Виллем ван Миерис: Голланд суретшісінің өмірі мен шығармашылығы
Willem van Mieris
Вилем ван Миерис (1662-1747) – голланд суретшісі, Leiden қаласында жұмыс істеген жанрлық және портреттік шебер. Әкесінен өнер алған. Суреттері, мүсіндері бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Голланд суретшісі Виллем ван Миерис (3 маусым 1662 – 26 қаңтар 1747) – Солтүстік Нидерландының 18 ғасырындағы суретшісі.
Dutch painter
Willem van Mieris (3 June 166226 January 1747) was an 18th century painter from the Northern Netherlands.
Өмірбаян
Виллем ван Миэрис – Лейден қаласында жұмыс істеген суретші, мүсінші және гравер. Ол Лейденде дүниеге келді және әкесі Франс ван Миэрис Ескінің (1635–1682) шәкірті болды. Виллемнің мансабы белгілі бір деңгейде табысты болды, оны бірнеше меценаттар қолдады, олар оның түрлі туындыларын тапсырып, жинады. Оның шығармаларының көп бөлігі жанрлық суреттер мен портреттерден, сондай-ақ кейбір пейзаждар мен мүсіндерден тұрады. Ван Миэрис фийншильдерлер ("нақышты суретшілер") стилінде жұмыс істеді, ал оның жанрлық туындылары, әсіресе мансабының кейінгі кезеңдерінде, жоғарғы таптың өмірін бейнеледі. Ол әкесінің Лейден фийншильдері ретіндегі беделін сақтауға тырысты. Лейдендік нақышты суретшілер Франстың шәкірті Геррит Дудың (1613–1675) танымал еткен, көбінесе жанрлық суреттер немесе портреттерден тұратын, кішкентай көлемді туындылар жасады. Франстың сурет салудағы шеберлігі ұлына сіңіп, оның техникасы, тақырыбы және стилінде көрінеді. Әкесінің өлімінен кейін аяқталмаған жұмыстарын аяқтады. Мұндай отбасылық өнерге деген құштарлық, бай коллекционерлер мен меценаттармен жақсы қарым-қатынас, XVII ғасырдағы белгілі шеберлермен шәкірттік Ван Миерис сияқты отбасыларда мамандық таңдауды жеңілдеткен сияқты. Виллем, Ян және Франс II, барлығы да әйгілі XVII ғасырлық нақышты суретші Франс I ван Миэрис ұрпақтары, қаладағы беделді лауазымдарға ие болды, соның нәтижесінде бай азаматтардың тапсырыстарынан тұрақты табыс көріп отырды. Виллем ван Миерис секілді суретшілер өздерінің суреттерінен ғана емес, сонымен қатар алдыңғы буын шеберлерінің суреттеріндегі кейіпкерлерді де қайта пайдаланды. Бұл, әсіресе, фийншильдерлердің бірінші буынының өкілі Герард Дудың туындыларын ұнататын меценаттар мен коллекционерлерді қуанту қажеттілігімен байланысты болды. Виллем ван Миерис екі картинасында Дуға тікелей сілтеме жасайды, олардың тақырыбы беделді шеберден тікелей алынған. Осы ретте Ван Миерис плагиат айыбынан құтылу үшін басқа суретшілердің туындыларынан қандай элементтерді алу керектігін мұқият таңдады, өйткені сол кезде бұл мәселе туындаған еді. Шын мәнінде, бұрынғы шеберлердің суреттеріне сілтеме жасау туралы белгілі бір ережелер қабылданды, олардың жұмыстарының жай ғана көшірмелеріне айналмауы керек еді, себебі мұндай көшірмелер суретшінің өздігінен жұмыс жасай алмайтындығының белгісі ретінде қарастырылды. Виллем ван Миеристің көркемдік стилінің ерекшеліктерінің бірі – әйел бейнесін идеализациялау. Ван Миерис жанрлық суреттердегі сұлулық туралы түсінігі классикалық мүсіндерді зерттеуге негізделген. 1669 және 1702 жылдар аралығында Виллем ван Миэрис кем дегенде он үш сурет жасады, олар ван Боссуиттің мүсіндерінен үлгі алған, және олар тарихқа арналған дайындық суреттері емес, жеке туындылар ретінде жасалған деп саналады. Ван Миеристің қазіргі уақытта Нью-Йорктегі Морган кітапханасы мен мұражайында сақталатын "Флора" картинасында Агнета модель болған деп болжанады. Бұл суретте ван Миэрис әйелін гүлдер, құнарлылық және көктемнің ежелгі римдік құдайы Флора бейнесінде бейнелейді. Пион гүлдерінің қосылуы әйелдің сұлулығы мен құнарлылығын көрсетеді, бұл картинаның Виллем мен Агнетаның үйленуінен бір жыл бұрын жасалғандығын ескеретін болса, өте орынды. Агнетаның үлгісі бойынша жасалған ұқсас бет Ван Миеристің көптеген ерте туындыларында, соның ішінде 1684 жылғы "Мақтаншылықтың аллегориясы", 1683 жылғы "Жас әйелді азғыратын қарт", 1686 жылғы "Артемида жебе ұстап тұр" және 1687 жылғы "Қошқарлы әйел" (Lesbia) суреттерінде де кездеседі. Лейдендегі сарайында ол өзінің үлкен картиналар жинағын көрсетуге үш бөлек бөлмені арнады, ал басқа