Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық саясаткер және Олимпиадалық керл
Canadian politician and Olympic curler
1932 жылғы қысқы Олимпиада 1932 Lake Placid
1932 Winter Olympics 1932 Lake Placid
Эрик Френч Уиллис (21 наурыз 1896 – 9 қаңтар 1967) – Канаданың Манитоба провинциясындағы саясаткер. 1936-1954 жылдар аралығында провинцияның Консервативтік партиясын басқарды және партияның Либералды-прогрессивтік партиямен одақтасуын бастау мен аяқтауға жауапты болды. Кіші Уиллис Торонто университетінен бакалавр, Манитоба университетінен магистр және Манитоба университетінен заңгер мамандығы бойынша білім алды. Одан кейін ол адвокат және фермер болып жұмыс істеді, сондай-ақ жергілікті масондық ұйымдарға қатысты. Уиллис Луиза Изабель Тримбл Уиллиске үйленді.
Errick French Willis (March 21, 1896 – January 9, 1967) was a politician in Manitoba, Canada. He served as leader of the province's Conservative Party between 1936 and 1954, and was responsible for beginning and ending the party's alliance with the Liberal Progressive Party. The younger Willis received a BA from the University of Toronto, an MA from the University of Manitoba and an LL. B from the University of Manitoba. He subsequently worked as a barrister and farmer, and was involved in local masonic organizations. Willis married Louise Isabel Trimble Willis.
Саяси мансап
Виллис саяси мансабын федералдық деңгейде бастады. Ол консерватор болды, бірақ 1926 жылғы сайлауда Соуристе «Прогрессивті консерватор» деген аталымды қолданды және тікелей прогрессивті кандидаттан жеңілді. 1930 жылғы сайлауда жеңіске жетті, оны «Прогрессивті консерватор» ретінде сынап көрді және бес жыл бойы Р.Б. Беннеттің консервативтік үкіметін қолдады. 1936 жылғы сайлау өте тартысты болды, Джон Брэкеннің либералды прогрессивтері Манитоба заң шығарушы ассамблеясында 23 орынды жеңіп алды, ал Уиллистің консерваторлары 16 орынды иеленді. Тағы 16 орынды кіші партиялар жеңіп алды. Сайлаудан кейін Брэкен мен Уиллис арасында коалиция құру туралы әңгімелер тарады, бірақ консервативтік партия басшысы бұл жоспарды қабылдамады. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғаннан кейін Брэкен үкіметі барлық партиядан коалиция құру идеясын қайта көтерді. Консерваторлар, Әлеуметтік несие және Кооперативтік Ұлттар Федерациясы Брэкеннің либералды прогрессивтерімен бірге «бейтарап үкімет» құрды, бұл провинцияның біртұтас шешімділігін көрсету мақсатында жасалды. Уиллис 1940 жылдың 4 қарашасында Қоғамдық жұмыстар министрі болып ант берді. 1942 жылы CCF басшысы Сеймур Фармер отставкаға кеткен кезде Уиллис сонымен қатар Еңбек министрі де болды және 1944 жылға дейін бұл лауазымда қызмет етті. Коалиция консервативтік партияға тиімді болды, ол 1940 жылдардың ортасында Прогрессивті консервативтік (ПК) партиясы болып қайта аталды. Оның министрлеріне белгілі бір дербестік берілді және олар провинцияның басқару құрылымына толыққанды енгізілді, ал CCF және Әлеуметтік несие министрлері шеттетілді. Партия осы кезеңде либералды прогрессивтерден өзгеше ерекшелігін сақтап қалды. 1946 жылғы манифестінде оның мүшелері зейнетақыны арттыруға, тарифтерді төмендетуге және провинцияның солтүстігіне көлік қатынасын жақсартуға уәде берді. Уиллис либералды прогрессивтердің қолдауымен 1941, 1945 және 1949 жылдары сайлауда жеңіске жетті. Кейбір прогрессивті консерваторлар коалицияға қарсы болды, әсіресе 1948 жылы провинцияның премьер-министрі болған либералды прогрессивті заң шығарушы ассамблея мүшесі (депутаты) Дуглас Кэмпбеллден кейін. Консерваторлар Уиллисті премьер-министрлік лауазымға ұсынған еді, бірақ Кэмпбелл коалиция депутаттары арасындағы дауыс беруде оны жеңді. Кэмпбеллдің «минимум үкімет» философиясы ПК қатарындағы прогрессивті саяхатшылардың көңілінен шықпады, олардың ең белсендісі Дюфферен Роблин (бұрынғы премьер-министр сэр Родмонд Роблиннің немересі) болды. 1949 жылы Роблин Виннипег Оңтүстігінен коалицияға қарсы прогрессивті консерватор ретінде сайланды. Партиясының қысымымен және Кэмпбелл үкіметінің түрлі мәселелер бойынша әрекетсіздігіне алаңдаған Уиллис 1950 жылдың 19 тамызында министрлік лауазымынан кетті. Қазан айындағы партиялық съезде прогрессивті консерваторлар 215 дауысқа 17 қарсы дауыспен коалициядан шығуға келісті. Съезде Джордж Гастингстің басшылығына қарсы сәтті қарсы тұрған Уиллис тағы да оппозиция жетекшісі болды. Уиллис 1953 жылғы провинциялық сайлауда Turtle Mountain округінен қайта сайланды, бірақ провинциялық прогрессивті консервативтік ұйым әлсіз болды, ал Кэмпбеллдің либералды прогрессивтері шешуші көпшілікке ие болды. 1954 жылы Ж. Артур Росс партия басшылығын сайлауға шақыруға мәжбүр етті; бұл съезде Роблин Уиллисті жеңіп, партия басшысы болды. Уиллис осы жеңілістен кейін де заң шығарушы орган мүшесі болып қалды. Ол 1958 жылы қайта сайланды және Роблиннің азшылық үкіметінде Қоғамдық жұмыстар министрі, Ауыл шаруашылығы министрі және вице-премьер болып қызмет етті. 1959 жылы қайта сайланған ол 1960 жылдың 15 қаңтарына дейін кабинетте қызметін жалғастырды, содан кейін провинцияның губернаторы болып тағайындалды. Ол бұл лауазымда 1965 жылдың 31 тамызына дейін қызмет етті.
