Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фильмнің тағы бір тақырыбы – ұрпақтар арасындағы қашықтық, себебі ол кейінгі ұрпақтардың армян геноцидінің өзін емес, тарихи жазбаларды қалай түсінетінін көрсетеді. Фильмдегі көптеген армян-канадтық кейіпкерлер өз тегімен байланысты символдарды таниды, мысалы Арарат тауының суреттері. Ал Аршиль Горькидің символы – түйме мен анасының суреті. Горьки фильмде армян халқының тарихы мен бүгінгі өмірі арасындағы байланыс ретінде бейнеленген.
Another theme of the film is gaps between generations, as it explores how later generations understand the historical record rather than the Armenian genocide itself. Numerous Armenian Canadian characters in the film identify symbols with their heritage, such as pictures of Mount Ararat. The fictionalized Arshile Gorky's symbols are a button and a photo of his mother. Gorky is depicted in the film as a link between the history and current life of the Armenian people.
Даму
Режиссер Атом Эгоян және оның әйелі, актриса Арсине Ханджиан – армян канадалықтары, ал Эгоянның кейбір ата-бабалары геноцидте жоғалып кеткен. Эгоян алты жасында ұлы Аршилеге геноцидті түсіндіруге тырысқан. Аршиле: «Түріктер кешірім сұрады ма?» – деп сұрады. «Арарат» фильмі осы сұраққа жауап беру мақсатында түсірілген. Продюсер Роберт Лантос Эгоян геноцид туралы фильм түсіруге дайын болса, оны қолдайтынын уәделеген. «Альянс Атлантис» Эгоянға 12 миллион долларлық бюджет бөлді.
Director Atom Egoyan and his wife, actress Arsinée Khanjian, are Armenian Canadians, and some of Egoyan's ancestors had been lost in the genocide. Egoyan had attempted to explain the genocide to their son, Arshile, when he was around six. Arshile asked, "Did the Turks say sorry?" The film Ararat is intended as a response to that question. Producer Robert Lantos had promised that he would support a film about the genocide if Egoyan ever felt prepared to make one. Alliance Atlantis provided Egoyan a budget of $12 million.
Түсірілім
Эгоян операторлық жұмысты әдеттегі серіктесі Пол Сароссимен бірге жасады, түсірілімдер 2001 жылғы жаз айларында 45 күнге созылды. Ванды қорғауды бейнелейтін шайқас сахналары Альберта провинциясының Драмхеллер қаласында түсірілді, ал кейбір әскерлер компьютерде жасалған. Ван ауылдары да компьютерлік графикамен құрылды.
For cinematography, Egoyan worked with his frequent collaborator Paul Sarossy, with shooting taking place over 45 days during summer 2001. The battle scenes depicting the Defense of Van were shot in Drumheller, Alberta, with some of the soldiers actually being computer generated. The Van villages were also computer generated.
Шығару
MGM «Арарат» фильмін таратуды қарастырды, бірақ бас атқарушы директор Алекс Йеменджиан фильмді таратудың қаржылық жағынан тиімсіз екенін мәлімдеді; сондықтан Miramax оны таратуға келісті. Фильм 2002 жылғы Канн кинофестивалінде конкурсқа қатыспай көрсетілді. Сондай-ақ фильм 2002 жылғы 5 қыркүйекте Торонто халықаралық кинофестивалінің ашылу күнінде көрсетілді. Фильм 2002 жылғы 15 қарашада Лос-Анджелесте, Нью-Йорк қаласында және Торонтода кеңейтілді. Бастапқыда Түркияның Мемлекеттік министрі Йылмаз Каракоюнлу Түркия үкіметі фильмге барынша қарсылық көрсететінін айтты. Алайда Түркия үкіметі фильмді Түркияда көрсетуге рұқсат берді, себебі сол кезде Түркия Еуропалық Одаққа қосылу үшін сөз бостандығын кеңейтуге тырысып жатқан болатын. Belge Film Түркия үкіметінен фильмді Түркияда көрсетуге рұқсат алды, бірақ ұлтшылдар «әрекет етуге» уәде берген соң, одан бас тартты. Төрт жыл өткен соң фильм түрік телеарнасы Kanaltürk-те көрсетілді.
MGM considered distributing Ararat but Alex Yemenidjian, the chief executive, stated that financially it would not be rational for it to distribute the film; therefore Miramax distributed it instead. The film was screened out of competition at the 2002 Cannes Film Festival. The film also played on the opening day of the 2002 Toronto International Film Festival on 5 September. The film opened on 15 November 2002 in Los Angeles, New York City and Toronto. Initially Yılmaz Karakoyunlu, the Turkish Minister of State, said that the Turkish government would oppose the film as much as possible. However the Turkish government had given permission for the film to run in Turkey as it was, at the time, trying to increase freedom of expression so Turkey could join the European Union. Belge Film had permission from the Turkish government to release the film in Turkey itself, but opted not to when nationalists pledged to "take action". It ran on the Turkish TV station Kanaltürk four years later.
Кассалық жинақ
15 қарашадағы шектеулі көрсетілімнен кейінгі алғашқы аптада фильм бір экраннан орташа есеппен 35 188 доллар тапты. 24 күн өткен соң, Солтүстік Америкада 1,1 миллион АҚШ долларына жетті.
In the opening week after the limited release on 15 November, the film averaged $35,188 per screen. By 24 days, it had made US$1.1 million in North America.