АҚШ Жоғарғы Сотының «Pacifica Foundation» ісі: Әдепсіздік туралы шешім
FCC v. Pacifica Foundation
АҚШ Жоғарғы Сотының 1978 ж. FCC v. Pacifica ісі эфирдегі қоғамдық әдепсіздіктерді реттеуді бекітті. Карлиннің "жеті сөз" монологы дау тудырды. Бұл шешім эфирдік контентті бақылауды күшейтті.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1978 жылғы АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды ісі
1978 landmark US Supreme Court case
Federal Communications Commission v. Pacifica Foundation, 438 U. S. 726 (1978) – АҚШ Жоғарғы Сотының Федералдық байланыс комиссиясының (FCC) эфир арқылы таратылатын қоғамдық нормадан тыс мазмұнды реттеу құқығын бекіткен шешімді іс.
Federal Communications Commission v. Pacifica Foundation, 438 U. S. 726 (1978), was a landmark decision of the United States Supreme Court that upheld the ability of the Federal Communications Commission (FCC) to regulate indecent content sent over the broadcast airwaves.
Өмірбаян
1973 жылғы 30 қазанда түстен кейін Нью-Йорктегі WBAI радиостанциясы, коммерциялық емес Pacifica Foundation-ға тиесілі, тілге қатысты қоғамдық көзқарастарды талқылайтын бағдарлама эфирге берді. Бағдарламаға 1972 жылғы Class Clown альбомынан комик Джордж Карлиннің "Телевизорда ешқашан айта алмайтын жеті сөз" атты монологы да кірді. Карлин "шиt", "piss", "fuck", "cunt", "cocksucker", "motherfucker" және "tits" сөздерін айтты. "Медиадағы әдептілік" қозғалысының белсенді мүшесі Джон Дуглас Федералдық коммуникация комиссиясына (FCC) шағымданып, кішкентай ұлымен бірге көлікте келе жатып радиодан осы хабарды естігенін, ал FCC ережелеріне сәйкес, бұл мазмұн кәмелетке толмағандарға арналмағанын мәлімдеді. Дуглас сондай-ақ, FCC ережесіне сәйкес, ересектерге арналған бағдарламалар тек түнгі уақытта ғана көрсетілуі керек екенін, ал кәмелетке толмағандар тыңдап отырған күндізгі уақытта (шамамен сағат 14:00) мұндай материалды көрсетуге болмайтынын атап өтті. Комиссияның шешімінде Карлиннің монологы "көзге ұрып тұратын түрде әдепсіз" және "әдейілеп, кәмелетке толмағандар тыңдап отырған кезде" эфирге таратылғаны, бұл 1934 жылғы Коммуникация туралы заңға қайшы екені түсіндірілді. Апелляциялық сот шешімінде көтерілген 1934 жылғы заңның қарама-қайшы ережелерін ескере отырып, FCC АҚШ Жоғарғы Сотына шағым түсірді. Жоғарғы сот 1978 жылы істі қабылдап, 1934 жылғы заңның әдепсіз мазмұнды хабар таратуға қатысты шектеулерін цензураға тыйым салатын қағидалармен үйлестіруге кірісті. Жоғарғы сот 5-ке 4 дауыспен FCC пайдасына шешім шығарды, Карлиннің монологы "әдепсіз болғанымен, осықтан тыс емес" деп тапты. Осылайша, Комиссия мұндай мазмұнды толығымен тыйым сала алмады, бірақ оның эфирге таратылу уақытын шектеуге құқылы болды. Комиссияның балаларды зиянды материалдан қорғау және жеке өмірге қол сұқпау құқығын сақтау міндеті болғандықтан, мұндай шара қабылданды. Егер Карлиннің монологы осықтан тыс мазмұнға ие болғанда, FCC оны толығымен тыйым салатын еді. Алайда, монолог әдепсіз болғанымен (кейбір көрермендер үшін қолайсыз, бірақ басқалары үшін қабылданатын), Комиссия оны толығымен тыйым сала алмады, бірақ эфир уақытын шектеуге құқылы болды. Бұл FCC-нің "қауіпсіз кезең" ережесі деп аталды. Бұл шешім FCC-ге әртүрлі жағдайларда әдепсіздіктің шегін анықтауға кең мүмкіндік берді. Сонымен қатар, Pacifica немесе басқа кез келген радиостанция Карлиннің монологын немесе осыған ұқсас әдепсіз материалды балалар сияқты осал аудитория тыңдайтын күндізгі "қауіпсіз кезеңнен" тыс уақытта эфирге беруге құқылы болды.