Willis began his political career at the federal level. He was a Conservative, but used the label "Progressive Conservative" in Souris in the election of 1926, and was defeated by a straight Progressive candidate. He won the riding in the 1930 election, again having contested it as a "Progressive Conservative" and served for five years as a backbench supporter of R. B. Bennett's Conservative government. The election of 1936 was very close, with John Bracken's Liberal Progressives winning 23 seats in the Legislative Assembly of Manitoba and Willis's Conservatives winning 16. Another 16 seats were won by smaller parties. There were rumours of a Bracken Willis coalition after the election, but this plan was rejected by the Conservative leader. After the start of World War II, the idea of an all party coalition was revived by Bracken's government. The Conservatives, Social Credit and the Cooperative Commonwealth Federation joined Bracken's Liberal Progressives in a "non partisan government", meant to demonstrate the united resolve of the province. Willis was sworn in as Minister of Public Works on November 4, 1940. When CCF leader Seymour Farmer resigned in 1942, Willis also became Minister of Labour, holding this position until 1944. The coalition was generally advantageous to the Conservative Party, which was renamed the Progressive Conservative (PC) Party in the mid 1940s. Its ministers were allowed a fair degree of autonomy, and were fully integrated into the province's governing structure, unlike the CCF and Social Credit ministers, who were marginalized. The party maintained an identity separate from the Liberal Progressives throughout this period. In a 1946 manifesto, its members pledged to support an increase in old age pensions, a decrease in tariff rates, and further transportation openings to the province's north. Willis, supported by the Liberal Progressives, was re elected by acclamation in 1941, 1945 and 1949. There were some Progressive Conservatives who opposed the coalition, particularly after Liberal Progressive Member of the Legislative Assembly (MLA) Douglas Campbell became the province's premier in 1948. The Conservatives had nominated Willis to be premier, but Campbell defeated him in a vote among coalition MLAs. Campbell's philosophy of "minimal government" was rejected by the more progressive figures in the PC ranks, the most vocal of whom was Dufferin Roblin (grandson of former Premier Sir Rodmond Roblin). In 1949, Roblin was elected to the legislature for Winnipeg South as an anti coalition Progressive Conservative. Under pressure from his party and disturbed by the Campbell government's inaction on various issues, Willis resigned from cabinet on August 19, 1950. At a party convention in October, the Progressive Conservatives voted 215 to 17 to leave the coalition. Willis, who also fended off a leadership challenge from George Hastings at the convention, once again became leader of the opposition. Willis was re elected for Turtle Mountain in the provincial election of 1953, but the provincial Progressive Conservative organization was weak, and Campbell's Liberal Progressives won a decisive majority. MLA J. Arthur Ross forced a leadership convention in 1954; at this convention, Roblin defeated Willis to become party leader. Willis continued as a member of the legislature after this loss. He was re elected in 1958, and served in Roblin's minority government as Minister of Public Works, Minister of Agriculture and Deputy Premier. Re elected again in 1959, he continued to serve in cabinet until January 15, 1960, when he was appointed as the province's lieutenant governor. He remained in this position until August 31, 1965.
Өлім
1967 жылы 9 қаңтарда Уиллис Виннипегте қайтыс болды.