR және ISAF-қа ICRU бейбітшілік сақтаушыларын жіберді. Исландия ешқашан толыққанды соғысқа немесе басып алуға қатыспаған. Сонымен қатар, Исландияның конституциясында соғыс жариялау механизмі жоқ.
Iceland's defence forces consist of the Icelandic Coast Guard, which patrols Icelandic waters and monitors its airspace, and other services such as the National Commissioner's National Security and Special Forces Units. Iceland maintains no standing army, the only NATO member for which this is the case. The Coast Guard consists of three ships and four aircraft and armed with small arms, naval artillery, and air defence radar stations. The Coast Guard also maintains the Iceland Air Defence System, formerly part of the disestablished Defence Agency, which conducts surveillance from the ground of Iceland's air space. Additionally, there is a Crisis Response Unit (ICRU), operated by the Ministry for Foreign Affairs, which is a small peacekeeping force that has been deployed internationally, since 2008. This unit also has an unarmed component. There is a treaty with the United States, which until 2006 maintained the Naval Air Station Keflavik, regarding the defence of Iceland. The base, now operated by the Icelandic Coast Guard, has been regularly visited by the US military and other allied NATO members. In 2017 the United States announced its interest in renovating a hangar, in order to accommodate a Boeing P 8 Poseidon ASW aircraft at the air base. There are also agreements concerning military and other security operations with Norway, Denmark and other NATO countries. Iceland holds the annual NATO exercises entitled Northern Viking. The most recent exercises were held in 2022, as well as the EOD exercise "Northern Challenge". In 1997 Iceland hosted its first Partnership for Peace (PfP) exercise, "Cooperative Safeguard", which is the only multilateral PfP exercise so far in which Russia has participated. Another major PfP exercise was hosted in 2000. Iceland has also contributed ICRU peacekeepers to SFOR, KFOR and ISAF. Iceland has never participated in a full scale war or invasion. Furthermore, the constitution of Iceland has no mechanism to declare war.
Тарих
Исландияның 870 жылдары Норвегия короліне бағынуына дейін, Исландияның әскери қорғанысы бірнеше әміршілерден (Годар) және олардың еркін ізбасарларынан (þingmenn, bændur немесе liðsmenn) тұрды. Бұл әскерлер сол кездегі стандартты скандинавиялық әскери доктринаға сәйкес, leiðangr сияқты экспедициялық армияларға ұйымдастырылды. Армиялар жауынгерлердің сапасы мен тегі бойынша бөлімдерге бөлінді. Осы кезеңнің соңында әміршілердің саны азайды, ал олардың билігі күшейді, бұл олардың ізбасарларына зиян келтірді. Бұл ұзақ және қанды азаматтық соғысқа, Стурлунгтер дәуіріне әкелді. Типик шайқаста 1000-нан аз адам қатысты. Амфибиялық операциялар осы кезеңде, әсіресе Вестфьордтарда, Исландиядағы соғыстың маңызды бөлігі болды, бірақ ірі теңіз шайқастары сирек кездесті. Флобардаги деп аталатын ең ірі шайқаста Хуннафлой (бухтасы) маңында бірнеше ондаған кемелер қатысты. Наполеон соғыстарына дейінгі онжылдықтарда Исландияның оңтүстік-батысындағы бірнеше жүзді сақшылар негізінен тот басқан және көне ортағасырлық қару-жарақтармен, соның ішінде 16 ғасырлық хальбердтермен жабдықталған. 1808 жылы Копенгаген шайқасында Дания-Норвегия флотының көп бөлігін батып немесе тұтқынға алғаннан кейін ағылшын шабуылшылары келгенде, Исландиядағы оқ-дәрінің мөлшері соншалықты аз болды, сондықтан Исландияның губернаторы, граф Трампе, ешқандай қарсылық көрсетпеді. 