Қазіргі бейсболдың алға құрылысы

Кіріспе

Қазіргі заманғы бейсболға дейінгі кезең

19 ғасырдың бейсболға дейінгі алғысы – таунбол, townball немесе Филадельфия таунболы, Солтүстік Америкада 18-ші және 19-шы ғасырларда ойналған, раундерстің ұқсас түрі және қазіргі бейсболдың алғысы болған доп пен таяқпен ойналатын, қауіпті аймақтан шығуға болатын ойын. Кейбір аймақтарда, Филадельфия және Огайо және Миссисипи өзендерінің бойындағы аймақтарды қоса алғанда, жергілікті ойын Таун Болл деп аталды. Басқа аймақтарда жергілікті ойын "негіз", "шеңбер доп", "негіз доп" немесе жай ғана "доп" деп аталды; 1840 жылдары "Нью-Йорк ойыны" дамығаннан кейін, ол кейде "Жаңа Англия ойыны" немесе "Массачусетс бейсболы" деп аталды. Ойыншылар – жасыл шабындықта импровизацияланған доптар мен таяқтармен ойнаған мектеп оқушылары немесе ұйымдастырылған клубтардағы жас жігіттер болуы мүмкін. Бейсбол басымдыққа ие болған сайын, таунбол бейсболға ұқсас, көне немесе ауылдық ойындарды сипаттау үшін қолданылатын кездейсоқ терминге айналды.

Қалалық бал және "Даблдей" мифы

Таунболдың бейсболдың пайда болуына қатысы 1900 жылдардың басынан бері талқыланып келеді, және бұл пікір таласы редактор мен оның баспагері арасындағы достық даудан туындаған. 1903 жылғы «Spalding’s Official Base Ball Guide» басылымында, Англияда туған редактор Генри Чэдвик: «Жаңа Йорк ойыны таунболды жақсартқандай, таунбол да екі ғасырлық ағылшын ойыны – раундерстің жақсартылған түрі болды» деп жазды. Жұлдыз ойыншы, спорттық жабдықтар кәсіпкері және «Spalding Guide» баспагері Альберт Гудвилл Сполдинг бейсболдың шығу тегі американдық екенін мәлімдеді. Сполдинг 1905 жылдың 15 қаңтарындағы «Washington Post» газеті үшін «Бейсболдың шығу тегі және ерте тарихы» атты мақала жазды. Ол төрт лақтырушы мен төрт соққышы төрт бұрышта тұрып ойнайтын «Төрт ескі мысық» ойынын сипаттады. «Бір тапқыр американдық бала» алаңның ортасына бір лақтырушыны қою идеясын ойлап тапты, - деп жазды Сполдинг. «Бұл көп жылдар бойы ескі Таунбол ойыны ретінде белгілі болды, қазіргі бейсбол ойыны, әрине, ағылшын балаларының пикник ойыны – «Раундерс» емес, одан туындады». Кейіннен, 1905 жылы Сполдинг бұл мәселені зерттеу үшін Миллс комиссиясы деп аталатын сарапшылар тобын ұйымдастырды. Аберн Грейвстің куәлігі Миллс комиссиясының Аберн Даблдей бейсболды 1839 жылы ойлап тапқан деген тұжырымының негізін құрады. Ол Нью-Йорк штатының Куперстаун қаласындағы жігіттер бейсболдан бұрын ойнаған «ескі» ойын ретінде таунболды атады. Грейвс сипаттаған таунбол ойынында соққышы лақтырылған допты жалпақ таяқшамен ұрып, елу фут қашықтықтағы мақсатқа қарай жүгіріп, қайтадан кері қайтқан. Грейвс ойын алаңында әдетте 20-дан 50-ге дейін бала болғандығын, бұл допты ұстауға тырысқандардың арасында көптеген соқтығысуларға әкелгенін айтты.

