«De Lovely» (2004) фильмі – Коул Портер өмірінен жасалған музыкалық биофильм. Әйелмен танысуы, мансабы және өлімінен алдындағы естеліктер баяндалады. 🎬🎶
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2004 жылы Ирвин Винклердің түсірген фильмі, Коул Портердің танымал әні.
2004 film by Irwin Winkler
the popular song by Cole Porter
«Де Лавли» – 2004 жылы Ирвин Винклер режиссерлік еткен және Metro Goldwyn Mayer компаниясы шығарған американдық музыкалық өмірбаяндық фильм. Джей Кокстың сценарийі Коул Портердің өмірі мен мансабына, оның әйелі Линда Ли Томаспен алғашқы кездесуінен бастап, өмірінің соңына дейін негізделген. Бұл композитор туралы екінші өмірбаяндық фильм, алғашқысы – 1946 жылғы «Түн мен күн» фильмі.
De Lovely is a 2004 American musical biopic directed by Irwin Winkler and released by Metro Goldwyn Mayer. The screenplay by Jay Cocks is based on the life and career of Cole Porter, from his first meeting with his wife, Linda Lee Thomas, until his death. It is the second biopic about the composer, following 1946's Night and Day.
Сюжет
Өлім алдында Портердің өмірі алдынан, бас періште Габриэльдің Индиана театрында қойған музыкалық қойылым түрінде өтеді. Ол әйелі Линда Ли Томаспен танысқан күнді еске алады – ол жақында ажырасқан, әдемі әйел болған. Бастапқыда олар тіл табысып, бір-біріне берілген жұбайларға айналады. Линда Коулдың гомосексуал екенін жақсы біледі. Оның бірінші күйеуі оған зорлық көрсеткен, бірақ ол үйлену тойында мойындағандай, Коул мүлдем басқаша адам. Ол Линданы сүйеді және көпшілік алдында махаббатын білдіреді, сондықтан Линда оның некеден тыс қарым-қатынастарына төзімділік танытады. Олардың некесінде Коулдың мансабы гүлденеді. Линда Коулға әрбір жаңа қойылымның ашылуында арнайы жасалған және гравировкаланған Cartier темекі салғышын сыйлау дәстүрін қалыптастырады. Линданың түсік тастағаннан кейін күйзелісін басу үшін олар Голливудқа көшеді. Алғашқы қызығушылықтан кейін Коулдың құмарлықтары тым ашық және жасырын болмай, керісінше, шиеленіс тудырады. Коул бір ер адаммен құшақтасып тұрғанда гомосексуалдар клубының дәретханасында суретке түседі. Ол да, Линда да суреттерді жарияламау үшін үлкен сома төлеп шантажға ұшырайды. Коул шантажға мойын бұрғанда, Линда Парижге кетеді, оны мұңайтып тастайды. Коул атқа міну кезінде ауыр жарақат алғаннан кейін ғана Линда оның қасына оралады, кешіруге дайын, бірақ оның некеден тыс істерімен күресуге әлі де қиналады. Соңында оған эмфизема диагнозы қойылады, және ол кеткеннен кейін Коулға жаңа серіктес табуға тырысып, оны өзінің декораторымен және жылжымайтын мүлік кеңесшісімен таныстырады. Бұл ода сәтті болады. 1954 жылы Линда қайтыс болғанда, Коул қатты қайғыға батады. Ол 1958 жылға дейін жұмыс істей береді, содан кейін оң аяғының нашарлауы салдарынан ампутация жасау қажет болады, бұл оның шығармашылық еңбегіне әсер етеді. Ол енді жазбайды, бірақ өзінің бұрынғы туындыларының қойылымдарына қатысады. Коул 1964 жылы 73 жасында қайтыс болады.
As he is about to die, Porter's life flashes before him in the form of a musical production staged by the archangel Gabriel in the Indiana theater where the composer first performed on stage. He recalls the night he met his wife, Linda Lee Thomas, a recent divorcee and stunning beauty. From the start, they click and become a devoted couple. Linda is well aware that Cole is gay. Her first husband was abusive to her, but, as she confesses to him on their wedding day, Cole is completely different. Because he loves her and is publicly affectionate, Linda tolerates his extramarital dalliances. During their marriage, Cole's career flourishes. Linda begins the tradition of presenting Cole with a custom designed and engraved Cartier cigarette case at the opening of each new show. To cheer Linda after she experiences a miscarriage, the couple move to Hollywood. After an initial period of excitement, Cole's flings become too overt and indiscreet and they create tension. Cole is photographed in an amorous embrace with another man in the restroom of a gay nightclub. Both he and Linda are blackmailed into paying a large sum to suppress publication of the pictures. When he shrugs off the blackmail, she goes to Paris, leaving him bereft. It is not until Cole is seriously injured in a horseback riding accident that Linda returns to his side, willing to forgive, but still finding difficulty in coping with his extramarital affairs. She is eventually diagnosed with emphysema, and in an attempt to provide Cole with a new partner once she is gone, she introduces him to her decorator and estate advisor. The match is successful. When Linda dies in 1954, Cole is devastated. He continues working until 1958 when degeneration of his right leg finally requires amputation, affecting his creative output. He never writes again, but does participate in productions of his earlier works. Cole dies in 1964 at age 73.
