Кіріспе
1809 жылғы бесінші коалиция соғысы кезінде болған шайқас. 1809 жылғы 16 сәуірде Сациле шайқасы (Фонтана Фредда шайқасы деп те аталады) және оның серігі 15 сәуірде Порденонедегі шайқаста Австрияның эрцгерцогы Иоанн басқарған австриялық армия Эужен де Боарне бастаған франко-итальян армиясын жеңіп, оны шегінуге мәжбүр етті. Сациле – Иоаннның мансабындағы ең маңызды жеңісі болды. Бұл шайқас қазіргі Италиядағы Сациле қаласының жанындағы Ливенца өзенінің шығысында, Наполеон соғыстарының бір бөлігі болған бесінші коалиция соғысы кезінде өтті. 1809 жылғы сәуірде эрцгерцог Иоанн солтүстік-шығыс Италиядағы Венеция аймағына жылдам шабуыл жасады. 15 сәуірде Порденонеде австриялық алғы шеп француздың артқы шебін жеңіп, ауыр шығын келтірді. Бұл жеңіліске қарамастан, өзінің қарсыластарынан көп болуына сенген Эужен келесі күні Сациленің шығысында австриялықтарға шабуыл жасады. Екі тараптың да жаяу әскерінің саны тең болғанымен, австриялықтардың ат әскері екі есе көп болды, бұл олардың жеңісіне шешуші фактор болды. Эужен армиясын Адидже өзені бойындағы Верона қаласына қайтарып алып, қайта ұйымдастырды және күштер қосылды. Веронада франко-итальян армиясы шығыстан эрцгерцог Иоаннның армиясынан және солтүстіктегі Тирольден келген екінші австриялық колоннадан қорғалды. Сәуірдің соңында Дунай аңғарындағы француз жеңістері туралы жаңалықтар Иоаннды шығысқа қарай шегінуге мәжбүр етті, ал Эужен оны қуды.
The Battle of Sacile (also known as the Battle of Fontana Fredda) on 16 April 1809 and its companion Clash at Pordenone on 15 April saw an Austrian army commanded by Archduke John of Austria defeat a Franco Italian army led by Eugène de Beauharnais and force it to retreat. Sacile proved to be the most notable victory of John's career. The action took place east of the Livenza River near Sacile in modern day Italy during the War of the Fifth Coalition, part of the Napoleonic Wars. In April 1809, Archduke John quickly invaded Venetia in northeastern Italy. On 15 April at Pordenone, the Austrian advance guard routed the French rear guard, inflicting heavy losses. Undeterred by this setback and believing he enjoyed a numerical superiority over his opponents, Eugène attacked the Austrians east of Sacile the following day. Though the two sides were equal in numbers of foot soldiers, the Austrians possessed a two to one advantage in cavalry, and this turned out to be a key factor in their victory. Eugène withdrew his army to a defensible position at Verona on the Adige river, where he reorganized his army and received reinforcements. At Verona, the Franco Italian army was secure from Archduke John's army advancing from the east and a second Austrian column threatening it from the Tyrol in the north. By the end of April, news of French victories in the Danube valley caused John to fall back to the east, with Eugène in pursuit.