Филадельфия қалалық шары

Қалалық доп деп аталатын ойын туралы көптеген әңгімелер жылдар өткен соң естеліктер мен шағылысулар түрінде жазылған. Сол кездегі сипаттамаларды табу қиын. Ең ерте мысалдардың бірі – 1857 жылдың 19 қыркүйегінде жарық көрген «Нью-Йорк Клиппер» газетіндегі Germantown (қазір Филадельфияның бір бөлігі) қаласында өткен «Қалалық доп ойыны» туралы хабарлама. 1860 жылдың 11 тамызындағы «Клиппер» газеті тағы бір ойын туралы жазып, былай деді: «Олимпиада клубы 1832 жылдан бері жұмыс істеп келеді, сондықтан ол Филадельфия қаласындағы қалалық доп ұйымының алғашқы ұйымы болып саналады». 1831 және 1832 жылдары бейресми топтар Филадельфиядағы Маркет көшесінде және Нью-Джерси штатының Камден қаласында, Делавэр өзенінің арғы бетінде қалалық доп ойнаған. Ирвинг Лейтнер 19 ғасырға тән бір дереккөзден келтіреді: «Ойыншылардың барлығы 25 жастан асқан еді, олардың осындай ойын ойнағанын көру ойыншылардың достарының арасында үлкен қуаныш тудырды. Сол кезде алаңға шығып ойнау үшін жігер керек болды, себебі ойынға қарсы пікірлер өте күшті болды». 1833 жылы екі топ бірігіп, Олимпиадалық доп клубын құрды. «Бейсбол» кітабына кіріспе жазған Джон Монтгомери Уорд Филадельфиядағы ойын туралы былай деп жазды: «Бірінші күні жаттығуға жеткілікті мүшелер болмағандықтан, қалалық доп құрастыру мүмкін болмады, сондықтан «екі ескі мысық» ойыны ойналды. Бұл қалалық доп раундерге соншалықты ұқсас болғандықтан, біреуі екіншісінің прототипі болуы керек, бірақ қалалық доп пен бейсбол екі түрлі ойын болды». 1860 жылы осы қалалық доп клубы бейсболды қабылдауға шешім қабылдағанда, оның көптеген маңызды мүшелері отставкаға кетті, себебі соңғы ойынға деген қарсылық өте күшті болды. Олимпиадалық доп клубының жарғысының көшірмесі сақталған, бірақ онда клубты басқару ережелері ғана бар, доппен ойнау ережелері жоқ. Сол кездегі есептерде Филадельфиядағы қалалық допты екі командада он бір ойыншыдан тұратын командалармен, төрт базамен және соққы соққышы төртінші және бірінші базалар арасында тұрып ойнағандығы айтылады. Олар екі иннингке дейін «барлығы шығып қалғанға» дейін немесе он бір иннингке дейін «бір шығып, барлығы шығып қалғанға» дейін ойнады. Әдеттегі ойындарда көп голдар соғылды, жеңімпаз команда көбінесе 75 голдан асты. Ойыншылар өздеріне жеңіс туын және доп жасаған делінеді. Олар екі түрлі жеңіс туын қолдануға шебер болды. Екі қолмен соққы беру үшін крикет сияқты жалпақ жеңіс туы қолданылды. Бір қолмен соққы беру үшін кішкентай дөңгелек жеңіс туы, «делилл» деп аталды, таңдалды. Олимпиада командасы үш онжылдық бойы бейсбол, викет, ескі мысық және қалалық доптың түрлі нұсқаларын ойнағандығына дәлелдер бар. Филадельфиядағы қалалық допта «әр соққы гол немесе аутпен аяқталады». Базалар бір-біріне өте жақын орналасқан, олар қауіпсіз орын емес, тек соққышы-жүргіштің өтуі керек маршрутты белгілеу үшін ғана қолданылды. «Суға батыруға» рұқсат етілді, бірақ бұл сирек кездесетін жағдай еді. 1860 жылы Олимпиада командасы заманауи «Нью-Йорк ойынына» көшті, бірақ ескі стиль әлі де ауылдық жерлерде ойналып жатты. Сол жылы, бастапқыда қалалық доп клубы ретінде құрылған Филадельфияның «Атлетик» клубының мүшелері Нью-Йорк стиліндегі бейсбол және қалалық доптан екі жарысқа қатысу үшін Пенсильвания штатының Мауч Чанк қаласына сапар шекті. Мауч Чанк командасы «А» командасын қалалық допта 45:43 есебімен жеңді. Бірақ Нью-Йорк ережелері бойынша «А» командасы ауылдық ойыншыларды 34:2 есебімен жеңді. «Атлетик» клубы көп ұзамай ұлттық бейсболда жемісті нәтижелер көрсетті. Олимпиада клубы «А» командасымен қатты жарияланған бәсекелестіктен кейін 1864 жылы ірі матчтардан шығып, көптеген мүшелері қалалық доп ойнауға оралды.