Өндіріс
Портер ең жақсы жағдайда орташа ғана әнші болғанымен, режиссер Ирвин Винклер Бродвейдегі музыкалық өнерлері үшін екі Тони және екі Драма Деск сыйлығының иегері Кевин Клайнды композитор рөліне шақырды. Ол өзінің дауыс диапазонды шектеу арқылы кейіпке енді. Оның ән айтуының көп бөлігі түсірілім алаңында тікелей жазылды, ал Портер ойнайтын сахналарда актердің өзі фортепианода орындады. Винклердің фильмнің DVD нұсқасындағы түсіндірмесіне сәйкес, ол Линда рөліне көптеген актрисаларды қарастырған, бірақ Эшли Джаддтың агенті оған осы рөлге қызығушылық танытқан. Винклер оның жалақы талабы бюджеттен асып кетеді деп ойлаған, бірақ актриса Линда рөлін сомдауға соншалықты құштар болғандықтан, ол әдеттегі сұраныс бағасын төмендетуге келісім білдірді. Джадд Клайннан жиырма жас кіші, ал композитордың әйелі одан сегіз жас үлкен болған. Фильм түсірілімдері Чизвик Хаус және Лутон Ху-да өтті. Фильмнің тұңғыш көрсетілімі 2004 жылы Канн кинофестивалінде болды. Одан кейін ол CineVegas халықаралық кинофестивалінде, Сидней кинофестивалінде және Сан-Франциско халықаралық лесбиян және гей кинофестивалінде көрсетілді, содан соң АҚШ-та шектеулі прокатқа шықты.
Although Porter was a passable singer at best, director Irwin Winkler cast Kevin Kline, winner of two Tony Awards and two Drama Desk Awards for his musical performances on Broadway, as the composer. He stayed in character by limiting his vocal range. Most of his singing was recorded live on the set, and the actor played the piano himself in the scenes where Porter plays. According to Winkler's commentary on the DVD release of the film, he had considered numerous actresses for the role of Linda when Ashley Judd's agent advised him she was interested in the part. Winkler was certain her salary demand would exceed that allowed by the budget, but the actress was so anxious to portray Linda she was willing to lower her usual asking price. Judd is twenty years younger than Kline, although the composer's wife was eight years older than he. Filming locations included Chiswick House and Luton Hoo. The film premiered at the 2004 Cannes Film Festival. It was shown at the CineVegas International Film Festival, the Sydney Film Festival, and the San Francisco International Lesbian and Gay Film Festival before going into limited release in the US.
Қабылдау
Фильм АҚШ-та 13 337 299 доллар, ал басқа елдерде 5 059 083 доллар жинады, жалпы әлемдік кассалық табысы 18 396 382 долларды құрады. Фильмге сыншылар әртүрлі баға берді. Роджер Эберт фильмге төрт жұлдыздың ішінде 3,5 жұлдыз қойды. Ол Chicago Sun Times газетінде жазған рецензиясында «Де Лавли кинода сирек кездесетін әлемдік сағынышты әкеледі» деп жазды. Ларри Кинг: «Бұл – жасалған ең үздік музыкалық өмірбаян» деді. The New York Times газетінде Стивен Холден фильмді «өлімге дейін баяу», «жансыз және шынайы қуаныштан мүлдем құрғақ» деп сипаттап, «Бұл осылай болуы керек емес еді. All That Jazz (Боб Фосстің өзінің азапты экрандық автобиографиясы), Кен Расселдің композиторлардың сюрреалистік портреттері немесе Федерико Феллинидің құштарлықпен зерттелген өзі туралы әңгімелері көркемдік шығармашылықтың тұңғиығына терең бойлады. Ақырғысызда, Де Лавлиде осы үшін қажетті батылдық пен қиял жоқ». Сан-Франциско хроникасынан Рут Стейн: «Фильм Клайннің нәзік ойынына қарамастан, жұлдыздардың Армани дизайнындағы тамаша киімдеріне және, әрине, Портердің ұлы әндеріне қарамастан, толыққанды болмайды. Режиссер Ирвин Винклердің стильдік тәсілі эмоционалды жағынан байланысу қиын. Оның фильмі студиялық өндіріс үшін күрт монтаждаудан да зардап шегеді. Ең бастысы, композитор лайықты ырғақты фильмге ие болуы керек еді. Бірақ Де Лавли бұзылған спиральсыз машина сияқты қимылдайды». Rolling Stone журналында Питер Траверс фильмге төрт жұлдыздың үшеуін берді және: «Дауысымен, мінезімен, ақсүйекше тартымдылығымен және жеке азабымен Кевин Клайн аңызға айналған композитор Коул Портер рөлінде өте тамаша. Ең жақсы жағдайда, Де Лавли стильді әзіл-қалжың мен күрделілікпен бір заманды, орынды және дыбысты еске түсіреді». Стив Персалл Санкт-Петербург Таймсынан фильмге C− бағасын берді және былай деп атап өтті: «Фильм шын мәнінде музыкалық нөмірлермен ара-тұра құтқарылатын, бірақ мәселенің өзінің бір бөлігі болып табылатын, келіспейтін кинематографиялық стильдердің жиынтығы. 