бөлмелерде одан да көп картиналар болды. Екі меценаттың арасындағы қарым-қатынас анықталмаған, тек XVIII ғасырдағы архивтік құжат Ван Вассенаердің Дудың "Дүкеншісі" картинасын сатып алу ниеті туралы куәлік етеді. Әкесінің коллекциясының көп бөлігін мұра еткен Аллар де ла Корт Ван Вассенаердің картинаны қымбат бағаға сатып алуға тырысқанын баяндайды. Бұл Ван Вассенаердің Дудың "Дүкеншісіне" қаншалықты құрметпен қарағанын көрсетеді және Ван Миерис меценатын қуанту үшін Дудың картинасынан үлгі алған өз нұсқасын жасаған болуы мүмкін. Тағы бір маңызды коллекция – сэр Мэтью Декерге (1669–1749) тиесілі жинақ. Бұл голландық 1702 жылы Лондонға көшіп келіп, банкир және Ост-Инд компаниясының директоры болып, байлыққа ие болды. Ол өнерді жақсы түсінген және Англияға жеткізу үшін Голландиядан суреттер сатып алған. Өмірінің соңына қарай ол Ду мен Виллем ван Миеристің суреттерін қоса алған, жақсы коллекция жинады.
Willem van Mieris was a painter, sculptor and etcher active in Leiden. He was born in Leiden and studied under his father Frans van Mieris the Elder (1635–1682), who was a successful genre painter. Willem had a reasonably successful career, being supported by a few patrons who commissioned and collected various of his works. His oeuvre consists mostly of genre and portraiture, with some landscape painting, as well as some sculptures. Van Mieris' style was that of the fijnschilders (painters in the "fine manner"), and his genre works, especially later in his career, depicted scenes from upper class society. He set out to uphold his father's reputation as a Leiden fijnschilder. The Leiden fine painters produced a small scale of mostly genre paintings or portraits with high attention to detail, which was made popular by Frans' master Gerrit Dou (1613–1675). Frans' superb skills as a painter rubbed off on his son and his influence can be seen in technique, subject matter, and style. He finished what was left incomplete on his father's demise. Such a family background in art, good relationships with wealthy collectors and patrons, and apprenticeships with successful 17th century masters seems to have made the choice of profession easier in families such as the Van Mierises. Willem, Jan, and Frans II, all direct descendants of the famous seventeenth century fine painter Frans I van Mieris, were bound for prestigious positions in the city, resulting in steady income from the commissions from affluent citizens. Painters like Willem van Mieris reused not only their own figures, but also those present in paintings by the masters of the previous generations. This was again due to the necessity of pleasing the few patrons and collectors, who greatly admired the works of artists such as Gerard Dou, a member of the first generation of fijnschilders. Willem van Mieris explicitly refers to Dou in two different paintings the subject of which is almost directly borrowed from the eminent master. In this respect, Van Mieris proved to be discreet enough to carefully choose which elements to take from other painters' works in order not to be accused of plagiarism, which was already an issue at the time. In fact, specific guidelines had already been established about how to refer to paintings by previous masters without ending up with mere copies of their work, which were obviously despised as signs of the painter's incapability of producing a work on his own. One of the major characteristics of Willem van Mieris' artistic style is his idealization of the female nude. Van Mieris' idea of beauty in genre paintings is deeply rooted in and modeled after his studies of classical sculpture. Between the years 1669 and 1702, Willem van Mieris made at least thirteen drawings on parchment modeled after van Bossuit's sculptures, believed to have been produced as works of art rather than preparatory studies for his history paintings. In van Mieris' painting Flora, which currently resides in the Morgan Library & Museum in New York, it is suggested that Agneta served as the model. In this painting, van Mieris disguises his wife as Flora, the ancient Roman goddess