Most accounts of a game called town ball were recorded many years later as reminiscences or memoirs. It is more difficult to find contemporary descriptions. One of the earliest was a New York Clipper article dated September 19, 1857, reporting a "Game of Town Ball" at Germantown (now a neighborhood of Philadelphia). Reporting another game, the Clipper for August 11, 1860, commented, "The Olympic Club dates its existence back to 1832, so that properly speaking it is the parent Town Ball organization in the city of Philadelphia." Informal groups were playing town ball at Market Street in Philadelphia and across the Delaware River in Camden, New Jersey, in 1831 and 1832. Irving Leitner quotes a 19th century source: "All the players were over 25 years of age, and to see them playing a game like this caused much merriment among the friends of the players. It required 'sand' in those days to go out on the field and play, as the prejudice against the game was very great." The two groups merged in 1833 to form the Olympic Ball Club. In the introduction to his book Baseball, John Montgomery Ward wrote of the Philadelphia game:
it is recorded that the first day for practice enough members were not present to make up town ball, and so a game of "two old cat" was played. This town ball was so nearly like rounders that one must have been the prototype of the other, but town ball and base ball were two very different games. When this same town ball club decided in 1860 to adopt base ball instead, many of its principal members resigned, so great was the enmity to the latter game. A copy of the Olympic Ball Club's constitution exists, but it contains only rules for governing the club, and no rules for playing ball. Contemporary accounts describe Philadelphia town ball as played with eleven men on a side, with four bases and the batter standing between fourth and first bases. They played two innings of all out, all out or eleven innings of one out, all out. Typical games were high scoring with the victorious side often topping 75 runs. The players are said to have made their own bats and balls. They were adept with two types of bats. For a two handed swing, a flat cricket type bat was used. For a one handed swing, a smaller round model, called a delill, was chosen. There is evidence that over the course of three decades the Olympics played varieties of baseball, wicket, and old cat, as well as town ball. In Philadelphia Town Ball, "every at bat resulted in a home run or an out". The bases were very close together, and were not safe havens, serving merely to mark the circuit the batter runner must take. "Soaking" was permitted but rare. In 1860 the Olympics converted to the modern "New York game", but the old style was still being played in rural areas. That year, members of Athletic of Philadelphia, originally formed as a town ball club, traveled to Mauch Chunk, Pennsylvania, for two contests, one of New York style baseball and the other of town ball. The Mauch Chunk team defeated the A's, 45–43, at town ball. But playing New York rules, the A's defeated the country players, 34–2. The Athletics were soon to be a national baseball powerhouse. The Olympic Club, after a bitterly publicized rivalry with the A's, dropped out of major match play in 1864, and many of the members went back to playing town ball.

