Роберт Мейнард Хатчинс: Философ, білім беруші және қоғам қайраткері

Кіріспе

Американдық философ (1899–1977)
"Шақырықтар" фильмінің актері

Роберт Мейнард Хатчинс (17 қаңтар 1899 – 14 мамыр 1977) – американдық білім философиясының маманы. Ол Чикаго университетінің президенті (1929–1945) және канцлері (1945–1951) болды, ал бұрын Йель заң мектебінің деканы (1927–1929) қызметін атқарды. Оның бірінші әйелі – романшы Мод Хатчинс. Әкесі мен әкесінің әкесі екеуі де пресвитериан дінінің пасторы болғанмен, Хатчинс тұрақтылық мектебінің ең беделді өкілдерінің біріне айналды. Йель колледжін және Йель университетінің заң факультетін бітірген Хатчинс заң факультетіне қабылданып, көп ұзамай декан болып тағайындалды. Декан қызметін атқару кезінде ол Йельдің құқықтық реализм философиясын дамытуына үлкен үлес қосты. Хатчинс 1929 жылы Чикаго университетінің президенті болып тағайындалғанда отыз жаста болды және университеттегі ауқымды, кейде дау тудыратын реформаларды жүзеге асырды, соның ішінде университеттік футбол командасын таратуды іске қосты. Ол пәнаралық бағдарламаларды қолдады, соның ішінде Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Металлургиялық зертхананы құрды. Оның ең маңызды академиялық реформалары Чикаго университетінің бакалавриат колледжіне қатысты, ол Ұлы кітаптар, Сократтық әңгімелер, кешенді емтихандар және колледжге ерте қабылдану негізінде жаңа педагогикалық жүйеге қайта құрылды. Хатчинс жоспарының кейбір бөлімдері Хатчинс 1951 жылы кеткеннен кейін университет тарапынан тоқтатылса да, бағдарламаның өңделген нұсқасы Шимер колледжінде сақталды. Хатчинс Чикагодан Форд қорына өтті, онда білім беруді зерттеуге қаражат жұмсады. 1954 жылы ол азаматтық құқықтарға арналған Форд қорының еншілес компаниясы – "Республика қоры" президенті болды. 1959 жылы Санта-Барбарада (Калифорния) Демократиялық институттарды зерттеу орталығын құрды.

Ерте өмір және мансап

Роберт Мейнард Хатчинс 1899 жылы Бруклинде дүниеге келді, Уильям Джеймс Хатчинстің үш ұлының екіншісі, ол пресвитериан дін қызметкері және болашақ Берея колледжінің президенті болған. Сегіз жылдан кейін отбасы Огайо штатындағы Оберлинге, Оберлин колледжі орналасқан жерге көшті, онда Уильям Хатчинс оқытушы болып жұмыс істеді. Оберлин – әділдік пен еңбекқорлыққа бағытталған евангелистік идеалдарға адал шағын қауым, ол Хатчинске өмір бойы үлкен әсер етті. Хатчинс 1915-1917 жылдары Оберлин академиясында, содан кейін Оберлин колледжінде оқыды. 1917 жылы, АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, 18 жасында Хатчинс өзінің ағасы Уильяммен бірге АҚШ армиясының жедел жәрдем қызметіне қосылды. Хатчинс ағайындылары соғыстың көп бөлігінде Оллентаун жәрмеңкесінде орналасқан 587-ші бөлімшеде қызмет етті, оларға казарма салу міндеті жүктелді. Италияға жіберілгеннен кейін Хатчинс Croce al Merito di Guerra орденімен марапатталды. 1919 жылы соғыстан оралғаннан кейін Хатчинс Йель университетіне түсті (B.A. 1921). Йельде ол бұрын Оберлинде танысқаннан өзгеше қоғаммен кездесті, атмосфераны дайындық мектебінің түлектері жасады, олар тыйым салуға қарсы шықты. Дегенмен, Хатчинс осындай қаржылық қолдауға ие болмады, және үшінші және төртінші курстарында ол күнделікті шығындарын жабу үшін алты сағатқа дейін қарапайым жұмыстар істеді. Соңғы курсында ол Wolf's Head Society-ге қабылданды. Бітіру талаптарын орындағаннан кейін, ол Йель заң мектебіне де түсті. Кейс-әдісіне қызыққан Хатчинс оны өзінің нағыз білімінің бастамасы деп санады. 1921 жылы бітіргеннен кейін көп ұзамай Хатчинс Мод Фелпс Маквейге үйленді. Олардың үш қызы болды, алғашқысы 1925 жылы дүниеге келді. 1948 жылы олар ажырасып, 1949 жылы ол бұрынғы хатшысы Веста Орликке үйленді. Бір жыл Нью-Йорк штатының Лейк-Плэсид қаласында орта мектепте тарих және ағылшын тілінен сабақ бергеннен кейін, ол Йель корпорациясының хатшысы болып тағайындалды. Бұл лауазымда ол Йель президентінің негізгі көмекшісі болды, түлектермен байланыс және қаржы жинауға жауапты болды. Нью-Хейвенге оралғаннан кейін ол Йель заң мектебінде оқуын жалғастырды (LL.B. 1925). LL.B. дәрежесін үздік бітіргеннен кейін, ол Йель заң факультетіне шақырылып, дәлелдеу және пайдалы құқық бойынша курстар оқыды. 1927 жылы ол Йель заң мектебінің декан қызметін атқарушы, ал 1928 жылы толыққанды декан болды. Осы кезде, 20 жасында Йель заң факультетінің деканы болған Хатчинс ұлттық деңгейде танымал тұлғаға айналды. Сол кезде Йель заң мектебінде құқықтық реалистер басымдық танытты және Хатчинс деканаттық кезінде құқықтық реализмді насихаттауға тырысты. Профессор ретінде оқытқан дәлелдеу ережелеріне күмәнмен қараған ол психология, социология және логиканың заңмен интеграциялануын қолдады. Бұл іске қолдау көрсеткендердің қатарында Уильям О. Дуглас болды, ол Колумбия заң мектебін тастап, Йельде Хатчинспен жұмыс істеді. Хатчинс Рокфеллер қорына Йельдегі Адам қатынастары институтын қаржыландыруға көмектесу үшін маңызды рөл атқарды, бұл институт әлеуметтік ғылымдар мен заң және медицина арасындағы серіктестікті дамытуға бағытталған.