of flowers, fertility and spring. The inclusion of peonies helps signify feminine beauty and fertility, which is appropriate given the context of the painting's execution taking place only one year before Willem's and Agneta's wedding. A similar face, suggested to be modeled after Agneta's, reappears in many of van Mieris' early works, including Allegory of Arrogance from 1684, Old Man Seducing a Young Woman from 1683, Artemis Holding an Arrow from 1686, and Woman with a Bird Cage (Lesbia) from 1687. In his mansion in Leiden he devoted three separate rooms exclusively for the exhibition of his huge collection of paintings and other rooms contained more paintings. No relationship between the two patrons has been established, except for an archival document from the eighteenth century, which testifies Van Wassenaer's intention to buy Dou's Grocer's Shop. Allard de la Court, who inherited most of his father's collection, describes Van Wassenaer's efforts to acquire the painting at a hefty price. This shows how much Van Wassenaer appreciated Dou's Grocer's Shop and it is possible that Van Mieris made his own version modelled closely after Dou's to please his patron. Another collection worth mentioning is the one by Sir Matthew Decker (1669–1749). This Dutchman emigrated to London in 1702, where he made a fortune as a banker and director of the East India Company. He was a skilled buyer of art and bought paintings in the Netherlands to ship them across to England. By the end of his life, he amassed a good collection, including paintings by Dou and Willem van Mieris.
Көзқарасы
1687 жылы Лейден қаласында туған Иероним ван дер Мидж Виллем ван Миеристің шәкірттерінің бірі болды. Ван дер Мидж көбінесе портреттер салды, оның стилі Виллем ван Миеристің әдісіне ұқсас болды. Оның портреттері жоғары бағаланды, себебі олар көбінесе профессорлар немесе армхаустың регенттері сияқты жоғары мәртебелі тұлғаларға өте ұқсас болатын. Виллем ван Миерис өзінің ұлы Франсқа сурет салу өнерін үйретуге де көңіл бөлді: қарт суретші көру қабілетінің нашарлауына байланысты белсенді жұмыстан зейнетке шығуға мәжбүр болғанда, ол студиясын ұлына тапсырды, және олар үнемі бірлесіп жұмыс істеді. Дегенмен, Франс ван Миерис кішісі әкесі мен атасының жетістіктеріне жете алмады: оның туындыларының өте аз бөлігі бізге белгілі, және ол коллекционерлер арасында танымалдыққа ие бола алмады. Оның кейбір суреттері тіпті тапсырыс берушілер тарапынан қабылданбады, мысалы, Мекленбург-Швериннің неміс князі Франстың Виллеммен тығыз ынтымақтастықта салған «Суға түсетін Диана» суретінің нашар сапасынан оны қабылдаудан бас тартты. Осы қанағаттандырмайтын нәтижелерден кейін Франс ван Миерис кішісі сурет салуды тоқтатты және өзін антиквариат жинауға арнады: ол нумизматика саласындағы жоғары сарапшы болды және осы салада бірнеше танымал еңбектер жазды.
Hieronymous van der Mij, born in 1687 in Leiden, was one of Willem van Mieris' pupils. Van der Mij painted mostly portraits, borrowing from van Mieris' style. His portraits were highly regarded because of how much they resembled the sitters, who were usually high status individuals including professors or regents of the armhouse. Willem van Mieris also took care of training his son Frans in the art of painting: when the old artist was forced to retire from active work due to his progressive blindness, he passed on his studio to his son, and the two consistently worked together. However, Frans van Mieris the Younger was not nearly as successful as his father and grandfather: only very few of his works are known to us, and he never managed to gain popularity among collectors. Some of his paintings were even refused by the commissioner, as happened with the German prince of Mecklenburg Schwerin, who decided not to accept Frans's Diana bathing (executed in close collaboration with Willem) due to its poor quality. After these unsatisfactory results, Frans van Mieris the Younger soon quit painting to dedicate himself to antiquarian collections: he was a highly esteemed expert in numismatics, a field he wrote several renowned treatises on.