Батыстағы қала шары

Огайо штатының Цинциннати қаласында 1860 жылы Excelsior Townball клубы құрылды; ойыншылар жас мектеп мұғалімдері, олардың достары және аурухана стажерлары болды. Олар төрт иннингтен тұратын ойындарда бір қолмен соққан кішкентай таяқшаны пайдаланды, әр командада 10-15 ойыншыдан болады. 1863 жылы ресми Цинциннати Buckeye Townball клубы құрылды. Индианалық жазушы Эдвард Эгглестон Азамат соғысынан бұрынғы мектеп ауласындағы ойынды еске алады: «Қалалық доп – бұл ғылыми, бірақ одан да әлдеқайда қызықты емес «ұлттық ойын» бейсболдың пайда болған ежелгі ойындарының бірі. Сол кезде «ұлттық ойын» туралы ой жоқ еді. Шығыс жастары алаңдағы бейсболды, ал батыс жастары қалалық допты еркін және қуанышпен, жұмсақ доптармен, қарапайым таяқшалармен және ешқандай мақтансыз ойнады. Есептер болған жоқ, бірақ қалалық доптағы ұстау немесе шығару бүкіл команданы алаңнан шығарып, қалғандарына таяқшаны немесе «педлді» ұстауға мүмкіндік берді». Scribner's Monthly журналы, 1879 жылғы наурыз. Иллинойс штатының Кантон қаласы 1837 жылы құрылды. Қала басшыларының (альдермендердің) алғашқы отырысында, 1837 жылғы 27 наурызда, Ережелердің 36-тармағы қабылданды: «Шәмбі күні банди, крикет, мысық, қалалық доп, бұрыштық доп, овербол, бестік немесе кез келген басқа доп ойыны ойнаған кез келген адам, немесе кез келген қоғамдық орында доллар немесе он центтік монета лақтырған немесе кез келген басқа ойынға қатысқан жағдайда, сотталған жағдайда бір доллар айып төлейді». Генри Дж. Филпот өзін «Миссисипи өзенінен жиырма шақырым қашықтықтағы ауылдық мектептерде оқушы және мұғалім ретінде, ал Сент-Луис пен Сент-Пол қалаларының арасындағы жарты жолда» деп сипаттады. Ол 1890 жылы Popular Science Monthly журналы үшін «Доппен ойнайтын балалар ойыны» атты әңгіме жазды. Филпоттың айтуынша, балалар «Ескі мысықты» сегізден астам ойыншы жиналғанша ойнады; содан кейін олар қалалық допқа ауысты. «Қалалық допта әлі де алаңдағы ойыншылар мен ішкі алаңдағы ойыншылар арасында ешқандай айырмашылық болған жоқ. Пичер мен қақпашы таңдалғаннан кейін, командадағы қалғандары қалаған жеріне баратын және барлық соққышыларды шығарғанша соққыға қатыспайтын». Ол бейсбол енгізілгеннен кейін қалалық доптың «мұндай өзгеше болғанын, сондықтан бірнеше жыл бойы екі ойын қатар ойналды, әрқайсысы өз атын сақтап қалды» деп жазады.

In Cincinnati, Ohio the informal Excelsior Townball Club was formed in 1860; the players were young schoolteachers and their friends, and hospital interns. Reportedly they used a small bat which was swung with one hand, in games of four innings, with 10 to 15 players on a side. The more formal Cincinnati Buckeye Townball Club was established in 1863. Indiana Author Edward Eggleston remembers a pre Civil War schoolyard game:Town ball is one of the old games from which the scientific but not half so amusing "national game" of base ball has since been evolved. In that day the national game was not thought of. Eastern boys played field base, and Western boys town ball in a free and happy way, with soft balls, primitive bats, and no nonsense. There were no scores, but a catch or a cross out in town ball put the whole side out, leaving others to take the bat or "paddle" as it was appropriately called.| Scribner's Monthly, March 1879
The town of Canton, Illinois was incorporated in 1837. At the first meeting of the town trustees (aldermen), March 27, 1837, Section 36 of the Ordinances was enacted: "any person who shall on the Sabbath day play at bandy, cricket, cat, town ball, corner ball, over ball, fives, or any other game of ball, within the limits of the corporation, or shall engage in pitching dollars or quarters, or any other game, in any public place, shall, on conviction thereof, be fined the sum of one dollar." Henry J. Philpott described himself as "a pupil and teacher in country schools within twenty miles of the Mississippi River, and about half way between St. Louis and St. Paul." He wrote a story called "A Little Boys' Game with a Ball" for Popular Science Monthly in 1890. Philpott writes that the boys played Old Cat until they had more than eight players; then they switched to town ball. "In 'town ball' there was as yet no distinction between base men [infielders] and fielders. After the pitcher and catcher had been selected, the others on that side went where they pleased; and they did not get to bat until they had put all the batters out." He writes that after baseball was introduced, town ball "was so different that for some years the two games were played side by side, each retaining its own name."

