Кіріспе

1934 ж. АҚШ-тың Федералды байланыс комиссиясын (FCC) құру туралы федералды заңы. 1934 жылғы Байланыс туралы заң – 19 маусымда президент Франклин Д. Рузвельт қол қойған және АҚШ кодексінің 47-тарауының 5-тарауы ретінде тіркелген АҚШ-тың федералды заңы. Бұл заң Федералды радио комиссиясын Федералды байланыс комиссиясымен (FCC) алмастырды. Сонымен қатар, мемлекеттік шекараны кесіп өтетін телефон қызметтерін реттеу құқығын Мемлекеттік сауда комиссиясынан FCC-ға берді. Заңның бірінші бөлімі бастапқыда былай деп жазылған: «Жедел, тиімді, бүкіл ел және әлемдік сымды және радио байланыс қызметін, мүмкіндігінше, АҚШ-тың барлық халқына қолжетімді ету, орташа төлемдерді қамтамасыз ету, ұлттық қорғаныс мақсатында, сымды және радио байланысын пайдалану арқылы адам өмірі мен мүлікті қорғау және бұл саясатты тиімді жүзеге асыру үшін, бұрын заңмен бірнеше агенттіктерге берілген өкілеттіктерді біріктіру және сымды және радио байланыста мемлекеттік және халықаралық саудаға қатысты қосымша өкілеттіктер беру мақсатында, осы Заңның ережелерін орындауға және күшіне енгізуге міндетті Федералды байланыс комиссиясы құрылады». Бұл заң кейіннен өзгертілді. 1996 жылдың 3 қаңтарында АҚШ-тың 104-ші Конгресі 1996 жылғы Телекоммуникация туралы заңмен 1934 жылғы Байланыс туралы заңның бөлімдерін өзгертіп немесе жойды. Бұл шара 62 жылға жуық уақыттан бергі АҚШ телекоммуникациялық саясатындағы ең маңызды реформа болды.

Тарих

1934 жылғы Байланыс туралы заң негізінен қолданыстағы заңдарды біріктіріп, қайта ұйымдастырды, соның ішінде 1927 жылғы Федералды радио туралы заңтың радио лицензиялауға қатысты ережелері мен 1910 жылғы Манн-Элкинс заңының телефон қызметіне қатысты ережелері енді. 1933 жылы президент Франклин Рузвельт коммерция министрі Дэниел Роперден электрондық байланыс саласын зерттеу үшін ведомствоаралық комитет құруды сұрады. Комитет «Конгресс шешіміне байланысты байланыс қызметін бір орган реттеуі керек» деп хабарлады. Барлық мемлекетаралық және халықаралық байланысты – сым арқылы, радио, телеграф, телефон және хабар тарату арқылы реттейтін жаңа агенттік құру ұсынылды. 1934 жылдың 26 ақпанында президент Конгреске арнайы үндеу жолдап, Федералды байланыс комиссиясын (FCC) құруға шақырды. Келесі күні сенатор Кларенс Дилл және өкіл Сэм Рэйберн осы ұсынысты іске асыру үшін заң жобаларын енгізді. Сенаттағы заң жобасы (S.3285) 1934 жылдың 1 маусымында палатада мақұлданды, ал конференциялық баяндамасы сегіз күннен кейін екі палатада да қабылданды. Президент Рузвельт 1934 жылдың маусымында Байланыс туралы заңға қол қойды. Оның кейбір бөлімдері 1934 жылдың 1 шілдесінде күшіне енді, ал қалған бөлімдері – 1934 жылдың 11 шілдесінде. 1934 жылғы Байланыс туралы заң АҚШ Конституциясының Коммерциялық бабында (I бап, 8-тарау, 3-тармақ) белгіленген сот практикаларының үлгісін ұстанды, «бірнеше штаттар арасындағы» сауданы реттейді. 1914 жылы АҚШ Жоғарғы Соты «Хьюстон, Шығыс және Батыс Техас темір жолы компаниясы АҚШ-қа қарсы» ісінде бағалық дискриминацияға шектеулер қойды, бұл іс жүзінде мемлекетаралық сауда болып есептелді. Темір жол Техас штаты ішіндегі тасымалдаушыларға төмен баға белгілеп, штаттан тысқары немесе штат арқылы өтетін тасымалдаушылардан жоғары ақы алды. Жоғарғы Сот ICC-нің пайдасына шешім шығарды және бағалық дискриминация салдарынан басқа штаттарға тиесілі зиянды шектеу үшін ең жоғары бағалар белгіленді. Байланыс технологиясы мемлекетаралық тауар ретінде танылды. Президент Франклин Рузвельт, лоббистер мен штаттық реттеушілермен бірге байланыс технологиясын – сымдық және сымсыз байланыстың екеуін де ұқсас тәсілмен бақылауды қалады және Конгреске 1934 жылғы Байланыс туралы заңды қабылдауға ықпал етті. Мақсаты – телефон және хабар таратуды ICC темір жолдарды және мемлекетаралық сауданы реттейтіндей бірдей юрисдикциямен реттеу болды. Алайда, Ұлттық реттеуші коммуналдық комиссарлар қауымдастығының (NARUC) күшті лоббилеуі салдарынан FCC арқылы бағаны реттеуге рұқсат берілмеді. 1934 жылғы Байланыс туралы заң жергілікті және штаттық құқық қорғау органдарына қылмыстық және террористік әрекеттерді болдырмау үшін кедергі жасайтын құрылғыларды пайдалануға тыйым салады. CellAntenna ісін жоғалтты, бірақ жауап ретінде сенатор Кей Бейли Хатчисон мен өкіл Кевин Брейди демеушілік еткен (Қауіпсіз түрмелер туралы заң) заңнаманы қолдады, ол 1934 жылғы Байланыс туралы заңға түзетулер енгізуге бағытталған. Бұл заң жобасы палатадағы комитетте қарастырылмады. Киберкеңістікті ұлттық актив ретінде қорғау туралы заң жобасында ұсынылған интернетті тоқтату мүмкіндігі туралы көптеген пікірталастар болды. Бұл заң 19-шы заңда белгіленген өкілеттіктерді алып тастайды және кибершабуыл жағдайында президентке интернетті тоқтатуға өкілеттік береді. Заңға сәйкес, шетелдік жеке тұлғаларға, үкіметтерге және корпорацияларға телерадио хабарларын тарату, жалпы тасымалдаушы немесе радио стансасының акцияларының 20 пайызынан астамын иеленуге тыйым салынды. 2013 жылы FCC бұл ережелерді жеңілдетті.