Суреттер
Виллем ван Миэрис 1708 жылы салған Бат-Шеба суретінде Бат-Шеба патша Дәуіттің алдында жалаңаш отырған күйде бейнеленген. 1707 жылдың қазан айында ван Миэрис Бат-Шеба суретімен айналысып жатқанда, оның меценаты Петронелла Оортманс де ла Корттың коллекциясынан скульптор ван Боссуиттің он жұмысы сатылды, бұл ван Боссуиттің мүсіндеріне назар аудартып, ван Миэрис өнеріне әсер етті. Ван Миэрис салған Бат-Шебаны, ван Боссуиттің мүсіндерінен кейін салған екі суретімен – атап айтқанда, Венера мен Купидон және Диана мен Каллисто – салыстырғанда, ван Боссуиттің мүсіндерінің Бат-Шебаға тигізген әсері анық көрінеді. Ван Миэрис салған Венера мен Купидон суретіндегі Венераның бет пішіні Бат-Шебаның бетіне ұқсас. Суретшінің салған Диана мен Каллисто суретінде Диананың дене күйі де Бат-Шебаның дене күйіне ұқсас. Осылайша, ван Миэрис өнеріндегі идеалданған әйел бейнесіне тән Бат-Шебаның әдемі позы мен қимылы ван Боссуиттің мүсіндерінен тікелей алынған деп саналады. Виллем ван Миэрис 1711 жылы салған "Люташыл" картинасында бейнеленген әйел Бат-Шебаға ерекше ұқсайды, бұл суретшінің кейіпкерлерді қайталауының көрінісі. Виллем ван Миэрис 1697 жылы салған "Гранида мен Дайфило" картинасында П.С. Хуфттың "Гранида" пасторальдық пьесасының бір көрінісін бейнелейді, бұл голланд суретшілігінде 17 ғасырда танымал тақырып. Бұл картинада ван Миэрис "Лейден мектебінің ерекшелігін XVII ғасырдың соңындағы халықаралық классицизммен үйлестіреді". Граниданың бас киімі – шопанның сабан шапаны, сондай-ақ Дайфилоның жолбарыс терісі театрға сілтеме жасайды. Бұл картина 1768 жылы Лейпцигтегі Винклер коллекциясының құрамына кірген, ал 1900 жылы Лондон аукционында соңғы рет тіркелген. Ван Миэрис салған "Le Thé" картинасы көбінесе Герард де Лаирессенің "Groot Schilderboek" (1707) кітабында шай ішу рәсімін бейнелеу идеясымен шабыттанған, онда ол халықаралық классицизм заңдарын суретшілердің шеберханаларында қолдану үшін практикалық ережелерге аударады. "Le Thé" картинасында жас әйел досына шай ұсынады, ал досы кетіп бара жатқандықтан шайды қабылдаудан бас тартады. Ван Миэрис, әдетте де Лаирессенің жанрлық сурет салу ережелерін ұстанса да, жанрлық сурет салудың тарихи сурет салуға мүмкіндігінше ұқсас болуы керек деген Лаирессенің пікірін бөліспеді. Де Лаирессенің және ван Миэрис арасындағы тағы бір айырмашылық – ван Миэрис кейіпкерлер арасындағы психологиялық шиеленіс пен қақтығыстың барлық белгілерін, сондай-ақ оқиғаның барысын және уақыттың өтуін жояды.