1855 жылы Вестманнайардағы шериф Андреас Август фон Коль Исландия армиясын қайта құрды. 1856 жылы король 180 риксдоллар, ал келесі жылы тағы 200 риксдоллар берді. Шериф жаңа армияның капитаны болды, ол Herfylkingin, "Батальон" деп аталды. 1860 жылы фон Коль қайтыс болды, ал команданы Петур Бярнасен қабылдады. Тоғыз жылдан кейін Бярнасен өзінің орнын басатын адамды тағайындамай қайтыс болды. 1918 жылы Исландия Дания королінің басшылығымен жеке тәуелсіздік алды. Содан кейін Исландия жағалау күзетін құрды, бірақ тұрақты армия құру қаржылық жағынан мүмкін болмады. Үкімет бейтараптық елді басып алудан қорғайды деп үміттенеді. Бірақ Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде үкімет мүмкін басып алудан қорқып, Исландияның Ұлттық полициясын (Ríkislögreglan) және оның резервін әскери бөлімге кеңейтуге шешім қабылдады. Полиция бастығы Агнар Кофуд Хансен Дания армиясында оқыған және өз офицерлерін оқыту үшін келді. Олар қару-жарақ пен киім-кешек сатып алып, Лаугарватн маңында мылтықпен ату және әскери тактикамен жаттықты. Хансен 1940 жылдың 10 мамырында Ұлыбританияның Исландияға шабуыл жасауына дейін 60 офицерін оқытуға үлкерді. Агнар күштерді кеңейтуді қалады, бірақ Исландияның Әділет министрі оның ұсынысын қабылдамады. 1941 жылдың ортасында, әлі де бейтарап болған кезде, АҚШ Ұлыбританиядан Исландияны басып алды, бірақ Исландияның келісімімен емес. АҚШ әскерлерінің Исландияда орналасуы соғыс аяқталғаннан кейін де жалғасты, соңында Келісім Минутында бекітілді. 1949 жылы Исландия НАТО-ның негізін қалаушы мүшесі болды және тұрақты армиясы жоқ жалғыз мүше болды, НАТО-ға ол оны құруды күтпейтін жағдайда қосылды. Алайда Атлантикадағы стратегиялық географиялық орны оны құнды мүше етті. Исландияның күштерін кеңейту негізінен Исландияның жағалау күзетіне бағытталды, ол британдық балық аулау кемелерімен және Корольдік теңіз күштерінің әскери кемелерімен "Торд соғыстары" деп аталатын қақтығыстарда қатысты. Торд соғыстарының ешқайсысы дәстүрлі соғыстың жалпы шектеріне сәйкес келмейді және оларды әскерилендірілген мемлекетаралық даулар деп атауға болады. Исландия қорғаныс күштері (IDF) 1951 жылдан 2006 жылға дейін АҚШ Қарулы күштерінің әскери командасы болды. НАТО-ның өтініші бойынша құрылған IDF, АҚШ Исландияның қорғанысын қамтамасыз ету туралы келісімге қол қойғаннан кейін құрылды. IDF сонымен қатар азаматтық исландиялықтардан және басқа НАТО елдерінің әскери мүшелерінен тұрды. Суық соғыс аяқталғаннан кейін IDF қысқартылды және АҚШ Әуе күштері Кефлавик әскери-әуе базасында 2006 жылдың 30 қыркүйегіне дейін төрт-алты ұшқыш ұшағын сақтап тұрды. 2008 жылдың мамыр айынан бастап НАТО елдері Исландияның әуе кеңістігін патрульдеу үшін ұшақтарды мерзімді түрде орналастырды. ICESAVE дауы кезінде Ұлыбритания мен Нидерланд үкіметтерімен келіспеушіліктер кезінде Исландия Ұлыбританияның әуе кеңістігіндегі патрульдік қызметі жағдайды ескере отырып орынсыз екенін түсіндірді, содан кейін 2008 жылдың 14 қарашасында Ұлыбритания патрульдік және Исландияның әуе кеңістігін қорғауды тоқтатуға мәжбүр болды. 2006 жылы АҚШ әскерлерін шығарғаннан кейін Исландия әскери инфрақұрылымды қайта ұйымдастырды, 2008 жылы құрылған Исландия қорғаныс агенттігі (Varnarmálastofnun Íslands) арқылы. Агенттік Сыртқы істер министрінің басшылығымен Кефлавик әскери-әуе базасындағы операцияларды жүзеге асырды, бірақ экономикалық дағдарысқа байланысты 2011 жылы жабылды, функциялар қолданыстағы ұйымдарға бөлінді. Исландияның жағалау күзеті қазір елдегі әскери инфрақұрылымды басқарады.
