Британдық саяхатшы Патрик Даффи өмірбаяны

Кіріспе

Британдық саясаткер

Сэр Альберт Эдвард Патрик Даффи KCSG (17 маусым 1920 жылы туған) – британдық экономист және Лейборист партиясының саясаткері. Ол 1963 жылдан 1966 жылға дейін Колн Вэлли округінен, ал 1970 жылдан 1992 жылға дейін Шеффилд Аттерклифф округінен парламент депутаты болды.

Ерте өмір және мансап

Даффи 1920 жылдың маусым айында Ланкаширдің Уиган қаласында ирландтық католик иммигранттары Джеймс пен Маргарет Даффи отбасында дүниеге келді. Джеймс пен оның әкесі, сондай-ақ Патрик аталған, 19 ғасырдың соңы мен 20 ғасырдың басында Англияға көшіп келді. Джеймс 1925 жылы отбасымен бірге Оңтүстік Йоркширдегі Донкастердің жанындағы Россингтон кеншілер ауылына көшер алдында Уиганның Мейпол шахтасында кенші болып жұмыс істеді. 2020 жылға қарай, кіші Патрик әлі де Донкастерде тұрады. Ұшағы Оркней аралдарындағы Скапа-Флоу маңында апатқа ұшырағаннан кейін, 20 жасқа толмаған шағында дін қызметкері оған соңғы қасиетті рәсімді жасады. Алайда, Даффи 1946 жылы Әуе радар мектебінің командирі шенімен әскери қызметтен кетті. Даффидің саясатқа деген қызығушылығы Лондон экономика мектебінде оқып жүргенде оянды; ол сол жерде және Нью-Йорктегі Колумбия университетінде заң докторы дәрежесін алды. Содан кейін ол Лидс университетінде профессор болып жұмыс істеді. Ол 1950 жылдан 1963 жылға дейін және 1967 жылдан 1970 жылға дейін, парламентке алғаш рет сайланғанға дейін үзіліспен дәріс берді. Осы кезеңде ол Нью-Джерси штатының Мэдисон қаласындағы Дрю университетінде қонақ профессор болды. Кейіннен ол 1982 жылдан 1993 жылға дейін Американдық халықаралық бизнес аспирантурасында, ал 1992 жылдан бастап Иллинойс штатының Уитон қаласындағы Халықаралық бизнес институтында қонақ профессор болып жұмыс істеді. Тивертон консерваторлар үшін қауіпсіз орын болғанына қарамастан, Даффи оны екі рет, 1951 және 1955 жылдары, 1963 жылы қосымша сайлауда жеңіп алған Колн аңғарының перспективалы сайлау округіне ауысқанға дейін таласты. Ол 1966 жылғы жалпы сайлауға дейін Колн Вэлли округін басқарды, онда ол лейбористерге жалпы ұлттық үрдіске қарамастан, либерал Ричард Уэйнрайттан жеңілді. 1970 жылғы жалпы сайлауда Даффи Шеффилд Аттерклиффтен (Лейбористік партия үшін қауіпсіз орын болған) Джордж Кэборнмен, болашақ Шеффилд депутаты Ричард Кэборнның әкесімен өткен қатаң іріктеу сайысынан кейін сайланды. Осылайша ол сайлау округін Өкілдер палатасына жалпы сайлауда өкілдік етуге сайланды; Даффи ол жерде өткізген әрбір келесі сайлауда бес таңбалы артықшылықпен орынды сақтап қалды. Даффи 1974-1976 жылдары Қорғаныс министрінің парламенттік жеке хатшысы, ал 1976-1979 жылдары Джим Каллаган үкіметінде Қорғаныс (Royal Navy) министрлігінің парламенттік мемлекеттік хатшысының орынбасары болды. 1979 жылғы жалпы сайлауда лейбористер жеңілгеннен кейін Даффи 1979 жылдан 1981 жылға дейін және 1983 жылдан 1984 жылға дейін қорғаныс жөніндегі оппозициялық спикері болды. Даффи лейборист партиясының оң жағындағы "орталық" саясаткер болды, ол беделді еуропалық және бір жақты ядролық қарусыздануға қарсы болды. 1980 жылғы көшбасшылық сайлауда ол партияның солшыл қанатынан шыққан Майкл Фут емес, Джон Силкинге дауыс берді. Осы кезеңде Даффиді партиядан шығаруға әрекет жасалды, бірақ ол бес дауыс айырмасымен сәтсіз аяқталды. Тэтчерге қатысты пікірлерінде консерваторлардың орындықтарынан (және премьер-министрдің ұстанымын ресми түрде қолдаған өз тарапынан наразылық білдіріліп) ол былай деді: text= Қатты және сезімсіз, немесе бекем және нық тұрғандықтан сіз көршілес және одақтас елдердегі пікірлердің өсуіне жарқын жарық түсірдіңіз, олардың пікірлері сағат сайын келіп түсуде, сіздің үкіметіңіздің моральдық банкроттығы және Ирландиядағы барлық уақыттағы консерваторлар үкіметтерінің үлкен және қылмыстық қабілетсіздігі. Бұл пікірлер "ашуға" себеп болды, бірақ Даффи әлемнің түкпір-түкпірінен қолдау білдіретін 600 хат алды. Алайда, Тэтчер кейіннен Даффиді НАТО Ассамблеясының президенті болып тағайындалған кезде шайға шақырды. "Біз өте жақсы араластық, тіпті оның қызметкерлері біздің кездесуіміз ешқашан аяқталмайды деп алаңдады", - деді ол 2020 жылы. Дінін ұстанушы католик Даффи 80 жасында алты жыл бойы Эль Камино де Сантьяго де Компостела қасиетті саяхатын (ағылшын тілінде Қасиетті Яков жолы деп аталады) аяқтады, ол күніне 35 күн бойы 25 км қашықтықты жүруді талап етті. Ол ешқашан үйленбеген, бірақ "Yorkshire Live" басылымының мәлімдеуінше, "оның айтуынша, кеңседе өткен көп жылдарында оған тартымды әйелдердің компаниясы жетіспеді". 2020 жылдың 17 маусымында 100 жасқа толған Даффи өзінің туған күнін Донкастердегі үйінде атап өтті; ол сонымен қатар Ирландияның графтық Роскоммон облысында да үйі бар, онда ол көп уақытын өткізеді. Ұзақ өмір сүруінің құпиясы туралы сұрағанда ол: "Мен ешқашан темекі тартқан емеспін, мен ешқашан жүре алатын болсам қызметтік көлікті пайдаланбадым – мен осы көліктерді пайдаланудан қаша алмасам пайдаланбадым – және мен оқыдым". 2020 жылдың желтоқсанында өзінің бұрынғы парламенттік лейбористтік партиясының әріптесі Рональд Аткинс қайтыс болғаннан кейін ол ең қарт тірі бұрынғы депутат атанды.

