Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ирландиялық саясаткер (1851–1931)
Irish politician (1851–1931)
Джеймс Генри Муссен Кэмпбелл, 1-ші барон Гленэви (4 сәуір 1851 – 22 наурыз 1931) – ирландиялық заңгер, британдық парламентте және кейін Ирландия еркін мемлекетінің Ойрехтасында саясаткер болған. Ол сонымен қатар Ирландияның лорд-канцлері де болды.
James Henry Mussen Campbell, 1st Baron Glenavy (4 April 1851 – 22 March 1931) was an Irish lawyer, politician in the British Parliament and later in the Oireachtas of the Irish Free State. He was also Lord Chancellor of Ireland.
Адвокат және судья
Ол Дублинде дүниеге келді және Кингстаундағы (қазіргі Дун Лаугер) доктор Стэкпул мектебінде және Дублин Тринити колледжінде білім алды, 1874 жылы бакалавр дәрежесін алды. 1878 жылы Ирландия адвокатурасына қабылданғаннан кейін, Кэмпбелл 1892 жылы Ирландияның королевасының кеңесшісі болды және алты жылдан соң Дублиндегі Сент-Стефанс-Грин округінен Ирландияның юнионист депутаты болып сайланды. Келесі жылы ол Англия адвокатурасына қабылданды, ал 1902 жылдың ақпанында Грей Инннің мүшесі (Bencher) болып сайланды. Кэмпбелл 1901 жылы Ирландияның бас солиситоры болды, ал 1903 жылы Дублин университетінің өкілі ретінде Парламентке сайланды. 1905 жылы ол елдің бас прокуроры болып тағайындалды, сондай-ақ Ирландияның жеке кеңесшісі қызметіне ие болды, ал 1916 жылы Ирландияның Лорд-бас судьясы болды. Оны судьялық қызметке тағайындауға байланысты үлкен даулар туды: оны Ирландияның лорд-канцлері етіп тағайындау туралы бастапқы ұсыныс ирланд ұлтшылдарынан қатты қарсылыққа ұшырады, сондықтан оған басқа лауазым табу үшін көп күш жұмсалды. Барон Аткинсоннан Лордтар палатасынан зейнетке шығуын сұраған, бірақ ол бас тартқан. Содан кейін, ауыр сырқатқа шалдыққан Ирландияның Лорд-бас судьясы Ричард Черриге орнынан кетуге қысым көрсетілді. Денсаулығы нашарлағанға қарамастан, Черри бастапқыда бұған келіспеді, бірақ ақырында 1916 жылдың желтоқсанында зейнетке шығуға мәжбүр болды. Морис Хили өз естеліктерінде Кэмпбеллдің сол кездегі ең көрнекті ирландтық адвокаттарының бірі болғанын, мүмкін Эдвард Карсоннан басқа, бірақ судья ретінде ол мазасыз және шыдамсыз болғанын, сондай-ақ кеңесшілер сөзін үзуге бейім болғанын (бұл судьялар арасында жиі кездесетін құбылыс) айтады.
He was born in Dublin and educated at Dr. Stacpoole's School in Kingstown (now Dún Laoghaire) and Trinity College Dublin, graduating BA in 1874. After being called to the Irish bar in 1878, Campbell was made an Irish Queen's Counsel in 1892 and six years later was elected Irish Unionist MP for the Dublin seat of St. Stephen's Green. The following year he was called to the English bar, and in February 1902 was elected a Bencher of Gray's Inn. Campbell became Solicitor General for Ireland in 1901, and in 1903 he was elected to the House of Commons as representative for Dublin University. He was made the country's Attorney General in 1905, being appointed an Irish Privy Counsellor, and in 1916 became Lord Chief Justice of Ireland. Considerable controversy surrounded the efforts to appoint him a judge: the initial proposal to appoint him Lord Chancellor of Ireland met with fierce resistance from Irish Nationalists, and great efforts were made to find another position for him. It appears that Baron Atkinson was asked to retire from the House of Lords but refused. Pressure was then put on the Lord Chief Justice of Ireland, Richard Cherry, who was seriously ill, to step down. Cherry despite his failing health was initially reluctant to do so, but eventually agreed to retire in December 1916. Maurice Healy in his memoirs remarks that Campbell was considered the finest Irish barrister of his time, with the possible exception of Edward Carson, but as a judge, he was somewhat fretful and impatient, with a tendency (admittedly not uncommon in judges) to interrupt counsel.