In the period from the settlement of Iceland, in the 870s, until it became part of the realm of the Norwegian King, military defences of Iceland consisted of multiple chieftains (Goðar) and their free followers (þingmenn, bændur or liðsmenn) organised according to the standard Nordic military doctrine of the time in expeditionary armies such as the leiðangr. These armies were divided into units according to the quality of the warriors and by birth. At the end of this period, the number of chieftains had diminished and their power had grown, to the detriment of their followers. This resulted in a long and bloody civil war known as Age of the Sturlungs. A typical battle involved fewer than 1000 men. Amphibious operations were an important part of warfare in Iceland in this period, especially in the Westfjords, but large naval engagements were rare. The largest such engagement, known as Flóabardagi, involved a few dozen ships in Húnaflói (bay). In the decades before the Napoleonic wars, the few hundred militiamen in the southwest of Iceland were mainly equipped with rusty and mostly obsolete medieval weaponry, including 16th century halberds. When English raiders arrived in 1808, after sinking or capturing most of the Danish Norwegian Navy in the Battle of Copenhagen, the amount of gunpowder in Iceland was so small that the governor of Iceland, Count Trampe, could not offer any resistance. In 1855, the Icelandic Army was re established by Andreas August von Kohl, the sheriff in Vestmannaeyjar. In 1856, the king provided 180 rixdollars to buy guns, and a further 200 rixdollars the following year. The sheriff became the Captain of the new army, which become known as Herfylkingin, "The Battalion". In 1860 von Kohl died, and Pétur Bjarnasen took over command. Nine years later Bjarnasen died without appointing a successor, and the army fell into disarray. In 1918, Iceland regained sovereignty as a separate kingdom under the Danish king. Iceland established a Coast Guard shortly afterwards, but it was financially impossible to establish a standing army. The government hoped that a permanent neutrality would shield the country from invasion. But at the onset of Second World War, the government was concerned about a possible invasion, and decided to expand the Icelandic National Police (Ríkislögreglan) and its reserves into a military unit. Chief Commissioner of Police Agnar Kofoed Hansen had been trained in the Danish Army and he moved to train his officers. Weapons and uniforms were acquired, and they practised rifleshooting and military tactics near Laugarvatn. Hansen barely managed to train his 60 officers before the United Kingdom's invasion of Iceland on 10 May 1940. Agnar wanted to expand the forces, but the Icelandic Minister of Justice rejected his proposal. In mid 1941 while still neutral the United States took over the occupation of Iceland from the British but not with Iceland's approval. The stationing of US forces in Iceland continued well after the war, eventually codified in the Agreed Minute. In 1949 Iceland was a founding member of NATO and was the sole member that did not have a standing army, joining NATO on the condition that it would not be expected to establish one. However, its strategic geographic position in the Atlantic made it an invaluable member. Expansion of forces by Iceland was therefore concentrated primarily in the Icelandic Coast Guard, which saw action in a series of confrontations with British fishing vessels and Royal Navy warships known as the Cod Wars. None of the Cod Wars meet any of the common thresholds for a conventional war and they may more accurately be described as militarised interstate disputes. The Iceland Defense Force (IDF) was a military command of the United States Armed Forces from 1951 to 2006. The IDF, created at the request of NATO, came into existence when the United States signed an agreement to provide for the defense of Iceland. The IDF also consisted of civilian Icelanders and military members of other NATO nations. The IDF was downsized after the end of the Cold War and the U. S. Air Force maintained four to six interceptor aircraft at the Naval Air Station Keflavik, until they were withdrawn on 30 September 2006. Since May 2008, NATO nations have periodically deployed fighters to patrol Icelandic airspace under the Icelandic Air Policing mission. During the Icesave dispute with the British and Dutch governments, Iceland made it clear that UK patrols in its airspace were not appropriate given the state of affairs and subsequently on 14 November 2008 the UK had to cancel its patrols and defense of the Icelandic airspace, which before the dispute had been scheduled to start in December 2008. After withdrawal of US forces in 2006, Iceland reorganized some military infrastructure in the form of the Icelandic Defence Agency (Varnarmálastofnun Íslands) founded in 2008. under the Minister for Foreign Affairs. The Agency took over operations at Naval Air Station Keflavik, but was closed in 2011 in the wake of the economic crisis, with functions distributed to the existing organizations. The Icelandic Coast Guard now handles the military infrastructure in the country.