Массачусетс ойыны

Жаңа Англия тұрғындары өз ойынын көбінесе "негіз" немесе "дөңгелек доп" деп атаған (негіздерді айналып шабудан). "Массачусетс ойыны" немесе "Жаңа Англия ойыны" Бостон аймағында көптеген клубтардың белсенді қатысуымен ресми түрде қалыптастырылды. 1858 жылы Массачусетс штатының Дедхам қаласындағы Бейсболшылардың Массачусетс қауымдастығы ережелер жинағын жасады. Бұл ойынды 10-14 ойыншы ойнады, 4 база 60 фут арақашықтықта орналастырылды және шектеулі аймақ болған жоқ. Доп қазіргі бейсбол допынан әлдеқайда кіші және жеңіл болды, ал ойыншыларды доппен "соқтыру" арқылы (лақтырылған доппен тигізу) ойыннан шығаратын. Иннингтерде бір аут, барлығы аут болып есептелді және 100 ұпайға бірінші болып жеткен команда жеңіске ие болды. 1860 жылдарға дейін қолдаушылары болғанымен, Массачусетс ойыны "Нью-Йорк ойыны" бейсболымен, оның Knickerbocker ережелерімен ығыстырылды, ол қазіргі бейсбол ойынының негізін құрады.

Ескі үлгідегі бас бас

Бейсболдың алғашқы ойындарына кейіннен қолданылған тағы бір термин – "ескі үлгідегі бейсбол" болды. Бұл ойын, әдетте, әр командада көп ойыншы бар, бейсболдың бір түрі ретінде қарастырылды, онда алаң қорғаушылары допты жүгірушіге лақтыратын. Ньюарк (Нью-Джерси) қаласындағы Knickerbocker Antiquarian Base Ball Club кем дегенде 1865 жылға дейін ескі үлгідегі бейсбол ойнауды жалғастырды. Азамат соғысынан кейін, ескі ойыншылар пикниктер мен қайырымдылық шараларында дәстүрлі бейсболдың көрсетілімдерін ұйымдастыратын. Мысалы, 1888 жылы Висконсин штатының Маустон қаласында өткен "Ескі қоныс аудару мерекесінде" "ескі үлгідегі бейсбол ойыны" да болды. Қызығы, Куперстаун тарихында бейсбол туралы айтылған жалғыз дерек – ескі үлгідегі ойынды сипаттау: 1877 жыл. Тамыз айында мұнда "Қызылдар" командасын судья Стерджес, ал "Көктер" командасын судья Эдик басқарды, 16 ойыншыдан құралған ескі үлгідегі бейсбол ойыны өтті. Жеңіс "Көктер" командасына бұйырды. Ойынға көптеген адам жиналды. Көптеген мақалалар ескі ойынға деген құштарлықпен жазылды. Роберт Ж. Бердеттің "Ролло ойнауды үйренуі" атты әңгімесінде осы ностальгия сатиралық түрде көрсетілген: "Ол қалалық доп, жақсы ескі қалалық доп деді! Командадағы ойыншылар санына шектеу қойылмаған. Айналысы 300 футтен бір мильге дейін болатын, біз бос Пингри учаскесінде немесе ашық далада ойнағандығымызға байланысты. Найзағайдың ескегіне ұқсас, бірақ қора есігінен кішірек тақта қолданылатын. Доп қатты үнді резеңкесінен жасалған, кішкентай бала оны жүз футқа дейін тебуге, ал үлкен бала, гикори таяқшасымен, тік жарға немесе көлге асыра салуға қабілетті еді. Бірінші күні мектептің барлық терезелерін сындырып, маусым аяқталар кезде ауылдың барлық әйнектерін қираттық. Ойынды бірінші бастаған команда мектеп біткенше немесе соңғы бала қайтыс болғанша ойнауын жалғастырды." Американың әдебиеті мен юморы, 5-том, 1907 жыл. Қалалық доптың түрлері, әсіресе ауылдық жерлерде, 20 ғасырдың басына дейін мектеп аулаларында танымал болды. Соңғы кезде Массачусетс ережелері кейде "көне стильдегі" бейсбол клубтары, мысалы, Нью-Йорк штатының Куперстаун қаласындағы Leatherstocking Base Ball Club сияқты клубтармен қолданылады.