In Willem van Mieris' painting of Bathsheba from 1708, Bathsheba is depicted in the nude sitting before King David. In October 1707, while van Mieris worked on Bathsheba, ten works by the sculptor van Bossuit were sold from the collection of van Mieris' patron Petronella Oortmans de la Court, bringing attention to the sculptures of van Bossuit and influencing van Mieris's work. When comparing van Mieris's Bathsheba to two of his drawings that he produced after van Bossuit's sculptures, namely Venus and Cupid and Diana and Callisto, the influence that van Bossuit's sculptures played on Bathsheba becomes evident. In van Mieris's drawing Venus and Cupid, Venus's facial profile shows a strong resemblance to Bathsheba's. In the painter's drawing Diana and Callisto, the position of Diana's body is also similar to that of Bathsheba's. Consequently, it is believed that Bathsheba's graceful pose and gesture, characteristic of van Mieris's trademarked idealized female nude, is directly borrowed from van Bossuit's sculptures. In Willem van Mieris's Lute Player from 1711, the woman depicted in the painting strikingly resembles Bathsheba, which is representative of the painter's repetition of figures. In Willem van Mieris's painting Granida and Daifilo from 1697, he depicts a scene from P. C. Hooft's pastoral play Granida, a common choice of subject matter in Dutch 17th century painting. In this painting, van Mieris "combines the minuteness of his Leyden School with a more international late 17th century classicism". Granida's headgear, the shepherdess's straw hat, as well as Daifilo's tiger skin are suggested to allude to the theatre. The painting was once part of the Winkler Collection at Leipzig in 1768, but was recorded for the last time when it was passed through a London sale in 1900. Van Mieris's painting Le Thé is mostly to be inspired Gerard de Lairesse's idea to depict a tea party in his book Groot Schilderboek (1707), in which he translates the laws of international classicism into practical rules for artist's to apply in their studios. Le Thé depicts a scene of a young woman offering a friend a cup of tea, while the friend refuses to accept the tea as she must leave. While van Mieris generally followed the rules for genre painting outlined by De Lairesse, he did not share De Lairesse's belief that genre painting should be as similar to history painting as possible. An additional difference between De Lairesse and van Mieris is that van Mieris eliminates all traces of psychological tension and conflict between the figures, as well as all sense of narration and progression of time.
Де рарекк
Бір кезде Аллард де ла Корттың бағалы коллекциясының бөлігі болған «Де Рарекиек» картинасы де ла Корттың тапсырысымен 1000 гульденге салынған. Бұл картина сол кездегі кең таралған тақырып – шарлатан немесе сатушының өнімдерін көрсету идеясына ерекше, көбірек заманауи көзқараспен қарады, сатушыны сирек кездесетін көрініс көрсететін адаммен алмастырды. Ван Миэрис картинаны «'t Fraai Curieus» («жайдарлы қызығушылық») деп атады, бұл 18 ғасырда көшпенді музыканттарды атау үшін қолданылған сөз тіркесі еді. Бұл картина Ван Миэрис ас үй көріністері мен дүкендердің ішкі кеңістіктерін жаңаруға тырысқан туындыларының бірі болды.
Once part of the prized collection of Allard de la Court, De Rarekiek was commissioned by de la Court for 1000 guilders. It took a different, more modern approach to the concept of the quack or salesman who is exhibiting his wares, which was a common theme at the time, by replacing the salesman with a man showing off a raree show. Van Mieris called the painting "'t Fraai Curieus" ("the fine curiosity), using an expression that was common in the 18th century to refer to travelling minstrels. This painting was one of the few paintings where Van Mieris was trying to renew his repertoire of kitchen scenes and shop interiors.
Жүсіп пен Потифардың әйелі
Бұл сурет Йост ван ден Вонделдің Иосифтің меценаты Потифардың әйелі Иемпсардың ізгі Жүсіпті құдалауға тырысқаны туралы әңгімесін бейнелейді. Сәнде Жүсіп оның құдалауын қабылдамай, одан кетіп бара жатыр. Фигуралар әдемі, бірақ күшті эмоцияны білдірмейді, ал классикалық композиция Ван Миеристің оқиғаның драмалық мәнін жеткізудегі нашарлығын көрсететіндей. Дегенмен, замандастары бұл туындыны жоғары бағалаған.
This painting illustrates the story that Joost van den Vondel wrote about Iempsar, wife of Joseph's patron Potiphar, attempting to seduce the pious Joseph. The scene depicts Joseph rejecting and leaving her. The figures are elegant, but not dramatic, and the classical composition seems to highlight Van Mieris' shortcoming to illustrate the dramatic nature of the story. However, the work was praised by contemporaries.
Өлім тышқаны
Бұл суретті басқа суретші, Питер ван Сингеландт бастаған, бірақ Виллем ван Миерис оның қайтысынан кейін аяқтаған. Ван Миеристің туындыларына тән ерекшелік – әйелдің өте әсем киінуі, нәзік әйелдің классикалық интерьердегі сұлулығы мен мысықты тамақтандыруы арасында күрт контраст тудырады, бұл іс қызметшіге көбірек сай келеді. Сурет махаббат туралы мәнді білдіреді; әйелдің жанында ұрының оңай олжаға айналуы мүмкін екенін көрсетеді. Егер ер адам сүйіктің өбісін ұрлағысы келсе, ол жүрегінен айырылады.