Австрия стратегиясы
1809 жылдың басында император Франциск II-нің Австрия империясы император Наполеон I-нің Бірінші француз империясына қарсы соғыс бастауға бел буды. Австрия өзінің негізгі әскерін генерал-сиссимус, эрцгерцог Карл басқарған Дунай аңғарында шоғырландырды. Италия екінші дәрежелі театр саналғанмен, Карл мен Хофкригсрат (Австрияның жоғары қолбасшылығы) Ішкі Австрия армиясына екі корпусты бекітті және генерал-дер-кавалерие эрцгерцог Иоганнға басшылық тапсырды. Тарихшы Дэвид Чандлер оны "қабілетсіз" деп есептеген, эрцгерцог Иоганн өзінің алғашқы әскерін француз дивизиясының генералы Жан Мороның 1800 жылғы 3 желтоқсандағы Хоэнлинден шайқасында толықтай талқандағанын көрді. Мороның одан әрі қууы кезінде Иоганнның әскері соншалықты әлсіреп, өзін-өзі қорғауға жарамсыз болды және тұтқындар мен қару-жарақтан ауыр шығынға ұшырады. Үшінші коалиция соғысында ол жақсы нәтижелер көрсетті. 1805 жылы Ульмдегі науқанда Наполеон фельдмаршал-лейтенант Карл Мак фон Лейберихтің австриялық әскерін жойғаннан кейін, Иоганнның әскері таулы Воррлбергтегі орнынан шығысқа қарай асығыс шегінді. Ол ағасы Карл басқарған Италия армиясымен байланыс орнатты. Австрия үшін өкінішке орай, Наполеонның Аустерлиц шайқасындағы күшті жеңісі соғысты аяқтады, Карл мен Иоганн Дунай аңғарында араласу мүмкіндігіне ие болмады. 1809 жылғы соғыс басталғанда, Иоганн фельдмаршал-лейтенант Иоганн Габриэль Шастелер де Курселлдің 24 500 жаяу әскер және 2 600 атты әскерден тұратын VIII армия корпусын, сондай-ақ фельдмаршал-лейтенант Игнац Гюлайдың 22 200 жаяу әскер және 2 000 атты әскерден тұратын IX армия корпусын басқарды. VIII армия корпусы Каринтиядағы Вилахта жиналды, ал IX армия корпусы оңтүстікке қарай Карниоладағы Любляна (Лайбах) қаласына (қазіргі Словения) шоғырланды. Генерал-майор Андреас Штойчевич 10 000 сарбазымен 1806 жылдан бері француздың иелігінде болған Далмациядағы дивизия генералы Огюст Мармонның XI корпусына қарсы тұрды. 26 000 сарбаздан тұратын Ландвер гарнизонды қорғауға және Австрияның орталық аймақтарын қорғауға дайын тұрды. Иоганн VIII армия корпусын Вилахтан оңтүстік-батысқа, ал IX армия корпусын Люблянадан солтүстік-батысқа жылжытуды жоспарлады. Екі күш Цивидале-дель-Фриули маңында бірігуі тиіс болды. Басқа бір дерек көзі соғыстың басталған кезде Австрияның басқаша ұйымдасқандығын көрсетеді. Шастелердің VIII армия корпусы 20 100 сарбаз және 62 зеңбірекке ие болды. Фельдмаршал-лейтенант Альберт Гюлай 1-ші дивизияға, ал фельдмаршал-лейтенант Иоганн Мария Филипп Фримонт 2-ші дивизияға қолбасшылық етті. Игнац Гюлайдың IX армия корпусында 22 290 сарбаз және 86 зеңбірек болды. 1-ші дивизияны фельдмаршал-лейтенант Франц Горуп фон Бесанес, 2-ші дивизияны фельдмаршал-лейтенант Кристиан Вольфскель фон Рейхенберг, ал 3-ші дивизияны фельдмаршал-лейтенант Винко Кнежевич басқарды. Фельдмаршал-лейтенант Гидо Липпа 30 000 Ландвер және резервтерге жауапты болды. Бұл сандар Шнайдтың тізімінен сәл өзгеше, және Кнежевич дивизиясының құрамына Штойчевич күштері де кіреді. Австрия соғыс бастамас бұрын Тирольде спонтанды көтеріліс болды. Андреас Хофер сияқты көшбасшылардың басшылығымен неміс тілді тирольдіктер бавариялық гарнизондарды қуып шыға бастады. Көтеріліске көмектесу ниетімен Карл Иоганнға Шастелерді және 10 000 австриялық әскерді тирольдіктерге көмектесу үшін жіберуді бұйырды. Игнац Гюлайдың ағасы Альберт Шастелердің орнына VIII армия корпусының командирі болды. Шастелер күшінің ұйымдастырылуы Тироль 1809 жылғы шайқас тізімінде көрсетілген.
's IX Armeekorps counted 22,290 soldiers and 86 guns in three divisions. The 1st Division was led by Feldmarschall Leutnant Franz Gorup von Besanez, the 2nd Division was under Feldmarschall Leutnant Christian Wolfskeel von Reichenberg, and the 3rd Division was directed by Feldmarschall Leutnant Vinko Knežević. Feldmarschall Leutnant Guido Lippa was responsible for 30,000 Landwehr and reserves. These numbers differ somewhat from Schneid's list and include Stoichevich's force as part of Knesevich's division. Before the Austrians launched the war, the Tyrol flared in a spontaneous revolt. The German speaking Tyrolese under leaders like Andreas Hofer began driving out the Bavarian garrisons. Desiring to aid the rebellion, Charles ordered John to send Chasteler and 10,000 Austrian troops to help the Tyrolese. Ignaz Gyulai's brother Albert replaced Chasteler as the commander of a reduced VIII Armeekorps. The organization of Chastler's force is shown in the Tyrol 1809 order of battle.
