Генри "Хэнк" Джонс: Американдық джаз сазгерінің өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Америкалық джаз музыканты (1918–2010)

Генри Джонс-кіші (1918 жылдың 31 шілдесі – 2010 жылдың 16 мамыры) 1989 жылы Ұлттық өнер қоры оны NEA джаз шеберлері сыйлығымен марапаттады. 2003 жылы ол Америка композиторлар, авторлар және баспагерлер қоғамының (ASCAP) «Джаздың тірі аңызы» сыйлығын алды. 2008 жылы Ұлттық өнер медалімен марапатталды. 2009 жылдың 13 сәуірінде Хартфорд университеті Джонсқа музыкалық жетістіктері үшін музыка ғылымының құрметті докторлық дәрежесін берді. Джонс өзінің атымен 60-тан астам альбом жазды, сондай-ақ Cannonball Adderley-дің танымал «Somethin’ Else» альбомын қоса алғанда, көптеген альбомдарда ғана музыкант ретінде қатысты. 1962 жылдың 19 мамырында актриса Мэрилин Монро сол кездегі АҚШ президенті Джон Кеннедиге өзінің әйгілі «Туған күніңізбен, президент мырза» әнін орындағанда, ол фортепианода сүйемелдеді.

Өмірбаян

Миссисипи штатының Виксбург қаласында туған Генри "Хэнк" Джонс Мичиган штатының Понтиак қаласына көшіп келді. Әкесі Генри Джонс аға, баптист шіркеуінің диаконы және ағаш өңдеуші болған. Ол үш қабатты кірпіш үй сатып алды. Жеті баланың бірі болған Джонс музыкалық отбасында өсті. Анасы Оливия Джонс ән айтса, екі үлкен әпкесі фортепиано сабақтарын алды. Екі кіші інісі – Тэд, трубашы, және Элвин, барабаншы да танымал джаз музыканттары болды. Ол ерте жасынан фортепиано ойнауды үйренді және Эрл Хайнс, Фэтс Уоллер, Тедди Уилсон және Арт Татумның музыкалық ықпалында өсті. 13 жасқа келгенде Джонс Мичиган мен Огайо штаттарында жергілікті жерлерде өнер көрсетті. 1944 жылы Гранд-Рапидс және Лансинг қалаларындағы топтармен бірге ойнап жүргенде ол Лаки Томпсонмен танысты, ол Джонсты Нью-Йорк қаласындағы Onyx клубында Hot Lips Page-пен бірге жұмыс істеуге шақырды. Нью-Йоркте Джонс жетекші боп музыканттарын тыңдап, жаңа стильді игеруге шабыттанды. Ол Джон Керби, Говард МакГи, Коулман Хокинс, Энди Кирк және Билли Экстинмен бірге жұмыс істеді, музыкалық үйлесімділікте ерекше талғам мен шеберлікті дамытты. Осы кезеңде ол Чарли Паркермен бірге бірнеше маңызды жазбалар жасады, соның ішінде 1952 жылғы желтоқсанда жазылған Now's the Time альбомынан "The Song Is You" әнін жазды, онда Тедди Котик бас гитарада, ал Макс Роуч барабанда орындады. Арті Шоу және Бенни Гудменмен де жұмыс істеді, сондай-ақ Лестер Янг, Кэннонболл Аддерли және Уэс Монтгомери сияқты музыканттармен бірге жазбалар жасады, және бір кезде Savoy лейблының штаттағы пианині болды. 1959 жылдан 1975 жылға дейін Джонс CBS студиясының штаттағы пианині болды. Ол "Эд Салливан шоуында" Фрэнк Синатра сияқты қонақтарға сүйемелдеді. 1962 жылдың 19 мамырында Джон Кеннедиге "Тұтты болсын, мырза Президент" әнін орындаған Мэрилин Монроға фортепианода сүйемелдеді. 