1930 жылдардағы композитор туралы жақсы фильмді 1970 жылдарғы фильмдік концепцияны қолданып, 21 ғасырдың музыканттарын Портердің классикалық әндерін орындауға жалдау мүмкін емес. Мүмкін, құрмет көрсету альбомын жасауға болады, бірақ фильм емес. Бұл кино емес, кабаре шолуы сияқты, тақырыбының бетін сызып жатқан сценариймен жазылған әзіл-қалжыңмен байланысты әндердің керемет жинағы. Ұнамды да, дәмді де емес, тек көңіл көншітпейді». Billboard фильмнің «Жоғары джаз альбомдарында Коул Портердің қайта жандануына себеп болғанын» хабарлады. 2004 жылдың шілде айының соңына қарай фильмнің саундтрегі Top Soundtracks тізімінде 43-орынды, ал The Billboard 200 тізімінде 77-орынды иеленді. Фильм сонымен қатар сол кезде жақында шыққан жинақ альбомдардың рейтингін де арттырды: The Very Best of Cole Porter, Ultra Lounge: Cocktails With Cole Porter және It's De Lovely – The Authentic Cole Porter Collection.
The film grossed $13,337,299 in the US and $5,059,083 in other markets for a total worldwide box office of $18,396,382. Critically, the film had a mixed reception. Roger Ebert gave the film 3.5 out of a possible four stars. He wrote, for his review in the Chicago Sun Times, that De Lovely " brings [ ] a worldly sophistication that is rare in the movies". Larry King said: "Far and away the best musical biography ever made." In his review in The New York Times, Stephen Holden called the film "lethally inert" and "lifeless and drained of genuine joie de vivre" and added, "It didn't have to be like this. In their highly stylized ways, All That Jazz (Bob Fosse's morbidly manic screen autobiography), Ken Russell's surreal portraits of composers or any of Federico Fellini's libidinous self explorations have delved deeply into the muck of artistic creativity. Sadly, the daring and imagination required to go below the surface are nowhere to be found in De Lovely." Ruthe Stein of the San Francisco Chronicle said, "The movie never gels – despite Kline's nuanced performance, the stars' exquisite period clothes designed by Armani, and, of course, Porter's great songs. Director Irwin Winkler's highly stylized technique is difficult to connect with emotionally. His film also suffers from shockingly sloppy editing for a studio production. If nothing else, the composer . deserves a movie that has rhythm. But De Lovely lurches along like a car with a missing spark plug." In Rolling Stone, Peter Travers rated the film three out of a possible four stars and commented, "In voice, manner, patrician charm and private torment, Kevin Kline is perfection as legendary composer Cole Porter . At its best, De Lovely evokes a time, a place and a sound with stylish wit and sophistication." Steve Persall of the St. Petersburg Times graded the film C− and observed, "The movie is actually an ugly compilation of clashing cinematic styles occasionally salvaged by musical numbers that essentially are part of the problem. You can't make a good movie about a 1930s composer using a 1970s film conceit while hiring 21st century recording artists to perform Porter's classic songs. A tribute CD, maybe, but not a movie . [it] plays like a cabaret review rather than a motion picture, a sublime collection of songs linked by scripted banter barely scratching the surface of its subject. Not delightful, not delicious, just disappointing." Billboard reported that the film "has inspired a Cole Porter renaissance on Top Jazz albums". By the end of July 2004, the film's soundtrack reached 4–3 on Top Soundtracks and 77–58 on The Billboard 200. The film also boosted chart numbers for the then recently released compilations albums: The Very Best of Cole Porter, Ultra Lounge: Cocktails With Cole Porter, and It's De Lovely The Authentic Cole Porter Collection.