Robert Maynard Hutchins was born in Brooklyn in 1899, the second of three sons of William James Hutchins, a Presbyterian minister and future Berea College president. Eight years later, the family moved to Oberlin, Ohio, site of Oberlin College, where William Hutchins became an instructor. Oberlin was a small community dedicated to evangelical ideals of righteousness and hard work, which had a lifelong influence on Hutchins. Hutchins studied at Oberlin Academy and subsequently Oberlin College from 1915 to 1917. At age 18 in 1917, shortly after the United States entered World War I, Hutchins joined the ambulance service of the United States Army, together with his brother William. The Hutchins brothers served in an all Oberlin unit, Section 587, which for much of the war was stationed at the Allentown Fair Grounds, where they were tasked with creating a barracks. Upon subsequent deployment to Italy, Hutchins was awarded the Croce al Merito di Guerra. Returning from the war in 1919, Hutchins went to Yale University (B. A. 1921). At Yale he encountered a very different society from what he had known before at Oberlin; the tone was set by preparatory school graduates who defied Prohibition. However, Hutchins did not enjoy the same level of financial support, and in his junior and senior years, he worked menial jobs for up to six hours per day to cover living expenses. In his senior year, he was tapped for the Wolf's Head Society. Having already fulfilled his graduation requirements, he also enrolled in Yale Law School. Fascinated by the case method, Hutchins subsequently regarded this as the beginning of his true education. Shortly after his graduation in 1921, Hutchins married Maude Phelps McVeigh. They had three daughters together, the first born in 1925. They divorced in 1948, and in 1949 he married Vesta Orlick, who had formerly been his secretary. After spending a year teaching high school History and English in Lake Placid, New York, he was hired to become the Secretary of the Yale Corporation. In this position he was the principal assistant to the president of Yale, with responsibility for alumni relations and fundraising. Returning to New Haven, he also resumed his studies at Yale Law School (LL. B 1925). Upon completing his LL. B., graduating at the top of his class, he was invited to join the Yale Law faculty, teaching courses on evidence and utility law. He became acting Dean of Yale Law School in 1927, and full Dean in 1928. It was at this point, when he was the Dean of Yale Law while still in his 20s, that Hutchins became a national figure. At the time, Yale Law School was dominated by the Legal Realists and Hutchins sought to promote Legal Realism during his time as dean. Skeptical of the received rules of evidence that he had taught as a professor, he worked to integrate the findings of psychology, sociology and logic with the law. His supporters in this enterprise included William O. Douglas, who left Columbia School of Law to work under Hutchins at Yale. Hutchins played a key role in convincing the Rockefeller Foundation to fund an Institute of Human Relations at Yale, to foster partnerships between the social sciences and law and medicine.