1970 жылдардың соңында Фэтс Уоллердің музыкасына негізделген "Болмаса жаман" Бродвей мюзиклінде пианист және дирижер ретінде қатысқаннан кейін, оның ерекше музыкалық қасиеттері туралы көптеген адамдар білді. 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдары Джонс басқа пианистермен (оның ішінде Джон Льюис және Томми Фланаганмен) және түрлі шағын ансамбльдермен, әсіресе Ұлы джаз триосымен бірге белсенді түрде жазбалар жасады. Топ 1976 жылы осы атауды алды, ол кезде Джонс өзінің алғашқы мүшелері Рон Картер мен Тони Уильямспен бірге Village Vanguard-та жұмыс істей бастады (бірақ 1976 жылғы үштіктің алғашқы жазбасында Картер емес, Бастер Уильямс қатысты); 1980 жылы Джонстың серіктері Эдди Гомес пен Аль Фостер болды, ал 1982 жылы Джимми Кобб Фостерді алмастырды. Үштік сонымен қатар Арт Фармер, Бенни Голсон және Нэнси Уилсон сияқты басқа да жұлдыздармен бірге жазбалар жасады. 1980 жылдардың басында Джонс Cafe Ziegfeld-те соло пианист ретінде тұрақты түрде өнер көрсетті және Жапонияға гастрольдік сапар жасады, онда ол Джордж Дювивье және Сонни Ститпен бірге өнер көрсетті және жазбалар жасады. Джонстың жан-жақтылығы уақыт өте келе көріне түсті. Ол Малиден келген ансамбльмен афро-поп жазбаларында, сондай-ақ Чарли Хаденмен бірге спиритуалдар, әндер және халық әндерінен тұратын "Steal Away" (1995) альбомын жасады. Оның кейінгі жазбаларының ішінде For My Father (2005), бассист Джордж Мраз және барабаншы Деннис Маккрелмен бірге, Жапонияда Round Midnight (2006) деген атпен шығарылған соло фортепиано жазбасы және Джо Лованоның Joyous Encounter (2005) альбомында ойнады. Джонс Lineage Records-та дебют жасады, ол Франк Весспен және гитарист Эдди Дильмен бірге жазды, сондай-ақ West of 5th (2006) альбомында Джимми Коббпен және Кристиан Макбрайдпен Chesky Records-та пайда болды. Ол сондай-ақ Диана Краллмен бірге "Dream a Little Dream of Me" әнін We all Love Ella (Verve 2007) жинақ альбомында орындады. Ол 2007 жылдың қарашасында шыққан "Note by Note: The Making of Steinway L1037" атты деректі фильмде фортепианоны сынап, оның құрылысы туралы әңгімелеген музыканттардың бірі болды. 2000 жылдың басында Хэнк Джонс квартеті Джаз әншісі Салена Джонспен Айдахо штатындағы Лайонел Хэмптон джаз фестивалінде, ал 2006 жылы Монтерей джаз фестивалінде Джаз әншісі Роберта Гамбарини мен Оскар Петерсон триосымен бірге өнер көрсетті. 2005 жылдың маусым айында Джонс Италияның Перуджа қаласында өткен Умбрия джаз фестивалінде джаз біліміне 20 жылдық үлесі үшін Беркли музыка колледжінің құрметті музыка докторы атанды. Хэнк Джонс Нью-Джерси штатының Кресскил қаласында, Нью-Йорк штатының солтүстігінде және Манхэттенде тұрды. 2010 жылдың 16 мамырында Нью-Йорк штатының Бронкс қаласындағы Кальварий ауруханасында қайтыс болды. Ол әйелі Теодосияны қалдырып кетті.