Француздық стратегия
Австрияның соғысқа шығуға ниетті екенін білген Наполеон Эжен де Боарне бастаған Италия армиясын күшейтіп, француз құрамын алты жаяу әскер және үш атты дивизияға дейін көбейтті. Бұл "француз" әскерлерінің көп бөлігі итальяндықтар еді, себебі Солтүстік-Батыс Италияның бір бөлігі Францияға қосылған болатын. Сонымен қатар, вице-король Эжен үш итальяндық жаяу әскер дивизиясын құрды. Франко-итальян армиясы 70 000 сарбазға жетті, бірақ олар Солтүстік Италияға шашырап орналасқан еді. 1809 жылға дейін Эжен ешқашан тіпті бір полкпен де шайқасқа қатыспаған, дегенмен Наполеон оған Италия армиясының басшылығын сеніп тапсырды. Өгей ұлы Эженді осы рөлге дайындау үшін император оған көптеген егжей-тегжейлі хаттарда Италияны қалай қорғау керектігін кеңес берді. Егер австриялықтар үстем күшпен шабуыл жасаса, вице-король Изонцо өзенінің шебінен бас тартып, Пиаве өзеніне қайта шегінуі керек екенін жазды. Император Адидже өзенінің өте маңызды стратегиялық позиция екенін атап өтті. Наполеон Австрияның сәуір айында шабуыл жасай қоймауына сенді және әйтеуір, өз әскерлерін шоғырландырып, жауын ашуға ниеттенген жоқ. Сондықтан Эженнің армиясы біршама шашыраңқы күйде қалды. Жаулық әрекеттер басталғанда, франко-итальян әскерлері келесі позицияларда орналасты: дивизия генералы Жан Матье Серас басқаратын 1-ші дивизия және дивизия генералы Жан Батист Брусье басқаратын 2-ші дивизия Изонцо өзенінің артында дислокацияланды. Дивизия генералы Поль Греньенің 3-ші дивизиясы және дивизия генералы Жан Максимилиан Ламарктың 5-ші дивизиясы Талььяменто өзенінің артында жиналды. Дивизия генералы Габриэль Барбу де Куриер басқаратын 4-ші дивизия және дивизия генералы Пьер Франсуа Жозеф Дюрет басқаратын 6-шы дивизия Солтүстік Италияның орталық бөлігінде шоғырланды. Үш атты дивизия және итальяндық гвардия Адидже өзенінің артында ұйымдастырылды. Бөлімдердің орналасқан жерлері мәтінде айтылғандай тізімделген. Дегенмен, Барбу Талььяментода, ал Ламарк Солтүстік Италияның орталық бөлігінде болған болуы мүмкін. Әйтпесе, Ламарк неліктен шайқас алаңына жете алмағанын түсіндіру қиын.
Операциялар
Архиегер Иоаннның әскері 10 сәуірде 1809 жылы Италияға басып кірді, VIII армия корпусы Тарвизио арқылы жылжып, IX армия корпусы ортаңғы Изонзодан өтті. Австрия армиясы үшін ерекше жылдамдықпен марш жасағаннан кейін, Альберт Гюлайдың жасағы 12 сәуірде Удине қаласын басып алды, ал Игнац Гюлайдың күштері де көп ұзамай олардың ізінен келді. Евгений әскерін Тальяменто өзенінің артында шоғырландыруды жоспарлап, Серас пен Брусьеге австриялықтардың жылдамдығын төмендетуді тапсырды. Бірақ екі дивизия да Иоаннның ілгерілеуін тоқтата алмады. Дегенмен, Евгений өз әскерінің еркенәзіге қарсы шайқаста жеңіске жеткілікті күшті екеніне сенді, сондықтан дивизияларына Ливенца өзені бойындағы Сациледе жиналуға бұйрық берді. Тирольдік көтеріліс салдарынан, вице-король дивизия генералы Ахилл Фонтанеллидің итальяндық дивизиясын жоғарғы Адиджедегі Трентоға, дивизия генералы Луи Бараги д’Иллиердің басқаруымен жіберді. 14 сәуірге қарай Евгений Сациле маңында алты дивизияны жинады, Ламарктың жаяу әскері мен дивизия генералы Шарль Рэндон де Пуллидің драгундары әлі де алыста болды. Осы кезде Италия гвардиясы, Дюреттің жаяу әскері және дивизия генералы Эммануэль Граушидің драгундары әлі де Адиджеде жиналып жатты. Соғысқа дейін Евгений Наполеонға жаяу әскерін үш корпусқа бөлуді ұсынды, бірақ император осы өтінішке жауап бермеді. Осы себепті Евгенийдің армиясы алдағы шайқасты дивизиялар жиынтығы ретінде жүргізді, бұл басқару мен бақылауға зиян келтірді. Теміржолда Иоанн шағын күштерді пайдаланып, Удиненің оңтүстігіндегі Тальяменто мен Палманованың жоғарғы жағындағы Осоппо бекіністерін жасырды. Австриялықтар 14 сәуірдің кешінде Вальвазонеге жетті, бірақ Иоанн түнгі маршқа бұйрық берді. Фримонттың алғы шебі көш бастады, ал VIII армия корпусы олардың ізінен ерді. Жаңбырлы ауа райынан IX армия корпусы артта қалды.