This painting was started by another painter, Pieter van Singelandt, but was finished by Willem van Mieris after his death. Typical for Van Mieris' work is that the woman is dressed in a rather fashionable manner, creating a striking contrast between the elegant lady in the classical interior and her feeding the cat, an act which befits a maid better. The painting bears an amorous meaning; the woman shows that a thief easily changes into a prey near her. If a man wants to steal a kiss, he will lose his heart.
Кеукен мен Висбур
Бұл дүкендегі көрініс Ван Миериске түрлі нысандарда шындықты нақты бейнелеу шеберлігін көрсетуге мүмкіндік береді. Ван Миерис әр түрлі материалдарды егжей-тегжейлі суреттеп, өте шынайы картина жасайды, бірақ алыстан қарағанда олар үйлесімсіз көрінеді. Әйел бейнесі өте қатаң және қуыршақтай, ал фон да осы қаталдықты механикалық түрде қайталайды, соның салдарынан көзге ештеңе қалдырмайды. Бұл картина замандастары тарапынан жақсы қабылданып, табиғи және көркем туынды ретінде бағаланды.
This scene in the shop allows Van Mieris to display his skill at emulating reality in a large variety of subjects. Van Mieris details the different materials, creating a highly lifelike picture, but from a distance they seem to not work very well together. The female figure is rather stiff and doll like, and the background echoes this in its mechanical nature, which leaves nothing to the imagination. This painting was well received by contemporaries, and it was viewed as natural and artistic.
Мүсіндер
Виллем ван Миеристің бірнеше техникада жұмыс істегені көпке белгісіз: сурет салу ғана емес. Ол сонымен қатар мүсіндерді жобалап, қалыптаған. Дегенмен, оның мүсіншілік карьерасы қысқа болды: ол тек 18 ғасырдың басында бірнеше жыл жұмыс істеді. Бірақ ол жасаған мүсіндері, суреттерінен де сапалы болды. Бізге жеткен жалғыз туындысы – оның меценаты Питер де ла Корт ван дер Вурттың тапсырысымен жасалған, Лейдендегі сарайының бағына арналған төрт ваза. Де ла Корт отбасы бау-бақша өнеріне (олар ананасты Еуропаға әкелді) және өнерге қызығушылық танытқан, сондықтан бақтың безендірілуіне көп көңіл бөлген. Виллем ван Миерис салған төрт вазаның он бір дайындық суреті Питер де ла Корттың ұлы Аллардтың мүлік тізімінде, ал екі он жылдан кейін оның жесірі Катерина де ла Корт Бэкердің аукциондық каталогында тіркелген. Вильмийн Фок осы суреттердің алтауын анықтады және Англиядағы Виндзор сарайының бағын безендірген төрт вазада «W. van Mieris inv[enit] et fecit» деген қолтаңба бар екенін, ал рим цифрлары – жасалған жылы көрсетілгенін байқады. Суреттер мен нақты вазаларды салыстырғаннан кейін, бұл вазалар Питер де ла Корттың тапсырысымен жасалғаны және 1825 жылы британдық патша отбасына өткені анық болды. Төрт ваза төрт маусымды бейнелейді, ал вазалардың пішіні классикалық стильде Медичи вазасы мен Боргезе вазасынан, сондай-ақ Версаль сарайының вазаларынан шабыттанған. Маусымдық бөлу классикалық әдебиетке қарайтын дәстүрлі стильде жасалған. Виллем ван Миерис Цезарь Рипаның «Иконология» атты еңбегінің аудармасын оқыған болуы мүмкін, ол көктемді Флора мен Приапусқа құрбандық шалумен, жазды Диананың моншасы мен Церераға құрбандық шалумен, күзені Бахусқа арналған шерумен, ал қысты Венераның Энейге қару-жарақ дайындауымен және Церера мен Бахус кеткеннен кейін отпен жылынуымен бейнелеген. Виллем ван Миерис суреттерін дұрыс композиция табу және кейбір элементтерді зерттеу үшін мұқият дайындаған. Оның екі көктемгі суреті ең мұқият жасалғандары саналады және оның суреттерінің ішіндегі ең жақсы туындылары болуы мүмкін. Вазалар үшін ол өзінің және басқа суретшілердің, голландтық және итальяндықтардың туындыларын пайдаланды, оларды Де ла Корт осы жоба үшін әкелген. Ол Рембрандт пен фламанд суретшісі Франсис ван Боссуиттің туындыларын да қолданды. Суреттер мен нақты вазалар толық сәйкес келмейді: композиция кейде өзгеше, әсіресе кейбір тұлғалардың немесе егжей-тегжейлі бөлшектердің болмауынан (көбінесе орын жетіспеуінен немесе сурет немесе сюжет одан да жақсы көрінуі үшін). Виллем ван Миерис рельефтердің дизайнын жасап, қалыптады. Ол қалыптау жұмысын досы Филипс ван дер Мижбен бірге жасады, ал оның ұлы Иероним ван дер Миж кейіннен ван Миериспен оқыды. Вазалардың табандары мен қақпақтарын ван Миерис басшылығымен Джованни Баттиста Лураго жасады. Аллар де ла Корт ван Миериске тағы да Филипс ван дер Мижбен бірлесіп, фонтанның суретін тапсырды. Мүсін жойылған, бірақ сатып алу құжатында жұмыстың егжей-тегжейлі сипаттамасы берілген: Геркулес жыланның басын тұрып, оны өлтіріп жатыр. Жыланның аузынан су шашырап шықты. Алайда, фонтан бізге дейін жеткен жоқ, сондықтан бүгін біз тамашалай алатын Виллем ван Миерис жасаған жалғыз мүсіндер осы вазалар.
