Аргилл: Шотландиялық автомобиль тарихы

Кіріспе

Argyll – 1899 жылдан 1932 жылға дейін, содан кейін 1976 жылдан шамамен 1990 жылға дейін өндірілген шотландиялық автомобиль маркасы.

Аргиллдің түпнұсқалық маркасы

Алекс Гован 1899 жылы The Hozier Engineering Company компаниясын құрды, және осы зауытта алғашқы Argyll Voiturette өндірілді; заманауи Renault үлгісімен көшірілген, ол 2¾ ж.к. de Dion қозғалтқышы және вал тіркемесімен жабдықталды. 1901 жылғы үлгілерде 5 ж.к. қозғалтқыш болды; 1902 жылы жасалған автомобильдер 8 ж.к. агрегаттарды пайдалана отырып, одан әрі жаңартылды. Біраз уақыттан кейін капоттың екі жағын құрайтын радиатор түтікшелері бар 10 ж.к. қос қозғалтқыш пайда болды; 1904 жылы компания алдыңғы радиаторлары бар Aster қозғалтқышы бар автомобильдердің ассортиментін ұсынды. Олардың бірі 1985 см³, 10 ж.к. болды; ал қалғандары 3054 см³, 3686 см³ және 4849 см³ көлемді болды. Барлық автомобильдерде Гованның өте қолайсыз беріліс қорабы болды, ол Т тәрізді механизм және бөлек кері бағыт және жылдамдық өзгерту тұтқаларымен жабдықталған. Компания, енді Argyll Motors Ltd. деп аталатын, Шотландияның ең ірі тауарлық белгісіне айналды және көп ұзамай Глазгодағы Бриджетоннан Александриядағы Батыс Данбартонширдегі үлкен, мақсатты түрде салынған зауытқа көшті. Аргилл моторлық зауыты кең аумақты қамтыды, өз теміржол желісіне ие болды және 1906 жылы Джон Дуглас Скотт Монтегю, Болиудің 2-ші бароны Монтегю тарапынан ашылды. Алайда, жаңа зауыт толық қуатымен пайдаланылмады, және компания 1907 жылы Гованның қазасынан кейін құлдырауын басталды. Ол 1908 жылы таратылды. 1910 жылы өндіріс қайта жаңғыртылды, енді Argylls Ltd. деп аталатын компаниямен, атақты "Flying Fifteen" және алты цилиндрлі модельді қоса алғанда, жаңа автомобильдермен. 12/14 такси ретінде кеңінен сатылды, тіпті Нью-Йоркке экспортталды. J. M. Рубри жасаған төрт дөңгелекті тежегіштерге 1910 жылдың 18 наурызында Генри Перро мен Джон Мередит Рубри патент алды (патент нөмірі 6807), және 1911 жылдан бастап қолжетімді болды, ал 1912 жылы компания директоры Бейли П. Берт пен Дж. П. Макколлум жасаған бір жеңді клапанды қозғалтқыш өндіріске енгізілді; 1914 жылға қарай барлық модельдерде Берт Макколлум қозғалтқыштары қолданылды. 1914 жылдың мамыр айында Argylls компаниясы британдық соғыс кеңсесіне жаңа ұшақ қозғалтқыштарын іріктеу конкурсының бөлігі ретінде сумен салқындатылатын екі 6 цилиндрлі тізбектік авиациялық қозғалтқышты тапсырды. Байқау барысында қозғалтқыштардың бірі краншафтын жыртып жіберді. Екінші қозғалтқыш толық жүктемемен алты сағаттық сынақтан өтті және 100 фунт стерлинг жүлде алды. Алайда, бұл тип өндіріске іріктемеді. Ол Дамфристегі ескі Аррол Джонстон зауытының жанында Solway Marine компаниясымен жасалған шыны талшықтан жасалған корпусына енгізілді. 1976 жылғы прототиптік автомобильде турбокомпрессорлы Rover V8 қозғалтқышы болды. Саабтың турбокомпрессорлы қозғалтқышы бар нұсқасы да қарастырылды, бірақ ол жасалмады. Аспа Triumph 2500-нен алынған, ал беріліс қорабы ZF 5-сатылы бірлігімен жабдықталған. Он бұранданы шешу арқылы бүкіл артқы бөлік, аспа, беріліс қорабы және қозғалтқыш алынып тасталды. 1983 жылы тұңғыш рет көрсетілген автомобильдің өндірістік нұсқасында Renault, Peugeot және басқалар қолданған Douvrin Euro V6 қозғалтқышының турбокомпрессорсыз нұсқасы және Renault 30 трансаксы қолданылды. 3.5 – 4.2 литрлік V8 турбокомпрессорлы және ZF берілісімен бірге опция ретінде ұсынылды, бірақ ол жасалмады. Басқа қозғалтқыш опциялары Lancia Beta қозғалтқышы мен берілісі және Indycar қозғалтқышы ретінде басталған Buick V6 болды. V8 турбосымен 160 миль/сағ (шамамен 260 км/сағ) ең жоғары жылдамдыққа қол жеткізілді, бірақ ол расталмады. Бастапқы бағасы 25 30,000 фунт стерлинг болды, бұл сол кездегі Ferrari 308 GTB бағасына шамалас болды. Өндірістік қуаты жылына он екі автомобильді құрайды деп хабарланды, бірақ олардың ешқайсысы сатылмады. Көк түсті нұсқа компания бухгалтеріне тиесілі болды және іс жүзінде пайдаланылмады.