Жағалау күзеттері
1918 жылы Исландия егемендігін қайта алғаннан кейін көп ұзамай Исландияның жағалау күзеті құрылды. Оның алғашқы кемесі, бұрынғы даниялық зерттеу кемесі, 57 мм-лік зеңбірекпен қаруланды. Жағалау күзетінің міндеті – Исландияның егемендігін және маңызды мүдделерін, соның ішінде ең құнды табиғи ресурсын – балық аулау аймақтарын қорғау, сондай-ақ Исландияның балық аулау флотына қауіпсіздік, іздеу және құтқару қызметтерін көрсету. 1952, 1958, 1972 және 1975 жылдары үкімет Исландияның эксклюзивті экономикалық аймағын кезең-кезеңімен кеңейтті. Бұл "Треска соғыстары" деп аталатын Ұлыбритания және басқа мемлекеттермен қақтығысқа әкелді. Осы жылдар ішінде Исландияның жағалау күзеті мен Ұлыбритания Корольдік теңіз күштері бірнеше рет қарымталасқа түсті. Оқтар аз болғанымен, шиеленіскен сәттер көп болды. Бүгінде жағалау күзеті қарулы патрульдік кемелермен және ұшақтармен жабдықталған, шетелдегі бейбітшілік сақтау операцияларына қатысатын Исландияның ең басты әскери күші болып табылады. Жағалау күзетінің төрт кемесі және төрт ұшағы (бір қатты қанатты және үш тікұшақ) бар.
Shortly after Iceland reclaimed its sovereignty in 1918, the Icelandic Coast Guard was founded. Its first vessel, a former Danish research vessel, was armed with a 57 mm cannon. The Coast Guard is responsible for protecting Iceland's sovereignty and vital interests including the most valuable natural resource—its fishing areas—as well as providing security, search, and rescue services to Iceland's fishing fleet. In 1952, 1958, 1972, and 1975, the government progressively expanded Iceland's exclusive economic zone to This led to a conflict with the United Kingdom, among other states, known as the "Cod Wars". The Icelandic Coast Guard and the Royal Navy confronted each other on several occasions during these years. Although few rounds were fired, there were many intense moments. Today the Coast Guard remains Iceland's premier fighting force equipped with armed patrol vessels and aircraft and partaking in peacekeeping operations in foreign lands. The Coast Guard has four vessels and four aircraft (one fixed wing and three helicopters) at their disposal.
Исландияның әуе қорғанысы жүйесі
Исландияның әуе қорғанысы жүйесі немесе Íslenska Loftvarnarkerfið 1987 жылы құрылды және төрт радар кешенін, бағдарламалық қамтамасыз ету және қолдау орталығын, сондай-ақ командалық және есеп беру орталығын пайдаланады. Бұл – Жағалау күзетінің құрамындағы бөлім. Исландияның НАТО одақтастары елдің әуе кеңістігін күзету үшін Исландия әуе күзету миссиясы аясында әскери ұшақтарды үнемі орналастырады. Оқиға топ командирі, полковник Холлгримур Сигурдссонға қатысты ауыр сынға алып келді, себебі, егер аса қажет болмаса, Кабул әуежайын тастамауға бұйрық берілгеніне қарамастан, ол топты кілемдерді сатып алу үшін «Тауық көшесіне» апарды. Бірнеше аптадан кейін, команда лейтенант-полковник Гардар Форбергке, одан кейін полковник Ларус Атлассонға берілді. 2008 жылы, әскери форма киген және өзін қорғау үшін қару-жарақтарымен жабдықталған ICRU қызметкерлері қаруларын тапсырып, азаматтық киімге ауысты. 2008 жылдан бері, ерекше жағдайлар болмаса, ICRU қызметкерлері форма кимейді және қару ұстамайды.
The Iceland Air Defence System or Íslenska Loftvarnarkerfið was founded in 1987, and operates four radar complexes, a software and support facility and a command and report centre. It is a part of the Coast Guard. Iceland's NATO allies also regularly deploy fighter aircraft to patrol the country's airspace as part of the Icelandic Air Policing mission. The incident resulted in severe criticism of the group's commander, Colonel Hallgrímur Sigurðsson, as despite orders not to leave Kabul Airport unless absolutely necessary, he took the group to Chicken Street to shop carpets. Few weeks later, his command was passed to Lt. Colonel Garðar Forberg, followed by Colonel Lárus Atlason. In 2008, the uniformed ICRU deployed personnel still armed for self defense returned their weapons and changed to civilian clothing. The policy since 2008 is that, unless under special circumstances, ICRU personnel do not wear uniforms or carry weapons.