It is not well known that Willem van Mieris worked with multiple media: not only painting. In fact he also worked as a designer and molder of sculptures. His career as a sculptor was, however, a short one: he only worked for a few years at the beginning of the 18th century. Nevertheless, he still did a good job that surpass his paintings in quality. The only work that has come down to us are four vases commissioned by his patron Pieter de la Court van der Voort, which were designed for the garden of his Leiden mansion. The De la Court family had an avid interest in gardening (they introduced the pineapple to Europe) and art, which explains the extensive attention for decoration of the garden. Eleven preparatory drawings for the four vases made by Willem van Mieris have been mentioned in an inventory of the collection of Pieter de la Court's son Allard and two decades later in the auction catalogue of his widow Catherina de la Court Backer. Willemijn Fock was able to identify six of these drawings and noticed that four vases decorating the gardens of Windsor Castle in England were signed "W. van Mieris inv[enit] et fecit" and Roman numerals state the year of production. After comparison of the drawings and the actual vases, there was no doubt that these were commissioned by Pieter de la Court and to later be acquired by the British royal family in 1825. The four vases portray the four seasons and the shape of the vases are classically inspired on the Medici vase and the Borghese vase, but also after the vases of the Versailles palace. The seasonal division is quite traditional, going back to classical literature. Willem van Mieris is likely to have read the translation of Cesare Ripa's Iconologia and represented spring with sacrifice to Flora and Priapus, summer with the bath of Diana and a sacrifice to Ceres, autumn with a parade for Bacchus, and winter with Venus ordering weapons for Aeneas and warming herself to a fire after Ceres and Bacchus leave her. Willem van Mieris always carefully prepared his paintings in order to find the right composition and to study certain elements. Two of his spring drawings can be considered the most carefully done and may be the best work in his large oeuvre of drawings. For the vases, as a source of inspiration he used both his own work and the works of others, both Dutch and Italian, that was brought to him by De la Court especially for this project. He probably used works of Rembrandt and the Flemish Francis van Bossuit. The drawings and actual vases are not a perfect match: the composition differs at times especially by the omittance of figures or details (often because of lack of space or because of lack of space or because the overall picture or story looked better without). Willem van Mieris was the designer and molder of the reliefs. He collaborated with his friend Filips van der Mij, who was responsible for the casting, and his son Hieronimus van der Mij would later study under van Mieris. The feet and lids of the vases were made by Giovanni Battista Lurago under the supervision of van Mieris. Allard de la Court also commissioned van Mieris a fountain piece, again in collaboration with Filips van der Mij. The sculpture has been destroyed, but the receipts of the purchase give a detailed description of the work: Hercules strangling the head of a serpent while holding it up. The water sprayed out of the serpent's mouth. However, the fountain has not come down to us, making the vases the only pieces of sculpture by Willem van Mieris that we can admire today.