Мұра

Заң желілік және сымсыз байланысты ұлттық және бүкіләлемдік деңгейде реттеуге заңдық негіз салды. Осы заңның нәтижесінде Федералдық байланыс комиссиясы құрылды; ол Федералдық радио комиссиясын ығыстырды. Заңның арқасында АҚШ үкіметі теледидар және ұялы телефондар сияқты жаңа медиа технологияларын реттеуге мүмкіндік алды. Бұдан өзге, заң жеке радио және телекомпаниялар сияқты коммерциялық байланыс корпорацияларын реттеуге рұқсат берді. Конгрестегі қарсыластар бұл заң телекоммуникация индустриясына зиян келтірді, мысалы, жаңа технологиялардың дамуын тежеді деп мәлімдеді. 1982 жылы Конгресс "1934 жылғы Коммуникациялар туралы заңды қайта қарау жөніндегі ұсыныстар: телекоммуникация мәселелері" атты өзгерістерді ұсынатын есеп жариялады.

Федералды байланыс комиссиясын құру

АҚШ Конституциясының 1-бап 8-тармағындағы Сауда жөніндегі ереже Конгресске шетелдік және штаттартаралық сауданы реттеу өкілеттігін береді. 20 ғасырдың басында радиохабар тарату коммерция туралы хабар алмасудың ең тиімді тәсіліне айналды, сондықтан электромагниттік спектрдегі радиожиіліктерді конституциялық түрде реттеуге болады. 1910 жылғы Сымсыз кеме туралы заң Конгреске сымсыз индустрияны қарапайым етуді тапсырды, ал 1912 жылғы Радио туралы заң – бүкіл радиоиндустрияны заңнамалық бақылауға алудың алғашқы әрекеті болды. Бұл заңға сәйкес, радиоарна арқылы хабар таратуға ниеттенгендер мемлекеттік лицензия алуға міндетті болды. Маңызды заң шығарушылардың көмегімен бұл FCC-ге айналған бастапқы құрылыс блогы болды. Коммерция министрі Герберт Гувер реттеу мәселесінде маңызды рөл атқарды, өйткені ол спектрді бөлуге қатысты лицензияларды берді. Радиохабар тарату кеңінен таралғаннан кейін Гувер спектрдің жиілік кеңістігінің шектеулі екеніне назар салды. Бұл мәселе жиіліктерді және эфир уақытын алуды қиын етірді, сондай-ақ қолданыстағы жиіліктерде «құлақтандырғыш» пайда болды. 1923 және 1924 жылдар аралығында Гувер кедергіні азайту үшін тағайындалған жиіліктердің санын арттырды, бірақ оның жедел шешімі сәтсіз аяқталды, нәтижесінде спектр кеңістігін өзін-өзі реттеу тоқтатылды. Конгресс 1927 жылғы Радио заңын қабылдап, қарқынды дамып келе жатқан хабар тарату индустриясын реттеу үшін құрылымдық негіз жасады. Президент Кальвин Кулидж 1927 жылғы Радио заңын бекіту арқылы радионы реттеуде маңызды рөл атқарды, ол Федералдық радио комиссиясына (FRC) реттеушілік өкілеттік берді. Сенаторлар Кларенс Дилл және Уоллес Х. Уайт-младший де 1927 жылғы заңның қабылдануына ықпал етті. FRC американдық тарихта қысқа, 6 жылдық мерзімге ие болды және 1934 жылғы Коммуникациялар туралы заңнан кейін радиоспектрін басқару агенттігі ретіндегі жауапкершілігін FCC-ге тапсырды. Президент Франклин Делано Рузвельт 1934 жылы заңға қол қойды. Бұл билік алмасуы радиожолақтарын кім, қандай мақсатта және қандай талаптармен пайдаланатынын анықтаудың жақсы әдісін әзірлеу үшін қажет болды. FCC-ті құруға көптеген факторлар мен тұлғалар үлес қосты, бірақ соңында агенттікті құрған Конгресс болды.