Шайқас
Екі әскердің де бөлімдері мен ұйымдары 1809 жылғы Сациль шайқасының құрамында көрсетілген.
Порденон
15 сәуірде Евгений әскеріне Ливенцадан өтіп, алға жылжуға бұйрық берді. Гренье мен Барбудың француз дивизиялары Сакиледен өтті, ал Серастың француз және дивизия генералы Филиппо Северолидің итальян дивизиясы Бругнерадан өтіп, Тамай ауылына қарай жылжиды. Бруссиер дивизиясы Ливенцадан Сакиленің солтүстігіне қарай өтті. Сонымен қатар, дивизия генерал-майоры Луи Мишель Антуан Сахуктің жеңіл атқыштар мен 35-ші желілік жаяу әскер полкінен құралған артқы күзеті Порденоне маңындағы Сакиленің шығысына қарай 12 шақырым қашықтықта орналасты. Сахук патрульдері ханшайым Иоаннның әскері Тальяментодан өткенін хабарлады, бірақ Серас пен Бруссиер австриялықтардың қозғалысын жақсы бақыламағандықтан, Евгений жауының күшін нақты білмеді. Ханшайым Иоанн өзінің барлаушыларының көмегімен қарсыласының әскерін толық көрді. Ол Фримонттың алғы шебіне таңертең Порденонедегі француз әскеріне шабуыл жасауға бұйрық берді. Сағат 6-да австриялықтар Сахуктің атқыштар тобымен қақтығысты. Генерал-майор Йозеф фон Ветцельдің Гренц бригадасы қаланың шығысындағы Нончелло (Фончелло) өзенінен өтіп, қорғаныстағы жаяу әскердің назарын аударды. Генерал-майор Йозеф фон Шмидттың желілік бригадасы солтүстік-шығыстан келген кезде, француздықтар қаланың солтүстік жағын қамту үшін 35-ші желілік полкті созуға мәжбүр болды. Сахук австриялық шабуылшыларды қанаттан ұстауға үміттене отырып, атты әскерін қаланың солтүстігіне жинады. Бірақ француздық атты әскер қанаттан шабуылға ұшырады, өйткені Фримонт төрт атты әскер полкімен оларға шабуыл жасап, шашыратты. Атты әскердің қолдауысыз, қаладағы жаяу әскер кері шегінуге мәжбүр болды. Осы мәліметтерге сүйенсек, Ветцель 1-ші Баналь Гренцке басшылық еткен болуы мүмкін. Шмидт екі желілік жаяу әскер батальонына басшылық етті. Порденонеде австриялықтар 5900 әскері мен 15 зеңбірегінің ішінде 221 адамды қаза қылды және жараланды, ал 32 адам тұтқынға алынды. Француздықтардың шығыны көп болды: 4800 әскері мен 6 зеңбірегінің ішінде 500 адам қаза қалды және жараланды, 2000 адам мен 4 зеңбірек тұтқынға алынды. 35-ші желілік полктің көптеген жаяу әскерлері қарсыластарына берілді, ал полк туын және екі нақты белгісін жоғалтты. Тарихшы Дигби Смит 35-ші полк "іс жүзінде жойылды" деп жазды. 35-ші желілік полктің үш батальонынан басқа, француз жағынан 6-шы гусар және 6-шы аңшы атты полктері де шайқасқа қатысты. Австриялықтар Франц Карл IR No 52 полкінің бір батальонын, Франц Йеллачич IR No 62 полкінің бір батальонын және 1-ші Баналь Гренц IR No 10 полкінің екі батальонын қолданды. No 5 Отта гусар полкінің алты эскадрильясы, No 9 Фримонт гусар полкінің төрт эскадрильясы және No 2 Хоэнцоллерн жеңіл атты полкінің екі эскадрильясы да қатысты. Смит француздық 8-гусарлар шайқасқа қатысқан деді, бірақ бұл қателік және ол 6-гусарларды айтқан.