Alex Govan founded The Hozier Engineering Company in 1899, and it was at this factory that the first Argyll Voiturette was produced; copied from the contemporary Renault, it featured a 2¾ hp de Dion engine and shaft drive. 1901 models had an upgraded engine of 5 hp; cars made in 1902 were upgraded even further, using 8 hp units. Soon there appeared a 10 hp twin with radiator tubes forming the sides of the hood; in 1904 the company introduced a range of Aster engined cars with front mounted radiators. One of these was a 10 hp of 1985 cc; others were fours of 3054 cc, 3686 cc, and 4849 cc. All cars featured Govan's rather awkward gearbox, which had a T shaped gate and separate reverse and change speed levers. The company, by now named Argyll Motors Ltd. had now become Scotland's biggest marque and soon moved from its premises in Bridgeton, Glasgow to a grand, purpose built factory in Alexandria, West Dunbartonshire. The Argyll Motor Works covered , had its own railway line, and was opened in 1906 by John Douglas Scott Montagu, 2nd Baron Montagu of Beaulieu. However, the new factory was never used to capacity, and the company began to decline after Govan's death in 1907. It went into liquidation in 1908. Production restarted in 1910, under a company now named Argylls Ltd., with a new range of cars including the famed "Flying Fifteen", and a six cylinder model. The 12/14 was widely sold as a taxi even being exported to New York. Four wheel brakes designed by J. M. Rubury of Argyll and patented on 18 March 1910 by Henri Perrot and John Meredith Rubury (Patent number 6807) were available from 1911 on, and in 1912 the single Sleeve valve engine designed by company director Baillie P. Burt and J. P. McCollum began production; the entire range featured Burt McCollum engines by 1914. In May 1914, Argylls submitted two water cooled 6 cylinder inline aero engines to the British War Office as part of a contest to select new aircraft engines. During the competition one of the engines broke its crankshaft. The other engine completed a six hour run test at full load winning a £100 prize. Ultimately the type was not selected for production. clothed in a fibreglass bodyshell made next door to the old Arrol Johnston factory in Dumfries by Solway Marine. The 1976 prototype car featured a turbocharged Rover V8 engine. A version with a turbocharged Saab engine was also mooted, but none were built. The suspension came from the Triumph 2500 and the gearbox was a ZF 5 speed unit. By undoing ten bolts, the entire rear end, suspension, gearbox and engine came away. A production version of the car, which made its debut in 1983, had a non turbocharged version of the Douvrin Euro V6 as used by Renault, Peugeot and others, together with a Renault 30 transaxle. A turbocharged V8 of 3.5 4.2 litres, together with the ZF transmission, was an option, but none were built. Other engine options were the Lancia Beta engine and transmission, and a Buick V6 which had started out as a stillborn Indycar engine. A top speed of 160 mph (ca. 260 km/h) with the turbo V8 was claimed but never ratified. The quoted price at launch was £25 30,000, which was comparable to the contemporary Ferrari 308 GTB. Production capacity was stated to be twelve cars a year, but none were sold. The silver version used for the launch and publicity material belonged to the company accountant and was virtually never driven.