Чикаго университеті

1929 жылы ол Чикаго қаласына көшіп, 30 жасында Чикаго университетінің президенті болды, ол елдегі ең жас университет президенті еді. Келесі бірнеше жылда Хатчинс бұрын қолдаған құқықтық реализмге күмән келтірді және әлеуметтік проблемаларды шешу үшін әлеуметтік ғылымдардағы эмпирикалық зерттеулердің мүмкіндігіне қасты күмәнмен қарады, әсіресе Ұлы депрессия кезінде. Мортимер Адлермен байланысқаннан кейін ол университет алдындағы философиялық мәселелердің шешімі Аристотельшілдік пен Фомалықта екеніне көз жеткізді. 1930 жылдардың соңында Хатчинс Чикаго университетінің оқу бағдарламасын Аристотельдік-Фомалық бағытта реформалауға тырысты, бірақ факультет оның ұсынған реформаларын үш рет қабылдамады. Хатчинс 1945 жылға дейін Чикаго университетінің президенті, ал 1951 жылға дейін университеттің канцлері болып қызмет етті. Канцлерлік өкілеттігі кезінде ол БАҚ-тың дұрыс жұмыс істеуін зерттеу үшін комиссия құрды. 1947 жылы Хатчинс комиссиясы баспасөздің «әлеуметтік жауапкершілігі» туралы есеп жариялады. Хатчинс академиялық бостандықты қорғаушы ретінде танымал болды. 1935 жылы университет коммунизмді насихаттады деген айып тағылғанда (Чарльз Рудольф Валгрин, оның немересінің онда оқып жүргенде коммунистік идеялармен улануын мәлімдеген) және 1949 жылы Хатчинс университет факультетінің өздері қалағандай оқыту құқығын қорғады, коммунизмді жеңудің ең жақсы жолы – оны басудың орнына ашық пікірталас пен тексеру арқылы екенін дәлелдеді. «Хатчинс өзінің факультетінің және олардың өздері қалағандай оқыту және сену құқығының артында тұрып, коммунизмнің қоғамдық талдау мен пікірталасқа төтеп бере алмайтынын айтты». Хатчинс Чикагодағы қызметі кезінде екі жылдық, жалпылама бакалаврлық білім беру туралы өз идеяларын іске асыра алды және кейіннен бір сала бойынша терең білім алғандарды магистрлік деңгейге жатқызды. Сонымен қатар, ол Чикагоны Big Ten конференциясынан шығарды және мектептің күйреуге жақын футбол командасын жойды, оны кампустың назарын аударушы фактор деп есептеді. Хатчинс спорт командалары үшін білім беру бағдарламаларына қарағанда көбірек жарияланған мектептерді сынады, ал қамқоршылар оған 1939 жылдың желтоқсан айында футболдан бас тартуға қажетті қолдау көрсетті. Бұл шешім әртүрлі реакцияларға ұшырады, көптеген студенттер мен түлектер университет мәдениетінің маңызды бөлігі саналған футболдың жойылуына қарсы болды. Бірақ бір жыл ішінде студенттердің, түлектердің және профессорлардың көпшілігі Хатчинстің білім беруге спорттан басымдық беретін университет туралы көзқарасын қолдады. Бүгінде Хатчинс коммерциялық колледж спортының жоғары оқу орындарының академиялық және интеллектуалдық мақсаттарымен үйлеспейтінін дәлелдейтін адамдар үшін үлгі болып табылады. Ол сондай-ақ осы себеппен бауырластықтар мен діни ұйымдарды таратуға тырысты. Ол оқу бағдарламасына зор құлшыныс танытса да, осы кезеңде көптеген белгілі түлектер бітірді, бірақ бизнес қауымдастығы мен демеушілер бағдарламаның құндылығына күмәндана бастады және ақырында төрт жылдық дәстүрлі A.B. және S.B. дипломдарын қайта орнатуға қол жеткізді (сондай-ақ футболды да). Колледждің қаржылық күші, оның қызметіне дейін едәуір болған, колледжге түсудің азаюымен және мектептің Чикаго аймағындағы негізгі демеушілерінен қаржылай көмектің азаюымен күрт төмендеді. Сондықтан оның сыншылары оны мектепті ұлттық назардан шығарып, оның кеңею мүмкіндігіне уақытша кедергі келтірген қауіпті идеалист деп қарастырды, ал оның жақтастары оның өзгерістері Чикагоны интеллектуалды жағынан ерекше етіп, оның жазбаларында қорлаған кәсіптік бейімділіктерді қабылдамауға мәжбүр еткенін айтады.