Born in Vicksburg, Mississippi, Henry "Hank" Jones moved to Pontiac, Michigan, where his father, Henry Jones Sr., a Baptist deacon and lumber inspector, bought a three story brick home. One of seven children, Jones was raised in a musical family. His mother Olivia Jones sang; his two older sisters studied piano; and his two younger brothers—Thad, a trumpeter, and Elvin, a drummer—also became prominent jazz musicians. He studied piano at an early age and came under the influence of Earl Hines, Fats Waller, Teddy Wilson, and Art Tatum. By the age of 13, Jones was performing locally in Michigan and Ohio. While playing with territory bands in Grand Rapids and Lansing in 1944, he met Lucky Thompson, who invited Jones to work in New York City at the Onyx Club with Hot Lips Page. In New York City, Jones regularly listened to leading bop musicians, and was inspired to master the new style. While practicing and studying the music he worked with John Kirby, Howard McGhee, Coleman Hawkins, Andy Kirk, and Billy Eckstine. developed a harmonic facility of extraordinary taste and sophistication. During this period he also made several historically important recordings with Charlie Parker, which included "The Song Is You", from the Now's the Time album, recorded in December 1952, with Teddy Kotick on bass and Max Roach on drums. Engagements with Artie Shaw and Benny Goodman followed, and recordings with artists such as Lester Young, Cannonball Adderley, and Wes Montgomery, in addition to being for a time, "house pianist" on the Savoy label. From 1959 through 1975 Jones was staff pianist for CBS studios. This included backing guests such as Frank Sinatra on The Ed Sullivan Show. He played the piano accompaniment to Marilyn Monroe as she sang "Happy Birthday Mr. President" to John F. Kennedy on May 19, 1962. By the late 1970s, his involvement as pianist and conductor with the Broadway musical Ain't Misbehavin' (based on the music of Fats Waller) had informed a wider audience of his unique qualities as a musician. During the late 1970s and the 1980s, Jones continued to record prolifically, as an unaccompanied soloist, in duos with other pianists (including John Lewis and Tommy Flanagan), and with various small ensembles, most notably the Great Jazz Trio. The group took this name in 1976, by which time Jones had already begun working at the Village Vanguard with its original members, Ron Carter and Tony Williams (it was Buster Williams rather than Carter, however, who took part in the trio's first recording session in 1976); by 1980 Jones' sidemen were Eddie Gómez and Al Foster, and in 1982 Jimmy Cobb replaced Foster. The trio also recorded with other all star personnel, such as Art Farmer, Benny Golson, and Nancy Wilson. In the early 1980s Jones held a residency as a solo pianist at the Cafe Ziegfeld and made a tour of Japan, where he performed and recorded with George Duvivier and Sonny Stitt. Jones' versatility was more in evidence with the passage of time. He collaborated on recordings of Afro pop with an ensemble from Mali and on an album of spirituals, hymns and folksongs with Charlie Haden called Steal Away (1995). Among his later recordings are For My Father (2005), with bassist George Mraz and drummer Dennis Mackrel, a solo piano recording issued in Japan under the title Round Midnight (2006), and as a side man on Joe Lovano's Joyous Encounter (2005). Jones made his debut on Lineage Records, recording with Frank Wess and with the guitarist Eddie Diehl, but also appeared on West of 5th (2006) with Jimmy Cobb and Christian McBride on Chesky Records. He also accompanied Diana Krall for "Dream a Little Dream of Me" on the album compilation, We all Love Ella (Verve 2007). He is one of the musicians who test and talk about the piano in the documentary Note by Note: The Making of Steinway L1037, released in November 2007. In early 2000, the Hank Jones Quartet accompanied jazz singer Salena Jones at the Lionel Hampton Jazz Festival in Idaho, and in 2006 at the Monterey Jazz Festival with both jazz singer Roberta Gambarini and the Oscar Peterson Trio. In June 2005, Jones was awarded an Honorary Doctorate of Music from Berklee College of Music at 20th anniversary of jazz education at the Umbria Jazz Festival, in Perugia, Italy. Hank Jones lived in Cresskill, NJ, upstate New York and in Manhattan. He died at a Calvary Hospital Hospice in The Bronx, New York, on May 16, 2010, survived by his wife Theodosia.