Ирландияның тәуелсіздік соғысы
1917 жылы Кэмпбелл баронет атағын алды, ал келесі жылы Ирландияның лорд-канцлері болып тағайындалды. Ирландия Тәуелсіздік соғысы кезінде оның позициясы белгісіз болды. Ирландия сот жүйесінің басшысы ретінде, британ үкіметі оның британдық билікті сақтау үшін бар күшін жұмсауын күтті, бірақ оның кейінгі мансабы көрсеткендей, ол Ирландия еркін мемлекетінің болуына қарсы емес еді және жаңа үкіметте рөл атқаруға дайын болды. Осы прагматикалық көзқарас британдық әкімшіліктің наразылығын тудырды, олардың кейбіреулері оны сатқындық деп есептеді. Даблин қамалының шенеунігі Марк Стержис, британдық биліктің соңғы жылдарының жарқын суретін көрсететін күнделіктерінде Кэмпбеллды "ешнәрсе жасамайтын және, көрінетін болса, тек Синн Фейнге бейтарап және әрекетсіз екенін көрсетудің ең жақсы жолын ғана ойлайтын" қорқақ деп айыптады. Кэмпбеллдің лорд-канцлер лауазымын алған сер Джон Росс та осыған ұқсас сын айтты. Ирландия тарихшысы Р. Б. Макдауэлл, Стержис пен Росс Каслмен жұмыстарын аяқтағаннан кейін Оңтүстік Ирландияда қалуға ниеттенбегенін, тиісінше Англияға оралып, Лондон арқылы Тайронға көшіп кеткенін мәлімдейді. 1921 жылы қызметтен босатылғаннан кейін Кэмпбелл Дублин графтығындағы Миллтауннан Барон Гленави атанды.
Campbell was created a baronet in 1917, and the following year was appointed Lord Chancellor of Ireland. During the Irish War of Independence, his position was somewhat ambiguous. As head of the Irish judiciary, he was naturally expected by the British Government to do all in his power to uphold British rule; but as his later career showed he was not opposed to the existence of the Irish Free State and was quite willing to play a role in the new Government. This pragmatic attitude naturally infuriated the British administration, some of whom regarded it as a betrayal. Mark Sturgis, the Dublin Castle official whose diaries give a vivid picture of the last years of British rule, condemned Campbell bitterly as a coward who "does nothing and apparently thinks of nothing but the best way to show Sinn Féin that he is neutral and passive". Campbell's successor as Lord Chancellor, Sir John Ross, made similar criticism. Irish historian R. B. McDowell comments that neither Sturgis nor Ross intended to stay in Southern Ireland when their Castle appointments ended, respectively returning to England and relocating to Tyrone via London. On relinquishing office in 1921 Campbell was ennobled as Baron Glenavy, of Milltown in the County of Dublin.
Еркін мемлекет Сенатының бірінші төрағасы
1922 жылы У.Т. Косгрейвтің ұсынысымен ол жаңа Еркін Мемлекет Сенатына мүше болып тағайындалды және 1922 жылдың 12 желтоқсанында Сенаттың барлық дерлік мүшелері оны бірінші Cathaoirleach (төраға) етіп сайлады. Бұл Ирландия Азамат соғысының қайнаған кезінде болды, ал тағайындалғаннан кейін көп ұзамай оның Дублин қаласындағы Киммедждегі отбасылық үйі келісімге қарсы болған ИРА-ның жаңа мемлекет өкілдеріне қарсы науқанының бөлігі ретінде өртеп жіберілді. 1925 жылғы Сенат сайлауынан кейін ол 1925 жылдың 9 желтоқсанында 40–12 дауыспен қайтадан төраға болып сайланды. 1928 жылы Сенаттағы өкілеттігі аяқталған соң ол қайта сайлануға түспеді.