In 1929, he moved to Chicago, Illinois, to become President of the University of Chicago at the age of 30, the youngest university president in the country. Over the next several years, Hutchins came to question Legal Realism, which he had previously championed, and grew skeptical of the ability of empirical research in the social sciences to solve social problems, especially in the face of the Great Depression. Particularly through contact with Mortimer Adler, he became convinced that the solution to the philosophical problems facing the university lay in Aristotelianism and Thomism. In the late 1930s, Hutchins attempted to reform the curriculum of the University of Chicago along Aristotelian Thomist lines, only to have the faculty reject his proposed reforms three times. Hutchins served as President of the University of Chicago until 1945, and as the University's Chancellor until 1951. During his Chancellorship, he recruited a commission to inquire into the proper function of the media. By 1947, the Hutchins Commission issued their report on the "social responsibility" of the press. Hutchins was notable as a defender of academic freedom. When the University was accused of fostering communism in 1935 (by Charles Rudolph Walgreen, who claimed his niece had been indoctrinated with communist ideas whilst studying there) and again in 1949, Hutchins defended the right of the University's faculty to teach as they wished, arguing that the best way to defeat communism was through open debate and scrutiny, rather than suppression. "Hutchins stood behind his faculty and their right to teach and believe as they wished, insisting that communism could not withstand the scrutiny of public analysis and debate." Hutchins was able to implement his ideas regarding a two year, generalist bachelors during his tenure at Chicago, and subsequently had designated those studying in depth in a field as masters students. He moreover pulled Chicago out of the Big Ten Conference and eliminated the school's increasingly struggling football program, which he saw as a campus distraction. Hutchins heaped scorn upon schools which received more press coverage for their sports teams than for their educational programs, and the trustees provided the support he needed to drop football in December 1939. The decision was met with mixed reactions, with many students and alumni opposing the abolition of what had been seen as a major element of the University's culture. Within a year, however, an overwhelming majority of students, alumni, and professors had aligned behind Hutchins's vision for a University that emphasized education above athletics. Hutchins today serves as a model for those who argue that commercialized college sports are incompatible with the academic and intellectual aims of institutions of higher learning. He also worked to eliminate fraternities and religious organizations for the same reason. While he exhibited great fervor for his curricular project and numerous notable alumni were produced during the period, nevertheless, the business community as well as donors became highly skeptical of the value of the program, and eventually were able to have the four year, traditional A. B. and S. B. reinstated (and in time, football). The College's financial clout, which had been considerable prior to his tenure, underwent a serious downgrading with decreased collegiate enrollment and a drying up of donations from the school's principal Chicago area benefactors. As such, his critics view him as a dangerous idealist who pushed the school out of the national limelight and temporarily thwarted its possible expansion, while his supporters argue that it was his changes that kept Chicago intellectually unique and from taking on the vocational inclinations that he denigrated in his writings.

Кейінгі өмірі мен мұрасы

Университеттегі лауазымын тастағаннан кейін Хатчинс Форд қорының қызметкері болды. 1950 жылдардың басында АҚШ автомобиль өнеркәсібінің қарқынды өсуіне байланысты Форд қоры үлкен табыстарға ие болды, бұл Ішкі кірістер қызметінің күдігіне түсті. Сондықтан Хатчинс өзінің қызығушылықтарына бағытталған салаларға айтарлық қаражат жұмсады, Білімді дамыту қоры мен Ересектер білімін дамыту қорын құрды. Білімді дамыту қоры 12 колледжде оқытушыларды даярлау және колледжге ерте қабылдау бағдарламаларын демеушілік етті. Осы колледждердің үшеуі – Гучер колледжі, Юта университеті және Шимер колледжі – бүгінгі күнге дейін жұмыс істеп келеді. Ересектер білімін дамыту қоры ересектерге арналған тәжірибелік білім беру бағдарламаларын, әсіресе гуманитарлық ғылымдарды қолдады; олардың ішінде кейін PBS болған Ұлттық білім беру телеарнасы да бар. 1954 жылы Хатчинс Форд қорынан 15 миллион доллар қаржымен қолдау алған Республика үшін қордың президенті болды, ол азаматтық бостандықтарды қорғады. Республика үшін қордан кеткеннен кейін Хатчинс 1959 жылы Демократиялық институттарды зерттеу орталығын құрды, бұл оның осы кең мәселені талдау үшін ғалымдар қауымдастығын біріктіру әрекеті болды. Хатчинс Орталықтың мақсатын демократиялық институттарды «демократиялық және демократиялық емес әлемнің жай-күйін көп салалы тұрғысынан қарастыру арқылы» зерттеу деп сипаттады, өйткені екеуін салыстырып, олардың қалай дамитынын көру қажет. Ол былай деді: «Не болып жатқанын анықтағаннан кейін немесе анықтауға тырысқаннан кейін Орталық өз байқауларын қоғамдық талқылауға ұсынады, егер қоғам оларға құлақ салғысы келсе». Формасы өзгертілгенімен және қысқартылғанымен, Чикаго университетінің колледждік оқу жоспары Хатчинстің «Секулярлық мәңгілік» доктринасының негізі болған Ұлы кітаптар мен Сократ әдісін осы күнге дейін сақтайды. Сонымен қатар, бағдарламаның тікелей мұрагері Чикагодағы Шимер колледжінде жұмыс істеуді жалғастыруда, ол 1950 жылдардың ортасына дейін университетпен байланысты болды. Шимердегі сынып бөлмесі мен ерте қабылдауға түсетін студенттерге арналған стипендия әлі де оның есімін сақтайды. Сент-Джон колледжінде осы бағдарламамен байланысты, бірақ алысрақ бағдарлама жұмыс істейді. Карл Саган «Жын-шайтанмен қырыққан әлем» кітабында Хатчинстің дәрістерін тыңдағаны үшін өте бақытты болғанын айтады, «онда ғылым адамзат білімінің керемет құрамының ажырамас бөлігі ретінде ұсынылды». Хатчинс атындағы Сономадағы Либералды зерттеулер мектебі оның құрметіне аталған. Альберт Эйнштейнмен бірге Хатчинс 1950-1951 жылдары Швейцарияның Женева қаласындағы Палаис Электоралда өткен Халықтар әлемі конвенциясының (PWC), сондай-ақ Халықтар әлемі құрылтай жиналысының (PWCA) демеушісі болды.