Another term applied retroactively to precursor baseball games was "old fashioned base ball". This game was generally identified as a type of baseball with large numbers on each side, where the fielders threw the ball at the runner. The Knickerbocker Antiquarian Base Ball Club of Newark, New Jersey continued to play old fashioned baseball at least until 1865. After the Civil War, old timers still put on exhibitions of traditional baseball at picnics and charity events. For instance, in Mauston, Wisconsin in 1888, the festivities at The Old Settlers Jubilee included "an old fashioned base ball game." Ironically, the only mention of baseball in The Chronicles of Cooperstown describes an old fashioned game:
1877. A famous game of old fashioned base ball was played here, in August—Judge Sturges heading the "Reds" and Judge Edick the "Blues"—16 on a side. The victory was with the "Blues." It called together a large concourse of people. Many articles were written waxing nostalgically for the old game. This nostalgia was satirized by Robert J. Burdette in his story "Rollo Learning to Play":

And town ball, he said, good old town ball! There was no limit to the number on a side. The ring was anywhere from three hundred feet to a mile in circumference, according to whether we played on a vacant Pingree lot or out on the open prairie. The bat was a board, about the general shape of a Roman galley oar and not quite so wide as a barn door. The ball was of solid India rubber; a little fellow could hit it a hundred yards, and a big boy, with a hickory club, could send it clear over the bluffs or across the lake. We broke all the windows in the school house the first day, and finished up every pane of glass in the neighborhood before the season closed. The side that got its innings first kept them until school was out or the last boy died.|The Wit and Humor of America, Vol. 5 1907

Varieties of town ball remained a popular schoolyard activity, especially in rural areas, well into the 20th century. In recent times the Massachusetts Rules have occasionally been used by "vintage" baseball clubs, such as the Leatherstocking Base Ball Club of Cooperstown, New York.

Авраам Линкольн

Протобол жобасы Авраам Линкольнді 1840 жылдары ойыншы ретінде тізімдейді. Биограф Альберт Бевериджтің айтуынша, "Ол ашық спорт түрлеріне – жаяу жүгіру, секіру, домалақ секіру, қала шары және күреске құлшынып қатысқан". Протоболға қатысты тағы бір деректе Генри К. Уитни Линкольн Азамат деген еңбегінде 1860 жылғы болашақ президент туралы былай деп жазады: "Конвенциядағы жағдайды реттеу кезінде Линкольн қызығушылықты азайтуға тырысты – аздап бильярд ойнап, қала шарымен ойнап, әңгіме айту арқылы". Ирвинг Лейтнер Линкольннің саяси жақын достарының бірі Фрэнсис П. Блэрдің немересі Фрэнк Блэрдің әңгімесін келтіреді: "Біз сегіз-он адамнан тұратынбыз, жасымыз сегізден он екіге дейін болды. Мен жеті-сегіз жаста болсам да, Линкольн мырзаның келуі біз үшін маңызды оқиға болды және жадымда қалды. Ол жиі біздің жерге келіп тұратын. Біз жігіттер бірнеше сағат бойы үлкен алаңда "қала шары" ойнайтынбыз, ал Линкольн мырза осы ойынға ынтамен қосылатын. Оның балалармен қалай жүгіргенін, қадамдарының қаншалықты ұзын болғанын, пальтосының арт жағы қаншалықты көтерілгенін және біз оны доппен қалай ұруға тырысқанымызды анық есімде сақтаймын. Ол біз сияқты ойынның мәніне толыққанды енді, біз оның келуін әрқашан қуанышпен қарсы алдық.

Тай Кобб

Тай Кобб өзінің "Бейсболдағы өмірім" кітабында 1898 жылы Джорджияда бейсбол ойнағаны туралы былай деп жазды: "Он бір және он екі жасымда мен сиыр жайылымдағы бейсбол ойнағанды ұнататынмын - біз оны қалалық доп деп атайтынбыз". Ол, жіптен жасалған допты соғып, "кейін қарсылас сол допты қайтарып алып, сені соққыға түсіруге тырысқанда базалардың айналасын асығыс қуып жүргенбіз" деп жазды. Қалалық доптың осы түрінде, хоум-ран соққан ойыншыға тағы бір рет соққы беруге мүмкіндік берілді.