Бичкрафт Старшип: Екі қозғалтқышты турбовинтік ұшақ туралы мәліметтер
Beechcraft Starship
Beechcraft Starship: қос қозғалтқышты турбовин ұшақ туралы толық ақпарат. Дизайн, даму тарихы, конструкция ерекшеліктері мен өндіріс тоқтатылу себептері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екі қозғалтқышты турбовинтті ұшақ
Twin engine turboprop aircraft
Бичкрафт Старшип (англ. Beechcraft Starship) – Бич Ұшақтар Корпорациясы өндірген, 6-8 жолаушыға арналған, қысыммен жабдықталған бизнес-ұшақ. Оның ерекше қанат дизайны (канарды пішімі) және көміртекті композиттерді кеңінен пайдалануымен ерекшеленеді. Көп сатылмағандықтан, өндіріс 1995 жылы, Старшиптің алғашқы рейсінен кейін алты жыл өткен соң тоқтатылды.
The Beechcraft Starship is a twin turboprop six to eight passenger pressurized business aircraft produced by Beech Aircraft Corporation. Notable for its unusual canard design and extensive use of carbon fiber composite, it did not sell many units and production ceased in 1995, only six years after the Starship's first flight.
Даму
Starship-тің жасалуы 1979 жылы Beech компаниясы King Air турбовинтті ұшақтарының ізбасары болатын, одан жылдам ұшатын және көбірек жолаушы тасымалдайтын дизайнды зерттеуді бастағанда басталды. Бұл дизайн 1980 жылдың қаңтарында Beechcraft компаниясымен Preliminary Design 330 (PD 330) ретінде жасалды. 1982 жылдың 25 тамызында Beech компаниясы Scaled Composites компаниясымен келісімшарт жасасып, дизайнды жетілдіру және 85% масштабты концепциялық (POC) ұшақ құрастыруды тапсырды. Scaled Composites компаниясы дизайнға енгізген маңызды өзгерістердің бірі – canard-қа өзгермелі геометрия қосылуы болды. POC ұшағы алғаш рет 1983 жылдың тамызында ұшты. Бұл ұшақта герметизация жүйесі, сертификатталған авионика болған жоқ, сондай-ақ жоспарланған 2000 модельінен өзге конструкциясы мен материалдық сипаттамалары болды. Тек бір ғана POC салынды және ол кейіннен жарамсыз деп танылды. NC 2 авионика және жүйелерді сынау үшін, ал NC 3 ұшуды басқару жүйесі мен электр станциясын сынау үшін пайдаланылды. Бірінші Starship 1989 жылдың 25 сәуірінде ұшты.
Development of the Starship began in 1979 when Beech decided to explore designs for a successor to its King Air line of turboprops that would fly faster and carry more passengers. The design was originated by Beechcraft in January 1980 as Preliminary Design 330 (PD 330). On August 25, 1982, Beech contracted with Scaled Composites to refine the design and build an 85% scale proof of concept (POC) aircraft. One of the significant changes made to the design by Scaled Composites was the addition of variable geometry to the canard. The POC aircraft first flew in August 1983. This aircraft had no pressurization system, no certified avionics, and a different airframe design and material specifications from the planned production Model 2000. Only one POC was built and it has since been scrapped. NC 2 was used for avionics and systems testing and NC 3 was used for flight management system and powerplant testing. The first production Starship flew on April 25, 1989.
Тірі қалған әуе кемелері
2003 жылы Evergreen Air Center 8 Starship ұшағын жеке меншік иелеріне әрқайсысы 50 000 долларға сатты. Көбісі бөлшектерге қолданылады; алайда, осы ұшақтардың бірі кейіннен қайтадан ұшуға жарамды болды. Кейбір бұрынғы Starship бөлшектері Epic турбовинттік жиынтық ұшағында пайдаланылды. 2010 жылғы мәліметтер бойынша, FAA-да тоғыз Starship тіркелген. Үш Starship Оклахома штатында (NC 29, NC 35 және NC 45), біреуі Техас штатында (NC 50), біреуі Колорадо штатында (NC 51) және төртеуі Вичита, Канзас штатындағы Beechcraft компаниясына (NC 2, NC 8, NC 19 және NC 24) тиесілі болды. NC 51 Б. Рутанның SpaceShipOne ғарыш кемесінің қайта кіру фазасында эскорт ұшағы ретінде пайдаланылды. 2008 жылдың қазанында NC 29 RVSM сертификатын алған жеке меншік бес ұшақтың алғашқысы болды, бұл ұшақтың қызмет ету биіктігін бастапқы FL410 шегіне қайтарды. Солтүстік Лейк қауымдастық колледжі 2012 жылдың соңына дейін әуе техникасын күтіп-жөндеу бағдарламасында Starship ұшағын пайдаланды, содан кейін ол сатылып, бөлшектерге таратылды. 2020 жылдың қыркүйегіне қарай, тек алты Starship ұшағы ұшуға жарамды болды. Екі Beechcraft Starship (NC 33 және NC 50) Техас штатының Аддисон қаласында орналасқан. NC 33 ұшағы бөлшектерге таратылғанда деректер тақтасын жоғалтты, кейіннен Мексикада тіркелді, бірақ АҚШ-қа қайтарылғанда FAA оның сертификатын жойды. Қазір ол N903SC ретінде тәжірибелік санатта тіркелген. Қалған ұшуға жарамды Starship ұшақтары Оклахома штатында (NC 35 және NC 45), Колорадо штатында (NC 51) және Германияда (NC 29, бірақ FAA-да Делавэр штатындағы компанияға тіркелген) орналасқан.
In 2003 Evergreen Air Center sold 8 Starships back to private owners for $50,000 each. Most are being used for parts; however, one of these aircraft has since been made airworthy again. Some former Starship parts have been used on the Epic turboprop kitplane. as of 2010, nine Starships held an active registration with the FAA. Three Starships were registered in Oklahoma (NC 29, NC 35 & NC 45), one in Texas (NC 50), one in Colorado (NC 51), and four were registered to Beechcraft in Wichita, Kansas (NC 2, NC 8, NC 19 & NC 24). NC 51 was used as a chase plane during the re entry phase of Burt Rutan's SpaceShipOne. In October 2008 NC 29 was the first of the five remaining privately owned airworthy Starships to complete RVSM certification, returning the aircraft's service ceiling to the original FL410 limit. Salt Lake Community College used a Starship in their Aviation Maintenance program until late 2012 when it was sold and scrapped for parts. As of September 2020, only six Starships are airworthy. Two Beechcraft Starships (NC 33 and NC 50) are located in Addison, Texas. NC 33 lost its data plate when it was scrapped, was subsequently registered in Mexico, but when brought back to the US, the FAA revoked its certificate. It is now registered in the experimental category as N903SC. The other airworthy Starships are located in Oklahoma (NC 35 and NC 45), Colorado (NC 51), and Germany (NC 29, though registered with the FAA by a company in Delaware).