After leaving his position at the University, Hutchins became an officer of the Ford Foundation. Due to the rapid growth of the US automotive industry in the early 1950s, the Ford Foundation was running such large surpluses that it attracted unwanted attention from the Internal Revenue Service. Hutchins was thus able to steer substantial funds into his areas of interest, establishing the Fund for the Advancement of Education and Fund for Adult Education. The Fund for the Advancement of Education sponsored projects including nationwide teacher training and college early entrance programs at 12 colleges. The programs at three of these colleges, Goucher College, the University of Utah, and Shimer College, continue in operation today. The Fund for Adult Education sponsored experimental educational programs for adults, chiefly in the liberal arts; these included the National Educational Television network which later became PBS. In 1954 Hutchins became president of the Fund for the Republic, which promoted civil liberties with $15 million from the Ford Foundation. After leaving the Fund for the Republic, Hutchins founded the Center for the Study of Democratic Institutions in 1959, which was his attempt to bring together a community of scholars to analyze this broad area. Hutchins described the Center's goal as examining democratic institutions "by taking a multidisciplinary look at the state of the democratic world – and the undemocratic world as well, because one has to contrast the two and see how they are going to develop." He further stated, "After discovering what is going on, or trying to discover what is going on, the Center offers its observations for such public consideration as the public is willing to give them". While modified and reduced in form, the collegiate curriculum at the University of Chicago to this day reflects the Great Books and Socratic method championed by Hutchins' Secular Perennialism. In addition, a direct descendant of the program continues in operation at Shimer College in Chicago, which was affiliated with the University until the mid 1950s. A classroom and scholarship for early entrants at Shimer still bear his name. A somewhat more distantly related program is operated at St. John's College. Carl Sagan in The Demon Haunted World says that he was "lucky enough" to have studied under Hutchins, "where science was presented as an integral part of the gorgeous tapestry of human knowledge." The Hutchins School of Liberal Studies at Sonoma is named in honor of Hutchins. Along with Albert Einstein, Hutchins was one of the sponsors of the Peoples' World Convention (PWC), also known as Peoples' World Constituent Assembly (PWCA), which took place in 1950 51 at Palais Electoral, Geneva, Switzerland.

