1793 жылғы Франция революциялық соғыстары мен террор дәуірі
Campaigns of 1793 in the French Revolutionary Wars
Француз революциялық соғыстары 1793 жылы жаңа күштердің қосылуымен қайта жанданды. Ұлыбритания, Испания, Португалия коалицияға қосылды, Франция 1 млн армия жинады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1793 жылы басталған Француз революциялық соғыстары қайтадан күшейді. Король Людовик XVI-ның 21 қаңтарда өлім жазасын алғаннан кейін бірнеше күн өткен соң жаңа күштер Бірінші коалицияға қосылды. Олардың ішінде Испания мен Португалия да болды. Содан кейін 1 ақпанда Франция Ұлыбритания мен Нидерландыға соғыс жариялады. Келесі айларда француз тілі басым аймақтарға үш мемлекеттің әскері еніп кірді, бұл Францияны 1,200,000-нан астам сарбаз жинауға мәжбүр етті. Жакобиндер террорлық биліктің шеңберінде мыңдаған нақты және күдікті диссиденттерді жазалады. 29 тамызда контрреволюциялық күштер Тулонды Ұлыбритания мен Испанияға өткізіп берді, осы арқылы француз флотының көп бөлігін басып алды. Дугомьер (жас Наполеон Бонапарттың көмегімен) 19 желтоқсанға дейін портты қайтарып алмады. Осы айлар аралығында қыркүйек айында солтүстік шекарадағы шайқаста Франция жеңіске жетті, нәтижесінде британдық Дюнкерк қоршауы көтерілді. Жыл Бірінші Француз Республикасының үкіметі – Ұлттық Конвенттің оңтүстік және оңтүстік-шығыстан жасалған шабуылдарды тойтарып, Пьемонтқа (Туринге қарай) жасаған қарсы шабуылының сәтсіз аяқталғанымен аяқталды.
The French Revolutionary Wars re escalated as 1793 began. New powers entered the First Coalition days after the execution of King Louis XVI on 21 January. Spain and Portugal were among these. Then, on 1 February France declared war on Great Britain and the Netherlands. Three other powers made inroads into overwhelmingly French speaking territory in the following months prompting France to amass, domestically, an army of 1,200,000 soldiers. The very ascendant Jacobins executed thousands of proven and suspected dissenters, in the final, climactic phase of the Reign of Terror. Counter revolutionary forces turned Toulon over to Britain and Spain on 29 August, capturing much of the French navy, a port not retaken by Dugommier (with the assistance of the young Napoleon Bonaparte) until 19 December. Between these months a battle on the northern frontier, in September, was won by France, which saw the mainly British siege of Dunkirk lifted. The year ended with the First French Republic's government, the National Convention, having rebuffed attacks from the south and south east but having made an unsuccessful counter into Piedmont (toward Turin).
Үгіт-насихат
Жыл басында Дюморие Париждегі үкіметтің Бельгияны қорғауға берген бұйрықтарын орындамауды жөн көрді, орнына Нидерландыға шабуыл жасап, штадхолдерді құлатып, Францияның қолдауымен халық республикасын құруды көздеді. Ол Брабанттағы Бреданы басып алып, Голландияға өтіп, Дордрехтті алуға дайындалды. Бірақ Бельгияда қалған әскерлер бірнеше жеңіліске ұшырады, мысалы, Аахен мен Лиежде австриялықтардан, сондай-ақ олардың Маастрихттегі Миранданың қоршауын бұзуынан. Дюморие жоғары жақтастарының талабымен Бельгияға қайтып, Фландрия науқанына басшылық етуге мәжбүр болды. Неервинденде жеңілгеннен кейін Дюморие Бельгиядан шегінуге мәжбүр болды. Одан кейін ол австриялықтармен келісімге келіп, оларға бірнеше шекаралық бекіністерді беруге келісті, бұл оған 1791 жылғы Конституция бойынша монархияны қалпына келтіріп, Парижге қарай жорық жасауға мүмкіндік беретін уақытша тынығу кезеңін қамтамасыз етті. Алайда ол әскерлерінің адалдығын қамтамасыз ете алмады және якобиндердің тұтқындауынан қашу үшін австриялықтардың қатарына дезертирлік жасады. Сонымен қатар, Париждегі радикалдардың күшінің артуы провинцияларда көтеріліске алып келді, Лион және Марсель тұрғындары көтеріліп, Вандея орталық үкіметке қарсы күресу үшін әскер жинады және Ұлыбританиямен байланыс орнатуға тырысты. Испания әскерлері Пиренейлерді, Сардиния Корольдігінің (көбінесе Пьемонт-Савой) әскерлері Альпі тауларының әртүрлі шекараларын кесіп өтті, ал австриялық әскерлер Валенсиенді басып алып, солтүстік әскерлерді Парижге қарай кері шегіндірді. 