In 1922 he was nominated to the new Free State Seanad by W. T. Cosgrave, and was elected by almost all of his fellow senators as its first Cathaoirleach (chairperson) on 12 December 1922. This was in the midst of the Irish Civil War and shortly after his appointment his family home in Kimmage, Dublin was burnt by the anti Treaty IRA, as part of their campaign against the representatives of the new state. After the 1925 Seanad election he was again elected as chairman on 9 December 1925 by a vote of 40–12. He did not seek re election when his term in the Seanad expired in 1928.
1924 жылғы Соттар туралы заң
1923 жылдың қаңтарында Гленави Ирландия еркін мемлекетінің атқарушы кеңесіне Ирландия еркін мемлекеті үшін жаңа сот жүйесін құру туралы кеңес беру үшін тағайындалған Сот комитетінің төрағасы болды. Оның ұсыныстары 1924 жылғы Соттар туралы заңда іске асырылды, ол ірікпен қазіргі Ирландия сот жүйесін құрды. Бұл 1920 жылғы Ирландия үкіметі заңымен құрылған бұрынғы сот жүйесін алмастырып, оны қайта құрды. Dáil соттары заңсыз деп жарияланды, бірақ олардың ескі "үкімдері" Оирехтастың жеке заңымен заңдық күшке ие болды. Гленави комитеттің тағы бір мүшесі, Хью Кеннедимен келіспеді, ол жақын арада Ирландияның бірінші бас судьясы болып, Гленави мен комитеттің көпшілігі ұсынғаннан гөрі радикалды өзгерістерді қолдады. Саяси даулар екі адамның жеке басымен ұнамауымен күшейді. Лорд Гленави 1931 жылы Дублинде қайтыс болды және қаланың Маунт-Джером зиратына жерленді.
In January 1923, Glenavy chaired the Judicial Committee appointed to advise the Executive Council of the Irish Free State on the creation of a new courts system for the Irish Free State. His recommendations were implemented in the Courts of Justice Act 1924 which largely created the Irish courts system as it currently exists. This replaced, and indeed replicated the existing court system as established by the Government of Ireland Act 1920. The Dáil Courts were declared to have been illegal, but their outstanding 'judgements' were conferred with legal standing by a separate Act of the Oireachtas. Glenavy clashed with another member of the committee, Hugh Kennedy, soon to become the first Chief Justice of Ireland, who was in favour of far more radical changes than those recommended by Glenavy and a majority of the committee. Political differences were compounded by the fact that the two men disliked each other personally. Lord Glenavy died in Dublin in 1931 and was buried in the city's Mount Jerome Cemetery.
Отбасы
Оның ата-анасы полковник Уильям Муссен Кэмпбелл және Делия Пул Грэм, Генри Фрэнсис Грэмның Ньютаун Аббат, Кильдар графлығындағы қызы болған. Уильям мен Делия Дублин графтығының Теренур қаласындағы Проспект-хауста тұрды. Оның әкесінің әкесінің отбасы Антрим графтығындағы Гленави және Магерагаллдан шыққан. 1884 жылы ол Эмили Маккалоуға үйленді, және олардың үш ұлы мен бір қызы болды, оның ішінде Чарльз мен Сесил.
His parents were Colonel William Mussen Campbell and Delia Poole Graham, the daughter of Henry Francis Graham of Newtown Abbey, County Kildare. William and Delia lived at Prospect House, Terenure, County Dublin. His paternal grandfather's family was from Glenavy and Magheragall in County Antrim. In 1884, he married Emily McCullough and they had three sons and one daughter, including Charles and Cecil.