Білім беру теориясы

Өзінің барлық мансап жолы бойында Хатчинс білім беру құралы ретінде үлкен кітаптар ретінде танымал болған таңдаулы кітаптарды қолданудың жақтаушысы болды. 1970 жылы "Ештеңе жасамастан бұрын" деген сұхбатында Хатчинс былай түсіндірді: "Ұлы кітаптар – егер тек қана олар мұғалімге қарсы тұратындықтан ғана болса, бос білім беруге ең үміт беретін жол". Ұлы кітаптарға деген адалдығын көрсете отырып, Хатчинс Батыс әлемінің Ұлы кітаптарының бас редакторы және Ұлы кітаптарға қадам жасаушы болды. Ол сондай-ақ "The Great Ideas Today" журналының редакторлық кеңесінің төрағасы және 1943 жылдан 1974 жылға дейін "Encyclopædia Britannica" редакторы болды. Хатчинс "Утопия университеті" кітабында: "Білім беру жүйесінің жалпы мақсаты – өнеркәсіп үшін қолдар жасау немесе жастарды қалай күш табуға үйрету емес. Оның мақсаты – жауапты азаматтарды тәрбиелеу" деді. "Утопия университеті" еңбегінде Хатчинс кемелді қоғамға, Утопияға және "халықтың зияткерлік дамуын дамытуға" бағытталған білім беру жүйесіне айналған ел туралы айтады. Хатчинс АҚШ-тағы білім беру мекемелерінің дұрыс емес бағыттарын да зерттейді. Оның пікірінше, білім беру енді тек кәсіптік білім беру мектебіне айналып барады, және бұл мектептің жағдайы нашар. Хатчинс Калифорниядағы белгілі бір қаладағы құю фабрикасы мен жергілікті колледж арасындағы қарым-қатынасты талқылайды. Бұл колледж құю жұмысына қатысты курстар ұсынады, олар студенттерді фабрикада жұмыс істеуге дайындайды. Осылайша колледж жеке адамның зияткерлік қажеттіліктерін қанағаттандырудың орнына, қауымның құю жұмыскерлеріне деген қажеттілігін қанағаттандырады. Сонымен қатар, Хатчинс құю студенттерінің нашар дайындық алғанын мәлімдейді, себебі оқытушылардың құю фабрикасында жұмыс тәжірибесі жоқ. Хатчинс студенттер құю фабрикасында жұмыс істеу арқылы құю жұмысы туралы тиімді және толық білім алады деп санайды. Оның пікірінше, университеттер зияткерлік мазмұнды, әсіресе кәсіпке қатысты зияткерлік мазмұнды оқытуға тиіс, бірақ кәсіптің өзі өз қызметкерлерін оқыту үшін жауапкершілік алуы керек. Хатчинс сондай-ақ білім берудің білім беруден қамқорлыққа қарай ауысқанын ескертеді. Ол көптеген мектептердің жасөспірімдерге қараушылық қызметін ғана ұсынатынын, оларды жастық шақтың күйреуінен қорғайтынын айтады. Ол үй шаруашылығы және жүргізушілік курстарды білім беру мақсатына емес, қоғамдық қажеттілікті қанағаттандыруға бағытталған деп сынап айтады. Хатчинс білім беруді мамандандыруға қатысты алған жолын да айыптайды. Хатчинс өзінің "Колледж идеясы" атты эссесінде американдық білім берудің мамандануы студенттерді өз саласынан тыс студенттермен қарым-қатынас жасау қабілетінен айырғанын айтады. Оның пікірінше, биологияны оқып жүрген студент математиканы оқып жүрген студентпен мағыналы әңгімелесе алмайды, себебі олардың ортақ білім беру тәжірибесі жоқ. "Утопия университеті" еңбегінде Хатчинс жас утопиялықтардың білім беру тәжірибесін сипаттайды, онда алғашқы он жылдық оқыту студенттерді болашақ білім алу тәжірибелеріне дайындайды. Коммуникация – дамыған негізгі дағды. Студенттер оқуды, жазуды және мәселелерді талқылауды болашақ өмір бойы білім алуға дайындалу үшін үйренеді. Студенттер ғылым мен математиканы зерттейді, олар болашақтағы білімнің негізін құрайды. Тарих, география және әдебиеттер де тереңірек білім алу үшін негіз болып табылады. Соңында, өнер мен музыка зерттеледі, өйткені олар қоғамды ұлы ететін элементтер болып саналады. Утопиядағы осы оқу салаларында Батыс ой-пікірін қалыптастырған кітаптар оқу материалы ретінде қолданылады және Сократтық әдіс арқылы сыныптарда талқыланады. Сократтық әдіс, Сократтың және оның оқыту әдісінің атымен аталған, мұғалімнің талқылауды тақырыпқа байланысты ұстап, оны логикалық қателіктерден аулақ ұстауын