Телефон тыңдау

Заңның 605-бабында FCC-ге Конгресс сымды тыңдау талаптарын сақтауды қамтамасыз етуге өкілеттік берді. Академик Колин Агур 1934 жылғы Коммуникациялар туралы заң "құқықтық кеңістікті толтырды" десе, ол телефон байланысы операторлары компанияларына заңсыз тыңдау туралы өтініштерді тіркеуге және хабарлауға, ал FCC-ге тыңдау бақылауын теріс пайдаланған құқық қорғау органдарын жазалауға мүмкіндік беретін процедураны жасады.

Федералды радиокомиссиядан ауысу

FCC 1934 жылы реттеуді өз мойнына алды және бастапқы агенттіктің көптеген құрылымдық ерекшеліктерін өзгертті, бірақ оның кедергілерді азайту мақсаты өзгеріссіз қалды. Бастапқы FRC-де әрқайсысы АҚШ-тың бір географиялық аймағын ұсынуға міндетті 5 мүше болды. Конгресс сондай-ақ 5 мүшелі агенттікті қажет болған жағдайда ғана отырысқа жиналатын сот тәрізді орган ретінде қарастырды. Олардың міндеті – эфирдегі "шуды" жою болды және оларға радиостанцияларға лицензия беру және реттеу өкілеттігі берілді. Федералды радио комиссиясының реттеу шараларын қабылдамауы Федералды байланыс комиссиясының құрылуына әкелді. FRC сияқты, FCC президент тағайындайтын және Сенат бекітетін комиссарлардан тұрады. Әрбір комиссар, тіпті төрағаға сайланған адам да, бес жылдық мерзімге ғана қызмет ете алады. Бастапқыда 7 жылдық мерзімге 7 комиссар болды, бірақ 1986 жылы бұл 5 жылдық мерзімге 5 комиссарға дейін азайтылды. Комиссарлардың саны бес болғанымен, онда жүздеген қызметкерлерден тұратын бірнеше кеңселер мен бөлімдер бар, олар түрлі міндеттерді атқарады. Мысалы, Бұқаралық ақпарат бюросы лицензияларға өтініштерді және оларды жаңаруды қарастырады. Әкімшілік міндеттердің осы бөлінуі FRC-ді FCC-ден ерекшелендіреді.

1960 жылғы түзетулер

1960 жылы 1950-ші жылдардағы викториналық шоулардағы жанжалдардан кейін Заңға енгізілген өзгерістер, нақты бәйге ретінде көрсетілетін, алдын ала дайындалған ойын шоуларын көрсетуге тыйым салды.

Ұсынылған өзгерістер

2013 жылғы Федералды байланыс комиссиясы шоғырландырылған есеп беру туралы заң (HR 2844; 113-ші Конгресс) 1934 жылғы Байланыс туралы заңға өзгерту енгізеді, бұл Федералды байланыс комиссиясынан (FCC) өзінің веб-сайтында жариялауды және Конгресске екі жылдық есеп ұсынуды талап етеді. Бұл есеп байланыс нарығының жай-күйі туралы болады. Есепте "дауыс, бейне және дерек қызметтері нарығындағы бәсекелестіктің жай-күйі, сондай-ақ АҚШ-та жоғары жылдамдықты және жоғары сапалы телекоммуникациялық қызметтердің қолжетімділігі" талдандырылады. Сондай-ақ, заңдар мен ережелер байланыс нарығына кіруге кедергі келтіретінін FCC анықтауын және осы ақпаратты екі жылдық есепке қосуын талап етеді, сондай-ақ FCC-ның басқа да есептеріне қатысты бірқатар бұрынғы талаптарды жояды.