Сацильді
Француздардың Тамайдағы күшін өз орналасқан жерінің оңтүстік-шығысында байқаған герцог Иоанн, Альберт Гюлайдың VIII армия корпусын және Фримонттың алғы шеп гвардиясын Порденоне мен Порцияны қорғауға жіберді. 15-і күні кешке келген Игнац Гюлайдың IX армия корпусы Порденонеден батысқа қарай орналасты. Сол жақ қанаты Порцияға күтілген франко-итальян шабуылдарын тойтарғанда, Иоанн Игнац Гюлайды алдымен Ровередо-ин-Пианоға, содан кейін оңтүстік-батысқа Фонтанафредда мен Ранцаноға жіберуді жоспарлады. Евгений IX армия корпусының бар екенін білмей, өзіне қарсы 20 000 австриялық ғана тұрғанын ойлады. Ол: «Бір күнінде мен қазір тастап кеткен барлық аумақты қайтарып алам», – деп мақтанды. Австриялық атты әскердің өзінің атты әскерінен сандық артықшылығы бар екенін ол білген. Австриялық сол жақ қанатындағы жер атты әскер үшін қолайсыз болғандықтан, ол оған қарсы шабуыл жасауға бел буды. Ол Серасты өзінің және Северолидің дивизияларын басқаруға тағайындады. Евгений Барбу дивизиясына шабуылға қатысуға бұйрық берді, ал Гренье Фонтанафредда маңында алға жылды. Брусье сол жақ қанатын Сахук әскерлерімен өзі мен Гренье арасында ұстады. Сол жақ қапталдан айналып өтуге қарсы төрт батальондық күш күзетті. Артиллериялық оқ жауынмен қамтамасыз етілген Серас таңғы сағат 9-да екі дивизиясымен қозғалды. Олар Палседі тез басып алып, Порцияға шабуыл жасады. Фримонт Отт гусарларын жіберіп, Серасты алға жылжуын тоқтатуға мәжбүр етті. Бұл Иоаннга VIII армия корпусын франко-итальяндықтарға қарсы қарсы шабуылға жіберуге уақыт берді, онда Североли жараланды және оның дивизиясы дерлік талқандалды. Осы сәтте Барбу шайқасқа қосылды және оның дивизиясы алдымен австриялықтарды тексерді, содан кейін Фримонт әскерлерін Порциядан ығыстырды. Австриялық сол жақ қанатына қарсы шабуыл қиынға соғып жатқанын көріп, Евгений Греньеге Фонтанафреддадан кетуге және оң жақ қанаттағы шайқасқа дивизиясын тартуға бұйрық берді. Сахук пен Брусье оңға жылды, франко-итальяндық орталықтағы олқылықты толтырды. Темірде Игнац Гюлай өзінің маневрін бастады, сол жақ қанатын қорғауға генерал-майор Иоганн Кляйнмайердің гренадерлік резервін қалдырды. Ол түскі уақытта Ровередоға жетіп, оңтүстік-батысқа бұрылып, сағат 13:30-да Евгенийдің жұқарылған орталық бөлігіне үш жаяу әскер бригадасын жіберді. Генерал-майор Антон Гайоли бригадасы Ронше маңында Гренье дивизиясын ұстап тұрғанда, IX армия корпусы Брусьені басып алумен қорқытты. Гренье әскерлерінің көп бөлігін тез арада қайтарып алып, Фонтанафредданы қорғауға жіберді, ал Брусье Виньово маңында қарсы шабуыл жасады. Орталықта Ронше маңында қызылшаң шайқас болды, француздықтар бір шабуылды тойтарып, австриялықтар екінші шабуылға көшті. Евгений австриялықтардың атты әскердегі басымдығына қарсы Сахук атты әскерін қолданудан бас тартты. Осы дағдарыс кезінде Серас австриялық шабуылдың нәтижесінде Порцияны жоғалтты. Негізгі шабуыл сәтсіз аяқталғанын көріп, Евгений кешкі сағат 5-те шегінуге бұйрық берді. Оң жақ қанатында Североли мен Барбу әскерлері шегінуді қамтамасыз етті. Тарихшы Фредерик Шнайд, массалық атты әскер шабуылы Гренье мен Брусьені «жарып салуы мүмкін еді» деп сенді, бірақ Игнац Гюлай Вольфскельдің атты әскерін өзінің жаяу әскерінің артында ұстады. Оның орнына Сахук шабуылдау қаупі IX армия корпусын Брусье мен Греньенің қашып кетуіне жеткілікті уақыт берді. Екі дивизия бір-біріне қолдау көрсетіп, шаршы құрамында шегінді. Олар көптеген шайқастардан кейін Ливенцаға жетті. Түн қырығы екі дивизияға өзеннің батыс жағына қауіпсіз өтуге мүмкіндік берді. Серрас, Барбу және Североли келесі күні таңертең Бругнерадан Ливенцаны кешіп өтті.