қамтиды. Сократтық принциптерге сәйкес жүргізілген талқылауда тексерілмеген пікірлер әділ ойын болып табылады, ал тек ақыл-ой ғана соңғы төреші болып табылады. Сондықтан мұндай талқылаудан шыққан қорытындылар әркімнің жеке ойы, ал міндетті түрде сынып мүшелерінің келісімі емес, мұғалімнің де шешімі емес. Ұлы кітаптар – бұл табиғи таңдау, өйткені олар гениалды, уақытсыз және қоғамға әрқашан маңызды деп саналады. Ең жақсысын сатып алсаң, неге нашар нәрсені сатып алу керек? Басқа бағыттары болса да, Хатчинс зертханалық әлемді толығымен қабылдамайды; оның пікірінше, кейбір нәрселерді студент бітіргеннен кейін сыртқы әлемге шыққанда өзі таба білуі керек. Утопияда бастапқы білім беруден кейін колледж келеді, ол жоғары деңгейдегі оқу бағдарламасын жалғастырады. Алайда, мұнда назар коммуникация техникаларын үйренуден адамның әлем туралы негізгі түсініктерін және адамзатты жылжытқан жетекші идеяларды зерттеуге ауысады. Колледжден кейін студенттер сыртқы кеңес тарапынан жасалған кең ауқымды емтихан тапсырады, ол еркін адамға лайық білімнің қандай болу керектігін көрсетеді. Бұл қатаң емтихан студенттік өмір бойында тапсырылатын емтихандарға ұқсас, бірақ көбірек қамтиды. Студент бұл емтиханды тапсырғаннан кейін, оған Бакалавр дәрежесі беріледі. Дәреже осы ақпаратты меңгеруге негізделген, емес, алынған сабақтардың санына, жиналған кредиттерге немесе сабақта өткізілген сағаттарға. Студент білім беру және саяси республиканың бөлігі болу үшін қажетті білімі бар екенін дәлелдегеннен кейін, ол жұмысқа орналаса алады немесе университете формальды білімін жалғастыра алады. Формальды білімнен шыққаннан кейін, Утопия азаматтарының өмір бойы білім алуы жалғасады. Олар идеяларды зерттеу және талқылау үшін, сондай-ақ ұлы еңбектерді талдау үшін білім орталықтарына барады. Бұл білім орталықтары тұрақты мекемелер болып табылады, онда азаматтар американдықтар дәстүрлі түрде демалыс уақыты деп есептейтін уақытта барады. Егер олар университетке түсуді шешсе, студенттер мамандануды бастайды, бірақ олар деректер жинағын, техникалық білімді немесе дереу пайдалы проблемаларға шешімдерді зерттемейді, бірақ олар таңдалған салаларына қатысты зияткерлік идеяларды зерттейді. Мұнда студенттер бұрынғыдай формальды емес жағдайда, бірақ одан кем емес құлшыныспен оқиды. Бастапқы білім беру және колледж кезінде студенттер өзділігінен оқи алатынын дәлелдеуі керек еді; егер олар университетке түсуді шешсе, олар осы дағдыларды тиімді пайдалануы керек болды. Хатчинс мектептің практикалық емес, зияткерлік идеяларды іздеуі керек деп сенгенімен қатар, мектептер нақты бір құндылықтарды оқытуға тиіс емес деп те сенді. "Колледждің мақсаты – студенттерін жақсы адам ету емес, өйткені колледж мұны істей алмайды; егер ол мұны істеуге тырысса, ол сәтсіздікке ұшырайды; ол осы жауапкершілікті атқаруға тиіс агенттіктерді әлсіретеді және өзінің жауапкершілігін атқармайды". Мектептер студенттерге не дұрыс және әділ екенін үйретумен айналысуға тиіс емес; олар студенттерге өз шешімдерін қабылдауға көмектесумен айналысуы керек. Жастарға "Сіз немен қызығасыз?" деп сұрағанда, олар әділеттілікке қызығатындарын жауап береді: олар қаралар үшін әділеттілік, үшінші әлем үшін әділеттілік жасайды. Егер сіз: "Жарайды, әділеттілік дегеніміз не?" десеңіз, олардың ешқандай идеясы жоқ.
Сынаушылар ұлы кітаптарда әділеттілік не екеніне немесе не емес екеніне бір жауап жоқ екенін көрсетеді. Шындығында, осы сұраққа көптеген қайшы жауаптар бар. Бірақ кейбіреулер әлсіздік деп санайтын нәрсені Хатчинс күш деп санайды. Хатчинс студенттер осы қарама-қайшы идеяларға таныс болуы керек деп мәлімдейді, осылайша олар оларды өз саналарында салмақтап, аргументтерді қысқартып, өз көзқарастарын жасай алады. Осылайша, және тек осылайша ғана студенттер білім ала алады...