1934: Коммерциялық радиодағы пікірталас

1934 жылғы Байланыс туралы заң АҚШ Конгресінде заң ретінде қабылданғанға дейін коммерциялық және коммерциялық емес радио хабарларын тарату мәселесі талқыланды: Нью-Йорк сенаторы Роберт Вагнер және Батыс Вирджиния сенаторы Генри Хэтфилд сол кездегі ұсынылып отырған Байланыс туралы заңға түзетулер енгізді. Білім берушілер радио эфирінің көбірек бөлігін өздеріне беруді қалады; Федералды радио комиссиясы оларды "ерекше мүдде" деп атады және олардың станциялары жиіліктерді бөлісуге мәжбүр болды. Вагнер-Хэтфилд түзетуі радио хабар тарату мүмкіндіктерінің 25 пайызын коммерциялық емес мекемелер мен ұйымдарға беруді көздеді. Бұл түзету сонымен қатар білім беру станцияларына өздерін асырау үшін жарнама сатуға рұқсат беретін еді. Өнеркәсіптің қолдаушысы сенатор Кларенс Дилл бұл түзетуге қарсы шықты. Бұл көптеген коммерциялық станцияларды жабуға әкелуі мүмкін еді, бірақ сенатор Дилл бұл туралы ашық айтқан жоқ. Ол жарнамаға наразылық білдірді, қазірдің өзінде жарнаманың көп екенін айтты. Барлық білім берушілер жарнамалық ережені қолдамады, сондықтан келісімге келді. Бұл мәселені жаңа FCC зерттеп, тыңдаулар өткізіп, Конгреске есеп беруі керек еді. Дегенмен, Хэтфилд пен Вагнер өз ұстанымдарынан мойын бұрмады және түзетулерін ұсынды. Вагнер-Хэтфилд түзетуі қабылданбады, ал Байланыс туралы заң қабылданды. Федералды байланыс комиссиясы коммерциялық станциялар білім беру және басқа да қоғамдық қызметтерге арналған бағдарламаларға жеткілікті уақыт беретінін хабарлады. Комиссия коммерциялық және білім беру мүдделерінің, сондай-ақ басқа да коммерциялық емес ұйымдардың арасындағы ынтымақтастықты қадағалады. Білім берушілер жеңіліске ұшырады, бірақ коммерциялық телеарналар қоғамдық мәселелерге арналған бағдарламалар таратуға міндеттелді.

1943: тізбек (желі) ісі

АҚШ Жоғарғы Соты 1943 жылғы 10 мамырда National Broadcasting Co. v. United States, 319 АҚШ 190 ісі бойынша шешім шығарды, соған сәйкес FCC телерадио желілері мен олардың еншілес станциялары арасындағы қатынастарға қатысты ережелерді қабылдауға құқылы болды. Жоғарғы Соттың пікірі бірауыздан болған жоқ және ол 1940 жылғы 25 наурыздағы Федералды байланыс комиссиясы Сандерс бауырлары радиостанциясына қарсы, 309 АҚШ 470 ісіндегі бұрынғы шешіммен қайшылық тудырды. Бұл жағдайда FCC Жоғарғы Соттың хабар таратуға қатысты шешімдерін осылай түсіндірді: егер лицензия иесіне ықтимал экономикалық зиян келсе, бұл бәсекелеске лицензия беруден бас тартуға негіз бола алмайды. (Бұл FCC-нің түсіндірмесі 1940 жылдан 1958 жылға дейін күшінде болды.) Жоғарғы Соттың пікірін Феликс Франкфуртер жеткізді. Төрешілер Хьюго Блэк және Уайли Блоунт Ратледж талқылауға және шешімге қатыспады. Фрэнк Мерфи қарсы пікір білдіріп, Сот FCC-ге Конгресс бермеген желілерді реттеу құқығын беруде екенін мәлімдеді. Мерфи Конгресс бермеген билікті агенттікке тегін беру – біздің құзыретімізден тыс екенін айтты. Бүгінгі Соттың ісінің мәні осы болғандықтан, мен қарсымын. Соттың көпшілігі Мерфимен келіспегендіктен, FCC-ге желілерді реттеуге билік берді. Осы 1943 жылғы шешімнің нәтижесінде NBC өзінің екі желісінің бірін – Blue Network – сатуға мәжбүр болды, және осы әрекет American Broadcasting Company құрылуына әкелді.