Ирландиялық журналист, юморист және тележұлдыз Патрик Кэмпбелл
Patrick Campbell, 3rd Baron Glenavy
Ирландиялық журналист, юморист және тележұлдыз Патрик Кэмпбелл (1913-1980) туралы ақпарат. Өмірбаяны, білімі, қызметі және "The Irish Times" газетіндегі еңбектері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Ирландиялық журналист, юморист және тележұлдыз (1913–1980)
Irish journalist, humorist, and television personality (1913–1980)
Патрик Гордон Кэмпбелл, 3-ші барон Гленави (6 маусым 1913 – 10 қараша 1980) – ирландиялық журналист, юморист және тележұлдыз.
Patrick Gordon Campbell, 3rd Baron Glenavy (6 June 1913 – 10 November 1980) was an Irish journalist, humorist and television personality.
Өмір және мансап
Кемпбелл Дублинде, Чарльз Кемпбеллдің, 2-ші барон Гленавидің және Беатрис, леди Гленавидің (суретші Беатрис Элвери) тұңғыш ұлы ретінде дүниеге келді. Ол Россалл мектебінде (оны жек көретін) және содан кейін Оксфордтың Пемброк колледжінде білім алды, бірақ диплом алмай Оксфордтан кетіп қалды. Роберт Смилли арқылы ол «The Irish Times» газетіне жұмысқа қабылданды және «Соттар күнінен-күнге» жаңалықтар жазды. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Ирландия теңіз қызметінде Бас сержант болып қызмет етті. Соғыстан кейін ол «The Irish Times» газетіне қайта оралды (Quidnunc псевдонимін қолданып) және «Ирландияның күнделігі» бағанына жауапкер болды. 1947 жылдан 1949 жылға дейін Лондонда газетте жұмыс істегенге дейін «Sunday Dispatch» газетінің ирландтық басылымында апталық бағана жазды. 1947-1953 жылдары «Lilliput» журналының редакторының көмекшісі болды. Оның жазбалары «The Sunday Times» газетінде де жарияланды. Оның кітаптары, көбінесе газеттер мен журналдарда жарық көрген юмористикалық туындылар жинағы болды: «Суық судың көп ішкені» (1949), «Мәдени адаммен қысқа саяхат» (1950), «Ирландиялықтың күнделігі» (1950), «Жұқа тілімдермен өмір» (1951), «Патрик Кэмпбеллдің антологиясы» (1954), «Кел, айтайын» (1960), «Үнемі ізденісте» (1962), «Керемет гольфші болуға қалай қол жеткізуге болады» (1963), «Төменгі қабатта пісіру» (1963), «Дөңгелек шаруашылық» (1965), «Пингвин Патрик Кэмпбелл» (1965), «Жексенбідегі барлық жолдар» (1966), «Жаңа раушандар шоғы» (1967), автобиографиясы «Менің өмірім және оңай күндерім» (1967), «Оқиғалардың дөрекі барысы» (1968), «Алдану саяхаттары» (1969), «Жылдам газ фабрикасы» (1970), «Барлық сылтауларды жою» (1971), «Патрик Кэмпбеллдің гольф кітабы» (1972), «Сейсенбі күнгі ертегілер» (1972), «Жұмыстағы 35 жыл» (1973) және «Кэмпбеллдің серігі» (1987). Оның көптеген кітаптарын Рональд Серль суреттеген. Кемпбелл үш рет үйленді, алғаш 1941 жылы Сильвия Альфреда Виллоуби Лиге үйленді, 1947 жылы олар ажырасты. Содан кейін 1947 жылы Шери Луиза Мунроға үйленді. Олар 1966 жылы ажырасып, сол жылы Вивьен Ормеге үйленді. Кемпбелл сөйлегенде кекештенді, бірақ дегенмен теледидар көрермендерін өзінің өткірлігімен қуантты, әсіресе ұзақ жылдар бойы «Call My Bluff» шоуындағы тұрақты команда капитаны ретінде, өзінің жақын досы Франк Мьюрмен бірге. Мьюр атап көрсетті: «Егер ол қиын әріппен тоқтап қалса, ол ашуланып тізесін соғып, «Келе бер! Келе бер!» деп шулап айтар еді». Оның ең күлкілі әңгімелерінің кейбіреулерінде оның кекештігімен байланысты оқиғалар сипатталған. Кемпбелл алты фут бес дюйм бойы болды, ал оның ең күлкілі туындыларының бірнешеуі оның дене бітіміне ие адамның өзіне сәйкес келетін киім немесе аяқ киім табудағы қиындықтарды қамтыды. Ол сондай-ақ «That Was The Week That Was» бағдарламасында жиі пайда болды. Ол көп жылдар бойы Францияның оңтүстігінде тұрды және 1980 жылдың 10 қарашасында Канн қаласында қайтыс болды. Оның орнын 4-ші және соңғы барон Гленави ретінде оның ағасы Майкл иеленді.
Campbell was born in Dublin, the first son of Charles Campbell, 2nd Baron Glenavy and Beatrice, Lady Glenavy (the artist Beatrice Elvery). He was educated at Rossall School (which he loathed) and then Pembroke College, Oxford, but left Oxford without completing his degree. He was taken on by The Irish Times by Robert Smyllie and reported on "Courts Day by Day". During the Second World War, he served as a Chief Petty Officer in the Irish Marine Service. After the war he re joined The Irish Times (using the pseudonym 'Quidnunc'), and given charge of the column "Irishman's Diary". He had a weekly column for the Irish edition of the Sunday Dispatch before working on the paper in London from 1947 to 1949. He was assistant editor of Lilliput from 1947 to 1953. His writings also appeared in The Sunday Times. His books, mostly collections of humorous pieces that were originally published in newspapers and magazines, included: A Long Drink of Cold Water (1949), A Short Trot with a Cultured Mind (1950), An Irishman's Diary (1950), Life in Thin Slices (1951), Patrick Campbell's Omnibus (1954), Come Here Till I Tell You (1960), Constantly in Pursuit (1962), How to Become a Scratch Golfer (1963), Brewing Up in the Basement (1963), Rough Husbandry (1965), The P P Penguin Patrick Campbell (1965), All Ways on Sundays (1966), A Bunch of New Roses (1967), an autobiography My Life and Easy Times (1967), The Coarse of Events (1968), Gullible Travels (1969), The High Speed Gasworks (1970), Waving All Excuses (1971), Patrick Campbell's Golfing Book (1972), Fat Tuesday Tails (1972), 35 Years on the Job (1973), and The Campbell Companion (1987). Many of his books were illustrated by Ronald Searle. Campbell was married three times, first in 1941 to Sylvia Alfreda Willoughby Lee, whom he divorced in 1947. Then to Chery Louise Munro in 1947. The two divorced in 1966, the year he married Vivienne Orme. Campbell spoke with a stammer, but nevertheless delighted television audiences with his wit, notably as a regular team captain on the long running show Call My Bluff, opposite his longtime friend, Frank Muir. Muir noted that "When he was locked solid by a troublesome initial letter he would show his frustration by banging his knee and muttering 'Come along! Come along!'". Some of his funniest short stories described incidents involving his stammer. Campbell stood six feet five inches tall, and several of his funniest pieces dealt with the problems faced by a man of his build in merely finding shoes or clothes that fitted him. He also made regular appearances in That Was The Week That Was. He lived for many years in the South of France, and died in Cannes on 10 November 1980. He was succeeded as the 4th and last Lord Glenavy by his novelist brother Michael.