Throughout his career, Hutchins was a fierce proponent of using those select books that have gained a reputation of being great books as an educational tool. In his interview in 1970 titled, "Don't Just Do Something", Hutchins explained, " the Great Books [are] the most promising avenue to liberal education if only because they are teacher proof." Illustrating his dedication to the Great Books, Hutchins served as Editor In Chief of Great Books of the Western World and Gateway to the Great Books. Additionally, he served as coeditor of The Great Ideas Today, Chairman of the Board of Editors of Encyclopædia Britannica from 1943 to 1974, and also published extensively under his own name. According to Hutchins in The University of Utopia, "The object of the educational system, taken as a whole, is not to produce hands for industry or to teach the young how to make a living. It is to produce responsible citizens". In The University of Utopia, Hutchins describes a country that has evolved to become the perfect society, Utopia, as well as their educational system, which has the well defined purpose of "promot[ing] the intellectual development of the people". Hutchins also explores some of the improper directions educational institutions have taken in the United States. He argues that education is becoming nothing more than a trade school, and a poor trade school at that. Hutchins discusses the relationship between a foundry and the local college in a particular town in California. This college offers courses on doing foundry work, which instruct students to become workers at the foundry. In this way, the college is satisfying the need of the community for foundry workers rather than the intellectual needs of the individual. Further, Hutchins asserts that the foundry students actually receive poor training since educators do not have the practical experience of working in the foundry. Hutchins believes the students would receive a much more efficient and thorough education on working in a foundry by actually working in that foundry. He claims Universities should instead teach intellectual content, specifically the intellectual content related to the occupation, but that the occupation itself should take responsibility for training its employees. Hutchins also warns that education has shifted its focus from being educational to custodial. He charges that many schools have become no more than baby sitting services for adolescents, protecting them from the tumultuous world of youth. He cites courses in home economics and driver's education as focusing on meeting a societal need rather than an educational goal. Hutchins also berates education for the path it has taken regarding specialization. According to Hutchins in his essay, "The Idea of a College," the specialization of American education has robbed students of the ability to communicate with other students outside of their field. He argues that a student of biology cannot converse meaningfully with a student of mathematics because they share no common educational experience. In The University of Utopia, Hutchins outlines the educational experience of young Utopians, where the first ten years of instruction prepare students for the learning experiences to come. Communication is the primary skill developed. Students learn to read, write, and discuss issues in preparation for their future lifetime of learning. Students study science and mathematics, which form part of the groundwork for future learning. History, geography, and literature are also studied to add to the framework for even deeper learning later in life. Finally, art and music are studied because these are considered the elements that make society great. Throughout these fields of study in Utopia, the Great Books, those books that shaped Western thought, are used as study material and are discussed by classes using the Socratic method. The Socratic method, named for Socrates and his method of teaching, involves the teacher's keeping the discussion on topic and guiding it away from errors of logic. In a discussion conducted in accordance with Socratic principles, unexamined opinions are fair game, and only reason itself is the final arbiter. Thus, any conclusions reached in such a discussion are the individual's own, not necessarily those of a class consensus, and certainly not necessarily the teacher's. The Great Books are a natural choice, since they are considered to be works of genius, timeless, and ever relevant to society. Why settle for lesser materials when you can have the best? Despite his other foci, Hutchins does not entirely shun the laboratory world; he believes, however, that some such things are best learned through discovery once a student has been graduated to the outside world. In Utopia, initial schooling is followed by college, which continues the study of a highly prescribed curriculum. Here, however, the focus shifts from learning the techniques of communication to exploring some of man's principal concepts of the world and the leading ideas that have propelled mankind. After college, students sit for an extensive exam created by an outside board, which reflects what an education appropriate to a free person should be. This rigorous exam is similar to those taken throughout a student's education but is more comprehensive. When the student passes this exam, he or she is awarded a Bachelor of Arts Degree. The degree is conferred based on the mastery of this information, not on the number of classes taken, credits earned, or hours spent in class. After proving that they have the necessary education to become a part of the republic of learning and of the political republic, the student may enter the work world or continue his or her formal education at the University. Once departing from formal education, a lifetime of learning follows for the citizens of Utopia. They visit centers of learning to explore and discuss ideas and analyze great works. These centers of learning are residential institutions where citizens go during what Americans would traditionally think of as vacation time. If they choose to matriculate to University, students begin to specialize, but they do not study collection of data, technical training, or solutions to immediate practical problems, but rather they explore the intellectual ideas specific to their chosen field. Here, students study in much less formal situations but with no less vigor. During their initial schooling and college, students had to prove that they could learn independently; if they then chose to attend a University, they were expected to make effective use of those skills. In addition to Hutchins's belief that school should pursue intellectual ideas rather than practical, he also believed that schools should not teach a specific set of values. "It is not the object of a college to make its students good, because the college cannot do it; if it tries to do it, it will fail; it will weaken the agencies that should be discharging this responsibility, and it will not discharge its own responsibility." The schools should not be in the business of teaching students what is right and just; it should be in the business of helping students make their own determinations. When young people are asked, "What are you interested in?" they answer that they are interested in justice: they want justice for the Negro, they want justice for the Third World. If you say, "Well, what is justice?" they haven't any idea.|Berwick, 1970

Critics will point out that the great books do not have one answer to what justice is or is not. In fact, there are many contradictory answers to this question. But what some see as a weakness, Hutchins sees as a strength. Hutchins asserts that students should be exposed to these conflicting ideas so that they may weigh and balance them in their own minds, boiling down the arguments and synthesizing a view of their own. In this way, and only in this way, can students learn what justice, beauty, and good really are.