31 мамырда Ұлыбритания Францияға теңіз блокадасын жариялады. Революциялық үкімет ұлтты толық жұмылдыруға дайындалды (Levée en masse қараңыз), ішкі және сыртқы жауларға ешқандай жарылқау көрсетпеді. Мигнеттің «Француз революциясының тарихында» былай делінген: «Республикада өте жақын уақыттың ішінде он төрт әскер және 1,2 миллион сарбаз болды. Франция республикашылдар үшін лагерь және шеберханаға айналғанмен, сонымен бірге республиканы қабылдамағандар үшін түрмеге айналды». Олар Каен, Лион және Марсельді басып алды, бірақ контрреволюциялық күштер 29 тамызда Тулонды Ұлыбритания мен Испанияға тапсырды, нәтижесінде француз флотының көп бөлігі қолға түсті, ал Тулонды 19 желтоқсанға дейін Дугомье (жас Наполеон Бонапарттың көмегімен) қайта алды. Қыркүйекте Николас Ушар Йорк герцогін Хондшутте жеңіп, оны Дюнкерк қоршауын тастауға мәжбүр етті. Қазан айында Жан-Батист Журдан солтүстік әскерлерді қабылдап алып, Ваттинье шайқасында жеңіске жетті және шабуылға көшті, бірақ қыс кіргенге дейін маңызды табыстарға жете алмады. Пиренейлерде француз әскерлері жылды шекараға жақын қорғаныс ұстанымында аяқтады, ал Альпі шекарасында Сардиния Корольдігіне жасалған француз шабуылы сәтсіз аяқталды.
At the opening of the year, Dumouriez chose to ignore orders from the government in Paris to defend Belgium and instead began an invasion of the Netherlands, hoping to overthrow the stadtholder and establish a popular republic backed by France. In the event, he took Breda in Brabant and prepared to cross into Holland and capture Dordrecht. However, the armies remaining in Belgium suffered a number of defeats, such as by the Austrians at Aachen and Liège and their raising (lifting) Miranda's siege of Maastricht. Dumouriez was forced by his superiors to return to Belgium and take command in the Flanders Campaign. After a defeat at Neerwinden, Dumouriez had to retreat from Belgium. He then made an agreement with the Austrians to hand over to them several border fortresses in return for a truce where he could march on Paris and restore the monarchy under the Constitution of 1791. However, he was unable to secure the loyalty of his troops, and he defected to the Austrian lines rather than face arrest by the Jacobins. At the same time, the increasing power of radicals in Paris incited revolt in the provinces, with the people of Lyon and Marseille rebelling and the Vendée raising an army to attack the central government and open communications with Britain. Spanish armies crossed the Pyrenees, Kingdom of Sardinia (largely Piedmont Savoy) armies various Alpine borders, and Austrian armies occupied Valenciennes and forced the northern armies back toward Paris. Britain ordered a naval blockade of France on 31 May. The revolutionary government prepared a full mobilization of the nation (see Levée en masse), showing no mercy to internal or external enemies. According to Mignet's History of the French Revolution: "The republic had very soon fourteen armies, and 1,200,000 soldiers. France, while it became a camp and a workshop for the republicans, became at the same time a prison for those who did not accept the republic." They proceeded to suppress Caen, Lyon, and Marseille, although the counter revolutionary forces turned Toulon over to Britain and Spain on 29 August, resulting in the capture of much of the French navy, and Toulon was not retaken by Dugommier (with the assistance of the young Napoleon Bonaparte) until 19 December. In September, Nicolas Houchard defeated the Duke of York at Hondschoote, forcing him to abandon the siege of Dunkirk. In October Jean Baptiste Jourdan, taking over the northern armies, won the Battle of Wattignies and returned to the offensive, but did not make major gains before the winter. In the Pyrenees, the French armies ended the year on a defensive posture near the border, while on the Alpine frontier, a French invasion of Kingdom of Sardinia failed.