Duffy was born in Wigan, Lancashire in June 1920, to Irish Catholic immigrant parents James and Margaret Duffy, who were both from the village of Raith, near Aghamore in County Mayo. James and his father, who was also named Patrick, moved to England as migrant agricultural workers in the late 19th and early 20th century. James worked as a miner in Wigan's Maypole pit, before moving with his family to the mining village of Rossington near Doncaster in South Yorkshire in 1925. as of 2020, the younger Patrick still lives in Doncaster. After his plane had crashed near Scapa Flow in Orkney, and still in his early 20s, a priest gave him the last rites; however, Duffy left the forces in 1946 with the rank of Commanding Officer at the Naval School of Air Radar. Duffy's interest in politics was stirred whilst he was a student at the London School of Economics; it was there and at Columbia University in New York where he obtained his degree and Doctorate of Law. Following this, he took up a professorship at Leeds University. He lectured there from 1950 to 1963, and from 1967 to 1970, with a break for his initial stint in Parliament. During this period, he was also a visiting professor at Drew University in Madison, New Jersey. Later in his career, he was a visiting professor at the American Graduate School of International Business, from 1982 to 1993, and at Wheaton's International Business Institute in Illinois, from 1992. Despite Tiverton being a safe seat for the Conservative Party, Duffy contested it twice more, in 1951 and 1955, before moving to the more promising seat of Colne Valley, which he won at a by election in 1963. He held Colne Valley until the 1966 general election, when he was defeated by the Liberal Richard Wainwright, despite the national swing to Labour. Duffy was selected to stand for Sheffield Attercliffe (which had been a safe seat for the Labour Party) at the 1970 general election following a close selection contest with George Caborn, father of future Sheffield MP Richard Caborn. He was consequently elected to represent the constituency in the House of Commons at that general election; Duffy held onto the seat with five figure majorities at each of the subsequent contests he fought there. Duffy was Parliamentary Private Secretary to the Secretary of State for Defence from 1974 to 1976, and Parliamentary Under Secretary of State for Defence (Royal Navy) MoD in Jim Callaghan's Government from 1976 to 1979. Following Labour's defeat at the 1979 general election, Duffy was Opposition Spokesman on Defence from 1979 to 1981, and again from 1983 to 1984. Duffy was a "moderate" on the right of the Labour Party, being a staunch pro European and opponent of unilateral nuclear disarmament. He voted for John Silkin in the 1980 leadership election, rather than Michael Foot, the successful candidate from the party's soft left. During this period, there was an attempt to deselect Duffy, which failed by just five votes. In comments directed at Thatcher, amidst heckles from the Conservative benches (and frowns from his own side, whose official line was to support the Prime Minister's stance), he remarked:
text=By appearing hard and unfeeling, or firm and determined, you have spectacularly illuminated for growing bodies of opinion in neighbouring and allied countries, whose comments are flowing in hourly, your government's moral bankruptcy and the colossal and criminal incompetence of Conservative governments of all times in their dealings in Ireland. These comments caused "outrage", but led to Duffy receiving 600 letters in support from around the world. Despite this, however, Thatcher later invited Duffy for tea when he was appointed President of the NATO Assembly. "We got on so well that her officials were starting to get nervous that our meeting would never finish," he commented in 2020. A practising Catholic, Duffy completed the El Camino Santiago de Compostela pilgrimage (known as the Way of St. James in English) for six years running whilst in his 80s, which involved him walking 25 km a day for 35 days. He has never married, though according to Yorkshire Live, "he says he was not short of attractive female company during his many years in office." Duffy turned 100 on 17 June 2020, and celebrated his birthday at home in Doncaster; he also has a home in County Roscommon in Ireland, where he has spent much of his time. When asked for the secret to his longevity, he said "I never smoked, I never used my ministerial car when I could walk – I never used any such transport when I could avoid doing so – and I read". In December 2020, following the death of his old Parliamentary Labour Party colleague Ronald Atkins, he became the oldest living former MP.