On the afternoon of October 30, 1973, radio station WBAI in New York City, owned by the nonprofit Pacifica Foundation, aired a program about societal attitudes toward language and included the monologue "Seven Words You Can Never Say on Television" by comedian George Carlin, from his 1972 album Class Clown. The broadcast included Carlin's recitation of the words "shit", "piss", "fuck", "cunt", "cocksucker", "motherfucker", and "tits". John Douglas, an active member of Morality in Media, filed a complaint with the Federal Communications Commission (FCC) claiming that he had heard the broadcast on his car radio while driving with his young son, and that the content was inappropriate for minors per the FCC's rules on indecency over the public broadcast airwaves. Douglas also noted that the material should not have been broadcast during the daytime (it was approximately 2:00pm) when minors were more likely to be listening, per the FCC's rule requiring adult oriented programming to only be broadcast during late night hours. The order also explained that the Carlin routine was "patently offensive" and "deliberately broadcast" at a time when minors could have been listening, which were forbidden per the Communications Act of 1934. Given the apparently conflicting provisions of the 1934 Act that were raised in the circuit court ruling, the FCC appealed to the U. S. Supreme Court. The high court accepted the case in 1978 and resolved to reconcile the Act's restrictions on indecent broadcasting content with its prohibition of censorship. The high court ruled 5–4 in favor of the FCC, holding that the Carlin routine was "indecent but not obscene". Therefore, the Commission could not ban such content outright, but it could restrict broadcasts to certain times of day. This was because the Commission had the authority to shield children from potentially offensive material, and to ensure that unwanted speech does not intrude on the privacy of one's home. If the Carlin routine had included obscenity, the FCC could have banned it from the broadcast airwaves outright. Since the routine was merely indecent (unacceptable for some audiences but acceptable for others), the FCC could not ban the content but could restrict it to certain times of day. This became known as the FCC's safe harbor rule. The ruling gave the FCC broad leeway to determine what constituted indecency in different contexts. Conversely, it would be acceptable for Pacifica or any other radio station to broadcast the Carlin routine, or any similarly indecent material, outside of the daytime safe harbor hours when vulnerable audiences like children are more likely to be listening.
Әсері
Пацифика туралы шешім американдық телерадио хабарларын тарату заңдарында және АҚШ үкіметінің бұқаралық ақпарат құралдарының мазмұнын реттеу мүмкіндігі бойынша ең маңызды прецеденттердің бірі ретінде жиі айтылады. Бұл іс сондай-ақ үкіметтің аудиторияны қорғау мүддесі мен телерадиокомпанияның Бірінші түзетудегі құқықтары арасындағы қақтығысты түсіндіру үшін келтіріледі, бірақ Жоғарғы Соттың түсіндірмесі кейде оның тұрақсыздығы мен жаңа медиа технологияларына немесе танымал мазмұндағы өзгерістерге бейімделе алмауы үшін сынға ұшырайды. Бұл іс сонымен қатар ұятты және әдепсіз мазмұн арасындағы айырмашылықты және оларға тиісті реттеу шараларын анықтау үшін маңызды прецедент болып табылады. Джордж Карлин осы заңдағы өзгеріске ықпал еткені үшін алғыс айтылды. 1997 жылы Pacifica Radio жүргізушісі Ларри Бенски Карлинмен сұхбаттасу алдында: "Джордж Карлин, сіз Pacifica Radio үшін өте ерекше қонақсыз. Сіз, бәлкім, Америка Құрама Штаттарында осы бағдарламада қандай сөздерді айтуға болмайтыны туралы Карлин ескертуін берудің қажеті жоқ жалғыз адамсыз, өйткені ол сіздің атыңызбен аталған" деді. Пацификадағы жеңісіне қарамастан, FCC бастапқыда жаңа қауіпсіздік реттеу өкілеттіктерін салымды пайдаланды. Алайда, 1990 жылдары FCC әдепсіз хабар тарату үшін санкцияларды күшейтті. 2000 жылдардың басында Комиссия кейбір бұзушылықтар үшін 500 000 долларға дейін айыппұлдармен бірге, ірі сомада санкциялар салуды бастады. Мұндай әрекеттер тұрақсыз болып келеді және кейде таңдаулы сот ісін жүргізу туралы айыптаулар тудырады.
The Pacifica ruling is often cited as one of the most important precedents in American broadcasting law and the U. S. government's ability to regulate mass media content. The case is also cited for clarifying the potential conflict between the government's interest in protecting audiences and a broadcaster's First Amendment rights, though the Supreme Court's interpretation is sometimes criticized for its inconsistency and inability to adapt to new media technologies or trends in popular content. The case is also an important precedent for determining the differences between obscene and indecent content and appropriate regulatory reactions to them. George Carlin has been credited for his role in this turning point for the law. In 1997, Pacifica Radio host Larry Bensky prefaced an interview with Carlin by saying: "George Carlin, you're a very unusual guest for Pacifica Radio. You're probably the only person in the United States that we don't have to give The Carlin Warning to about which words you can't say on this program, because it's named after you." Despite its victory in Pacifica, the FCC at first used its new safe harbor regulatory powers sparingly. In the 1990s, however, the FCC ramped up sanctions for indecent broadcasts. By the early 2000s, the Commission began to levy more sanctions with higher dollar amounts–with fines of up to $500,000 for some offenses. Such actions have been inconsistent and sometimes raise accusations of selective enforcement.