Сын-пікірлер мен ризашылық
Виллем ван Миэрис Нидерландыда едәуір танымалдылыққа қол жеткізді, оның суреттері голланд жаңа аристократиясының көптеген көрнекті өкілдерінің, сондай-ақ Мекленбург герцогы Шверин сияқты шетелдік дворяндардың коллекцияларында ілінді. Дегенмен, оның беделі кейінгі өнер сыншылары тарапынан осы деңгейде бағаланбады: Дезальер д’Аргенвиль Ван Миэрис суретші ретінде қабілетті деп мойындаса да, өзінің «Абреге» еңбегінде ол әкесі Франс ван Миэрис ағаның деңгейіне жетпегенін айтады. Виллем негізгі туындыларын жасаған кезде оның атағы Еуропада әлі де жоғары болды. Бұл пікір шетелдік нарықта да көрінді, мысалы, мына оқиғаны қарастырайық: Питер де ла Корт ван дер Вуорт (1664–1739) 1700 жылы Францияға Виллем ван Миэрис суретін сатуға барып, суретшінің қолындағы жазуын жасырып, оның әкесі Франс ван Миэрис емес, Виллемнің туындысы екенін жасырды, себебі суреттің авторы баласы екені белгілі болғанда құны күрт төмендеп кетер еді. 19 ғасырдағы голланд өнерінің маңызды сыншысы Теофил Торенің пікірі одан да қатал: «Голландия мұражайлары» каталогында француз сарапшысы Виллем ван Миэрис суреттерін «қатал, суық, ұсақ-түйек және теңдесі жоқ дәмсіз» деп айыптады. Еңбектей келе, Торэден Ван Миэрис сияқты суретші туралы басқаша пікір күтуге болмайды: голланд суретшісі 18 ғасырдағы голланд өнерінің жаңа, классикалық бейімділік тенденциясын бейнеледі, ал Торэ оны Алтын ғасырдың өлімі деп қарады. Шындығында, француз сыншысы 17 ғасырдағы голланд суретін еуропалық өнердегі еркіндік пен тәуелсіздіктің ең толық көрінісі деп санады, ал Рембрандт пен Вермеер – халыққа жақын, шынайы және адал сурет салудың белгілі бір символы болды. Ал Лейден фийншильдерлері мен итальяндық суретшілер осы ерекше өнер қозғалысын сатқандықтары үшін кінәланды, олар әлі де классикалық әдеміліктің ескі және аристократиялық қағидаларымен шектелген.
Willem van Mieris succeeded in achieving remarkable popularity in the Netherlands, with his paintings hanging in the collections of many eminent members of the Dutch new aristocracy as well as of foreign noblemen such as the Duke of Mecklenburg Schwerin. However, his reputation was not held in as high esteem when it comes to later art critics: Dezallier d'Argenville, though recognizing the ability of Van Mieris as a painter, states in his Abrégé that he was never able to match the level of his father, Frans van Mieris the Elder, whose fame was still celebrated in Europe when Willem painted his major works. This opinion was reflected in the foreign market as well, as this anecdote describes; Pieter de la Court van der Voort (1664–1739) was travelling through France in 1700, intending to sell a work by Willem van Mieris. He covered up the artist's signature to hide the fact that it was a work by Willem, not his father Frans van Mieris, as the value of the painting would be drastically lowered when it would be known that it was the son who painted it. Much harsher is the opinion of Théophile Thoré, the major critic of Dutch art in the 19th century: in his Musées de la Hollande, a catalogue of the most important works of art exposed in the Netherlands, the French connoisseur blatantly despised Willem van Mieris, labeling his paintings as "harsh, cold, piddling, and unsurpassably insipid". All things considered, no other kind of statement could be expected from Thoré on a painter such as Van Mieris: the Dutch painter embodied the new, classicizing tendency of Dutch art in the 18th century, a tendency that Thoré viewed as the death and destruction of the Golden Age. In fact, the French critic idealized Dutch 17th century painting as the most complete expression of freedom and independence ever achieved by European art, with Rembrandt and Vermeer as icons of a popular, real and truthful way of painting. On the other hand, the Leiden fijnschilders and the Italianate painters were regarded as traitors of this exceptional artistic movement, being still imprisoned by the old and aristocratic canons of classicizing beauty.