Кіріспе
Мексикалық режиссер Артуро Рипштейн и Розен (13 желтоқсан 1943 жылы туған) – мексикалық кинорежиссер және сценарийші. "Мексика тәуелсіз киносының әкесі" деп есептелетін Рипштейннің туындылары көбінесе "қараңғы, баяу темпті, экзистенциалдық жалғыздық пен күйреуді бейнелейтін, әдетте гротеск элементтері бар мелодрамалар" ретінде сипатталады. Ол тоғыз рет "Ариэль" сыйлығының иегері, оның ішінде бес рет "Үздік фильм" және екі рет "Үздік режиссер" номинацияларын жеңіп алған. Оның үш фильмі Канн кинофестивалінде "Алтын пальма" сыйлығына үміткер болды. 1997 жылы мексикалық кино өнеріне қосқан үлесі үшін ол беделді Ұлттық өнер және ғылым сыйлығына ие болды. Бұл құрметке ие болған екінші режиссер (Луис Бунуэльден кейін) ол болды.
Arturo Ripstein y Rosen (born December 13, 1943) is a Mexican film director and screenwriter. Considered the "Godfather of independent Mexican cinema", Ripstein's work is generally characterized by "somber, slow paced, macabre melodramas tackling existential loneliness", often with a grotesque like edge. He is a nine time Ariel Award winner, including five for Best Picture and two for Best Director. Three of his films have been nominated for the Palme d'Or at the Cannes Film Festival. In 1997, he received the prestigious National Prize for Arts and Sciences for his contributions to Mexican cinema. He was the second filmmaker (after Luis Buñuel) to receive that honour.
Ерте өмір
Польшалық еврей тегінен шыққан Рипштейн 1943 жылдың 13 желтоқсанында Мексика қаласында продюсер Альфредо Рипштейн мен Фрида Розен отбасында дүниеге келді. Ол отбасының кінематография саласына жақындығының арқасында ерте жасынан бастап кино жасауға қызығушылық танытты және жасөспірім шағында қысқаметражды фильмдер түсірді. «Назарин» фильмін көргеннен кейін Луис Бунюэльмен танысып, Бунюэль қайтыс болғанға дейін жалғасқан тығыз ұстаз-оқушы қарым-қатынасын құрды.
Мансап
Бунюэльдің "Қарғын періште" (1962) фильмінде атты жазылмаған режиссердің көмекшісі болып жұмыс істегеннен кейін, Рипштейн Луис Бунюэльден тәлім алып, кино әлеміне енді. 1965 жылы ол өзінің алғашқы толық метражды фильмін – "Tiempo de morir" фильмін түсірді. Карлос Фуэнтес және Габриэль Гарсия Маркес жазған бұл фильм, жоғары беделді Латын Америкасы авторларының сценарийлерімен түсірілген тәуелсіз фильмдер жасау дәстүрін қалыптастырды. Оның 1981 жылғы "Сексуация" фильмі 12-ші Мәскеу халықаралық кинофестиваліне қатысты. 1989 жылғы "Сүйіспеншілік – жалған" фильмі 16-шы Мәскеу халықаралық кинофестиваліне ұсынылды. Рипштейннің көптеген фильмдері, әсіресе ерте туындылары, "өз тағдырынан қашуға тырысатын, нәтижесіз күреске түсетін кейіпкерлерді" көрнекті етеді. Оның көптеген фильмдері көңіл көншітпейтін интерьерде, көңілді түс схемаларында түсірілген, ал кейіпкерлері өміріне қанағаттанбайтын, қайғылы жағдайға түскен, бірақ әдемілік пен қадір-қасиетке ие. Джонатан Кроудың сөзінше, "Así es la vida" фильмі "ежелгі грек трагедиясы – "Медеяны" кернеулі флэшбэктер мен Брехт тәсілдерін қолданып, батыл түрде қайта жаңартады". "Нью-Йорк Таймс" газетінің мәліметінше, "Deep Crimson" – "семіз мейірбике мен ұсақ-түйек жиголоның романсыз, қатыгез бейнесі, олардың жалғыз әйелдерден өмірлік жинақтарын алаяқтықпен алуға тырысуы қанды қырғынға ұласады". 1997 жылы Рипштейн Ұлттық өнер және ғылым сыйлығына ие болды, Бунюэльден кейін осы құрметке ие болған екінші режиссер атанды.
Жеке өмір
Рипштейн сценарист Паз Алисия Гарсиадиегоға үйленген, олардың екі баласы бар. 2003 жылы олар екеуі Испанияның құрметті азаматтығымен марапатталды.