Нәтиже
Франко-итальяндық әскері Сациледе 3000 қаза және жараланғанға ұшырады. Тағы 3500 әскер, 19 зеңбірек, 23 оқ-дәрі арбасы және екі ту австриялықтардың қолына түсті. Пажес жараланып, тұтқынға алынды, ал Тесте жараланды. Смит мәліметінше, австриялықтар 2617 қаза және жараланған, 532 тұтқынға алынған, 697 жоғалып кеткен. Шнайд австриялықтардың шығыны 3600 қаза және жараланған, 500 тұтқынға алынғанын жазды. Архиегерцог Иоанн VIII армия корпусы Порция маңындағы шайқаста қатты зардап шеккендігі және IX армия корпусының кавалериясы шаршағандықтан жеңісін пайдаланудан бас тартты. Оның орнына Фримонт Италия армиясының соңынан алдын ала жасағымен ерді. Шнайд: «Иоаннның Сациледен кейін бір апта бойы қудаламауы оның ең ірі қатесінің бірі болды», - деп жазды. Шайқас кешінде Ламарк пен Пулли жауын-шашын мен нашар жолдарға байланысты кешігіп Конгельяноға жетті. Эуген екі дивизияны артқы күзет ретінде пайдаланды, ал жеңілген әскерлері Пиавеге қайта шегінді. Ол сондай-ақ Барбу мен он батальонды Венецияны нығайтуға жіберіп, Иоаннды Адриатика теңізі портын қорғауға күш жұмсауға мәжбүр етті. Франко-итальяндық әскері төрт күн бойы Пиаве өзенінің бойын ұстады, бірақ 21 сәуірде Брента өзеніне қарай шегінді. 28 сәуірде Ішкі Австрия армиясы Веронаға жақын келгенде, Эугенді Адидже артындағы берік қорғаныс позициясында тапты. Темірде Шастелер 12 сәуірде Инсбрукты, ал 23 сәуірде Жоғарғы Адиджедегі Трентоны басып алды. Тироль отряды 26 сәуірде Ровередоға жеткенше, Бараге д’Иллиер тоқтатты. Наполеон өгей ұлының қауқарынсыздағына ашуланып, сол кездегі Неаполь королі маршал Жоахим Муратпен ауыстыруды ұсынды. Бірақ бұл қаупі іске аспады, өйткені хат келген кезде Эуген қайтадан шабуылға шықты. Вице-король шегінетін кезінде күш жинады, сондықтан оның әскері Адиджеге жеткен кезде 60 000 адамды құрады. Осы уақытта Иоаннның әскері Венецияны бақылауға күштерді және Шастелерді нығайтуға бригаданы жіберді. 22 сәуірде Екмюль шайқасында Наполеонның Карл еркенәзіне қарсы жеңісі туралы жаңалықтар, Иоанн еркенәзінің мамыр айының басында Австрияға қарай шегінуіне себеп болды. Иоанн мен Эуген арасындағы келесі шайқастар сәуірдің соңғы күндері Кальдиеро шайқасы және 8 мамырда Пиаве өзенінің шайқасы болды.